Αγάπη έμπονη με πράξεις στο εδώ και τώρα, όχι μόνο στο κάποτε και αν με «ταξικό επαναστατικό αγώνα»…

by

Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος -και είναι τόσο μα τόσο λάθος… Έτσι, στην μεταπολίτευση, με τον σάπιο κόσμο της που μας τραβάει, κάπως σαν στο ‘Φάντασμα’ του Ξενόπουλου, από το χώμα προς τα κάτω, συνέβη το εξής καταπληκτικό: ένας ορισμένος μαρξισμός υπεραπλουστεύτηκε, έγινε αγνώριστος οπωσδήποτε, και χρησιμοποιήθηκε, για να μας διδάξει ποικίλα ηλίθια και απείρως ευτελή, δηλαδή φτηνιάρικα, ιδεολογήματα. Και μπορεί τα ‘κομμουνιστικά εγχειρίδια’ και ιδιαίτερα αυτά της Τρίτης/Κομμουνιστικής Διεθνούς(λ.χ. του ΚΚΕ-«Σύγχρονη εποχή») να διέκριναν απ’τα παλιά αυστηρά και ρητά τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό από τον ηθικό ιδεαλισμό και ο -ανεκδιήγητος εδώ- Γ. Κορδάτος να …κατέκρινε τον άγιο των γραμμάτων μας Παπαδιαμάντη, επειδή έπινε λίγο ο καημένος και δεν είχε, τάχα, (κοινωνικές) αξίες και ιδανικά, αλλά ο μαρξισμός αυτός της μεταπολίτευσης(και το ΠαΣοΚ συστηνόταν ως «μαρξιστικό, μη δογματικό κόμμα», μέχρι που εκπορνεύτηκε σε ικανό μέρος από τον καπιταλισμό και τους θανατηφόρους πειρασμούς του…) έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε, γενικά, ιδανικά, διότι ‘όλοι κοιτάνε την πάρτη τους’ και ‘αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού’ (παιχνιδιού;…) και ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’ και ‘έτσι θα φάμε το κεφάλι μας'(!).

Βέβαια, δεν καταλάβαιναν αυτοί οι τόσο πρακτικοί, να πούμε, συνάνθρωποί μας ότι όλα αυτά είναι τόσο αδιέξοδα ήδη και οδηγούν ανεξαιρέτως σε μια αυτοτιμωρία φρικτή, αλλά είχαν το (άσφαιρο) όπλο του γνωσιολογικού σχετικισμού του αστού(έρχομαι να σας εξηγήσω αμέσως), όσον αφορά την Ιστορία, ότι δεν υπάρχει Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια που μπορεί μέχρι ένα σημείο να βρούμε, αλλά υπάρχουν αφηγήσεις και αφηγήματα, αυτό δηλαδή που εμείς οι γραμματιζούμενοι λέμε μεταμοντερνισμό. Μπέρδεμα μέγα… Και ότι ήδη ο Μαρξ και οι μαρξιστές, αλλά και πολλοί-πολλοί άλλοι, άνθρωποι, είχαν προσπαθήσει να διακρίνουν την θεωρία(=δηλαδή η «αλήθεια») από την ιδεολογία(=τα ιδεολογήματα, που λέμε συνήθως), με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά τι να λέμε, ο αυτοδικαιωτισμός αμφισβητεί την γεωμετρία, όχι απλώς και μόνο τις υπερβατικές πραγματικότητες που προϋποθέτουν να δώσουμε μόνοι μας βάση και θέληση

Γιατί, όμως, σας τα λέω όλα αυτά..; Επειδή θα ήθελα πολύ να κάνω ένα σχόλιο επιπλέον πάνω στο Ευαγγέλιο της Τελικής Κρίσης…! Έτσι, λοιπόν, ένας ορισμένος μεταπολιτευτικός «μαρξισμός» -δεν κάνω αντιμαρξιστική προπαγάνδα- πασοκικού(μετά και ΝΔικού, αφού έγιναν δύο-σε-ένα) τύπου μας δίδασκε ότι η Εκκλησία και οι παπάδες -επί Σημίτη, είχε γίνει βρισιά, ύβρις, σχεδόν αυτή η λέξη, θα έλεγα…- «μας μιλάνε για την μετέπειτα ζωή, για να μας τα παίρνουν εδώ και να χοντραίνουν και να μην νοιαζόμαστε να βελτιώσουμε αυτήν εδώ» ή περίπου έτσι. Κρίνοντας από τις αμαρτίες των ανθρώπων που φτιάχνουν την στρατευομένη Εκκλησία, δηλαδή αυτή που υπάρχει εδώ και τώρα στην γη, πλην των κεκοιμημένων και των αγέννητων, αυτή η κατηγορία είναι δικαιολογημένη. Πλην, δεν κρίνουμε από τον ‘χειρότερο καρπό’, διότι τότε θα έπρεπε ίσως να κρίνουμε τον μαρξισμό από τις δίκες της Μόσχας ή την σοσιαλδημοκρατία από το σημερινό ΠΑΣΟΚ ή την Β’ Διεθνή από τα του Μουσολίνι. Το Ευαγγέλιο αυτό μας μιλάει για το τελείως αντίθετο: ότι δίνουμε τώρα, στον συγκεκριμένο αδελφό και τελείως άγνωστο και άσχετο με μας, αλλά ίσως(αδιάφορο) και με την αλήθεια, ότι βοηθάμε απροϋπόθετα και νοιαζόμαστε για όλους, σήμερα και τώρα, με δικό μας κόστος και προσπάθεια, ει δυνατόν. Παράλληλα, βέβαια, το δίχως άλλο, πολεμάμε και το κακό σε όλα τα επίπεδα, καθώς και την εκμετάλλευση-αρπαγή, όπως ακριβώς το έχουν τονίσει η Οσία Μαρία Σκομπτσόβα από το Παρίσι και ο π. Κάλλιστος Ware.

Έτσι, η κατηγορία, όπως καταλαβαίνουμε, μπορεί εύκολα ακόμη και να αντιστραφεί. Είναι συγκεκριμένα ένας λενινισμός -κατά κάποιους πολύ σημαντικούς, ο λενινισμός δεν είναι καν μαρξισμός, αλλά αυτό ας το αφήσουμε προς το παρόν…- που μας λέει ότι δεν πρέπει καν να ενδιαφερθούμε να λύσουμε το υλικό πρόβλημα κάποιου ανθρώπου τώρα και εδώ, αλλά να το μεταθέσουμε για μετά την επανάσταση, αφού άλλωστε για αυτό φταίνε οι καπιταλιστές και όχι εμείς… Η επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα για αυτούς που έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Τώρα, βέβαια, άλλο αν δεν γίνει ποτέ ή επιφέρει μια γραφειοκρατική δικτατορία…

Και αφού είναι σχεδόν περίοδος νηστείας(αποχή από κρέας για τώρα), στον Ησαΐα αναφέρεται ότι νηστεία πραγματική είναι «Νά λύσεις τα δεσμά της αδικίας» (Ησ. 63, 6) , καθώς και το εξής , κάπως …μαρξιστικό(σχήμα πρωθύστερο, που λέγαμε και στο σχολείο), που, όμως, λέει ο ίδιος ο Θεός…(άλλο πάλι και τούτο):

«Νηστεία το λέτε εσείς αυτό, μέρα αρεστή σε μένα, τον Κύριο;

Η νηστεία που θέλω εγώ είν’ ετούτη:  Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά,

να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν,

τους καταπιεσμένους ν’ απελευθερώνετε

και να συντρίβετε κάθε ζυγό. (Ησαΐας 58:6)»

Και αυτό σημαίνει απλώς ριζική επαναστατικοποίηση της ζωής μας, δεν βρίσκετε;…

*αυτό φέρνει πικρές μνήμες βέβαια από την πρόσφατη ιστορία του τόπου, το αναγνωρίζω… 😀
Advertisements

Ετικέτες: , , , , , , , , ,

14 Σχόλια to “Αγάπη έμπονη με πράξεις στο εδώ και τώρα, όχι μόνο στο κάποτε και αν με «ταξικό επαναστατικό αγώνα»…”

  1. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ Says:

    🙂 ADIKHMENWN DESMA
    den einai mono
    twn adikimenwn ergasiaka H taksika….

    OTAN PX EXOUNE ENA BLOG
    KAI
    SOU LENE
    FYGE
    DIOTI DEN «TAIRIAZOUN» TA XNWTA MAS!
    KAI AYTO STO LEEI- YPOTI8ETAI- XRISTIANOS
    POY NHSTEYEI KAI ASKHTEYEI KATA TA ALLA-

    TOTE O ADIKHMENOS SXOLIASTHS
    POY EKDIWX8HKE
    EXEI KAI SKANDALIS8EI
    KAI LYPH8EI
    GIA THN YPOKRISIA KAI THN ELLEIPSH AGAPHS.

    ADIKHMENOI LOIPON
    DEN EINAI MONO STHN ERGATIA….

    KALHNYXTA+

  2. philalethe00 Says:

    @ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ
    Σωστότατο!
    Να γιατί ο «κομμουνισμός είναι μια σελίδα από το Ευαγγέλιο που νομίζει ότι είναι όλο το βιβλίο», όπως έλεγε ο Τόυνμπη, και αναφέρει ο π. Ι. Κωστώφ στο τελευταίο του βιβλίο «χριστιανικός πολιτικός λόγος»…

    • ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ Says:

      Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΑΝΑΠΑΥΣΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ
      ΤΩΝ ΑΙΦΝΙΔΙΩΣ ΘΑΝΟΝΤΩΝ->ΔΟΛΟφονηθέντων αστυνομικῶν
      Α Δ Ε Λ Φ Ω Ν μας,

      δολοφονηθέντες ΕΝ ΨΥΧΡῶ και εκ προμελέτης
      απο ΑΝΑΝΔΡΟΥΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΥΣ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΥΣ
      Α Π Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Υ Σ δολοφόνους
      ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥς ΑΣΠΛΑΧΝΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ
      ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ.
      …………………………………………………………………….
      ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
      ΓΕΩΡΓΙΕ+ΙΩΑΝΝΗ.

      +ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ…

  3. philalethe00 Says:

    @ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ
    Έτσι… ο Κύριος να αναπαύσει τα παιδιά αυτά, καθώς επίσης και το αγέννητο παιδί της μάνας που απέβαλε στην Κερατέα κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων τρομοκράτησης, εισβολής και καταστολής της χούντας, που λέει και ο Τ. Φωτόπουλος, δια των ΜΑΤ κ.ά. μέσων προστασίας του πολίτη.
    Καλό Παράδεισο. 🙂

  4. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ Says:

    PS.

    TA DOLOFONHTHENTA PROSWPA THS MARFIN
    +TO 6MHNO EMBRYO-PAIDI-
    APO TIS MOLOTWF THS ANTARSYAS
    KANENAS
    DEN TA MNHMONEUEI PIA STHN TB…………………..

    O NOWN NOEITW.

    DEN TOYS SYNferei….

  5. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    Πεσόντες στο καθήκον Αστυνομικοί

    Από την ενοποίηση του Σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας το έτος 1984 έως σήμερα έχουν τραυματισθεί θανάσιμα ενενήντα εννέα (99) αστυνομικοί συνεπεία
    τρομοκρατικών ενεργειών,
    ένοπλων συμπλοκών και ατυχημάτων εν ώρα Υπηρησιας

    Ειδικός Φρουρός ΣΚΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ Γεώργιος, 22 ετών
    Ειδικός Φρουρός ΕΥΑΓΓΕΛΙΝΕΛΗΣ Ιωάννης, 23 ετών

    Αστυνομικός Υποδιευθυντής Βασιλάκης Γεώργιος

    Υπαρχιφύλακας Τριανταφύλλου Νικόλαος
    Αρχιφύλακας Σάββας Αντώνιος
    Υπαρχιφύλακας Θεοδώρου Σπυρίδων
    Αρχιφύλακας Σπανουδάκης Μιχαήλ
    Αρχιφύλακας Κώτσης Δημήτριος
    Αρχιφύλακας Βλαχοπάνος Κωνσταντίνος
    Συνοριακός Φύλακας Σομπόνης Κωνσταντίνος
    Ειδικός Φρουρός Αμανατίδης Χαράλαμπος
    Αστυφύλακας Κεφαλάς Γεώργιος
    Αστυφύλακας Κουρσάρης Σπυρίδων
    Ειδικός Φρουρός Πατούλας Βασίλειος
    Αρχιφύλακας Λιόνα Μαρία
    Αστυφύλακας Δήμος Παναγιώτης
    Δοκ. Αστυφύλακας Βανάκας Αλέξανδρος
    Αστυφύλακας Κοντογιάννης Φίλιππος
    Αστυφύλακας Παναγουλόπουλος Γεώργιος
    Αστυφύλακας Γεωργόπουλος Παναγιώτης
    Αστυφύλακας Ηλιόπουλος Νικόλαος
    Αστυφύλακας Κότσιας Δημήτριος
    Ανθυπαστυνόμος Μανώλης Ευάγγελος
    Αστυφύλακας Παπασταθόπουλος Διονύσιος
    Αρχιφύλακας Γαλανός Σταμάτιος
    Αρχιφύλακας Κοντός Δημήτριος
    Αρχιφύλακας Σπηλιώπουλος Ιωάννης
    Αρχιφύλακας Τσενεκίδης Λάζαρος
    Αρχιφύλακας Αλεβιζόπουλος Διονύσ.
    Αρχιφύλακας Βγενόπουλος Θεόδωρος
    Αστυφύλακας Καλαντζής Ευάγγελος
    Αστυφύλακας Καλλονάς Κωνσταντίνος
    Αρχιφύλακας Δρακόπουλος Αθανάσιος
    Αστυφύλακας Ραγιάς Γεώργιος
    Συνοριακός Φύλακας Παμπουκίδης Ιωάννης
    Αστυφύλακας Μενιουδάκης Ιωσήφ
    Αστυφύλακας Κοτούλας Θεοχάρης
    Αστυφύλακας Μήτρουλας Λεωνίδας
    Αστυφύλακας Μπάλντης Ιωάννης
    Αστυφύλακας Χαϊντεράκης Ματθαιος
    Υπαστυνόμος Α΄ Ασημακόπουλος Νικόλαος
    Ανθυπαστυνόμος Μηζύθρας Αναστάσιος
    Αρχιφύλακας Καμπούρογλου Γεώργιος
    Αστυφύλακας Ευαγγελόπουλος Φώτιος
    Αρχιφύλακας Τσιτσικλής Αλέξανδρος
    Αστυφύλακας Ζαρομυτίδης Δημήτριος
    Αστυφύλακας Μπίκης Ευάγγελος
    Αστυφύλακας Πέτσης Ευάγγελος
    Αρχιφύλακας Κουτσοδήμος Θεόδωρος
    Αρχιφύλακας Αθανασόπουλος Γεώργιος
    Αστυφύλακας Σαχάς Μιχαήλ
    Υπαστυνόμος Α΄ Μαρκάκης Νικόλαος
    Αστυφύλακας Τσακλίδης Γεώργ.
    Ανθυπαστυνόμος Μπαλής Απόστολος
    Αρχιφύλακας Λάππας Βασίλειος
    Αστυφύλακας Σαρολίδης Αθανάσιος
    Ανθυπαστυνόμος Μεσκίδης Γεώργιος
    Αστυφύλακας Λαούρδας Ανδρέας
    Αστυφύλακας Φτυλάκης Κωνσταντίνος
    Αρχιφύλακας Ανυφαντάκης Νικόλαος
    Αστυνόμος Α΄ Αποστολούδας Χρήστος
    Αστυφύλακας Ζαμπάλας Κωνσταντίνος
    Αστυν. Υποδ/ντής Βέλλιος Απόστολος
    Αρχιφύλακας Τσαμπάς Αναστ.
    Αρχιφύλακας Κριαρής Σπύρος
    Αστυφύλακας Γόνης Παναγιώτης
    Ανθυπαστυνόμος Γρίβας Μάρκος
    Αρχιφύλακας Μπουτζαρέλης Δημήτριος
    Αρχιφύλακας Νερσεσιάν Αντώνιος
    Αστυφύλακας Γόντικας Ευάγγ.
    Αστυφύλακας Βάρης Ιωάννης
    Αρχιφύλακας Κώστας Δημήτριος
    Αστυφύλακας Γκέργης Νικόλαος
    Υπαστυνόμος Β΄ Τσίμπουρας Νικόλαος
    Αστυφύλακας Χρήστου Μιχάλης
    Αρχιφύλακας Βούλγαρης Δημήτριος
    Αρχιφύλακας Παπαλουκάς Λουκάς
    Αρχιφύλακας Σακκάς Σαράντος
    Αρχιφύλακας Κοκολάκης Νικόλαος
    Αρχιφύλακας Ιωαννίδης Κωνσταντίνος
    Αστυφύλακας Κότσης Χαράλαμπος
    Ειδικός Φρουρός Μιχαλακόπουλος Αλέξανδρος
    Ανθυπαστυνόμος Γιαννακούλας Ιωάννης
    Αρχιφύλακας Φουντουλάκης Ευστράτιος
    Αστυφύλακας Θανάσης Γεώργιος
    Αστυφύλακας Κιτσάκης Κωνσταντίνος
    Αστυφύλακας Νάτσιος Χρήστος
    Αστυφύλακας Στερκούδης Χρήστος
    Αρχιφύλακας Λουπασάκης Αντώνιος
    Αρχιφύλακας Μπερτσουλάκης Στυλιανός
    Αρχιφύλακας Τσαράβας Κωνσταντίνος
    Αρχιφύλακας Αθανασίου Χρήστος
    Αστυφύλακας Λελετζής Βασίλειος
    Αστυφύλακας Καλογεράς Αριστοτέλης
    Αρχιφύλακας Στασινός Γεώργιος
    Αρχιφύλακας Γεωργακόπουλος Νικόλαος
    Ανθυπαστυνόμος Δουγένης Γεώργιος
    Αρχιφύλακας Γεωργίου Γεώργιος
    Αρχιφύλακας Μπούρας Βασίλειος
    Αστυφύλακας Μάτης Χρήστος
    Αστυφύλακας Σακοράφας Απόστολος
    ———————————-
    ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ+ΑΜΗΝ

  6. philalethe00 Says:

    Και μια που είπαμε και για μασκαράτες και για ουρλιαχτά(screams)… ιδού κάτι συναφές… 🙂 :

    I can’t erase it anymore
    It follows me everywhere I go
    It’s like a mask that I don’t want to wear anymore

    Για τα υπόλοιπα, εδώ: http://www.elyrics.net/read/t/thousand-foot-krutch-lyrics/scream-lyrics.html

    • ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

      😦 oi MASKARADES EINAI SE ALLH ANARTHSH.

      EULOGHSON,

      POU KOLLAEI TWRA TO VIDEO AYTO?

      ASE POU EINAI ASEBEIA STH MNHMH TWN NEKRWN ADELFWN MAS
      GIA
      TOUS OPOIOUS
      GRAFAME PIO PANW………………

      EULOGHSON.

      H MASKARATES EINAI SE ALLH ANARTHSH.

    • ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

      🙂
      +Be a herald of God’s goodness, for God rules over you, unworthy though you are.
      Although your debt to Him is so very great, He is not seen exacting payment from you;
      and from the small works you do,
      He bestows great rewards upon you.
      Do not call God just, for His justice is not manifest in the things concerning you.
      And if David calls Him just and upright, His Son revealed to us that He is good and kind.
      “He is good”,

      He says,
      “to the evil and to the impious.”
      How can you call God just when you come across the Scriptural passage on the wage given to the workers?
      “Friend, I do thee no wrong: I choose to give unto this last even as unto thee.
      Or is thine eye evil because I am good?”
      How can a man call God just when he comes across the passage on the prodigal son
      who wasted his wealth with riotous living, how for the compunction alone which he showed,
      the father ran and fell upon his neck and gave him authority over all his wealth?
      None other but His very Son said these things concerning Him, lest we doubt it,
      and thus bore witness concerning Him.
      Where, then, is God’s justice, for while we are sinners Christ died for us!
      But if here He is merciful, we may believe that He will not change.
      Far be it that we should ever think such an iniquity that God could become unmerciful!
      For the property of Divinity does not change as do mortals….
      Fear God out of love for Him, and not for the reputation of austerity that has been attributed to Him.
      Love Him as you ought to love Him;
      not only for what He will give you in the future, but also for what we have received.
      Come, men of discernment, and be filled with wonder!
      Whose mind is sufficiently wise to wonder worthily at the bounty of our Creator?
      His recompense of sinners is that instead of a just recompense,
      He rewards them with resurrection, and instead of those bodies with which they trampled upon His law,
      He enrobes them with the glory of perfection.
      Glory be to Thine immeasurable grace, OLord!
      ………………………………………………………………………………………..Source: http://thehandmaid.wordpress.com/
      ~St. Isaac the Syrian+

      *****************KALH NYXTA NA GINEI..*****************

  7. philalethe00 Says:

    @ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+
    Όχι, η αναφορά είναι βασικά σε αυτό: «Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος -και είναι τόσο μα τόσο λάθος…»

    Σαφές..; 🙂 (Το κομμάτι λέγεται «scream». )

    Τώρα, να ευχόμαστε για όλους τους συνανθρώπους, βεβαίως, και τους πεσόντες, αλλά είμαστε σίγουροι εάν είναι «εν Χριστώ αδελφοί» όλοι αυτοί..; Μήπως είναι απλώς φύσει αδελφοί(=άνθρωποι);
    Καλή …Αποκριά. 😀 (Αστείο.)

  8. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    O THEOS TOYS EPLASE KI EKEINOUS 🙂
    KAI
    SIGOURA
    EINAI EN XRISTW ADELFOI.

    EPIPLEON EIXAN MARTYRIKO THANATO.

    DEFACTO.-

    OSO GIA TO VIDEO POU EBALES EDW
    DEN KOLLAEI EDW. 😦
    STHN ANARTHSH ME TIS MASKARATES KOLLAEI.

    EYLOOOOOOOOGHSON. 🙂

  9. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    🙂 xm….
    PS.
    KYRIAKH APOKREW HTO …LAST WEEK!!!

    TODAY, ITS ANOTHER SUNDAY! 🙂

  10. ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ+ Says:

    KSEXASES KATI PROXTES! TON AGIO POU EXEIS…DEKSIA STO BLOG.

    +Aγιος Νικόλαος,επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης
    ………………………………………..+Μνήμη 5 Μαρτίου
    ….Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας.
    Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης.
    Ασθενικός στη σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, την μεγάλη του αγάπη προς την Εκκλησία και το Θεό και την κλίση προς τον μοναχικό βίο.
    Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογενείας του, στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου,
    ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και στο Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες μεταξύ των οποίων και στην ελληνική.

    Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διάνοιας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστα και ακαταγώνιστα. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, το Δεκέμβριο του 1909. Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί δια βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως κι έγινε.

    Κατά την περίοδο 1915- 1919 απεστάλη στην Αμερική και την Αγγλία για να συντρέξει και να ενισχύσει τον πολύπαθο Σερβικό λαό.

    Έκανε πολλά ταξίδια. Τα σημαντικότερα θεωρούσε στο Άγιον Όρος. Ερχόταν για πολλά χρόνια, κάθε χρόνο και επί πολύ. Ξεκίνησε να έρχεται το 1920. Κυρίως παρέμενε στη μονή Αγίου Παντελεήμονος, όπου γνωρίσθηκε και συνδέθηκε με τον όσιο Σιλουανό (+1938), του οποίου νωρίς αντελήφθη κι έκανε γνωστή την αγιότητα. Η επίδραση του Αγίου Όρους και των απλών μοναχών του και κυρίως του οσίου Σιλουανού ήταν αρκετά δυνατή επάνω του, μεγαλύτερη των λαμπρών σπουδών του, όπως έλεγε. Εδώ γνωρίσθηκε και με τον Γέροντα Σωφρόνιο (+1993), εξαιρετικό βιογράφο του οσίου Σιλουανού, τον οποίο και χειροτόνησε διάκονο.
    Το 1919 εξελέξη επίσκοπος Ζίτσης στην κεντρική Σερβία και το 1920 μεταφέρθηκε στην Αχρίδα, όπου ανέπτυξε ένα τεράστιο ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό έργο.

    Ο Επίσκοπος Νικόλαος, παρά την τεράστια μόρφωσή του και τα πολλά του χαρίσματα, διακρινόταν για την απλότητα του ήθους του, την καλοσύνη και την αγάπη του. Η αρετή, η οποία κατ’ εξοχήν τον στόλιζε, ήταν η ταπείνωση. Η μελέτη των Πατέρων της Εκκλησίας και η συναναστροφή του με Αγιορείτες Πατέρες πλούτιζαν την πνευματικότητά του. Με τα συγγράμματά του και την πνευματική του καθοδήγηση ο λαός αναγεννάται πνευματικά και ο μοναχισμός ανθίζει.
    Το 1941, οι αρχές κατοχής της χώρας του, οι Γερμανοί, τον συλλαμβάνουν, τον περιορίζουν και το 1944 τον στέλνουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου της Γερμανίας, όπου υπέστη πάνδεινα βασανιστήρια. Ο δούλος του Κυρίου εβάσταζε τα στίγματα του μαρτυρίου στο σώμα, που όλο είχε γίνει μια πληγή. Μάλιστα δέρμα στην πλάτη και στα πέλματα δεν υπήρχε.

    Μετά την απελευθέρωσή του, το Μάϊο του 1945, δεν θέλησε πλέον να επιστρέψει στην πατρίδα του. Το τότε καθεστώς τον θεωρούσε ανεπιθύμητο πρόσωπο. Πήγε, λοιπόν, στην Αμερική και παρά την κλονισμένη υγεία του συνέχισε το φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο του Χριστού. Δίδαξε στην ιερατική σχολή της μονής του Αγίου Σάββα στο Λίμπερτβιλ του Ιλλινόϊς και από το 1951 εγκαταστάθηκε στη ρωσική μονή του Αγίου Τύχωνος στην Πενσυλβάνια, όπου καθοδηγούσε τους μοναχούς και διηύθυνε το θεολογικό σεμινάριο της μονής. Οι δυσκολίες και τα προβλήματα δεν τον αποθάρρυναν ποτέ. Αισθανόταν έντονα την παρουσία της Θείας Πρόνοιας στο βίο του και αυτό του έδινε δύναμη, ανδρεία και χαρά.

    Η προσευχή του ήταν αδιάλειπτη και έρεε ως ποταμός του παραδείσου.
    Πενθούσε αβίαστα ΜΕ δάκρυα μετάνοιας, παρακλήσεως, μεσιτείας και δοξολογίας.
    Προσευχόμενος το πρωί της Κυριακής 5 Μαρτίου του 1956 στο ταπεινό κελλί του και προετοιμαζόμενος να λειτουργήσει, κοιμήθηκε με ειρήνη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: