Η δανική εκκλησία και ο λαϊκός τύπος

 Έλεγε κάποτε ο μεγάλος Soren Kierkegaard, ο σπουδαίος και πιστότατος Χριστιανός φιλόσοφος και πατέρας της υπαρξιστικής φιλοσοφίας για τους στυλοβάτες του εκάστοτε κατεστημένου, δύο εκ των οποίων ήταν η δανική “εκκλησία” και ο λεγόμενος “λαϊκός τύπος”. Ο λαϊκός τύπος αυτός τον αντάμειβε με απαξιωτικά σκιτσάκια-γελοιογραφίες, στις οποίες παριστανόταν σαν φασουλής και σαλτιμπάγκος, με τερατώδη και γελοία χαρακτηριστικά.

   Βέβαια, κανείς δεν θυμάται σήμερα κάποιον από εκείνους τους καμπόσους δημοσιογράφους της εποχής. Τα γεγονότα, όμως, μας τον θυμίζουν πολύ τον Σ. Κίρκεγκωρ και τις “αποφάνσεις” του αυτές τις μέρες. Ικανό τμήμα των ελλαδικών ΜΜΕ έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια να κάνει το άσπρο μαύρο -ή τουλάχιστον το γκρι μαύρο. Με βάση εικοτολογίες, ατεκμηρίωτες καθεστωτικές εικασίες και ανέρειστα πορίσματα προσπαθούν να πειθαναγκάσουν, να τρομοκρατήσουν τους αναγνώστες, να υποταχθούν και να υπακούσουν σε ό,τι κελεύει η Τρόικα ή και σε ό,τι κελεύουν οι …γριφώδεις συμβουλάτορες της Τρόικας.

Νέο έτος σε μία κοινωνία ακοινώνητη

Τώρα τελευταία κυκλοφορήθηκε μία νέα ταινία στους κινηματογράφους που αφορά και διαζωγραφίζει την ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ, της γνωστής ως Σιδηράς Κυρίας, αρνητικά λόγω του ανελέητου χαρακτήρα της απέναντι στους εργάτες και τα συνδικάτα τους, αλλά και λόγω του πολέμου που έκανε στα νησάκια Φώκλαντ. Έλεγε, λοιπόν, αυτή η κυρία που πίστευε στις ακραιφνείς φιλελεύθερες ιδέες και που ήταν υπέρ της ελεύθερης από κάθε νομική δέσμευση επιχειρηματικότητας: “Δεν υπάρχει κοινωνία, παρά μόνο άτομα και οικογένειες”. Η Θάτσερ έφυγε από την εξουσία, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 90, αλλά ο Τόνυ Μπλερ, ο ίδιος προερχόμενος όχι μόνο από το Νέο Εργατικό Κόμμα, αλλά -αλί και τρισαλί- και από το …”Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Κίνημα”(CSM) της Μ. Βρεττανίας(!), υποστήριξε ότι διατηρούσε την κληρονομιά της. Ένα έως δύο έτη αργότερα γράφτηκαν και εκδόθηκαν κάποια κείμενα που ξαναδιάβαζα τελευταία, με τίτλο “Ορθοδοξία ή βαρβαρότητα”, του αρχιμ. Δοσίθεου Καστόρη, με προλόγισμα του τότε Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμου. Ένα από αυτά τα κείμενα τιτλοφορείται “σκέψεις πάνω στην νέα χρονιά” και το βρήκα πραγματικά εύστοχο και συγκλονιστικά πραγματικό, μέσα στα πράγματα, μια γνήσια εκκλησιαστική φωνή, που αντιστέκεται, που δεν συσχηματίστηκε:

“Η κοινωνία μας είναι μια κατ’ευφημισμόν κοινωνία. Θα ήταν προτιμότερο αν την χαρακτηρίζαμε αγέλη ή ένα σύνολο ακοινώνητων ατόμων. Είναι μια ζούγκλα αγρίων θηρίων, όπου ισχύει ο νόμος της δύναμης και της βίας. Ο σκληρός και ανελέητος ανταγωνισμός είναι ο μόνος κανόνας της κοινωνικής ζωής, που τείνει να θεσμοθετηθεί. Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι ο αδυσώπητος ανταγωνιστής, το αρπακτικό θηρίο, ο λύκος της λατινικής ρήσης. Μια τέτοια κοινωνία αφήνει περιθώρια μόνο για τους ισχυρότερους, ενώ οι άλλοι κινδυνεύουν να αφανισθούν μέσα σ’ ένα κλίμα παγερής αδιαφορίας, σύμφωνα με το ανελέητο δόγμα: Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν.”[]

Η δικαιοσύνη έγινε ουτοπία και άπιαστο όνειρο, γιατί λησμονήσαμε Εκείνον,  που μέσα από τον προφητικό λόγο βροντοφώναξε “Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της γης“.”

Πρόσθες αυτοίς κακά, Κύριε, τοις ενδόξοις της γης…

Είναι πολύ παράξενο, αλλά το να μιλάμε για την οικονομική κρίση, την οσημέραι επιδεινούμενη, καθίσταται βαρετό, έως ανιαρό. Όσα έπρεπε να εξηγηθούν έχουν ήδη γραφτεί· πολλοί άνθρωποι έντιμοι, αλλά και με στοιχειώδη ενσυναίσθηση, γράφουν για αυτά εδώ και δύο χρόνια και πολύ παραπάνω. Και πρέπει ειλικρινώς να τους ευχαριστήσουμε που διατήρησαν ήθος μέσα στο πλήθος- το πλήθος των κονδυλοφόρων των εμπαθών ή και των χειραγωγημένων.

Ο φοβερότερος τύραννος όλων των εποχών… αποκτά αντίπαλο…(Παραβολική διήγηση)

Ήταν κάποτε ένας τύραννος δεινός, που είχε επιβάλει την εξουσία του στην γη. Ήταν κουτός μεν, αλλά αδίστακτος, επινοητικός στο κακό. Είχε μεγάλη πείρα στα ανθρώπινα πράγματα και ήξερε πώς να κατεξουσιάζει θεληματικά και να υποτάσσει την μεγάλη μάζα των ανθρώπων- όπως στον Χάξλει. Το στέμμα του ήταν από λευκόχρυσο, η πανοπλία του από βολφράμιο. Κατοικούσε μέσα σε ένα πυκνό λόγγο, εφάμιλλο των  Μεγάλων Βόρειων Δασών και του Καρπάθιου Δάσους της Τρανσυλβανίας. Ήταν μυστικοπαθής, αθέατος σαν τον Πυθαγόρα. Kαι αυτή η  κατοικία του μυστικοπαθής σαν γοτθικός ναός…

Σωτηρία εκ νέου- Νέα μαργαριτάρια στην ερειπωμένη πολιτεία

Ο μεγάλος πρωτογενής σωτήρ τούτης της πολύπαθης πατρίδας, δηλονότι o κ. Τόμσεν, “κάνει θραύση” με τις θαυμάσιες ρήσεις σοφίας των οποίων μας καθιστά κοινωνούς κάθε φορά. Ο σοφός τούτος ομιλητής και καθοριστής των οικονομικών μας στόχων, αλλά και, εμμέσως πλην σαφώς, των τρόπων δια των οποίων πρέπει αυτοί να επιτευχθούν, επανέλαβε τον ηράκλειο άθλο ξανά προ ημερών, στις 15 του τρέχοντος μηνός Δεκεμβρίου: είπε ο κ. Π. Τόμσεν, τοποτηρητής των πιστωτών μας και του Δ.Ν.Τ. -πλεονασμός- εν Ελλάδι, και εδήλωσε ότι “η Ελλάδα πρέπει να αντιμετωπίσει το ‘ταμπού’ των απολύσεων”. Βεβαίως, αναρωτιέται κανείς πώς έμειναν τέτοια ταμπού, τέτοιες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μετά τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας. Κι όμως, αγαπητοί μου, κι όμως… η Ελλάδα έμεινε καχεκτική στην αφομοίωση της αστικής ιδεολογίας. Έτσι, έχει τέτοια μικροαστικά και ηθικολογικά ταμπού, όπως αυτό των απολύσεων. Ας δούμε, όμως, διεξοδικότερα τι εδήλωσε ο εκπρόσωπος της Τρόικα στην Ελλάδα, κατά την πρόσφατη επιθεώρησή του στην χώρα μας.

…Να γεννηθεί ένας νέος θεός μέσα στην καρδιά την παγωμένη…

Χριστούγεννα σημαίνουν ότι θα γεννηθεί “ένας μικρός Χριστός” σε λίγες ημέρες, όπως μου είχε αναφέρει κάποτε απλά μία φίλη στις κάπως πομπώδεις ευχές μου… Kαι ένας πολύ πονεμένος ποιητής που παροικούσε μεν την Ιερουσαλήμ, έγραφε κάποτε: “όλοι κοιμούνται κι εγώ ξαγρυπνώ… περιμένω να (ξημερώσει, για να) γεννηθεί ένας θεός στην καρδιά μου την παγωμένη από άγρια φαντάσματα και την μαύρη πίκρα”. Αι, λοιπόν, αυτή ακριβώς αυτή είναι η προσδοκία η σωστή, η πρώτιστη, των Χριστουγέννων. Χρόνια και χρόνια, είχαμε μάθει σε ένα “βίο ανοημάτιστο”, σε μια ακόμη εκδήλωση της κοινωνίας του θεάματος.

Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή που έτρωγε κανείς κουραμπιέδες και μελομακάρονα και αγόραζε καινούργιους δίσκους από το δισκοπωλείο, ενώ έβλεπε τηλεοπτικές σειρές με τους οικιακούς. Με αυτά και με αυτά, βέβαια, στερούσε τον εαυτό του από ό,τι θα μπορούσε να τον κάνει ολόκληρο, να τον κάνει άνθρωπο, να τον αναστήσει, να διώξει μακρυά τους δαίμονες, τα πάθη, την μνησικακία, να μεταμορφώσει τον πόνο…

Στην ψυχρή αγκάλη του Δεκέμβρη…

Περίπατοι μικροί, βόλτες, περιηγήσεις· δρόσος του χειμώνα, πολύχρωμες φυλλωσιές, πλακόστρωτα βαμμένα με το κίτρινο των φυλλοβόλων δένδρων, κλαριά που γίνονται σαν φιλόξενα κλινάρια κάτω στους δρόμους. Συμβολισμοί όμορφοι διάχυτοι. Θυμήσεις κατόπιν από άλλους περιπάτους στην παληά πόλη την εν μέρει ανέγγιχτη από την ασχήμια των δύσμορφων ιδεωδών του πολιτισμού μας· κοντά σε σφαλιστά σπίτια λησμονημένα, σε χλωμά και αινιγματικά λιθόστρωτα, με κάποιο φίλο έκπαλαι χαμένο…  συνειδητοποίηση της αποτυχίας στο ιδανικό “να μην αφήσεις τίποτα καλό να πεθάνει”, μετάνοια, ειρήνη.

Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης και μοδέρνες “ψυχιατρικές”

Επειδή η “ψυχιατρικοποίηση της κοινωνίας” μας έχει πάει υπερβολικά μακρυά, καλό θα ήταν να δούμε τι έλεγαν όχι κάποια θύραθεν αντιψυχιατρικά κινήματα, αλλά ο Δ Ι Ο Ρ Α Τ Ι Κ Ό Σ , δηλαδή που έ β λ ε π ε την ψυχή του ανθρώπου και την θεραπεία της, όταν αυτή λάμβανε χώρα, Γέρων Πορφύριος… Καλή ανάγνωση…

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος περί κομμουνισμού, ισότητας, δικαιοσύνης, χριστιανικής κοινωνικής διδασκαλίας

1. “Ου φιμώσεις βουν αλοώντα”.[] Κατά γράμμα, βέβαια, για τα ζώα τα έλεγε αυτά ο Μωυσής. Κατά πνεύμα, όμως, όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος(Α’ Κορ. 9, 9-10), γράφτηκαν για μας: Δεν μπορεί έναν άνθρωπο, που μας εργάζεται, να μη του δώσουμε όσα του είναι απαραίτητα, όσα χρειάζεται, όσα του ανήκουν. Αφού δεν επιτρέπεται ούτε το βόδι που αλωνίζει να το φιμώνουμε και να μη το αφήνουμε να φάη από το σιτάρι που αλωνίζει.

2.  Σήμερα, λοιπόν, ανακαλύφθηκε η ισότητα; Ο Μωυσής, 3500 χρόνια πριν, ενδιαφερόταν ακόμα και για τα ζώα. Αλλά δυστυχώς την Παλαιά Διαθήκη, που παραγγέλλει τέτοια πράγματα, την έχουμε κλειστή. Δεν διαβάζουμε την Αγία Γραφή ούτε εμείς οι Χριστιανοί, συγχωρέστε με για την έκφρασι, για να “βουλώνουμε” τα στόματα μερικών “έξυπνων”.

“Χουντικά σταγονίδια” στον “φιλόχριστο στρατό”

Όπως ίσως θα έχετε παρακολουθήσει οι φίλοι αναγνώστες αυτών των γραμμών, τις τελευταίες δέκα ημέρες έγινε λόγος για ένα ζήτημα το οποίο άπτεται της εορτής του Πολυτεχνείου. Κάποιος νεαρός και ειδικότερα ο 4ετής αρχηγός φοιτητής της Σχολής Ευελπίδων Π. Φαραντάτος, όπως φημολογήθηκε αρχικά από την φιλοκυβερνητική εφημερίδα “Το βήμα της Κυριακής”, μετά την εορτή προς τιμήν του Πολυτεχνείου 1973, μίλησε για “μπούρδες” αναφορικά με την εορτή αυτή και τραγούδησε κάποιο άσμα το οποίο είναι χουντικός ύμνος (“Μεσ’ στου Απρίλη την γιορτή”). Μάλιστα, ανάγκασε ίσως ή συνοδεύτηκε σε αυτήν την ενέργεια από ορισμένους(4-5) συμφοιτητές ή και φίλους. Υπήρξαν πληροφορίες έσωθεν ότι το περιστατικό με κάποια μορφή πράγματι έλαβε χώρα, ενώ σε άλλη κυριακάτικη εφημερίδα συγγενής του παιδιού αυτού ισχυρίστηκε ότι συκοφαντήθηκε και ότι επρόκειτο για παρεξήγηση. Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα μίλησε για “χουντικό πυρήνα στην Ευελπίδων”· ο δε πρότερος πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε ομιλήσει στους Μέρκελ-Σαρκοζί στην περιβόητη συνάντησή τους μετά την ανακοίνωση δημοψηφίσματος περί κινδύνων… πραξικοπήματος· οι συνδαιτυμόνες αυτοί εξοργίστηκαν με αυτά που άκουγαν- βέβαια “μην κρίνεις, για να μην κριθείς”.
Βεβαίως, και νομικά ακόμη υπάρχει το περίφημο τεκμήριο αθωότητας και δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε εύκολες κριτικές και επικρίσεις, πόσω μάλλον καταδίκες. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ισχύει οποιαδήποτε εκδοχή. Ποια σημασία έχει; Αυτές οι σχετικές αναρρωτήσεις είναι σαν να προέρχονται από κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την ελλαδική πραγματικότητα και δη την στρατιωτική, η οποία σε μεγάλο τμήμα της είναι “σουρεαλιστική” και άκρως εξοργιστική. Ιδίως, ίσως, οι νεώτεροι, από κατ’ ιδίαν συζητήσεις και μόνον θα γνωρίζουν πόσοι και πώς έχουν -έκπαλαι- τέτοια φρονήματα εντός του στρατού. Προσέξτε: όχι εθνικιστικά ή “υπερεθνικόφρονα” φρονήματα, αλλά απλώς φασιστοειδή ή/και “μιλιταριστικά”. Δηλαδή αντιδημοκρατικά και νομικιστικά, που προσκυνούν ως είδωλο και ως νέο χρυσό μοσχάρι το Κράτος και έχουν ποικίλα όνειρα φίλαρχης “επιβολής της τάξης”.