Archive for Αύγουστος 2010

Για την οπισθοδρόμηση στα “ορθολογιστικά φώτα” του 18ου αιώνα(μέρος Γ’)

Αύγουστος 30, 2010

Στα δύο προηγηθέντα μέρη (πατήστε εδώ ή εδώ) , μιλήσαμε, εν συνόψει, για δύο εξαιρετικά σημαντικές πτυχές ενός γεγονότος της σημερινής Ελλάδας. Δηλαδή, το πώς θα έπρεπε να δούμε την οπισθοδρόμηση στα «ορθολογιστικά φώτα του 18ου αι.». Η σημερινή ελλαδική κοινωνία εμβαπτίζεται, σε σημαντικό της μέρος που, λόγω της παρακμής της ζωής του ή λόγω ιδεολογίας,(η μετακένωσις του Κοραή υπήρξε κυρίαρχη ιδεολογία από την αρχή, εξ άλλου) θέλει να χαρακτηρίζεται δυτικό ή ευρωπαϊκό, μπορεί ή δεν μπορεί να το εκφράση έτσι, στα μελανά ύδατα του μηδενός, που, όπως αναφέρει και ο Ζακ Ελλύλ, υπήρξε η ασύνειδη πρόθεση του αστού, από την εποχή του Βολταίρου και της ριζοσπαστικής μορφής της Μασωνίας (στην οποία στασιάζεται αν ο ίδιος ανήκε όπως ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος).

Εξορθολογισμός, ο κυρίαρχος.

Αυτό το μηδέν είναι ακριβώς ό,τι απομένει βλέποντας τα συντρίμμια της αστικής ιδεολογίας να ρημάζουν· ο ουμανισμός, η ιδεολογία της ευτυχίας, έχουν ήδη καταντήση από τις επίγονες μορφές της αστικής τάξης, ιδίως από την επιφανειακά «ριζοσπαστική», αλλά βαθιά ενσωματωμένη στην κυρίαρχη ιδεολογία,  πτέρυγά της, περίγελα. Ουδείς διαβασμένος σήμερα μπορεί να θεωρήση, ότι η «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη» μπόρεσε να επιφέρη κάτι περισσότερο από ένα «ευχολόγιο», και μετά περισσότερη αποικιοκρατία, περισσότερη εκμετάλλευση, πείνα και ένδεια για ένα ολοένα αυξανόμενο τμήμα του κόσμου, και, επ’εσχάτοις, ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς. Ο πολύς κος Φουκώ ήδη αντέτασσε ένα «φιλοσοφικό γέλιο» σε όλα αυτά, όπως έλεγε. Ο Νίτσε, προφήτης και ενσαρκωτής του μηδενισμού της σημερινής εποχής, ήδη είχε κατορθώση να δη την απουσία βάσης για τα ιδεώδη του αστού, για την «επιστημονική» εντιμότητά του κτό., παρά το ότι ο ubermensch(υπεράνθρωπος) που προσέβλεπε ήταν ένα πορτραίτο μολυσμένο από όλα αυτά τα γνωρίσματα της υπαρκτής αστικής τάξης. Όλα αυτά, όμως, δεν πτοούν αυτούς που θέλουν να ξανακάνουμε τα ίδια, να πιστέψουμε στα ίδια αδιέξοδα πράγματα από την αρχή: να πιστέψουμε, στην ορθολογικότητα, στην παραγωγικότητα, στην ανταγωνιστικότητα, στην επιστήμη και στην τεχνοεπιστήμη. Αυτά, λένε, θα μας σώσουν, αυτά θα μας βγάλουν από το αδιέξοδό μας· έτσι, πρέπει να μισήσουμε ό,τι έρχεται σε αντίθεση με αυτά, έστω με ένα διακριτικό τρόπο, να το βάλουμε στην άκρη. Δεν θα πάμε μπροστά με τα «Κύριε, ελέησον». Άλλωστε, το «πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς», έτσι δεν είναι; Να φροντίσουμε να είμαστε εργατικοί, χρήσιμοι, χρησιμοθήρες στο κάτω- κάτω. Όχι σπουδές «θεωρητικές», θεολογικές, φιλοσοφικές, καλλιτεχνικές, ανούσιες, όχι για το ειδέναι, αυτά ξεπεράστηκαν πια· αλλά σπουδές αυστηρά προσανατολισμένες στην παραγωγικότητα, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου που θα συντελεστεί, άλλωστε, όπως λέει κι ο οικονομολόγος Φρίντμαν, με τα trickle-down economics. Έτσι θα πάμε στον δρόμο της «πρόοδου», στον δρόμο της Ευρώπης και όχι της καθυστέρησης. Προπαγάνδα; Αναμφίβολα. Αλλά βλέπετε πόση πέραση έχει; Και πώς και η επίσημη ελλαδική Αριστερά είναι βαθύτατα ενσωματωμένη σε αυτά από την εποχή του Μαρξ που έλεγε στις «θέσεις για τον Φόυερμπαχ», ότι το σημαντικό είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι να τον καταλάβουμε, όπως αυτοί οι παλιάνθρωποι φιλόσοφοι; Marx dixit*, σου λέει, ca suffit.

(more…)

«…κι έλεγες: ‘Ραββί, σώσε μας και πάλι!’ Ήτανε Μεγάλη Παρασκευή….»

Αύγουστος 27, 2010

Γκάτσος/Ξαρχάκος για το Πάθος του ανθρώπου.

Πλην, όμως, ισχύει και εδώ το «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν», και άρα το «…ουδείς καθ’υμών» και το «μη κλαίε»; Χμ……

(more…)

Θεία και ανθρώπινη δικαιοσύνη: Σχόλιο σε απαράδεκτο κείμενο του π. Μπέη στην «Ε»

Αύγουστος 20, 2010

Για να έλθη «με το καλό» η γιορτή της Παναγιάς, της Θεομήτορος, της μητέρας κάθε ενός, της «έχουσας τα δευτερεία της Τριάδος» κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης και τον Άγ. Ι. τον Δαμασκηνό, και της που είναι, με κάποια δόση υπερβολής ποιητικής, «μετά Θεόν η θεός» , όπως λέει και πάλι ο Άγ. Ανδρέας του μεσοσαρακοστιανού Μεγάλου Κανόνα, ο πατήρ Κώστας Μπέης μας αφιέρωσε από την τακτική του στήλη στην εφ. Ελευθεροτυπία ένα κείμενο στο οποίο θέλει να μας μιλήση για την

Δίκαιη δίκη και ιερή αναλγησία. Αμέσως κατόπιν, έρχεται να μας μιλήση για την περίπτωση του γέροντα Νικοδήμου -ψευδοΜητροπολίτη της κατάπτυστης για την άκρως αντιχριστιανική δουλοπρέπειά της χουντικής περιόδου, οπότε και είχε διαλυθή η κανονική Δ.Ι.Σ. και είχε συσταθή από τους Δικτάτορες νέα, «αριστίνδην», με περίοδο, μάλιστα, όπου υπήρχαν δύο ταυτόχρονα αρχιεπίσκοποι- του οποίου και επισήμως έχει αρθή το αδίκως, ως φαίνεται, επιβληθέν επιτίμιο της ακοινωνησίας (βέβαια, εγώ θυμάμαι και άλλες, απίθανες, περιπτώσεις, π.χ. του γνωστού αντιοικουμενιστή, αν και οργανωσιακού, Θεολόγου Ν. Σωτηρόπουλου) από την 12η του Μάη ήδη, και να μας μιλήση, ειδικότερα, για αυτό μέσω του διεθνούς φήμης δεξιού νομικού Β. Μαρκεζίνη και του βιβλίου του «Το Καλό και το Κακό στην Τέχνη και στο Δίκαιο».


Τον άνθρωπο, εν ζωή ακόμη, δεν τον γνωρίζω μέσω του έργου του, αν και είναι, βέβαια, ονομαστικά γνωστός. Όμως, ειλικρινά απορώ, πώς του ήρθαν όλα αυτά τα οποία γράφει σε αυτό το βιβλίο περί της «θείας δικαιοσύνης» και που την …συγκρίνει με την ανθρώπινη.  Θα σας πω τον λογισμό μου: έχει μάθει τον «χριστιανισμό» μέσα από τα βιβλία που κυκλοφορούσαν στις «θρησκευτικές(sic) οργανώσεις»* όθεν προήλθαν πολλά κορυφαία στελέχη της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και της Αριστίνδην ψευδο-Δ.Ι.Συνόδου, όπως ο Στυλιανός Παττακός, της οποίας άλλωστε Δικτατορίας πρωθυπουργός θήτευσε ο πατήρ του συγγραφέως.

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(18):»Τα περαστ-ρ-ικά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

Αύγουστος 18, 2010

Ναι, είναι η φύση που, το έχουμε ξαναπεί, (είναι σαν να) εκφράζει πολλά πράγματα· αυτό το ήξεραν εξαιρετικά οι Πατέρες (δείτε π.χ. τον Φυσιολόγο). Αίφνης, μετά από μία προσευχή, συμβαίνει κάτι που σου θυμίζει τον γέροντα Ιάκωβο τον Τσαλίκη που έλεγε στον Όσιο Δαυίδ, στο μοναστήρι του οποίου ήταν ηγούμενος, «να μπουμπουνίσεις, Όσιε μου, εκεί που θα πάμε, μην με προσβάλεις». 🙂

Το έλεγε, βέβαια, σε περιπτώσεις που του ζητούσαν να κάνει προσευχή για ανομβρία, για αυχμηρές καιρικές συνθήκες, για ξηρασία, καταστροφική στα άκρα στις τέτοιες κοινωνίες, και αυτός πάντα την έκανε δι’ ευχών του Αγίου… Ο Όσιος πάντοτε «μπουμπούνιζε»· έτσι και εδώ: το χέρι του Θεού μοιάζει να είναι και επί τούτου πίσω από τουλάχιστον ορισμένες καιρικές συνθήκες, που μοιάζουν να σε παραστέκουν. Οι αγέρηδες του χινοπώρου με την πανέμορφή τους και μυστηριώδη χαρμολύπη, και εδώ τα αστέρια, τα φύλλα, οι πεταλούδες, που μοιάζουν σαν να έρχονται για να γλυκάνουν τον, κάποιον, πόνο μίας στενόχωρης κατάστασης, και να αισθητοποιήσουν την ελπίδα…

(more…)

Ηλιοστάλακτέ μου θρόνε, προστάτιδά μου κόρη, ταπεινή μου βασίλισσα……

Αύγουστος 15, 2010

«Μια άλλη φορά εκείνο που μου είχε κάνει εντύπωση, ήταν ότι ο Γέρων Παΐσιος είχε κουραστεί πάρα πολύ. Βρισκόταν κοντά στην έρημο του Αγίου Όρους και είχε διψάσει. Είχε βρεθεί χωρίς νερό για πολλές ώρες και είδε την Παναγία Θεοτόκο, η οποία του προσέφερε νερό. Και έλεγε! «Πόσο όμορφη είναι η Παναγία Θεοτόκος, πόσο καλή είναι η Παναγία Θεοτόκος! Ούτε η στοργικότερη μητέρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ωραιότητα και το ψυχικό κάλλος της Παναγίας Θεοτόκου». Και ζούσε συνέχεια, ξέρετε, με την εικόνα της Παναγίας Θεοτόκου.»(Εγκόλπιο Γεροντικό του 20ου αιώνα, Κ. Ιωαννίδη, σσ.24-25)

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(17):»Η ελιά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»(Παρωδία)

Αύγουστος 13, 2010

Ο φίλος μας ο Φώτανδρος μας έστειλε ένα στιχούργημά του που παρωδεί ένα γνωστό άσμα καλλιεργημένου τραγουδοποιού. Αναφέρεται σε αυτό που είπαμε και άλλοτε, δηλαδή την «αποψίλωση των δασών», που τραυματίζει, όπως όφειλε, την καρδιά μας, όχι βέβαια αυτή που εννοούν οι νεκραναστημένοι ρατσιοναλιστές του 18ου αιώνα… Έτσι θα έπρεπε να είναι, δηλαδή οι άνθρωποι να πονούν για αυτά και να παθιάζονται, τόσο όσο η Μαρία Πολυδούρη, η οποία ταξίδευε, λένε, χιλιόμετρα, για να δη μόνο ένα δέντρο που αγαπούσε.

Αλλά μας έχουν κληροδοτήσει μία νεκρή αστική κοινωνία… Οι τέτοιοι καημοί και η ομορφιά αυτών είναι έννοιες αφηρημένες, σημασία έχει η παραγωγικότητα, η ορθολογικότητα και η ανάπτυξη της τεχνικής, και τα δέντρα είναι εξωτερικότητα και παράπλευρη απώλεια στην επίτευξη αυτών.

(more…)

«Εσύ, Εσύ με κρατάς ζωντανό με αυτήν την φωτιά από τα μέσα»……!!!

Αύγουστος 12, 2010

Επειδή προσιδιάζει στα του ιστολογίου μας που κάνει λόγο για «πυρ καταναλίσκον», επειδή πρέπει να δινόμαστε στο καλό και στον Χριστό με θυμό, όπως έλεγε ο γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης*, επειδή οι συνοδεύοντες στίχοι είναι πέρα ως πέρα αληθινοί και σήμερα σπάνιοι και βαρύτιμοι, σας αφήνω να δήτε** το παρακάτω, νεοελληνιστί, «βίντεο» των αγαπητών μας Pillar από το προσφιλές μας YT:

(more…)

To Τρωκτικό, η Σέχτα, το ιστολογείν

Αύγουστος 9, 2010

Διαβάζοντας την προκήρυξη που εξέδωσε η «Σέχτα Επαναστατών», βλέπουμε μία σειρά από ετερόκλητα και ενδιαφέροντα στοιχεία.  Υπάρχει στην σειρά αυτή των κειμένων, είτε πρόκειται για μανιφέστα είτε για προκηρύξεις, κάτι κοινό· εσωκλείουν, συχνά, στοιχεία μίας εύστοχης κοινωνιολογικής ανάλυσης ή ακόμη και εκπληκτικά οξυδερκούς τέτοιας.

"Μπόμπες" εναλλακτικού τύπου...(;)

Το ίδιο ήταν που είχα παρατηρήσει με έκπληξη διεξερχόμενος σε μέρος του το κειμένο- «μανιφέστο» του Αμερικανού -και νομικά/καταγωγικά και χαρακτηρολογικά- Unabomber, του καθηγητή Τέοντορ Κατζίνσκυ, αν και πρόκειται, αναντίρρητα, για μία εξαιρετικά διαφορετική προσωπικότητα…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(16):»Ένα βρεγμένο γέρικο κούτσ-ερώ», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

Αύγουστος 8, 2010

Είναι άραγε η ένταση του, ενός αισθήματος αξιόπιστο κριτήριο της αυθεντικότητάς του και της καλής προέλευσής του; Είναι το περιεχόμενό του, το ήθος του, ένα μεγαλείο που εγκλείει και φέρει στην ψυχή;

Ναι, όλα αυτά, ίσως, περιλαμβάνονται· αλλά, όταν κάτι σβύνει σαν τα εαρινά άνθη -ή σαν τα μαραμένα νούφαρα-, που σήμερα ντύνονται βασιλικά και αύριον εις κλίβανον βάλλονται, τότε, άραγε, έχει πολλή αξία…; Ή, άραγε, θα μπορούσε να  έχει μία άλλη λειτουργικότητα, μυστηριώδη σαν ένα γοτθικό ναό…;

(more…)

Για την οπισθοδρόμηση στα “ορθολογιστικά φώτα” του 18ου αιώνα(μέρος Β’)

Αύγουστος 4, 2010

Ήδη είπαμε στο προηγούμενο μέρος για την πασιφανή «ήττα των ορθολογιστικών φώτων» προς κάτι ανώτερο· ήδη λίγο πριν, οπότε, για ένα ολόκληρο αιώνα(17ο), όπως το λέει ο d’Alembert στα «στοιχεία φιλοσοφίας» του*, είχε κυριαρχήσει στην Δύση η φιλοσοφία του Καρτέσιου, υπήρχε αναγνώριση στο τέλος ενός έργου του περί Φιλοσοφίας, ότι το σίγουρο είναι, ότι πολύ πιο βέβαια από ό,τι αναφερόταν εκεί ήσαν αυτά που αποκαλύπτει ο Θεός. Τώρα, ερχόμαστε σε μία νέα σύνθεση που είναι κοντά σε αυτήν την παραδοχή του Καρτέσιου**, είναι μία νέα σύνθεση και είναι μία μετεπαναστατική σύνθεση. Ας το πούμε και αλλιώς: στους αντιδιαφωτιστές δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι αποκαταστασιακοί, δηλαδή αυτοί που θα ήθελαν να επαναφέρουν κάποιους θεσμούς ή όλους του Παλαιού Καθεστώτος(ancien regime), παρά την ατελεύτητη βαρβαρότητα που φτάνει σε ένα ολοκληρωτισμό χωρίς όρια, που εγκαινιάζουν οι Νέοι Χρόνοι στο όνομα του Διαφωτισμού, στο όνομα της Πατρίδας και της Δημοκρατίας. Παρ’όλ’αυτά σήμερα, εν Ελλάδι, παρατηρούμε την δράση κάποιων ακαδημαϊκών ή αρθρογράφων που, από την δεκαετία του ’90 εντονότερα, μας κήρυτταν την -εξ ορισμού αντιδραστική- επιστροφή στον ορθολογισμό, τον Ορθό Λόγο, την επιστήμη, δηλαδή την επιτομή της αστικής ιδεολογίας.

(more…)