Κοινωνική διδασκαλία νεώτερων αγίων

Οκτώβριος 15, 2019 by

Πριν από σχεδόν 10 μέρες, στις 24 Σεπτεμβρίου, ήταν η μνήμη του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη. Το ερώτημα που τίθεται με αφορμή τη μνήμη αυτού του νεοφανούς αγίου είναι: αν και γνωρίζουμε πόσο οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας του χρυσού 4ου αιώνα μ.Χ.  (Βασίλειος, Γρηγόριος, Χρυσόστομος) μίλησαν και αγωνίστηκαν για τα κοινωνικά ζητήματα (δικαιοσύνη, κοινοκτημοσύνη, ισοκατανομή αγαθών κ.λπ.) –ο Χρυσόστομος λ.χ. θεωρείται μάρτυρας της πίστης και μαρτύρησε για την εφαρμογή της στον κοινωνικό τομέα καθαρά- δεν είναι τουλάχιστον σαφές εάν και οι νεότεροι, μικρότεροι έστω άγιοι απασχολούνται εξίσου με αυτά τα θέματα.

Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα. Ο άγιος Σιλουανός είχε πραγματοποιήσει μια προσευχή: ‘Κύριε, ευδόκησε να μας χαρίσεις τα δώρα του αγίου Πνεύματος, ώστε να γνωρίσουμε τη δόξα Σου και να ζήσουμε πάνω στη γη με ειρήνη και αγάπη, ώστε να μην υπάρχει πια μίσος ούτε πόλεμος ούτε εχθροί, αλλά να βασιλεύει μόνο η αγάπη. Έτσι δεν θα υπάρχει πια ανάγκη για στρατούς, για φυλακές, έτσι ώστε να είναι για όλους εύκολο να ζουν πάνω στη γη’.

Με αφορμή αυτή την προσευχή, ο μεγάλος θεολόγος Olivier Clement είχε γράψει: “Παραδόξως η εσχατολογική τάση, για τον Σιλουανό, δεν αποκλείει την ουτοπία, αυτό που στον σημερινό κόσμο μέσα στους κόλπους του καθολικισμού, ονομάζουμε “πολιτισμό της αγάπης”, αυτό που οι ορθόδοξοι συχνά αποκαλούν “πολιτισμό της κοινωνίας”. Αν η μετάνοια αποκτήσει συλλογική διάσταση, “ο Θεός θα αποκαταστήσει τα πάντα”.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Παρουσίαση του βιβλίου «Το κρυπτοκείμενο της εξαφάνισης του Ν. Σωτηρόπουλου» (εκδ. Manifesto, 05/2019)

Οκτώβριος 7, 2019 by

«Καταγωγή» και έμπνευση του «Κρυπτοκειμένου»

Όπως γράφει ο μεγάλος Άγγλος ποιητής Θωμάς Σ. Έλιοτ:

“Ανάμεσα στη σύλληψη/Και στη δημιουργία/Ανάμεσα στη συγκίνηση/Και στην ανταπόκριση/Η Σκιά πέφτει”.
(The Hollow Men)

Έτσι λοιπόν συνέβη και στο συγκεκριμένο πεζό, το «Κρυπτοκείμενο της εξαφάνισης του Ν. Σωτηρόπουλου», για το οποίο είχα την πρώτη-πρώτη σύλληψη και του οποίου τις πρώτες σελίδες είχα γράψει σε μια πρωτόλεια ας πούμε μορφή πριν περισσότερα από 13 χρόνια πριν. Όπως γράφει κάπου ο Γιώργος Σεφέρης προς τον Γιώργο Θεοτοκά, ο οποίος από τότε έγραφε την «Αργώ», για να την ολοκληρώσει αρκετά χρόνια αργότερα:

«Δούλευε χωρίς να βιάζεσαι, σιγά σιγά, στην τέχνη, το τέλος φανερώνεται εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι τόσο περίεργη η λογοτεχνική δουλειά. Για μένα, δεν υπάρχει πιο μεγάλο μυστήριο. Έχω βάλει κι εγώ κάτι μπρος. Σέρνεται από τον περασμένο Οχτώβρη. Ξεμυτίζει από δω, βυθίζεται εκεί, το αισθάνομαι κουλουριασμένο σε σκοτεινές γωνιές, σα μαύρη γάτα που παραφυλάει ολοζώντανη. Η παρουσία του με απασχολεί, η απουσία του με βασανίζει ακόμη περισσότερο… και δεν ξέρω ακόμη καλά καλά πού θα καταλήξει».
(Γ. Σεφέρης, Επιστολή προς Γ. Θεοτοκά, 20/08/1932)

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σκάνδαλο Novartis

Οκτώβριος 1, 2019 by

Δεν πρόλαβε ακόμα να περάσει η πρώτη θερινή περίοδος της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και τα «παρατράγουδα» ξεκίνησαν, σε ό,τι αφορά το επίμαχο σκάνδαλο.

Οι χαρακτηριζόμενοι από πρωτοφανή προκλητικότητα, αλαζονεία, αυθάδεια και θρασύτητα, ακόμη και στην ευρύτερα δημόσια παρουσία τους κ.κ. Λοβέρδος, Βενιζέλος, Σαμαράς κατέθεσαν στον Άρειο Πάγο σε σχέση με το επίμαχο διεθνές Σκάνδαλο που αφορά την κορυφαία εταιρεία φαρμακευτικών προϊόντων Novartis ισχυριζόμενοι ότι πρόκειται για …σκευωρία εναντίον τους. Επιχείρησαν δηλαδή να ισχυριστούν ότι οι κατηγορίες εναντίον τους δεν έχουν νομικό χαρακτήρα αλλά είναι «πολιτική δίωξη» από την πρώην κυβέρνηση εναντίον της πρώην συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου!!! Ο κ. Βενιζέλος μάλιστα, με την αμετροέπεια που αρκετά συχνά χαρακτηρίζει τα λεγόμενά του, δήλωσε πως «κάποιοι ασέλγησαν επί των θεσμών με πρώτο θύμα την ανεξαρτησία και το κύρος της Δικαιοσύνης». Ο δε κ. Λοβέρδος, τ. Υπουργός Υγείας, επιθυμεί να ακυρώσει το θεσμό του προστατευόμενου μάρτυρα, που χρησιμοποιήθηκε από τη δίκη της «17 Νοέμβρη» μέχρι τη δίκη της Χρυσής Αυγής. Στο περίφημο μάλιστα σκάνδαλο “Watergate”, που ξέσπασε το 1972 και επέφερε τελικά μέχρι και την πτώση/παραίτηση του Αμερικανού προέδρου Νίξον, ο πληροφοριοδότης υπήρξε ανώνυμος και ονομάστηκε χαρακτηριστικά «βαθύ λαρύγγι» (Deep Throat). Η ταυτότητα αυτού του ανώνυμου πληροφοριοδότη δεν αποκαλύφθηκε (κι αυτό ακόμη είναι αβέβαιο) παρά 33 χρόνια μετά την αποκάλυψη του πολιτικού σκανδάλου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σκληρό Brexit

Σεπτεμβρίου 14, 2019 by

The Mayor Boris Johnson in Croydon, South London, Tuesday November 22, 2011. Photo by Andrew Parsons/ Parsons Media

Ήταν στις 12 Σεπτεμβρίου του 2015 που κάτι σχεδόν απίστευτο συνέβη στη Μεγάλη Βρετανία και συγκεκριμένα στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος. Ο 67ετής Τζέρεμι Κόρμπιν, ένας συνεπής βουλευτής της (όντως) αριστερής πτέρυγας του Εργατικού Κομματος που αναγνωρίζει τον εαυτό του ως «δημοκρατικό σοσιαλιστή», εκλεγόταν πρόεδρός του με ένα εντυπωσιακό ποσοστό 60,5%.

Αξιοσημείωτο είναι ότι το Εργατικό Κόμμα, που θα αποκαλούσαμε το «προοδευτικό» κόμμα εξουσίας, κάτι εφάμιλλο και ανάλογο του παλαιού ΠΑΣΟΚ, είχε ως τότε καταποθεί από τη λαίλαπα του θατσερισμού, ο οποίος το ενσωμάτωσε με την εκλογή του περιβόητου Τόνυ Μπλαιρ στην αρχηγία του (1994-2007). Ο Μπλαιρ, ο οποίος μάλιστα προερχόταν και από το λεγόμενο … «Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Κίνημα», το οποίο ιδρύθηκε το 1960, πατώντας σε μια πλουσιότατη βρετανική χριστιανοσοσιαλιστική παράδοση, αλλά δυστυχώς γινόμενο σταδιακά «υποπόδιο των ποδών» του μεταλλαγμένου Εργατικού Κόμματος, υπήρξε το όχημα αυτής της μετάλλαξης. Μάλιστα, ο Μπλαιρ, το 2015, με επανειλημμένες εκκλήσεις του προς τα μέλη των Εργατικών, που αυξήθηκαν ραγδαία λίγο πριν την εκλογή του Κόρμπυν, αποκάλεσε την πολιτική του τελευταίου περιπαικτικά και υποτιμητικά φαντασιακή και «Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων». Ο Μπλαιρ μπορεί να είναι ηλικιακά νεότερος του Κόρμπυν, όμως οι ιδέες του υπήρξαν θλιβερά γηρασμένες, εφόσον δεν εκπροσώπησε άλλο από ό,τι θα του επέτρεπε να επιπλέει στην πολιτική σκηνή της χώρας του ως εκπρόσωπος των μεγάλων συμφερόντων παίζοντας διαχειριστικά με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αντιθέτως, ο Κόρμπιν υπήρξε ένας βουλευτής που εκπροσωπούσε τις ιδέες και τα πιστεύω του, καταψηφίζοντας και καταγγέλλοντας τις στρατιωτικές επεμβάσεις που πρέσβευε ο Μπλαιρ, τη νεοφιλελεύθερη πολιτική, καθώς και την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, με τις συνθήκες της Λισσαβώνας και του Μάαστριχτ, τις οποίες και καταψήφισε! Ήταν κάτι αντίστοιχο δηλαδή του 77χρονου πλέον Μπέρνι Σάντερς στις ΉΠΑ, κάτι που αύξησε τη δύναμη του κόμματός του κατά 40% στις εκλογές του 2017.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μνήμη Ίωνα Δραγούμη

Αύγουστος 26, 2019 by

Πριν λίγες ημέρες, στις 31 Ιουλίου, υπήρξε η θλιβερή επέτειος των 99 ακριβώς χρόνων από την εκτέλεση του Ίωνα Δραγούμη, του μεγάλου συγγραφέα, αλλά και υποπροξένου και προξένου της χώρας μας στο εξωτερικό (Μοναστήρι) αλλά και σε πόλεις ανήκουσες σήμερα στην ελλαδική ενδοχώρα (Σέρρες, Αλεξανδρούπολη).

Ο Δραγούμης δεν ανήκει στη φιλοβενιζελική μερίδα. Αντιθέτως, ήταν αντιβενιζελικός έως φιλοβασιλικός. Ο θάνατός του προήλθε ουσιαστικά ως απότοκο του ακραίου φατριασμού στον οποίο είχε οδηγηθεί η ελλαδική κοινωνία. Το χαρακτηριστικό στιγμιότυπο εκείνη την εποχή υπήρξε η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι από βασιλόφρονες αξιωματικούς. Ως αντίποινα σε αυτή την εγκληματική ενέργεια, ακραίοι βενιζελικοί συνέλαβαναν την επόμενη μέρα τον Δραγούμη και τον εκτέλεσαν/δολοφόνησαν. Επικεφαλής της συγκεκριμένης εκδικητικής ενέργειας υπήρξε ο Παύλος Γύπαρης, καταγόμενος από τα Χανιά, που είχε πάρει μέρος  μάλιστα και στον Μακεδονικό Αγώνα. Ο Γύπαρης, παρά τους αγώνες του για την απελευθέρωση ελληνικών εδαφών, αργότερα θα ταχθεί κατά του ΕΛΑΣ κατά την Εθνική Αντίσταση, ενώ θα πάρει μέρος και στον Εμφύλιο, θεωρούμενος μάλιστα από ορισμένους και ως κορυφαία προσωπικότητα της Δεξιάς Παράταξης.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Το κρυπτοκείμενο της εξαφάνισης του Ν. Σωτηρόπουλου»: 3 κριτικές αναγνωστών

Ιουλίου 20, 2019 by

1)

Μὲ τὸν παραπάνω τίτλο κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις “Μανιφέστο” τὸ ἀστυνομικό μυθιστόρημα τοῦ Γιώργου- Νεκτάριου Παναγιωτίδη, τοῦ πολυγραφότατου Ἀντιπροέδρου τῆς ΧΔ, ποὺ ἐπεξέτεινε τὴν συγγραφική του δραστηριότητα καὶ στὸν τομέα τῆς λογοτεχνίας.

Τὸ βιβλίο, ποὺ ἤδη ἔχει παρουσιαστεῖ στὴ Θεσσαλονίκη, παρουσιάστηκε καὶ χτὲς στὴν Ἀθήνα, στὸ βιβλιοπωλεῖο “Ἄπειρος Χώρα” στὰ Βριλήσια, ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τῆς “Χ” Κώστα Μπλάθρα καὶ τὸν πρώην ἀντιπρόεδρο τῆς ΧΔ Κώστα Καμαριάρη.

Ἡ ὑπόθεση ἐκτυλίσσεται στὸ φανταστικὸ προάστιο τῆς Θεσσαλονίκης “Χείμαστρον”, ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ τὸ δάσος τοῦ Σεΐχ Σοῦ. Ἕνας τελειόφοιτος φοιτητὴς δασολογίας, ὁ Νίκος Σωτηρόπουλος πέφτει θύμα ἀπαγωγῆς. Ἐπειδὴ συνήθιζε νὰ ἀπομονὠνεται κατὰ καιρούς καὶ νὰ ἐξαφανίζεται, ἡ τοπικὴ ἀστυνομία δὲν πιστεύει ὅτι πρόκειται γιὰ ἀπαγωγή, παρὰ τὰ κρυπτογραφημένα μηνύματα τοῦ ἀπαγωγέα ποὺ φανέρωναν κάτι τέτοιο. Ἔτσι, τὸν ἀναζητοῦν οἰ συνομήλικοι φίλοι του καὶ ἡ οἰκογένειά του.

Μὲ γλώσσα σύγχρονη καὶ διάσπαρτα λόγια στοιχεῖα, ποὺ τῆς προσδίδουν χαρακτηριστικὴ ἰδιαιτερότητα, μὲ ρεαλιστικὴ περιγραφὴ καὶ παρουσίαση τῶν χαρακτήρων, τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς λογοτεχνίας ἀξιοποιεῖται ἠθογραφικά, μὲ τρόπο ἰδιαίτερα εὔστοχο ἀπὸ τὸν συγγραφέα. Δὲν λείπουν ἀναφορὲς καὶ στὰ αὐτοδιοικητικὰ καὶ ἐνοριακὰ δρώμενα τοῦ “Χειμάστρου”, καθὼς καὶ στὴ δράση τοπικῆς χριστιανικῆς ἀδελφότητας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μια κριτική για το βιβλίο «Η αφιέρωση» του Αντ. Γκόλτσου (εκδ. Μεταίχμιο, 2016)

Ιουλίου 20, 2019 by

Κάποιες σκέψεις σχετικά με το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) του Αντώνη Γκόλτσου.

1)Το βιβλίο «Η αφιέρωση» (εκδ. Μεταίχμιο) είναι κατά τη γνώμη μου ένα ξεχωριστό βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας. Η γραφή του συγγραφέα έχει το κάτι ιδιαίτερο και συχνά «σπιθίζει» από ευφυΐα. Παρά το ότι σε πολλά μου θυμίζει βιβλία του Γ. Μαρή που έχω διαβάσει, στο ζήτημα της γλώσσας, αναμφίβολα έχουμε ένα σαφώς πιο εκλεπτυσμένο, αν και ταιριαστό γράψιμο, ενώ ο προαναφερόμενος είχε ένα πιο «διεκπεραιωτικό».

2)Ανέφερα ήδη ότι μου θυμίζει τα βιβλία του Μαρή. O κύριος χαρακτήρας, ο Αλκιβιάδης Πικρός, ένας νέος άνθρωπος κοντά στα 35, ο οποίος φαίνεται ορισμένως να μοιάζει με τον Στέφανο Μαυροειδή και άλλους πρωταγωνιστές του, αναμφίβολα, για να παραφράσω την φράση του Σ. Χολμς προς τον Γουώτσον, «μοιράζεται την αγάπη του για όλα όσα είναι παράξενα και έξω από τις συμβάσεις και την ταπεινότητα της καθημερινής ζωής». Ο Αλκιβιάδης θα καταδυθεί στην αναζήτηση της αλήθειας γύρω από μια παράξενη αφιέρωση που βρήκε συγκυριακά («Στον Πύρρο και τους άλλους σαμουράι, ελαφρά ας είναι η σκέψη») σε ένα παλιό βιβλίο του θανόντος σε δυστυχημα ( ; ) χουντικού πατέρα του, και για ένα άλλο λόγο: η μητέρα του φέρεται να δολοφονήθηκε από ένα κατά συρροή δολοφόνο (όταν αυτοί πρωτοεμφανίζονται στη χώρα μας), τον Παναγιώτη Καλούμενο, που όμως μοιάζει (ενδεχομένως) ανίκανος για ένα τέτοιο έγκλημα. Και για κάτι ακόμα: επειδή, όταν αρκετά χρόνια μετά, ο πατέρας του θα βρεθεί σκοτωμένος λόγω «δυστυχήματος», θα είναι ακριβώς επειδή θα διερευνήσει, όλο και πιο «εμμανώς», τα αίτια του εγκλήματος.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μητσοτακισμός προ των πυλών

Ιουλίου 2, 2019 by

Πλησιάζουν, σχεδόν …απειλητικά πλέον, οι επερχόμενες βουλευτικές εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Η χώρα, βρισκόμενη περίπου σε λήθαργο και ήδη «αποκαρωμένη» μέσα στο κάμα του (μεταλλαγμένου) καλοκαιριού, δε φαίνεται να δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κομματική αναμέτρηση.

Εν τω μεταξύ, ο κ. Μητσοτάκης ακολούθησε τη δοκιμασμένη γραμμή Σαμαρά του Γενάρη του 2015 να μη παρευρεθεί σε καμία τηλεμαχία (debate), αθετώντας τις υποσχέσεις που πρωτύτερα έδινε. Εν τω μεταξύ, ακόμη και η τηλεμαχία που προοριζόταν να πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών αρχηγών …ακυρώθηκε, έχοντας ήδη προηγηθεί οι καταγγελίες Στάη και Χατζηνικολάου για «σικέ» διαδικασία, με παράλληλους μονόλογους. Αναμφίβολα η στάση αυτή των Σαμαρά και Μητσοτάκη υπήρξε και είναι τουλάχιστον προσβλητική έναντι του ελληνικού λαού, αν όχι αλαζονική και υπεροπτική.

Μ’ αυτά και μ’αυτά, ο κ. Μητσοτάκης, πρ. Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου με χιλιάδες απολύσεις στο ενεργητικό του, προχωράει μεσίστιος για την πρωθυπουργία, εφόσον η ανατροπή της υπάρχουσας διαφοράς από το δεύτερο κόμμα είναι ολιγοπίθανη. Το ερώτημα που τίθεται είναι: ποιες είναι οι θέσεις της μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

«Μακριά από τους αθέους!»

Ιουνίου 20, 2019 by

Κάποιος Χριστιανός αδελφός μου έστειλε προ κάποιου διαστήματος κάποιο μήνυμα αναφορικά με κάποια συζητούμενη πολιτική κίνηση του αντιμνημονιακού χώρου.

«Μακριά από τους αθέους», έγραφε, κατατάσσοντας όλα τα πρόσωπα αυτής της συγκεκριμένης κίνησης στους συνειδητούς (αν όχι και κακόβουλους) αρνητές της πίστης. Ακολούθως, μου έστειλε κάποιο παλαιότερο κείμενο Μητροπολίτη της εν Ελλάδι Εκκλησίας μας, που δίνει οδηγίες πριν εκλογική αναμέτρηση προς την τοπική εκκλησία του. Με ευχές προς τον συγκεκριμένο φίλο, λαμβάνω την αφορμή από αυτή την επικοινωνία μας για να αναχθώ σε ένα ευρύτερο θέμα.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα της Εγκυκλίου που τελευταίως διακινήθηκε σε διάφορους ιστοχώρους «εθνικοθρησκευτικού» περιεχομένου καταγράφονται –κατά τη γνώμη μου- γενικόλογες και κατά τούτο περιορισμένης αξίας παραινέσεις περί ιερών παρακαταθηκών, αρχών, παραδόσεων και όσα συνηθίζουν πολλοί να θεωρούν ακόμη και σήμερα Χριστιανική πολιτική τοποθέτηση, ερήμην της πραγματικής εκκλησιαστικής μας παράδοσης, αλλά, ακόμα, και της ελληνικής παράδοσης. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, ίσως είναι καλύτερα που δεν εξειδικεύονται οι εν λόγω απόψεις σε ειδικότερη πολιτική πρόταση, διότι τότε τα πράγματα θα ήτανε …πολύ σκανδαλωδέστερα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Κόμμα Νεοφιλελευθέρων

Ιουνίου 14, 2019 by

Στο προηγούμενο φύλλο της εφ. «Χριστιανική», το άρθρο της στήλης λεγόταν «Προεκλογικά».  Στο συγκεκριμένο άρθρο, η πρόθεση δεν ήταν μια ολοκληρωτική τοποθέτηση, αλλά αντιθέτως είχαμε εστιάσει την προσοχή μας σε ένα φαινόμενο που χρήζει προσοχής ιδιαίτερης. Συγκεκριμένα, στο ότι ορισμένοι προέβαλλαν ως μόνο στόχο την πτώση της παρούσας κυβέρνησης, ακόμα και με άνοδο της δεξιάς εκδοχής του σημιτικού εκσυγχρονισμού, που είναι η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.

Καταρχάς, να επαναλάβουμε κάτι αναφορικά προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: ανεξαρτήτως των αντικειμενικών συνθηκών, των διεθνών συσχετισμών και όλων των άλλων παραγόντων που πιθανώς επέδρασαν, είναι αναμφισβήτητη η συνθηκολόγηση του Ιουλίου του 15, που από βραχυχρόνια τακτική εξελίχθηκε σε στρατηγική επιλογή. Όπως και αν αξιολογήσει κανείς την χρηστότητα της διαχείρισης ή άλλες παραμέτρους της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να παραβλέψει ότι εξελίχθηκε στην αριστερή πτέρυγα της μνημονιακής πολιτικής και κατήργησε την προοπτική της εναλλακτικής. Από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, δηλαδή, μεταλλάχθηκε σε κόμμα εξουσίας, όπως το είχε ορίσει ο κ. Βενιζέλος σε παλαιότερο βιβλίο του ιδεολογικού περιεχομένου ( «Δύο λέξεις: Αριστερά – Δεξιά στην εποχή μας;», εκδ. Πόλις, 2006). Εκεί ο προαναφερόμενος έγραφε:
«το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι η αριστερότερη (με την έννοια προφανώς της προοδευτικότερης) δυνατή εκδοχή ενός μεγάλου πολυσυλλεκτικού κόμματος εξουσίας». Κάνοντας την καθοριστική επιλογή ο ΣΥΡΙΖΑ να υπηρετήσει ένα σχέδιο μνημονιακής διαχείρισης, ενέπεσε σε αυτόν τον ορισμό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »