Τυραννίδα 41 χρόνια μετά

by

Χριστιανική - εξώφυλλο κατά ΧούνταςΤην Δευτέρα ήταν φέτος η επέτειος της αναίμακτης εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973. Σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στο ξενοκίνητο καθεστώς της «μικρής χούντας των συνταγματαρχών», αρκετοί φοιτητές, μαθητές, πολίτες, νέοι, εργάτες εισήλθαν στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο έχοντας συνθήματα όπως «έξω αι ΉΠΑ» κ.τ.λ. Οι υποκριτές, όπως τους είχε αποκαλέσει χαρακτηριστικά ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος κάπου, δικτάτορες ακολούθησαν το παράδειγμα του δικτάτορα της Ισπανίας Φράνκο: προσποιήθηκαν τους ευσεβείς εθνικόφρονες, τους οικογενειάρχες με θρησκευτική συνείδηση και εθνικά αισθήματα. Ο ταξίαρχος Παττακός, μέλος της αδελφότητας «Ζωή» ο ίδιος, όπως και ο «φυτεμένος» αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης,  υπερήφανος για την τεκτονική του ιδιότητα που κατ’αυτόν συνάδει με το τρίπτυχον «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», όπως εξηγούσε, ερμηνεύουν γιατί ο τέως αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ έκανε λόγο για «ορισμένα πρόσωπα και ορισμένα σωματεία» σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, όταν δέχθηκε ερώτηση για την συνεργασία της Χούντας με την Εκκλησία κατά την διάρκεια της επταετίας(‘67-‘74). Τα σωματεία αυτά τότε έπλεκαν το εγκώμιο της Δικτατορίας, όπως το έπλεξε προσφάτως και σε ανύποπτο χρόνο και ο (μετατεθείς από την Θράκη) Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, συμπληρώνοντας βέβαια, με κομψότητα, πως μολαταύτα «κανείς δεν θέλει μια δικτατορία».

Είναι πολύ μεγάλο ζήτημα η επαίσχυντη ψευδοθεολογία του «φιλήσυχου πολίτη», υπήκοου μέχρι θανάτου στους τυράννους, που ανέπτυξαν τότε τα σωματεία και πρόσωπα αυτά, όμως είναι κατάλληλη η ερμηνεία του άγιου Ισίδωρου του Πηλουσιώτη στο «οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε» (επιστολή 239, στον Διάκονο Ισίδωρο), ότι δηλαδή «όταν παίρνουμε εκδίκηση, αμυνόμαστε (εκδικούμαστε) υπέρμετρα, ενώ όταν ο λόγος αφορά την δόξα του Θεού ή είναι υπέρ των αδικούμενων , τότε προσποιούμαστε τους ήσυχους και ευλαβείς, μένοντας άφωνοι και ακίνητοι μη διαφέροντας έτσι καθόλου από μια πέτρα».

Αυτή ήταν περίπου, επιεικώς, τότε και η λογική των προσώπων και σωματείων αυτών, συνεπής άλλωστε με τον ακραιφνή αυγουστινισμό τους:
παριστάνουμε τους ευλαβείς και μένουμε άφωνοι σαν την πέτρα, όταν πρέπει να μιλήσουμε υπέρ των αδικουμένων (και, επιπλέον, ταυτόχρονα υπέρ της δόξας του βλασφημούμενου από ποικίλους υποκριτές άγιου Θεού), κατοχυρώνοντάς το στον «λόγο του Θεού» που ερμηνεύεται βέβαια κατά το δοκούν.
Αντιθέτως, σε σχετική του διδακτορική διατριβή, ο πρ. Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος πολύ τολμηρά επισημαίνει σχετικά με την διδασκαλία του αγ. Ισίδωρου(«Κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία», σελ. 62) ότι:
«διδάσκων σαφώς και αλλαχού ότι ο βιαίως αντιτασσόμενος εις τα εμπαθή καθεστώτα, θεωρούμενα απαραβίαστα παρά των πολλών, πρέπον είναι να διαλαλήται και ως γενναιόψυχος και ως τυραννοκτόνος: «ο την τοις πολλοίς αβίαστον είναι δοκούσαν των παθών τυραννίδα τυραννικώς βιαζόμενος και ως ανδρείος άδεσθαι οφείλει και ως τυραννοκτόνος»(Επιστολή 3, Ευτονίω Διακόνω).
Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον γνωστό λόγο του Μεγάλου Βασιλείου «Προς τους νέους, για την ωφέλεια από τα ελληνικά γράμματα», για να δούμε ότι, στο θέμα της παρρησίας, δηλαδή του θαρραλέου λόγου, ο Άγιος θαυμάζει τον Διογένη τον Κυνικό, τον οποίον άλλωστε θαύμασε και ο Μεγαλέξανδρος, όταν του απεύθυνε τον γνωστό λόγο ότι του «κρύβει τον ήλιο».
Αυτά τα διδάγματα πρέπει όμως να τα μεταφέρουμε και στην σύγχρονη εποχή. Σε οπτικό υλικό που δόθηκε στην δημοσιότητα από γνωστό ιστολόγο του Διαδικτύου, απεικονίστηκε η φρικαλέα βία που μεταχειρίστηκαν τα ΜΑΤ και άλλα ειδικά σώματα ασφαλείας εναντίον διαδηλωτών την προηγούμενη της επετείου του Πολυτεχνείου, οι οποίοι, όχι μόνο ήσαν τελείως άοπλοι, αλλά και δεν προκάλεσαν κατά κανένα τρόπο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι πολλοί από αυτούς τους νέους που εργάζονται σε αυτά τα δύσκολα αναμφίβολα πόστα δεν πιστεύουν ή ελάχιστα αποδέχονται τα ιδεώδη της επετείου αυτής. Ενδεχομένως να έχουν κάνει το επάγγελμά τους στάδιο προσωπικής εκτόνωσης. Σε ανάλογες πρόσφατες περιπτώσεις που έχω υπόψη που κάτι τέτοιο επισημάνθηκε στις ΉΠΑ, οι αντίστοιχοι αστυνομικοί μεταφέρθηκαν πάραυτα σε δουλειές γραφείου, κάτι που συνεπάγεται την αναγνώριση πως είναι επικίνδυνοι για το κοινό και ακατάλληλοι για αυτού του ειδους την υπηρεσία. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την αγαθή θέληση και σύνεση και των κεφαλών, πολιτικών και μη. Επιθυμούν την ορθή χρήση της εξουσίας άραγε ή μήπως χρησιμοποιούν αυτά τα μέσα για την κατατρομοκράτηση των πολιτών και ειδικά των νέων; Ιδού η απορία.
Γεγονός είναι πάντως πως οι τυραννίδες και τα όργανά τους έχουν συνήθως σύντομο βίο και ταραχώδη πτώση… «Θάνατος γαρ αμαρτωλών πονηρός».

Ετικέτες: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: