“Τι αμαρτίες πληρώνουμε” εμείς οι Χριστιανοί…

Δεν μπορώ να ασκήσω κριτική μονόπλευρη, π.χ. στους μαρξιστές-λενινιστές της σήμερον για την τύφλωσή τους μπροστά στα αίσχη που δεν βλέπουν καν και τυγχάνουν ακόμη ολοκληρωτικά οπαδοί, φορείς και κομιστές των ιδεών του Μάο Τσετούνγκ και του “αρχαγέτη της εργατικής τάξης”, που μου έλεγε και γηραιός λενινιστής προπαγανδισμένος τις προάλλες μιλώντας εναντίον της υποχρέωσης της άμεσης βοήθειας των φτωχών, Λένιν και του Στάλιν.

Πρέπει κι’ εμείς να δούμε πώς προέκυψε αυτοί οι άνθρωποι να έλκονται από τα κηρύγματά τους, διότι, βέβαια, η παρθενογένεση συνέβη άπαξ και εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου.

Και αντιγράφω και πάλι από τον -εξαίρετο, όπως είπαμε- “ανθρωπισμό” του Αλ. Τσιριντάνη, γ’ τόμος, σσ. 105-106 , όπου, μετά από αναφορά στους υψιπετείς ακραιφνείς της παθητικής αντίστασης Νεομάρτυρες διαβάζουμε, ομολογώ με εξόχως ευχάριστη κατάπληξη:

“Όμως, αν πάμε παρά έξω, τοπικώς ή χρονικώς, τι βλέπομε; Το πολύ-πολύ πιετισμούς έξαλλους που αφίνουν κατόπιν απογοητεύσεις, ενώ τα ανθρώπινα προβλήματα μένουν χωρίς χριστιανική αντιμετώπισι. Ιεροκήρυκες στην Αμερική, στα μέσα ακόμη του περασμένου αιώνος, μιλούν κατά της κατάργησης της δουλείας των μαύρων(σ.σ. το κείμενο γράφεται προ των γεγονότων με τον ιερωμένο μάρτυρα ηγέτη του κινήματος των μαύρων Μ. Λ. Κινγκ, το 1954), άλλοι πάλι, και στα κλίματά μας, βρίσκουν σωστό η γυναίκα να είναι στο περιθώριο της ζωής, φορτωμένη τη ζαλίγκα και περπατώντας δίπλα στον καβαλλάρη άνδρα, ενώ περί κοινωνικής δικαιοσύνης τώρα μόνο αρχίσαμε να μιλάμε, γιατί τώρα βρίσκομε το προλεταριάτο ισχυρό, αφού επί αιώνες ολόκληρους η σιγή μας ώπλιζε την πιο εγκληματική εκμετάλλευσι του μόχθου του προλεταρίου αδελφού μας.

[...]Οι χριστιανοί(ή “χριστιανοί”) έδωσαν όπλα στην αντιχριστιανική άρνησι και στον εξωχριστιανικό ή καλύτερα αντιχριστιανικό “ανθρωπισμό”.

Και ο αναγινώσκων νοείτω.

Αρλουμπολογίαι και φληναφήματα ψευδο-winners του κοινωνικού δαρβινισμού και του καπιταλισμού…

Έλεγα να ασχοληθώ με τις ανοησίες και τα ψέμματα που γράφει ο σύντροφος Μπουχάριν -που ο Λένιν θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο θεωρητικό του “Κόμματος” πριν καρατομηθή αισχρότατα στον …”σοσιαλισμό(γραφειοκρατικό υπερεκμεταλλευτικό σύστημα) που γνωρίσαμε” στις διαβόητες δίκες της Μόσχας. Οι ανοησίες και τα ψέμματα περί Εκκλησίας κτλ. για τον …Τερτυλλιανό κτλ., ότι τάχα ήταν …“εκκλησιαστικός πατέρας”(=Άγιος, Θεούμενος, Θεόπτης, επιστήμονας της θέωσης, άρα Αυθεντία σε θέματα Πίστεως), ενώ οι μόνοι που τον αναγνωρίζουν είναι οι Προτεστάντες, αλλά βέβαια οι Προτεστάντες είτε θιασώτες του Ζβιγγλίου είτε του Λουθήρου είτε του Καλβίνου δεν αναγνωρίζουν Πατέρες και Αγίους…

Ο -κατά E.Luttwak- επωφεληθείς εκ του τουρμποκαπιταλισμού πρόεδρος της Μάικροσοφτ, η αυτού καπιταλιστικωτάτη μονοπωλιακότης Μπ. Γκέιτς

Αλλά έπεσε στην αντίληψή μου υποτιθέμενη μεταφρασμένη εκδοχή συμβουλών σε “Γυμνάσιο”(High school) του ζάπλουτου και τελευταία ...philanthropist (τελευταία, το ίδιο έγινε και ο κος Σόρος μας βάσει της βικιπαιδείας) ελεήμονα Μπιλ Γκέιτς που μας μετέφεραν οι αδελφοί “φίλοι της νεοβατοπαιδινής Σκήτης”. Όπως θα δήτε, αν πατήσετε στον Σύνδεσμο, πρόκειται για συμβουλές που “δεν διδάσκουν τα σχολεία των Η.Π.Α.”.  Βέβαια, όπως αποδεικνύεται, δεν ειπώθηκαν από τον ίδιο ή τουλάχιστον όχι  πρωτογενώς, οι ξεδιάντροπες αυτές “σοφίες”. Έτερον εκάτερον, όμως. Ειπώθηκαν από κάποιον Αμερικανό(όχι, ούτε εγώ πίστευα την εθνικότητά του) συγγραφέα Τσαρλς Σάικς. Αλλά αποτυπώνουν μίαν νοοτροπία που μας έχει έλθη ως απαύγασμα από εκτός και έχει επιρροή σε πολλούς, ιδιαίτερα νέους, ανθρώπους, όπως, βεβαίως και ευλόγως, και στην “εθνομηδενιστική άρχουσα τάξη”.

Ο χρόνος είναι χρήμα(Β. Φραγκλίνος);

Αν διαβάσετε, λοιπόν, τις σοφές νουθεσίες, θα δήτε συμβουλές να ανέχεστε την κοινωνική αδικία, όπως

“Κανόνας 1: Η ζωή δεν είναι δίκαιη – συνήθισέ το!”

Και παρακάτω,

Κανόνας 4: Εάν νομίζεις ότι ο καθηγητής σου είναι σκληρός, περίμενε μέχρι να δεις το αφεντικό.

Μπορώ εύκολα να αποδώσω το νόημα της σοφής συμβουλής λέγοντας, π.χ., ότι αν το αφεντικό σου ήταν κάποιος όπως ο Τζακ Γουέλτς της Τζένεραλ Μότορς, που απαιτεί αστρονομικά μπόνους και ρητώς δεν τα θεωρεί προβληματικά για την οικονομία, αλλά παραταύτα θέλει εσύ ή ο αδελφός σου να δουλεύη ως ο κύων(σαν το σκυλί, κοινώς), δεν πρέπει να έχης πρόβλημα. Άλλωστε, έτσι είναι η ζωή! Άδικη! Μην κάνης τίποτε να το αλλάξης. (Τι είπε ο ουτοπιστής Χριστός; “Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν (θείας κοινωνικής) δικαιοσύνης”; Το ακριβώς αντίθετο!)

Ακόμη, παρακάτω, βλέπουμε το κλασσικό απόφθεγμα του φορέα της “φραγμασωνικής πίστεως” Βενιαμίν Φραγκλίνου “ο χρόνος είναι χρήμα” παρηλλαγμένο:

Κανόνας 10: Η τηλεόραση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πραγματική ζωή. Στη πραγματική ζωή οι άνθρωποι είναι στις δουλείες τους και όχι στα μπαρ και στα καφενεία.

Ναι, είναι αυτό που έλεγε και ο καϋμένος ο εκ των nouveaux philosophes Πασκάλ Μπρυκνέρ, ότι από τον Παπισμό στον προτεσταντισμό και συγκεκριμένα τον καλβινισμό που εγκατέστησαν οι αφοί Πίλγκριμ στην Βόρειο Αμερική, περνάμε από το μοναστήρι που γνωρίζουμε στο …κοσμικό μοναστήρι, που είναι ο χώρος εργασίας. Βεβαίως, τέτοιες προτεσταντικές και,  εν προκειμένω, πουριτανικές θέσεις είχε και ο κατά Κόντογλου γεροβρουκόλακας(και τώρα πια παλουκωμένος εν τω μέσω της καρδίας, βέβαια) και αθεϊστής νευροφυσιολόγος που αποφάσισε να μελετήση από αθεϊστικής και υλιστικής πλευράς τα πειρασμικά(οσ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης) προβλήματα διαφόρων ανθρώπων  Σίγμουντ Φρόυντ. Ήταν αναφανδόν και ρητώς υπέρ της πιο απόλυτα “σκληρής δουλειάς” με την βιοποριστική/επαγγελματική έννοια. Δεν ξέρω, αν θυμάστε το, την “συνταγή σωτηρίας” “Μη μεριμνάτε” και “ενός εστί χρεία” και την προσπάθεια μείωσης έως και απάλειψης του χρόνου ενασχόλησης με τον ατομικό βιοπορισμό όπως μας την παρουσιάζουν οι Πατέρες και συγκεκριμένα ο Άγιος Μακάριος Αιγύπτου… Αι, λοιπόν, το ακριβώς ενάντιο: ζης για να δουλεύεις και δεν δουλεύεις για να ζης, πάρτο απόφασι! Εκτός και αν ανήκης, βέβαια, στην κατά Θορνστάιν Βέμπλεν “αργόσχολη τάξη”, την Leisure class. Αλλά πως θα ζήσουν και αυτοί οι άνθρωποι με τις αποδεδειγμένα πρωτόγονων φυλών συνήθειες, όπως το απέδειξε ο μέγας κοινωνιολόγος Βέμπλεν; Κάποιος πρέπει να εργάζεται και για αυτούς, ώστε να έχουν τα μαργαριτάρια τους, τις γούνες, τις βίλλες και, εν γένει, την “επιδεικτική σχόλη” τους… Άλλωστε, αυτοί είναι γαλαζοαίματοι, έχουν την ευγένεια του Κεφαλαίου, δόξα στην Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση που μας έφερε στον κόσμο τον καπιταλισμό, την δική τους εξουσία, την κεφαλαιο-κρατία.

Προσέχομε, τέλος,και την ακόλουθη πέρλα σοφίας:

Κανόνας 8: Το σχολείο μπορεί να έχει βρει τον τρόπο να εξαλείψει τις διαφορές μεταξύ κερδισμένων και χαμένων, αλλά η ζωή ΟΧΙ.

Πρόκειται για την -άκρως αφιλόσοφη-γνωστή άποψη, ότι οι νικητές που βγάζει το κοινωνικό σύστημα είναι οι winners, ενώ οι άλλοι είναι οι losers. Βεβαίως, οι Πατέρες ήσαν πάντοτε λούζερς, από αυτήν την άποψη. Ο αυριανής μνήμης(13 Νοέμβρη) Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν άσκησε καν το επάγγελμα που ονειρευόταν, αυτό του δικηγόρου, διότι ακριβώς εγνώρισε την πονηρία που ενδημούσε στα δικαστήρια συχνότατα.. Με άλλα λόγια, προϋποθέτει, ότι το κατάπτυστο και αμαρτωλό στο έπακρον καπιταλιστικό σύστημα, και δη στην εκεί εκδοχή του, αναδεικνύει τους …καλούς και ικανούς και όχι ας πούμε τους κουτοπόνηρους και τα “λαμόγια”, λαϊκοελληνιστί. Αλλά, ακόμη και αν το υποθέταμε αυτό, είναι άραγε οι άνθρωποι όλοι εξ ίσου προικισμένοι; Πού πήγε το «Οφείλομεν δε ημείς οι δυνατοί τα ασθενήματα των άλλων βαστάζειν» και το ου γαρ ινα αλλοις ανεσις υμιν θλιψις αλλ εξ ισοτητος εν τω νυν καιρω το υμων περισσευμα εις το εκεινων υστερημα του πρώτου μετά τον Ένα, που λένε και οι Έλληνες Προτεστάντες, και προτεσταντίζοντες;

Ορθόδοξη Θεολογία περί αυτών

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος(~300-390)

Αντιγράφω από το καταπληκτικό και, θα έλεγα, σχεδόν α π α ρ α ί τ η τ ο για κάθε Χριστιανό βιβλίο του Ιωάννη Πέτρου, καθ. Θεολογίας του ΑΠΘ,  με όνομα “Κοινωνική δικαιοσύνη”:

“Το πιο βασικό αποτέλεσμα της αμαρτίας ήταν η εσωτερική διαστροφή των ανθρώπων, που εκδηλώθηκε και κοινωνικά με τη δημιουργία εξουσιαστικών σέσεων και σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να κατακρίνει την αμαρτία με τη θυσία του στον Σταυρό, και να απαλλάξει την ανθρωπότητα από αυτήν και τα αποτελέσματά της. Αυτό σημαίνει ότι όποιος αποδέχεται την κλήση του για τη βασιλεία του Θεού δεν είναι δυνατό να έχει σχέση με οποιασδήποτε μορφής καταπίεση και εκμετάλλευση, ούτε και να αδιαφορεί γι’αυτές, όταν υπάρχουν στο κοινωνικό του περιβάλλον.”

Παρόμοια αναφέρει και ο Θεοφιλ. Διοκλείας Κάλλιστος Ware:

«Η πίστη μας στην Τριάδα μας υποχρεώνει να παλεύουμε σε κάθε επίπεδο, από το αυστηρά προσωπικό ως το καλύτερα οργανωμένο, αντίθετα σ’όλες τις μορφές καταπίεσης, αδικίας και εκμετάλλευσης. Στην μάχη μας για κοινωνική δικαιοσύνη και «ανθρώπινα δικαιώματα» ενεργούμε ιδιαίτερα στο όνομα της Αγίας Τριάδας».

Μητροπολίτης Διοκλείας  π.Κάλλιστος Ware (καταληκτικά επί της ζωής της Αγίας Τριάδος)

Από:Π. Μακρή, «Μαρξιστές και Ορθοδοξία-διάλογος ή διαμάχη;», Β’Έκδοση, εκδ. Επικαιρότητα, 1983, σελ. 70

Καθ. Αλ. Τσιριντάνης(+) περί …”χαπακίων της ευτυχίας” και συναφών τινών

Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης(1903-1977)  -κάτιτι που συνιστά έκπληξη ασύλληπτη(ίσως)- που συμμετείχε στην “Ζωή” και στην Χ.Ε.Ε. ως λόγιος καθ. Νομικής, συγγραφέας κ.τ.ό., σε έτη πολύ δύσκολα, μας μιλάει, έκτοτε(=1967), για την φαρμακρατία, που θα έλεγε και ο μεγάλος της φιλελεύθερης “αντιψυχιατρικής” καθ. Ψυχιατρικής Thomas Szasz. Λαμβάνεται από τον τρίτο τόμο του ανθρωπισμού του, σελ.34, υπό τίτλους “Το ανθρωπιστικό μήνυμα:μία σύνοψη” και ειδικότερα “Προτάσεις και καρποί”.

Όλα είναι δυνατά με την πρόοδο της επιστήμης...

Θα παραθέσω, χωρίς να συγκατατεθώ στον λογισμό του σχολιασμού και της (βιβλιο)κριτικής, την οποία είχε εγκαινιάσει ο λογιώτατος Πατριάρχης, Άγιος, πρωτοασηκρίτης(σαν να λέμε Γενικός Γραμματέας) και πρωτοσπαθάριος, και καθηγητής του δημόσιου/δωρεάν(βρε τι είχαν και προ της Γαλλικής Επανάστασης και της Ιταλικής Αναγέννησης…) Πανεπιστημίου/Σχολής της Μαγναύρας Μέγας Φώτιος(810 ή 820-893) με την υπέροχη και βαρύτιμη “Βιβλιοθήκη” του (δεν είναι η της “Ελευθεροτυπίας”, πρόκειται για σύμπτωση), διότι τα έχουμε πη και παληότερα, υπάρχουν και εξαίρετες ολοκληρωμένες αναλύσεις από ανυπότακτες συνειδήσεις επαϊόντων επαγγελματιών κατά Σωκράτη και θα μακρηγορήσουμε ιδιαιτέρως… Συνεπώς, ας δούμε την ψαριά που αλιεύθηκε μέσω των τρεχουσών αναγνώσεών(από όσα διαβάζουμε τώρα, εννοώ) μας, στην γλώσσα του πρωτοτύπου…:

…”Ο Καρρέλ εις ειδικήν μελέτην του μας παρουσιάζει την προσευχήν ως βιολογικήν λειτουργίαν του ανθρώπου. Και αν δε κανείς τυχόν αμφιβάλλη και αρνήται κατά τα λοιπά την αποτελεσματικότητα της προσευχής, κανείς δεν μπορεί να αρνηθή ούτε ότι αυτή είναι πράξις ευγενής, ούτε ότι ωφελεί τον άνθρωπον, ότι του δίδει τόνωσιν, παρηγορίαν, αντοχήν, γαλήνην, την οποία τώρα ο σύγχρονος άνθρωπος που δεν προσεύχεται την αναζητεί εις τα διάφορα κατευναστικά και υπνωτικά “χαπάκια ευτυχίας”. Αλλά κακά είναι τα ψέματα, άλλο είναι τα χαπάκια, άλλο είναι η προσευχή”.

Και, κλείνοντας, ομολογώ, ότι μπαίνω στον… “πειρασμό” να παραθέσω και ορισμένα ακόμη αποσπάσματα που αναφέρονται στην σχέση κοσμικής επιστήμης, της φιλοσοφίας της επιστήμης, στην οποία στηρίζεται ΠΆΝΤΑ, και της “πνευματικής επιστήμης”, δηλαδή της (Ορθόδοξης) Θεολογίας. Γιατί διαλέγω από όλα αυτό το θέμα; Μα διότι πολλοί αστοί ρασιοναλιστές με αριστερές πολιτικές απόψεις ή όχι -αδιάφορο, υπάρχουν και από τις δύο κατηγορίες- δεν γνωρίζουν ΚΑΝ τα περί γνωσιοθεωρίας, γνωσιολογίας, επιστημονικής -αξιωματικής -μεθοδολογίας κ.λπ. Π.χ. αν μάθουν, ότι “η Ορθοδοξία κατηξίωσε την αρχαιοελληνική γνωσιολογία , εν αντιθέσει με την αρχαιοελληνική οντολογία (η οποία προσλήφθηκε από την -μετα Καρλομάγνου- Δύση)”, θα …απορούν χάσκοντες, πολύ φοβάμαι…

Τέτοια, λοιπόν, είναι η σύγχρονη κατάντια μας(πρώτα από όλους αν ελεεινολογώ, το πράττω με τον εαυτό μου), ιδιαίτερα της “ιντελλιγκέντσια” που μας …διαφωτίζει, και για αυτό υπόσχομαι να συμβάλω το κατά δύναμιν in this direction. 

“Εγώ μπορώ να πάρω το αεροπλάνο και να λουφάξω, αν κάτι πάει στραβά”…

Αυτά ακριβώς(“I can catch a plane and flee” -εν αντιθέσει με εσάς, εννοείται, την λατινοαμερικανική κυβέρνηση), βάσει των διαθέσιμων στοιχείων που καταθέτει η Ναόμι Κλάιν στο τελευταίο της βιβλίο “Το δόγμα του σοκ” έλεγε ο επιτετραμμένος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην μετεκλογική Βολιβία των μέσων της δεκαετίας του 1980, αφού ανταγωνίστηκαν για τον θώκο του ύπατου πολιτικού αξιώματος ο πρώην δικτάτορας Banzer και ο κεντροαριστερός “εθνικοεπαναστάτης “(nationalist revolutionary- βλ. αντιϊμπεριαλιστής) Βίκτορ Εστενσόρο Παζ.

Τα έλεγε στον νικητή Βίκτορ Παζ, ο οποίος είχε καταστήση σαφές στον λαό, ότι βεβαίως δεν είναι αυτός που ήταν παληά, προδικτατορικά, ως πρωθυπουργός, αλλά δεν είναι και νεοφιλελεύθερος της σχολής του Σικάγο, Σικάγο μπόυ ας πούμε. Ο λόγος αφορούσε τα όντως ληφθησόμενα οικονομικά μέτρα τα οποία περιελάμβαναν, όπως εδήλωσε ο επιτετραμμένος, ό,τι ακριβώς ονειρευόταν το Δ.Ν.Τ. και μπορούμε, νομίζω, εύκολα να το φανταστούμε: ριζικές μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, “εξυγιάνσεις” εν όψει ιδιωτικοποιήσεων του μεγάλου μέρους του δημόσιου τομέα, κόψιμο τμήδην όλων των επιδοτήσεων όπως των βρώσιμων ειδών, απελευθέρωση όλων των “διατιμήσεων”(π.χ. της τιμής του πετρελαίου, που τετραπλασιάστηκε θεσμικά, αρχικά), κατάργηση των προστατευτικών μέτρων και άνοιγμα στο ξένο Κεφάλαιο κ.λπ.

Βίκτορ Παζ, πρωθυπουργός της Βολιβίας

Τα αποτελέσματα ήσαν “δραματικά” δύσμορφα, “μαύρα και άραχλα”, από όλες τις απόψεις: ανεργίας, δημόσιου χρέους, ελλείμματος, κοινωνικής ανισότητας(όπως π.χ. καταμετράται με τον συντελεστή Gini) κ.λπ. Όλα αντίθετα από όσα υπόσχονταν οι εισαγόμενοι προφήτες, όπως ο Αμερικάνος οικονομολόγος Τζέφρι Σαχς. Το μόνο που επετεύχθη ήταν η ριζική μείωση του πληθωρισμού, που, όμως, βασίστηκε στην τεράστια αναγκαστική, λόγω έλλειψης εναλλακτικών απασχόλησης, ανάπτυξη της …αγροτικής παραγωγής κοκαΐνης. Σημειωτέον, ότι, για να κοπάση και αμβλυνθή στις αντιδράσεις του το δυναμικότατο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα χρειάστηκαν μέτρα όπως κάθοδος και εισβολή τανκ στους δρόμους και σε αρκετά δημόσια κτίρια, συλλήψεις και μεταφορά σε απομονωμένα μέρη της Βολιβίας, όλων των ηγητόρων του επιχώριου συνδικαλισμού κττ…

Ολα αυτά τα ανιστορώ ενδεικτικά, καθώς κάθε που εκφράζεται ο …”σοσιαλιστής” κος Αλμούνια, έχουμε εκπομπή των ίδιων μονολίθων, αυτών των βάρβαρων απολιθωμάτων που έχουν καταντήση πολύ χειρότερα και από αυτά της …Γ’ Διεθνούς. Η άγνοια ή η παραμόρφωση της πραγματικότητας εμφαίνεται, όντως, απίθανη. Για αυτό το θέμα, θα θυμάστε, ότι έχουμε αναλύσει θεωρητικά πάμπολλες φορές, τελευταία δε με τον σχολιασμό του βιβλίου του κου Αλογοσκούφη μας για “Μετά την κρίση”. Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξη και εκεί, για να δη πώς είναι τελείως απίθανες οι απαιτήσεις για(άμεσο, βραχυπρόθεσμο κατά το δυνατόν) περιορισμό του δημοσίου ελλείμματος υπό το 3%.

Ο κος Αλμούνια υποδεικνύων τα δέοντα γενέσθαι

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει, ότι κάθε υπέρβασή του είναι ευκταία ή/και κεϋνσιανή(κλασσική κεϋνσιανή πολιτική του deficit spending, δηλαδή δανείζομαι -ευθέως ή μέσω κρατικών ομολόγων- και ξοδεύω) και πρέπει να την επικροτήσουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που έχει μείνη να ονομάζεται ως στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Ανεξάρτητα του ότι οι δημόσιες στρατιωτικές δαπάνες μας έδωσαν το Διαδίκτυο μέσω της ομάδας του Πενταγώνου DARPA, τον πλοηγητή Internet Explorer κ.λπ., στις ΗΠΑ περί(προ και μετά) το 1960, είχαμε το φαινόμενο οι κλασσικοί κεϋνσιανοί-προοδευτικοί-”liberal” οικονομολόγοι να επικροτούν την αύξηση των δημοσίων δαπανών που προοριζόταν, όμως, για κακώς εννοούμενους στρατιωτικούς σκοπούς. Στην Ελλάδα, βέβαια, το αντίστοιχο θα ήταν, παραδείγματος χάριν,  η απίθανη κακοδιαχείριση, διασπάθιση, σπατάλη των φιλάργυρων Βουλευτών(ας πούμε, τους περιλάλητους εξαψήφιους-!- λογαριασμούς των κινητών, τις τρυφηλές διασκεδάσεις σε βασιλικά ξενοδοχεία και τα όμοια).

Και, επανερχόμενος στο θέμα των ελλειμμάτων, του “Καίσαρα” Υπ. Οικονομικών κου Παπ/νου και του σοσιαλιστή-μονεταριστή* Ευρωδιευθύνοντος κου Αλμούνια, είναι λυπηρό, όντως, ποια δυναμική έχει στερήσει η σχεδιασμένη για το συμφέρον των πολυεθνικών κατά τον J.K. Galbraith Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση στην μετρίως ανεπτυγμένη Ελλάδα και εν προκειμένω η επίσημη Συνθήκη σύμπηξης της Ε.Ε., του Μάαστριχτ.

Και, όντως, πλέον η μονη μας καταφυγή είναι αυτή: οι πρεσβείες του Αγίου Αμάνδου(-440), επισκόπου Μάαστριχτ, και φωτιστή της Βελγικής**…

*(όχι, δεν είναι οξύμωρο, όλα είναι δυνατά)

**και όχι, ομολογώ, ότι δεν χαριτολογώ

“Πουθενά” ενδύσεως παραλειπόμενα…

Είναι το μόνιμο… εξαγγελτικό μοτίβο. Συνεχώς, έρχεται ένα θέμα στην επικαιρότητα όπου ορισμένοι έχουν κάποιες κραυγαλέες προκαταλήψεις και, μ’ όλον τούτο, σπεύδουν να μας… διαφωτίσουν, όντες έως και άσχετοι με το θέμα. Τελικώς, όσοι κατέχουν γράμματα καταλήγουν να “τραβάνε τα μαλλιά τους” με τα όσα αναγινώσκουν και γινώσκουν, ενώ ορισμένοι άλλοι πεπωρωμένοι τη καρδία κοινωνοί των ίδιων παρωπίδων… καταφάσκουν με νεύρο “μη ειδότες τι ποιούν”…

Ο λόγος για την “πρεμιέρα” του Εθνικού θεάτρου της παράστασης του Δ. Παπαιωάννου “πουθενά”.  Ο μύθος λέει, ότι υπήρχε η στοχοθεσία να ενδυθούν κάποιοι ηθοποιοί (ή και βουβά πρόσωπα), προκειμένου να μην σκανδαλισθούν οι επίσημοι και, ειδικότερα, …ο Αρχιεπίσκοπος.  Το σχετικό ρεπορτάζ-αναφορά της εφημερίδας “Τα νέα”  κείται ώδε:

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ:Ψάχνουν φύλλα συκής για τα γυμνά

Από την παράσταση "Πουθενά"

Εδώ αναφέρεται και ότι μπορεί να υπάρξουν …επίσημες ή ιερές αντιδράσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι θυμήθηκαν ποικίλα χαρίεντα, τωόντι, ιστορήματα να μας ανιστορήσουν.Έτσι, πάλι αναγνώσαμε για την φρικαλέα εκείνη “λογοκρισία” του πορνογραφήματος καλλιτεχνήματος που φιλοτέχνησε η κα Εύα Στεφανή σταχυολογώντας από “σκληροπυρηνική πορνογραφία” με υπόκρουση τον …   Ύμνο εις την Ελευθερίαν, το φιλμάκι του αγαπητού κου Γαβρά μας που υποτιμήθηκε, έως  τον “ελληνοχριστιανικό πολιτισμό” και τις περιπέτειες της βασιλίσσης στην (πουριτανική, για την ακρίβειαν -πουριτανισμός είναι “χριστιανική” αίρεση, για όσους δεν το εγνώριζαν) Αγγλία…

Παναγία η γαλακτοτροφούσα

Σώμα, γυμνότητα, Εκκλησία

Βεβαίως, όσοι δεν το θυμούνται(θα το βρήτε άμεσα), και ο κος Γαβράς μας μας είχε πη, ίσως εν θερμώ, ότι οι φανατικοί εκείνοι που κατέστρεψαν τον Παρθενώνα πριν μετατραπή εις ένδειξιν της συνείδησης της συνέχειας, σε Ναό(=κατοικία του Θεού) της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, παρακινήθηκαν και από την απαράδεκτον ηθικοθρησκευτικώς γυμνότητα των σωμάτων.. Όμως, η αλήθεια, δυστυχώς, κείται πολύ μακρϋά από τις απίθανες, όντως, έως και διασκεδαστικές, εικοτολογίες αυτές. Η Εκκλησία, βάσει ενός Ιερού Κανόνα των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων που αναφέρεται σε σχετικό βιβλίο του θεολόγου Ν. Μπουγάτσου για την “κοινωνική διδασκαλία των Πατέρων”(δεν το έχω “πρόχειρο” τούτη την στιγμή), αναφέρεται, ότι απαγόρευσε σε κάποια φάση ιστορική τα μικτά λουτρά, και, βεβαίως, στα λουτρά ήσαν ανένδυτοι οι προσερχόμενοι. Αλλά γιατί η Εκκλησία “αποφασίζει συνοδικώς” και κανονίζει την απαγόρευσή αυτή; Μα …για να μην σκανδαλισθούν οι εθνικοί!!!!! Όσοι δεν το “πιστεύετε” -και εάν δεν ευρεθή η κατατεθή εδώ η ακριβής παραπομπή μελλοντικώς- σας προκαλώ να ερευνήσετε σχετικά..

Αλλά αυτό ήταν απόλυτα “φυσικό”. Η γυμνότητα δεν είναι μία κατάσταση ηθικώς μεμπτή καθ’αυτή. Ουδ’όλως. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί -και του Χριστού συμπεριλαμβανομένου- ενήλικοι όντες βαπτίζονταν γυμνοί, αφού είχε προηγηθή ολοτελής(“έως άκρων ονύχων”) απάλειψη με έλαιο που είχε “ευλογηθή” από τον ιερέα. Το αναφέρει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Και, βέβαια, τονίζει την μακαριότητα, και την προπτωτική καθαρότητα και αθωότητα όσων μετείχαν στο Μυστήριο, τον μη-“πονηρό οφθαλμό”, την απουσία πονηρής εσωτερικής διάθεσης, “σαρκικού φρονήματος” ας πούμε συγκαταβατικά.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Είναι μόνον τούτο; Όχι, βεβαίως όχι. Στο θέμα έχουν αναφερθή αρκετοί, με ίσως πιο γνωστό τον ευθυνοκεντριστή κοσμικό ψυχοθεραπευτή και ιερέα συγγραφέα π. Φιλόθεο Φάρο, που παρά τα σφάλματά του σε άλλα θέματα, εδώ ορθοτομεί. Τα βιβλία του που εξετάζουν το θέμα καταλεπτώς είναι δύο:

α)“Άηθες ήθος”, εκδ. Ακρίτας, 1993

β)“Έρωτος φύσις”, εκδ. Αρμός,τελ. έκδοση 2001

• Εκεί εντός, το λοιπόν, μέσα από μία σειρά παραθεμάτων μέσα από το Γεροντικό το Μέγα(αναφέρεται ως ένα από τα “αείποτε” πνευματικότερα βιβλία, για όσους φίλους δεν γνωρίζουν), τους Πατέρες κ.λπ., σταχυολογείται και η άποψη τινός -μεγάλου- Αγίου που αναφέρεται στο πώς δεν εντρέπετο ουδόλως την γυμνότητα των άλλων ανθρώπων πλάι του και περί του. Για αυτόν κάθε μέλος του σώματος, είτε χέρι είτε πόδι είτε βάλανος ήταν μετάβαση επί το πρωτότυπον, ας πούμε, δηλαδή τον Χριστό.
• Μεγάλη σημασία έχει, ότι και ο γέροντας Πορφύριος ο Καψοκαλυβίτης, κάτοχος πολλών αγιοπνευματικών χαρισμάτων(διορατικό, προορατικό κπα.) είχε εκδηλώση την συγκινητική επιθυμία του να μεταβή στους χίππυδες/γυμνιστές στα Μάταλα της Κρήτης, επειδή τους συμπόνεσε πάρα πολύ στην μοναξιά τους όντες, ώστε “χωρίς να τους κατακρίνει”, να ζήση χωρίς αμαρτίες κοντά τους…! Βεβαίως, εάν ενδιαφερόταν για την απουσία ερεθισμάτων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν χρησιμοποιούμενα καταλλήλως από φορείς του ενεργούμενου Μυστηρίου της Ανομίας σκανδαλισμό, θα έμενε στην μόνωσή του, να προσεύχεται για όλους εμάς τους υπόλοιπους… Αλλά, σε ένα άνθρωπο με αγνότητα, τα ερεθίσματα αποβαίνουν “προς σωτηρίαν” ακόμη. Το πρόβλημα είναι η ηδονοβλεψία, δηλαδή, που σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει ο Χριστός “βλέπω(-ειν) προς το επιθυμήσαι”. Και, βέβαια, αυτή η διάθεση μπορεί να υπάρχη ή να μην υπάρχη, κάλλιστα, σε ενδεδυμένους, σε γεγυμνωμένους ή ο,τιδήποτε ενδιαμέσως.

Πάντα ταύτα ισχύουν και με την τελική έκβαση που ήταν η (χθεσινή) “κανονική” εκτέλεση της παράστασης του γνωστού καλλιτέχνη, και η εκπλήρωση του ενδεχομένου της απουσίας του Αρχιεπισκόπου.. Ας ελπίσουμε η επόμενη φορά να βρη λιγότερο κενολόγους τους παντοειδείς σχολιαστές και δημοσιολογούντες….

Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό(του αδ. Ζείδωρου)

Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό

Του αδ. Ζείδωρου

Στην προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε δεν υπήρξαν σοβαρές αμφισβητήσεις για τη συμμόρφωσή μας με τις οικονομικές επιταγές των υπερκρατικών κέντρων εξουσίας. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα φάνηκαν να διαφωνούν περισσότερο για το αν η οικονομική μας πολιτική θα εξαρτάται από τη μία ή την άλλη δύναμη, παρά για το αν θα πάψει να αποτελεί το παράσιτο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Στηλιτεύοντας αυτή την κατάσταση ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε ομιλία του προ ημερών σημείωσε: «Γίνεται λόγος για έναν πλανητικό καπιταλισμό, ο οποίος επιβάλλει τους ατέγκτους νόμους της αγοράς σε όλη την υφήλιο, για μία «τρομοκρατία της αγοράς». Η απόλυτη προτεραιότητα της οικονομίας και ο ανάλγητος ανταγωνισμός αποτελούν μία παγερή πραγματικότητα, η οποία δυναμιτίζει το κοινωνικό κράτος και προβάλλει το δίκαιο του οικονομικώς ισχυροτέρου ως μονόδρομο προς την ευημερία. Η παγκοσμιοποίηση απειλεί να συνθλίψει και να εξαφανίσει την ετερότητα των προσώπων μέσα στην απρόσωπη ανωνυμία του γιγαντισμού των οικονομικών εξελίξεων και μεγεθών».

Ως Χριστιανοί ίσως να μην μπορούμε να αλλάξουμε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και τον εγωισμό. Κι αυτό γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πως, κι αν χτυπήσουμε τον εγωισμό με επαναστατικό τρόπο στις οικονομικές του εκδηλώσεις, χωρίς να απαλλαγούμε από την εσωτερική του κακία, γρήγορα θα παρουσιασθεί ξανά ύπουλα μεταμφιεσμένος. Μήπως κάτι τέτοιο δε συνέβη και με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, ο οποίος κατέληξε κρατικός καπιταλισμός; Μήπως ο υλισμός ως βάση του καπιταλισμού δεν είναι κυρίαρχος και στο σοσιαλισμό; Αυτή είναι η ψυχολογική πείρα, που έχει αποκτήσει ο Χριστιανισμός από τους είκοσι αιώνες ζωής του. Μα κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είναι, ωστόσο, στο χέρι μας να μεταβάλλουμε τον τρόπο που εμείς συμμετέχουμε στο σύστημα αυτό και πρωτίστως τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το εισόδημα και την περιουσία μας.

Σύμφωνα με τις Παροιμίες, ο ευσεβής άνθρωπος παρακαλεί το Θεό: «πλοῦτον δὲ καὶ πενίαν μή μοι δῷς, σύνταξόν δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐτάρκη» (κεφ. ΚΔ΄). Ο Ιερός Συγγραφέας ζητάει από το Θεό την αυτάρκεια, τα αγαθά εκείνα που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή του και όχι άλλα. Στην Καινή Διαθήκη, το ιδεώδες σύστημα της ιδιοκτησίας αποκρυσταλλώνεται στην πρακτική των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. «Πάντες δὲ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά» (Πραξ. β΄ 44). Η κοινοκτημοσύνη εν αγάπη εντάσσεται στο θαύμα της πρωτοχριστιανικής ζωής και διά της Αγίας Γραφής κηρύσσεται σ’ όλη την Οικουμένη. Με την εμφάνιση του κοινοβιακού μοναχισμού, η κοινοκτημοσύνη θα εφαρμοστεί για περισσότερα από 1700 χρόνια. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προβάλλοντας σαν πρότυπο ορθόδοξης ζωής το μοναστικό κοινόβιο έλεγε σ’ ένα λόγο του πώς θέλει, ονειρεύεται να φτιάξει τη χριστιανική κοινωνία: «Σ’ όσα λέγαμε μέχρι τώρα, ας τονίσουμε και τούτο: Και όλοι να πουλήσουν όλα τα υπάρχοντά τους, και να φέρουν εδώ τις εισπράξεις, μπροστά μας. Με τα λόγια το λέω. Μην ταραζόσαστε. Κανείς, ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός… Έτσι και στα μοναστήρια τώρα ζουν, όπως άλλοτε οι πρώτοι πιστοί Χριστιανοί στα Ιεροσόλυμα… Αν όμως είχαμε την πείρα της κοινοβιακής ζωής, τότε θα ‘χατε κι εσείς όλο το θάρρος να την πραγματοποιήσετε. Και πόση χάρη έχει αυτός ο τρόπος ζωής… Αν προχωρούμε έτσι, σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, πιστεύω στο Θεό, ότι κι αυτό θα γίνει. Μόνο να ‘χετε εμπιστοσύνη σ’ εμένα, και με την τάξη θα κατορθώσουμε να το πραγματοποιήσουμε. Κι αν δώσει ο Θεός ζωή, πιστεύω, πως γρήγορα θα σας οδηγήσω σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, στην κοινοκτημοσύνη.» (Εις τας πράξεις, 11, 3)

Η πατερική γραμματεία έχει ασχοληθεί εκτενώς με το σύστημα της χριστιανικής κοινοκτημοσύνης ως το ιδανικό σύστημα ιδιοκτησίας. Συνοπτικά μπορούμε να παρατηρήσουμε:

Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, η μοναστική κοινοβιακή ζωή είναι το πρότυπο της κοινωνικής και οικονομικής τους ζωής. Αντίστοιχα, η κοινοκτημοσύνη, όπως τη βρίσκουμε στα έργα του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου και του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, είναι το ψηλότερο σκαλοπάτι της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου στην κλίμακα της ιδιοκτησίας. Ανώτερη από αυτήν και πάνω από τις φυσικές δυνάμεις του ανθρώπου είναι μόνο η ακτημοσύνη.

Η κοινοκτημοσύνη εφαρμόζεται με επιτυχία σε μικρές κοινότητες, που τα μέλη τους συνδέονται με τη χριστιανική αγάπη, γιατί η ιδιοκτησία «του Κυρίου» είναι για όλους τους «δούλους» του. Είναι η συνέπεια της τέλειας αγάπης, γιατί ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως ο Θεός. «Εκείνος που έχει τον πλησίον του σαν τον εαυτό του, δεν ανέχεται να έχει ο ίδιος τίποτα περισσότερο απ’ τον πλησίον του», παρατηρεί ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Με την χριστιανική κοινοκτημοσύνη καταργείται ή περιορίζεται η ατομική ιδιοκτησία και εξαλείφεται το ατομιστικού (ειδωλολατρικό-ρωμαϊκό-σύγχρονο ευρωπαϊκό) πνεύμα, που είναι και η αιτία γένεσης για τις ζήλειες, τις φιλονικίες, τους χωρισμούς, τις έχθρες και τους πολέμους. «Το σον και το εμόν εξώρισται», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Με την κοινοκτημοσύνη επέρχεται η ουσιαστική ισότητα και ενότητα των ανθρώπων και στα υλικά αγαθά. Χωρίς αυτές, ολόκληρη η ουμανιστική φιλολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραμένει κουτσή. Γι’ αυτό, και όποιος έχει ατομική ιδιοκτησία μέσα στο κοινόβιο θεωρείται προδότης σαν τον Ιούδα. Όπως λέει ο Μ. Βασίλειος, η «ιδιάζουσα κτήσις» είναι κλοπή.

Αιτία και βάση της κοινοκτημοσύνης αποτελεί η αγάπη, γι’ αυτό και μας χαρίζει την ευλογία του Θεού. Με αυτήν δημιουργείται η υποδειγματική ανθρώπινη κοινωνία, με αποτέλεσμα ακόμη και οι άπιστοι να γίνονται Χριστιανοί από το θαυμασμό τους για την αγαπητική οργάνωση των Χριστιανών, να ενώνεται όλος ο κόσμος κι έτσι να δοξάζεται ο Θεός στη γη. Η κοινοκτημοσύνη είναι ικανή «την οικουμένην επιστρέψαι άπασαν», όπως λέει ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος. Αντίστοιχα, η χριστιανική κοινοβιακή ζωή βοηθάει ηθικά και πνευματικά τον άνθρωπο, γιατί τον απαλλάσσει από τις πολλές φροντίδες για τα υλικά αγαθά κι έτσι τον βοηθάει χρονικά και ηθικά για ν’ ασχοληθεί με τα πνευματικά. Καταργεί την υπερηφάνεια του πλουσίου και δίνει αξιοπρεπή αλλά χωρίς εγωισμό ζωή στο φτωχό. Αναπτύσσει τη συνεργασία, την ενότητα και τη συναισθηματικότητα των ανθρώπων, την εμπιστοσύνη στο Θεό και στον κάθε αδελφό, και τελικά την αγάπη στον άνθρωπο και στο Θεό, κι έτσι ο άνθρωπος και σ’ αυτή τη γη ζει ευτυχισμένος.

Όλα αυτά ίσως ηχούν παράξενα στα αφτιά μας, γιατί είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην αφθονία και την απόλαυση. Τα οικονομικά αδιέξοδα όμως και η πίεση που δέχονται σήμερα οι πανεπιστημιακοί πτυχιούχοι στην αγορά εργασίας αργά ή γρήγορα θα μας αναγκάσουν να τα σκεφτούμε. Ίσως είναι ο καιρός να γυρίσουμε στην απλή ζωή της κοινότητας. Τα οφέλη θα είναι τεράστια για την πνευματική μας ζωή, αλλά θα βοηθήσουν και στην απήχηση του χριστιανικού μηνύματος στη σύγχρονη κοινωνία. Γιατί ο Χριστιανισμός «είναι στην ουσία της αποστολής του προοδευτικός. Δεν έρχεται να μας πει ότι τα ανθρώπινα έχουν «ευ και καλώς», ίσα-ίσα ζητάει το νέο, που θα είναι συγχρόνως και καλύτερο. Τους «καινούς ουρανούς και την καινήν γην», εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Αλέξανδρος Τσιριντάνης).

(Το κείμενο είναι βασισμένο στο βιβλίο «Το πρόβλημα του θεσμού της ιδιοκτησίας» του Ν. Θ. Μπουγάτσου των εκδόσεων «Κοράλι»)

σημ. φιλαλήθους/philalethe00: Το κείμενο παραχωρήθηκε εκθύμως από τον αδελφό σε… σύναξιν διαλεκτική, και η πρώτη δημοσίευσή του εγένετο ώδε.

Να σημειωθή, ότι το θεωρήσαμε αξιόλογο για τον λόγο, ότι:

-προβάλλει ένα πολύ διαφορετικό λόγο από το καλβινιστικό απολιτίκ.

-προβάλλει την αυτοοργάνωσή μας ως Εκκλησίας και την ανεξαρτησία μας από το Κράτος μέσα από μία επαναστατική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων σύμφωνα με τους Πατέρες.

Δεν συμφωνούμε, βέβαια, με τον “ιστορικό πεσσιμισμό”, για να χρησιμοποιήσω μία αυτοαναφορική φράση του πρώιμου Μπερντιάεφ, που φαίνεται να διαπερνά εν τινί μέτρω το κείμενο, όπως δεν συμφωνεί και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς κ.π.α. Παραταύτα, είναι ένα έξοχο παράδειγμα της καλής χριστιανοκοινωνικοπολιτικής ανησυχίας που αναζωογονείται σε ένα μέρος -ημών- της Ορθόδοξης Χριστιανικής νεολαίας.

«Να κάμωμεν τον όρκο επάνω στον Σταυρόν»(Ρήγας, Θούριος)…

Αυτά τα έλεγε ο Ρήγας Φεραίος, και βέβαια όλοι θυμόμαστε την “ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος”, την αριστερή εκείνη οργάνωση από την οποία πέρασαν πολλά ονόματα των στελεχών και γραφειοκρατών της Αριστεράς της σήμερον. Με άλλα λόγια, ο Ρήγας Φεραίος ήθελε, ούτε λίγο ούτε πολύ, …“θρησκευτικό όρκο”!!!

Αλλά και έχει μεγάλη σημασία να δούμε τι εγένετο στο -ιδρυμένο από κομισαρίους του ΚΚΕ, βεβαίως- ΕΑΜ και τον Ε.Λ.Α.Σ. , στον μεγαλύτερο φορέα της Εθνικής Αντίστασης.

Μέσα σε ένα καταπληκτικό περιοδικό αγωνιστών αδελφών των αρχών της δεκαετίας του ‘80 ονόματι “Σημάδια”, σε μία εξαιρετική συνέντευξη του πατέρα Ανυπόμονου(π. Γερμανού Δημάκου), δηλαδή του ηρωικού ηγούμενου της παραδοσιακά ηρωικής μονής Αγάθωνος, ανακάλυψα ορισμένα συμπληρωματικά στοιχεία σχετικά με τους προσανατολισμούς και την δράση του ΕΑΜ-ικού μετώπου, και τις σχέσεις του Άρη Βελουχιώτη -που ξέγραψε ο Ζαχαριάδης τότε, μετά την Βάρκιζα- και της Κυβέρνησης του Βουνού, της Π.Ε.Ε.Α. με την Εκκλησία και την Πίστη. Ο π. Ανυπόμονος αναφέρεται (βλ. και το “Στο βουνό, με τον σταυρό, κοντά στον Άρη”) σε ορισμένα ενδιαφέροντα σημεία:

Α)Ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ φορούσε πάντοτε ένα σταυρό(“δεν τον αποχωριζόταν ποτέ“, έλεγε ο Στρατιωτικός Ιερέας), που του τον είχε δώση ο ίδιος. Βεβαίως, σε φωτογραφίες του κόμματος, για το καλό του λαού που πρέπει να αφυπνισθή και να δεχθή την δικτατορία του κόμματος που θα οδηγήση εσχατολογικά στον μαρξιστικό-λενινιστικό και επιστημονικό κομμουνισμό, έχει υπάρξη μία ορισμένη …λογοκρισία(μιλώ αόριστα, όπως βλέπετε…) σε αυτά τα σύμβολα. Πάλι καλά να λέμε που ακόμη μπορούμε να διακρίνουμε τον τεράστιο κρεμασμένο σταυρό στο στήθος της πολυαγαπημένης συζύγου του Μαρξ της οποίας τον θάνατο δεν άντεξε κατά βιογράφους του(π.χ. J.K. Galbraith, “Age of uncertainty”, εκδ. Παπαζήση), Τζένυ φον Βέστφαλεν..

Β)Ο Άρης πήγαινε συχνά στην εκκλησία, έκανε πάντα τον σταυρό του, όταν περνούσε από ναούς, ενώ είχε τέτοιο σεβασμό στον Κλήρο, και στον ανώτερο, που, όταν έβλεπε παπάδες ή “δεσπότες”, κατέβαινε από το άλογό του, για να “ασπαστή” το χέρι τους, εκτός από κάποιον πονηρευόμενο-καταδότη, βέβαια.. Ο ίδιος ο π. Ανυπόμονος σε αμφότερα αφηγείται το πώς ο ίδιος ο θρυλικός κομμουνιστής πρωτοκαπετάνιος του είπε την παραμονή της εορτής του (Αγίου Αθανασίου) τον Ιανουάριο, “τι θα γίνει παπούλη, δεν θα πάμε αύριο στην εκκλησία”;! Ακόμη, καλούσε όλους και, ιδιαίτερα, τα επίλεκτα σώματα, τους μαυροσκούφηδες, σε είδος …“υποχρεωτικού εκκλησιασμού”, σε ορισμένες ημέρες.

Γ)Όταν τον ρώτησε ο θρυλικός και μετέπειτα δεδιωγμένος(αλλά “μακάριοι οι διωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης”, βέβαια) από φαρισαΐζοντες και προδότες του σχήματος αρχιερείς, ηγούμενος, “ποια θα είναι η δουλειά του” στο ΕΑΜ, αυτός του είπε εμφατικά και επανειλημμένα “θα είσαι ο παπάς μας. Θα προσεύχεσαι για εμάς”!

"Θα είσαι ο παπάς μας!"-Άρης προς π.Ανυπόνομο(αμφότεροι εικονιζόμενοι)

Δ)Στην Π.Ε.Ε.Α., πριν την έναρξη των εργασιών της επαναστατικής “κυβέρνησης του Βουνού“, τι νομίζετε μη-αθεοκρατικό και θεοκρατικό λίαν εγένετο; Έγινε Αγιασμός από δύο επισκόπους-μητροπολίτες, τον Ηλείας Αντώνιο και τον Ιωακείμ Κοζάνης…! Παρακάτω βλέπετε τον ύστερο εκ των δύο, σε …ειδικά εστιασμένη φωτό(δεν μας αφήνει να πούμε καλό λόγο…) από τον “Ριζοσπάστη”, που αναγνωρίζει την κορυφαία προσφορά του(ήσαν και “εκλεγμένοι εθνοσύμβουλοι” αμφότεροι) στην Αντίσταση…

Ιωακείμ, Επίσκοπος Κοζάνης στον Αγιασμό της Π.Ε.Ε.Α.

Επίσης,διαβάζω στο φύλλο της Κυριακής 2 Οχτώβρη 2005 για το θέμα: Ωριμη ανάγκη ο πραγματικός διαχωρισμός

Διαχωρισμός Κράτους- Δ. Εκκλησίας ή αθεοκρατία;

Αν δήτε μόνον μία-δύο από τις προτάσεις, θα αντιληφθήτε, ότι πρόκειται ακριβώς για εξορία ερήμην της βούλησης ενός εκάστου παντός του εκκλησιαστικού στοιχείου από παντού. Από τους δημόσιους χώρους, από τα …“εκκλησιαστικά Μυστήρια”(!)  κ.λπ. Αυτό αποκαλείται “διαχωρισμός”, ενώ θα έπρεπε να είναι πιο ειλικρινείς οι συντάκτες και να το αποκαλέσουν αθεοκρατική περιθωριοποίηση του Κλήρου (στα πλαίσια του αστικού αντικληρικαλισμού και αθεϊσμού).Με άλλα λόγια, επίσημη θρησκεία θα είναι ο αθεϊσμός ή, αν προτιμάτε, ο θρησκευτικός αθεϊσμός. Αυτό το λέω σε επίπεδο αυστηρά πολιτικό. Κατά τα άλλα, σε προσωπικό, όπως το ξαναείπαμε, προτιμώ απείρως ως Πατερικά Χριστιανός, την έντιμη άρνηση παρά την ψευτιά και ιδιαίτατα την χριστοκάπηλη ψευτιά. Βεβαίως, για να δώσω ένα παράδειγμα, δεν πρέπει να είναι υποχρεωτική η συμμετοχή στον εκκλησιασμό, αυτό όντως είναι καταπιεστικό και άρα αντιχριστιανικό ουσιωδώς, αλλά η απαγόρευση του εκκλησιασμού είναι ακριβώς αθεοκρατία, άθεο κράτος, αν προτιμάτε.

Αυτά τα λέω, επί τη ευκαιρία του όρκου και του Αγιασμού(όπου δεν παρέστησαν και πάλι ορισμένοι… κουφιοκεφαλάκηδες της διαχρονικά αυτοκτονούσας, οργανωμένης και από τα πάνω Υπαρκτής Αριστεράς) . Να τονιστή, ότι αμφότερα τον αληθινό διαχωρισμό(βλέπε το καθοριστικό “επ’ελευθερία εκλήθητε” της “Προς Γαλάτας” του Παύλου) και ανεξαρτησία μαζί με την άρνηση στον (οποιοδήποτε) όρκο την/τα είχε ζητήση και εφαρμόση ο καθ’όλα και όντως Ορθόδοξος πολιτικός Γεώργιος Τυπάλδος-Ιακωβάτος(1814-1882), από τους Επτανήσιους Ριζοσπάστες, σοσιαλιστές-κοινωνιστές, κτλ.,  προ 150 ετών και πλέον…!!!Και… εγώ, αν πρέπει να “περιαυτολογήσω”, προσωπικά, θα αποφεύγω και θα απέφευγα κατά το “μη ομώσαι όλως”, τον οποιοδήποτε όρκο(που είναι μαζί με τον τόκο-βλέπε τράπεζες- βαρύτατο αμάρτημα, θα λέγαμε, μη-νομικίστικα πάντα). Δεν υπάρχει τίποτα το πρωτότυπο σε αυτό, λοιπόν. Εν μέρει, είναι η στάση ενός “Καλού Χριστιανού”(ελευθερία συνείδησης, απαίτηση αυτονομίας για τους άλλους, και άρνηση κάθε όρκου), που έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ο Ορθόδοξος Επτανήσιος Ριζοσπάστης και "παθιασμένος" ελευθεριακός Βουλευτής Γ.Τυπάλδος-Ιακωβάτος

Αλλά, όπως προσπάθησα να δείξω και στα παραπάνω, υπάρχει μία κραυγαλέα αναντιστοιχία με τις μεγαλύτερες μορφές και καλλίτερες περιόδους της εγχώριας Αριστεράς και τις (δεδηλωμένες) πηγές της. Τότε που είχε απήχηση πραγματική όχι 7% ή 10% ή 12%, αλλά ακόμη και πλειοψηφική, και που, βέβαια, όντας τόσο δεξιόστροφα ευρωπαϊστική και ξενομανής, έχασε κατοπινά…

Για αυτό και λέω(ένας από τους πάρα πολλούς λόγους), ότι πρέπει επί τέλους οι Χριστιανοί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας στον χώρο και τον στίβο των ρηξικέλευθων κοινωνικών αγώνων.  Όπως, κάποτε, ο πατήρ και μάρτυρας του αγροτικού κινήματος, Χριστιανός αναρχοσυνδικαλιστής Μαρίνος Αντύπας, για να δειγματοληπτήσω, ενδεικτικά…

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί “φεμινιστές”.)(μέρος Γ’)

Είχαμε μείνη στο σημείο εκείνο όπου θα εξετάζαμε την Ορθόδοξη θέση στο ζήτημα αυτό. Μπορούμε να προσκομίσουμε μία πλειάδα κειμένων για το ζήτημα αυτό, αλλά, επειδή δοκιμιογραφούμε, θα ήταν πέρα από τα όρια της “φόρμας”. Κατ’αρχάς, σημειωτέον εστί, για το ζήτημα αυτό, έχω “φωτιστεί” από μία σειρά εξαίρετων βιβλίων, όπως :

α)”Η γυναίκα στην καθ’ημάς Ανατολή”, της Β.Καλογεροπούλου-Μεταλληνού, εκδ. Αρμός.

β)“Πρόγονοι”, Κ. Σαρδελή, κεφ. “χριστιανικός φεμινισμός”

γ)“Ανθρωπισμός”, τόμος Γ’, Α. Τσιριντάνη

Μεταξύ, βέβαια, πολλών άλλων.

Ας δούμε, για λόγους μεθοδολογίας, πρώτα, τις θέσεις του πατροκοσμά του Αιτωλού(1714-1779), ενός κατ’εξοχήν λαϊκού καλογήρου και κατ’εξοχήν φωτιστή του Γένους.

Πυρ ήλθον βαλείν και τι θέλω, ει ήδη ανήφθη

Αυτή η Κυριακή ρήση ισχύει κατ’εξοχήν για τις διδαχές του Πατροκοσμά περί γυναίκας.  Στην εποχή του, είχαν εισδύση πατριαρχικές και, άρα, κοσμικές, μέθοδοι στην οικογενειακή ζωή. Ο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός σε ορισμένες Διδαχές του, λοιπόν, και αλλαχού ίσως , θέτει “μπουρλότο” -μαζί με φάος ηελίοιο, που έλεγε και ο Όμηρος- σε όλα ταύτα.

Α)Κατοχυρώνει την απόλυτη ισότητα μεταξύ άντρα και γυναίκας. Ας δούμε το απόσπασμα από τις Διδαχές:

Όταν έκαμεν ο Θεός τον άνδρα, έλαβεν ο πανάγαθος μίαν πλευράν απ’ αυτόν και έκαμε την γυναίκα, και του την έδωκε δια σύντροφον. Ίσια την έκαμεν ο Θεός την γυναίκα με τον άνδρα, όχι κατωτέρα. Εδώ πως τας έχετε τας γυναίκας; -Δια κατωτέρας.

Β)Αναφέρεται στο ότι η αξία του ανθρώπου κατακτάται και προσκτάται με τον ηθικοπνευματικό πλουτισμό και συγκεκριμένα αγαθές ενέργειες, και όχι με την φύση, εδώ το φύλο:

“-Ανίσως, αδελφοί μου, και θέλετε να είσθε καλύτεροι οι άνδρες από τας γυναίκας, πρέπει να κάμνετε και έργα καλύτερα από αυτάς·”

Σε αυτό έχει ένα πολύ ευρύ Consensus Patrum. Δηλαδή συμφωνία των Πατέρων. Διότι Πατέρες όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρουν, πως η ανωτερότητα και η θέση του διδάχου, εντός της οικογένειας ακόμη, θα πρέπη να καθορίζεται από την πίστη και την αρετή, τα πνευματικά μέτρα. Αν, π.χ., ο σύζυγος είναι κατ’ουσίαν “άπιστος”(ολιγόπιστος), τότε βέβαια έχει ο ίδιος, ως απώτατος απόγονος του Αδάμ, απατηθή και όχι η απόγονος της απατηθείσας Εύας.

Εντός του σπιτιού/γάμου

Ως γνωστόν εκ του Παύλου, η γυναίκα είναι “ελευθέρα ίνα υπανδρευθή όντινα θέλει”, συνολικά. Ο Θεός μας παρέχει “αυτεξούσιον και αδέσποτον”, όπως έχουμε προπή σε αυτό το ιστολόγιο, αυτονομία, θα λέγαμε, που θεληματικά και μόνο εγκολπώνεται, οντολογικά και, κατόπιν, ηθικά, την “θεονομία“.

Όμως, ξέρουμε, ότι ο Παύλος μιλάει για κεφαλή της γυναίκας εντός του γάμου, εάν αυτός επισυμβή(θεληματικώς αμφοτέρωθεν). Επίσης, μιλάει για τον “φόβο” της γυναίκας προς τον άνδρα. Ας δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα στήλης της εφημερίδας “Αυγή” “εντός φύλου”. Υποσχόμαστε να …μην επικρίνουμε αυστηρά τα γραφέντα:

“Με αφορμή τις «Άγιες μέρες» του Πάσχα, είπαμε να εξετάσουμε τη θέση της γυναίκας στην χριστιανική πίστη, κυρίως την ορθόδοξη.

Στις Γραφές, λοιπόν, κυρίως στην Καινή Διαθήκη, μέσα από τα κείμενα του Αποστόλου Παύλου, καθίσταται απόλυτα σαφές ότι η γυναίκα, μετά το Θεό, θα πρέπει να φοβάται τον άντρα και να υποτάσσεται σε αυτόν!”

Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσαμε να προσκομίσουμε πλήθος αποδείξεων και ενδείξεων από τους Πατέρες, αλλά μπορούν να βρεθούν αυτά και στην βιβλιογραφία που υποδείξαμε. Τα όσα μας απασχολούν στο θέμα μας είναι τα εξής. Οι Πατέρες (για όσους δεν γνωρίζουν, οι Πατέρες εκφράζουν την Ορθοδοξία και όχι ο τάδε ή ο δείνα Ιεράρχης της σήμερον)  μας μιλούν τηλαυγώς, διαυγώς, και ευκρινώς για την (μεταπτωτική και όχι μόνο προπτωτική) ισοτιμία, ισότητα, ομοτιμία των δύο φύλων. Τώρα, όσον αφορά την υπακοή της γυναίκας στον άνδρα, αλήθεια, πρέπει να υπάρχη τέτοια υπακοή; Και αν υποθέσουμε, ότι προστάζει κάτι που είναι εσφαλμένο χριστιανικά ο άνδρας; Δεν ισχύει το παληό εκείνο, ρωμαϊκό, λόγιον που μιλάει για την ελευθερία του ανθρώπου που υπόκειται σε πολλούς “προϊσταμένους”-”αυθέντες”; Έπειτα, όταν η γυναίκα απειθαρχή, τι συμβαίνει; Έχει ο άνδρας “εξουσία” όντως πάνω στην γυναίκα; Αν, ακόμη, έρχωνται σε αντίθεση οι παραινέσεις του πνευματικού πατρός-”γέροντα” ή των Πατέρων ή, ίσως, του επισκόπου(και γνωρίζουμε τι γράφει ο Ιγνάτιος Θεοφόρος/Αντιοχείας για την υπακοή αυτήν), τι πρέπει να κάνη μία πανδρεμένη γυναίκα;

Η "φεμινίστρια" αυτοκράτειρα Θεοδώρα(500-548)

Όπως ίσως καταλαβαίνετε, θέτω τις ερωτήσεις, για να δείξω το τελείως σαθρό των ισχυρισμών. Η υπακοή που θέλει ο Θεός μέσα στην “θεαρχική αδυναμία” Του να απαιτήση οποιοδήποτε μέρος της,  είναι στο θέλημά Του, πάντοτε για το καλό μας και εξ ελευθερίας. Ο ίδιος κατέχει την αλήθεια. Και αυτή είναι η όντως υπακοή. Κατά τα άλλα, σε ό λ ο υ ς  α ν ε ξ α ι ρ έ τ ω ς τους ανθρώπους, υπάρχει η καλή υπακοή, αλλά υπάρχει και η κακή υπακοή και η αγία ανυπακοή, για να θυμηθώ ένα τίτλο ενός σχετικού αξιόλογου βιβλίου του π. Θ. Ζήση. Εν άλλοις λόγοις, ο άνδρας μπορεί να είναι κεφαλή της γυναίκας υπό αίρεσιν, δηλαδή υπό την συνθήκη, ότι είναι εχέφρων και όχι άφρων. Από την άλλη, σε περιπτώσεις που η γυναίκα είναι σε υψηλότερα πνευματικά μέτρα, πρέπει μάλλον αυτή να έχη το -σχετικό- “πρόσταγμα”. Ένας εκάστοτε, δηλαδή, αλλά ανάλογα με το ποιος είναι υψηλότερα. Και, βέβαια, αυτό μπορεί να αλλάζη ελευθέρως. Ακόμη, η γυναίκα υπακούει θεληματικά. Δηλαδή, ο άνδρας λέει την γνώμη του, την συμβουλή του, και, αν θέλη, η γυναίκα υπακούει, χωρίς να επιτρέπωνται άμεσες ή έμμεσες πιέσεις. Υπακούει, δηλαδή, εξ ελευθερίας, όπως και στον “πνευματικό”, όπως και στον Θεό.

Σχετικά με τα περί φόβου:

Θα έχετε παρατηρήση, ότι ο φόβος αναφέρεται αρκετές φορές ως επιθυμητός προς τον Θεό, αν και “ου γαρ ελαβετε πνευμα δουλειας παλιν εις φοβον αλλ ελαβετε πνευμα υιοθεσιας εν ω κραζομεν αββα ο πατηρ“.

Δηλαδή, η αποστολή του ανθρώπου είναι να γίνη υιος Θεού, κατά Χάριν αδελφός του Χριστού και συγκληρονόμος Του.

Λοιπόν, ο φόβος ποιο νόημα έχει; Ο φόβος έχει το νόημα του φόβου της αγάπης, του τρόμου της αγάπης, και θα μπορούσε να το αντιληφθή καλά μόνο ο “πληγωμένος από αγάπη” κατά το“Άσμα ασμάτων”. Δηλαδή, αυτός ο φόβος είναι ο φόβος να μην πληγωθή ο αγαπημένος, να μην προδοθή η αγάπη του. Αυτά ισχύουν σε αμφότερες τις περιπτώσεις, είτε της συζυγίας είτε του Άλλου Νυμφίου, του κάλλει Ωραίου.

Όσο για την αγάπη του άνδρα, θα αρκούσε, ενδεικτικά, ίσως να θυμηθή κάποιος το περιλάλητο “ιπποτικό πνεύμα”, τον Ευρωπαϊκό Χριστιανικό ρομαντισμό ή τα μυθιστορήματα επί Ρωμανίας, που διαπνέονται από μία λατρεία του “ασθενούς φύλου”. Το μέτρο δε αυτής της αγάπης είναι η αγάπη του Χριστού για την Εκκλησία. Εν ετέροις λόγοις, είναι μία αγάπη αυτοθυσιαστική, σταυρική, ελευθεριακή. Μία αγάπη που “ου ζηλοί”(δεν “ζηλεύει”), “ου φυσιούται”(=δεν υπερηφανεύεται), “ου λογίζεται(σκέπτεται) το κακόν”(Παύλος).

Στην ιστορία

Στην αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, αυτά έλαβαν διάφορες πραγματώσεις. Το ρωμαϊκό δίκαιο αλλάζει από τον Μέγα Κωνσταντίνο συνεχώς με προστατευτικές της γυναίκας διατάξεις, που απαγορεύουν το “ρεπούδιον”, το να δίνη αυθαίρετα ο άνδρας διαζύγιο και να “πετάη” την συμβία του στον δρόμο, επειδή… “ούτω έδοξε τω βασιλεί”. Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα εισάγει φεμινιστικές διατάξεις, ενώ ο ι.Χρυσόστομος κατακρίνει την νομοθεσία της εποχής του και, ουσιαστικά, όλην την προηγούμενη, λέγοντας το περίφημο επί τη αφορμή της μονομερούς τιμωρίας της μοιχείας “«Άνδρες οι νομοθετούντες, δια τούτο κατά γυναικών η νομοθεσία»!(βλ. και εδώ). Ακόμη, στην Ρωμανία, όπως αναφέρει και η Αγγλίδα ακαδημαϊκός- βυζαντινολόγος Τζούντιθ Χέριν (“Τι είναι το Βυζάντιο”, εισαγωγή), είχαμε το μοναδικό, ίσως, φαινόμενο της αυτοκρατορικής ηγεσίας των γυναικών. Ο Στίβεν Ράνσιμαν, “κλασσικός” πλέον, συμπληρώνει, ότι αυτό εθεωρείτο τελείως “φυσικό” από τους Νεορωμαίους-”Βυζαντινούς” προγόνους μας. Ολα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο, όπου η κατωτερότητα των γυναικών υποστηρίζεται από τον Αριστοτέλη(θεωρεί, ότι έχουν άλλη φύση!) και τις αρχαιοελληνικές κοινωνίες, τον Θουκυδίδη, έως τα “Διαφωτιστικά” νομοθετήματα, κατοπινά της Γαλλικής Επανάστασης(κραυγαλέα περίπτωση ο “Ναπολεόντειος Κώδικας”), τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ, που εν αντιθέσει με την Κατόλικη Σύνοδο της Macon, θεωρούσαν, (κι’ οι δυο τους) ότι οι γυναίκες δεν είναι καν άνθρωποι…

Να σημειωθή και το κάτωθι: το δικαίωμα της ψήφου στην ουμανιστική μας εποχή και δημοκρατία δόθηκε περί τα μέσα του 20ου αιώνος(και στο εξαρτημένο ελλαδικό κρατίδιο), προς μέγιστή μας αισχύνη και βαρβαρότητα. Όμως, στην Εκκλησία -σκεφτείτε μόνο, ότι ως τον Ιουστινιανό τον Α’ τουλάχιστον, η γενικευμένη μέθοδος εκλογής επισκόπων κα. ήταν το “ψήφω κλήρου και Λαού”- οι γυναίκες ψήφιζαν αδιακρίτως εξ αρχής. Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι ο Παπαρρηγόπουλος αποκαλεί, εμφατικά, δημοκρατικώτατες τις δομές της αρχαίας Εκκλησίας, που θεωρεί (μεταμορφωμένο) απότοκο της αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου.

Τελικώς, η έρευνά μας η ελάχιστη εμφαίνει και δείχνει αυτό που και ο (μέγιστος) Π. Νέλλας έλεγε: ότι, όπως, παραδίπλα , το κίνημα της κατάργησης των τάξεων, έτσι, στον Παύλο, στην δήλωση της δια Χριστού τέλειας εξίσωσης των πάντων, εμπεριέχεται και το όλον φεμινιστικό κίνημα. Αυτή η δήλωση είναι, πέρα από τις λοιπές ειδικότερες και παιδαγωγικές, θεμελιώδης, και με αυτήν θα κλείσουμε:

ουκ ενι ιουδαιος ουδε ελλην ουκ ενι δουλος ουδε ελευθερος ουκ ενι αρσεν και θηλυ παντες γαρ υμεις ε ι ς εστε εν χριστω ιησου(Γαλ. 3:28)!

Υστερόγραφον: Η αφορμή δόθηκε από την ιστολογική συζήτηση που έλαβε χώρα στο ιστολόγιον της Ιοκάστης, εδώ.

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί “φεμινιστές”.)(μέρος Β’)

Στα προηγούμενα είδαμε μίαν ορισμένη ανατομία κοσμοθεωρητική των συνήθων κοσμικών φεμινιστών, που είναι, συχνά, ως ελέχθη, “φωταδιστές”.

Ειπώθηκε, ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, επειδή ζουν στην “καθολική-συλλογική μας Μητρόπολη” της ελλαδικής αποικίας μας, την Ευρώπη, οιονεί ζουν και σε ένα …παράλληλο σύμπαν. Αν τους ρωτούσαμε, π.χ., αν είχε ποτέ η Ρωμηοσύνη και η Ανατολική -μας- Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία “τίτλους ευγενείας”, λίμπρο ντ’όρο κ.τ.ο.(βεβαίως, δεν μιλούμε για τις βενετοκρατούμενες περιοχές, την Κέρκυρα κτλ.), φοβούμαι, ότι θα έμεναν έκθετοι. Διότι η παίδευσή τους εκτείνεται το πολύ μέχρι τον Βαρώνο Χόλμπαχ, αυτόν τον “πιο συνεπή υλιστή και αθεϊστή” της φυσικής θρησκείας (και εναγόμενο υπό του Βολταίρου) που αναφέραμε και στα περί αστικού αθεϊσμού σε προηγούμενη ανάρτησίν μας.

Κ. Μοσκώφ: η Ευρώπη είναι η "συλλογική μας Μητρόπολη"(!)

Δεύτερον, κάναμε περιγραφήν ακροθιγή στην θεμελιώδη διάκριση που υπάρχει μεταξύ Ορθοδοξίας και Αίρεσης-Δύσης(και αφορά… πάλι σε μία γνωσιολογικά θεμελιώδη διάκριση). Στην Ορθοδοξία έχουμε διάκριση Κτιστού-Ακτίστου που συνεπάγεται διαφορά στα γνωστικά όργανα(“διάνοια” από την μία, και νους-πνεύμα-κέντρο υπαρξιακό από την άλλη), ενώ στην Δύση διάκριση φυσικής και υπερφυσικής γνώσης, που προσεγγίζονται, αμφότερες, με την διάνοια. Για αυτό και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μίλησε και έψεξε τους δυτικόφρονες Χριστιανούς, όπως και οι Γάλλοι διαφωτιστές, για φ α ν τ α σ τ ι κ ή(αυτολεξεί) “θεολογία”, δηλαδή για θρησκεία-μεταφυσική.

ντ'Ολμπάκ:ο συνεπέστερος υλιστής-αθεϊστής Βαρώνος

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η ξενομανία, ως κατάρα του ελληνισμού στην διαχρονία του. Το “αεί τιθέασιν εν θαύματι τα αλλότρια ή τα οικεία” του Παυσανία του περιηγητή.Ίσως και για αυτό μας είπε ο καϋμένος ο Ρωζέ Γκαρωντύ l’Occident c’est un accident. Δηλαδή η Δύση είναι ένα ατύχημα. Αλλά αυτά εδώ παρέλκουν.

Ας δούμε τώρα, λοιπόν, αν μπορούμε να μιλήσουμε για χριστιανικό φεμινισμό.

Ο πιετιστικός-ευσεβιστικός ατομοκεντρικός, ηθικιστικός “εκσυγχρονισμός” της Ορθοδοξίας

Είναι γνωστή η θεολογία που αναπτύχθηκε μετεμφυλιακά από ορισμένα χριστιανικά σωματεία με γνωρίσματα λίαν αντορθόδοξα που κινήθηκαν στο πνεύμα του γερμανικού πιετισμού. Πολλοί θα ξέρουν και το ότι ο Θεός ο ίδιος παρουσιάστηκε μέσα από βιβλία όπως το -άκρως ευπώλητον και διαδεδομένον, άρα- του ιδρυτή της ‘Ζωής” π. Ευσεβίου Ματθοπούλου “Ο προορισμός του ανθρώπου” ως ένας δυνάστης, τιμωρός, ένας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μνησίκακος τύραννος. Ένας τύραννος που έστειλε τον γυιο Του, όχι από άπειρη αγάπη(τον μανικώτερο όλων έρωτα), και ελευθερία για να μας σώση από την φθορά, την αμαρτία, τον θάνατο, να “καινίση τα πάντα”, να τα κάνει καινούργια, δηλαδή. Τουναντίον: επειδή η Φύση του Θεού προσεβλήθη από την ανθρώπινη αμαρτία και, συγκεκριμένα, το προπατορικόν αμάρτημα και, έτσι, για να σωθούμε, ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από την οργή του Θεού και ο μόνος τρόπος ικανοποίησης, έτσι, της θείας δικαιοσύνης, ήταν η ζωή του γυιου Του να δοθή ως αντίλυτρο με άπειρη αξία, και του αναμάρτητου του Χριστού ένεκεν. Είναι η απίθανη θεολογική θεωρία περί satisfactio του Ανσέλμου Κανταβρυγίας(1033-1109). Αυτό αναπαραγόταν και είναι σε πολλά κείμενα εμφανές  και σήμερα σε σημεία, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από σπουδαγμένους “επιστήμονες-ορθολογιστές θεολόγους” στην προτεσταντική Γερμανία. Η τόσο φιλ-ελεύθερη “θεαρχική αδυναμία”(Αγ. Ι. Δαμασκηνός) του Θεού να αφαιρέση την οποιαδήποτε ελευθερία από το κτίσμα Του είναι …τελείως απούσα, βέβαια.

Ο "άγιος"-αγιοποιημένος Ανσέλμος Καντερβουρίας

Σε ένα τέτοιο κλίμα κινήθηκε και η ανθρωπολογία και άλλοι τομείς της θεολογίας. Έτσι, στα περί γυναικός, είχαμε μία αιρετική-αντιπατερική θεολογία με ορισμένα διαχρονικά χαρακτηριστικά: ο ηθικισμός, η υποτίμηση της γυναίκας, η πατριαρχία και πολλά άλλα. Ιδιαίτερα, είχαμε μέχρι και το πρότυπο, παρμένο από τον δεύτερο τη τάξει γενάρχη του προτεσταντισμού, Ιωάννη Καλβίνο, του pater familias, του οικογενειάρχη πατέρα-άνδρα, που έχει την απόλυτη εξουσία εντός της οικίας και εν γένει. Αυτά, βέβαια, εισήχθησαν και μέσα από κατηχητικά σχολεία κ.λπ. από την αρχή του εξαρτημένου και, άρα, καταπιεσμένου εθνοτικά κρατιδίου. Οι προτεστάντες μισσιονάριοι-”ιεραπόστολοι” έλυναν και έδεναν, αρκεί να δούμε και την τοτινή άκρως αλλοτριωμένη εκκλησιαστική διοίκηση(όπως και στην Ρωσσία άλλοτε), ώστε να το εννοήσουμε αυτό…

Αυτά τα λέμε, ώστε να γίνη κατανοητό, ότι υπάρχουν πολλές, πάμπολλες δικαιολογίες για παρεξηγήσεις. Ιδιαίτερα δε, όταν και κάποιοι αδελφοί σήμερα, ανεκδιηγήτως, σκέπτονται, ότι επιθυμούν και …αγιοκατατάξεις ορισμένων τέτοιων αιρεσιαρχών καινοτόμων εγχωρίων… Επιπλέον, όταν πολλοί κατά κόσμον επιφανείς κληρικοί διέδιδαν “αντιφεμινιστικές” απόψεις που έγιναν “κανόνας”. Έχουν, όμως, αυτά σχέση με την θέση του σώματος της Εκκλησίας, των Πατέρων, πάνω στο προκείμενο;

(συνεχίζεται με το γ’:Η Ορθόδοξη θέση…)

Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί “φεμινιστές”.)

Εισαγωγικά

Είναι η ριζικά υπέρ της γυναίκας διδασκαλία των Προφητών, των Πατέρων, της Ορθοδοξίας,  και, ευρύτερα, Χριστιανικών Ομολογιών που έχουν αποκοπή από το εκκλησιαστικό κληρικολαϊκό σώμα(Παπισμός, προτεσταντισμοί).

Βέβαια, υπάρχουν και ορισμένοι που υποστηρίζουν σοβαρά, ότι ο (κάποιος) Χριστιανισμός είναι ακόμη και …αντιφεμινιστικός. Συγκεκριμένα, για να το αποδείξουν τούτο, μας προσκομίζουν το παύλειο τσιτάτο ρητό εκείνο σύμφωνα με το οποίο οι Χριστιανές δεν επιτρεπόταν να διδάσκουν εντός του Ναού, δηλαδή να κάνουν “Θείον Κήρυγμα” (-για να το πω στην συνήθη ……κοινή νεοκαθαρευουσιάνικη ιδιόλεκτο, που, βέβαια, απευθύνεται στον λαό). Αλλά είναι και πολλά άλλα: τα γνωστά περί “φόβου του ανδρός (εκ της γυναικός)”, υποταγή της γυναίκας κτλ. Βέβαια, ο λιγότερο αιρετικός, δηλαδή επιλεκτικός αναγνώστης θα δη, ότι έχουμε και άλλες προτροπές προς τις γυναίκες, που είναι προτροπές (του αγ. απ. Παύλου) διδαχής της γυναίκας προς τον άνδρα.

Αγία-Αμμάς-Μητέρα Συγκλητική:μας διδάσκει το "άηθες ήθος" εδώ και δυσεξαρίθμητους αιώνες δια του "Γεροντικού"

Για αυτό το θέμα, έχουν κυκλοφορήση μία σειρά βιβλίων, εκ των οποίων οι δυτικότροποι φεμινιστές δεν έχουν διαβάση τίποτε, κατά συντριπτικό ποσοστό. Δεν πτοούνται, βέβαια, όπως καταλαβαίνετε και εσείς. Σαφέστατα, δεν θέλω, όπως και στην περίπτωσι του φιλμακίου του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, να παραστήσω τον… λογιώτατο συμβουλάτορα(άπαγε της υπερηφανείας) ούτε θεωρώ, ότι η άγνοια, αυτής της γνωσιολογικής μεθόδου τουλάχιστον, είναι κάτι το απαραίτητα κακό, αλλά δεν είναι δέουσα η τέτοια παραπληροφόρηση σε ζητήματα που είναι τόσο σημαίνοντα και πολλοί μωρολόγοι τα …αντιπαρέρχονται για τις “του βίου πραγματείες”. Τι να πούμε; Ο μωρός μωρά λαλήσει. Στα παρακάτω, θα δούμε με μερικές αναφορές κάποια θεμελιώδη στοιχεία για το θέμα, όπως τα έχω προσλάβη από την μελέτη μου του θέματος και ένα πλαίσιο όπου αυτά θα ενταχθούν. Ας δούμε πρώτα το δεύτερο.

Οι δυτικότροποι φεμινιστές

…βεβαίως προέρχονται από τον …φωταδιστικό χώρο, συνηθέστατα.  Μιλούν, οι δυστυχείς, για την -ηττημένη κατόπιν στον τόπο που γεννήθηκε- φιλοσοφία των φώτων του 18ου αιώνα, νομίζοντας, ότι είναι κάτι το τόσο σπουδαίο και, συχνά, οπωσδήποτε εναντίον του υπερφυσικού και υπερβατικού. Ο εγκυκλοπαιδιστής ντ’Αλαμπέρ, βέβαια, έλεγε, στα στοιχεία φιλοσοφίας, όπως αναφέρεται από τον Ernst Cassirer(βλ., π.χ., “Το πνεύμα του διαφωτισμού”, εκδ. Έρασμος), ότι η φιλοσοφία του αιώνα του δεν απέρριπτε την “μεταφυσική”, αλλά επανεξέταζε τις “βάσεις της μεταφυσικής-θρησκευτικής αποκάλυψης”. Ο Βολταίρ ήταν, όπως και εμείς οι Ορθόδοξοι, πυρ και μανία εναντίον της κατάχρησης εξουσίας του γαλλικού ρωμαιοκατολικισμού, και απέρριπτε τον ίδιο ακόμη μετά πάθους. Ο Βολταίρος, ο “άνθρωπος της λογικής”, όπως λέχθηκε, που ξεκίνησε την φιλοσοφία του από ένα παραμυθητικό της θλίψεως εν τω κόσμω ηδονισμό, τα έβαλε ακόμη και με τον μέγιστο επιστήμονα, και Χριστιανό φιλόσοφο,  “Ιανσενιστή”, Blaise Pascal(βλ., π.χ., μονάδα πίεσης στην σύγχρονη φυσική) για αυτές του τις τελείως απόλυτες υπερφυσικές θέσεις, ακόμη και με τον επίσης “φανατικό” Χριστιανό και κορυφαίο μαθηματικό Leibniz. Βεβαίως, όσο μεγαλύτερο το ανάστημα του αντιπάλου τόσο ευκολότερα ηττάται κανείς… Σημασία έχει, ότι δεν γνώριζε τίποτε περί της μεθόδου της θέωσης, της θεωρίας, της κάθαρσης, και είχε προ οφθαλμών μία θρησκειοποιημένη, εκφιλοσοφημένη, αριστοτελική εκδοχή του Χριστιανισμού, ιδεοκρατική ας πούμε, για να δικαιώσουμε λίγο και κάποια δογματικά αντιθρησκευτικά τσιτάτα, και ο ίδιος ήταν υπέρ του ντεϊσμού(αποδοχή διανοητική θεού) που βγαίνει μέσα από την παρατήρηση της φύσης, της “κτίσης” που θα λέγαμε χριστιανικά. Η φυσική θρησκεία ήταν, βέβαια, μία ακόμη θρησκεία, όπως και ο δογματικός “θρησκευτικός αθεϊσμός”(ο όρος είναι ευρέως αποδεκτός, αναφέρεται δε στον Κοντ, τον Χάιντεγκερ, και τον Σαρτρ). Μέθοδος και φιλοσοφία της η -δεν χρειάζεται να το πω, ο νοών νοείτω- ανορθολογική απολυτοποίηση του ορθού λόγου, η νοησιαρχία.

Πλάτωνας σε δυτική απεικόνιση

Η νοησιαρχία, όμως, είχε το εξής τεράστιο πρόβλημα: ήταν μία φιλοσοφία που  εβγαινε μέσα από τα σπλάχνα του Μεσαίωνα, που, όπως έλεγε και ο Καστοριάδης μεταξύ πάρα πολλών άλλων, παρά την έλλειψη εμβάθυνσης σε αρκετά από αυτά τα θέματα, ήταν φαινόμενο αποκλειστικά Δυτικό. Ο Μεσαίωνας αποδόθηκε από πολλούς “επιστήμονες” στον “αριστοτελικό δογματισμό”. Ο Καστοριάδης εξεγειρόταν εναντίον αυτής της υπόθεσης, που θεωρούσε οξύμωρη και προσβλητική. Γεγονός είναι, όμως, ότι ο δυτικός Μεσαίωνας δεν γνώριζε αυτό που ο ελληνισμός(ελληνική φιλοσοφία και κοσμοθεωρία) ανέκαθεν γνώριζε(εξ και ότι έγινε εκ των μέγιστων απόστολων της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες), μέσω του Πλάτωνα, ας πούμε, και των αρχαίων μυστηρίων, δηλαδή τα όρια του Λόγου.  Τα πάντα σχετικά με τον Θεό, και άρα καθολικώς, μπορούσαν να ρηματοποιηθούν, να γίνουν λόγος, ο Θεός δεν ήταν απερινόητος και ακατάληπτος ούτε αποφατικά προσεγγιζόμενος, σχετικός δε με μία “υπερνοητή και υπεραισθητή γνώση” με τίποτε το αντίστοιχο στον κτιστό κόσμο, αλλά υπαγόταν σε κάποιες αναγκαιότητες, σε ένα φιλοσοφικό σύστημα με αριστοτελικές κατηγορίες. Χωρίς αμφιβολία, η προσκόλληση σε αυτές τις φιλοσοφικές κατηγορίες και το καταρρέον, πλέον, παρωχημένο αρχαιοελληνικό κοσμοείδωλο, μαζί με την ξέφρενη άνθιση των σκοτεινών τεχνών(παντοειδής μαγεία και κάθε τι συναφές)επέφερε τα μεσαιωνικά παπικά προβλήματα που όλοι ξέρουμε, που εκπροσώπησαν στο όνομα του …Χριστού τον “Διάβολο”, τον εκπεπτωκότα αρχάγγελο, όπως έλεγαν οι Ντοστογιέφσκι και Κόντογλου.

Θωμάς Ακινάτης, ο τυπικός μεσαιωνικός σχολαστικιστής-ορθολογιστής, πρόδρομος των "διαφωτιστών"-φωταδιστών

Ετσι, λοιπόν, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς(1296-1359/60) -οι αντιδραστικοί αντικομμουνιστές οργανωσιακοί ήσαν και αυτοί ημι-εκδυτικισμένοι, για αυτό δεν τον ανέφεραν-, ο θεολόγος του Ακτίστου Φωτός, του Οποίου ο ίδιος είχε εμπειρία και πάθηση/αίσθηση, “θεωρία”, είχε ιστορική διένεξη με τον αντιησυχαστή Βαρλαάμ τον Καλαβρό(1290-1348), τον λατινόφρονα και εκδυτικισμένο λόγω σπουδών και έλλειψης κριτικής σκέψης σε αυτές. Ο Βαρλαάμ υπήγαγε την γνώση του Θεού στον Λόγο, όπως και οι σχολαστικιστές τύπου Ακινάτη. Τα πάντα μπορούσαν να κατανοηθούν. Και το όργανο της γνώσεως, για το Κτιστό και το Άκτιστο, δεν ήταν κάποιο άλλο, αλλά ήταν η διάνοια. Σας θυμίζει, μήπως, πάρα πολύ την φιλοσοφία των “φώτων”; Γιατί, νομίζετε, ότι ο φιλόσοφος, συγγραφέας, φραγκφουρτιανός μαρξιστής Ernst Bloch έλεγε -και επί πλέον, ειδικά επί της νοησιαρχίας, “ορθολογισμού”-, ότι για να γίνης καλός αθεϊστής πρέπει να είσαι πρώτα καλός Χριστιανός; Τα φιλοσοφικά αυτά ρεύματα αναπτύχθηκαν πρώτα σε αιρέσεις χριστιανικές, έστω αγνώριστες και τερατογενέσεις. Άρα; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσουμε εκτός από γνωσιολογικά υπανάπτυκτο, και φορέα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας, καθένα από τους φωταδιστές(κατ’άλλους “διασκοτιστές”) αυτούς, που καμώνονται τους …χειραφετημένους από την δεισιδαιμονία… Η Αρχαία εποχή ήταν πολύ πιο προοδευμένη από αυτούς. Ο Πλάτωνας, οιονεί ο κορυφαίος φιλόσοφος όλων των εποχών, ήδη ήξερε, ότι “Θεόν χαλεπόν μεν νοήσαι, αδύνατον δε φράσαι“. Δηλαδή ήξερε τα όρια του Λόγου. Οι φωταδιστές του 21ου αιώνα ούτε αυτά, συχνότατα, δεν γνωρίζουν.  (συνεχίζεται…)