Posts Tagged ‘Red’

«Ήμασταν τα δάκρυα που έκλαιγε το πάθος…/ήμασταν η θυσία/ήμασταν η εσωτερική φλόγα που δεν θα πέθαινε…»(Red- «Who we are»)

19 Ιουνίου, 2011

«We were the ones who weren’t afraid
We were the broken hearted»

Αυτοί ήμασταν που δεν φοβόντουσαν να σταθούν για το καλό και να το υπερασπιστούν, που δρούσαν όταν πολλοί άλλοι δείλιαζαν -αδιάβλητο πάθος ο φόβος, δεν νικιέται καθόλου χωρίς Χριστό…- , ήμασταν αυτοί που οι καρδιές τους ήταν ραγισμένες· ραγισμένες λόγω του κόσμου που είναι «τόσο κούφιος που σου σπάζει την καρδιά», μα είναι αυτός ακριβώς ο κόσμος για τον οποίον είχε πει Εκείνος ότι δεν μπορείς να γίνεις μαθητής Του, αν δεν τον μισήσεις……

(more…)

Η συνήθης αποπροσωποποιητική κατεστημένη εμποροπανήγυρις… και τα Χριστούγεννα.

29 Δεκεμβρίου, 2010

…και ενώ είχα σκοπό να σας γράψω κάτι για τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τις άκρως ταπεινά γλυκές επιστολές του από την εξορία, αυτόν τον πλέον αγαπημένο Άγιο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς και του οποίου αδιάλλειπτα ζητούσε τις πρεσβείες(αρχίζω να καταλαβαίνω το γιατί τελευταία… 🙂 ), σκέφτηκα πρώτα να σημειώσω -αφού είπαμε ότι πρόκειται για «σημειωματάριον», έτσι..;-  δύο -τρία πράγματα σχετικά με τα Χριστούγεννα και πώς τα περνάει ο μέσος άνθρωπος, ο layman που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, εν Ελλάδι… Για να δούμε, λοιπόν… Ζη τίποτα; Έστω ο,τιδήποτε!- πλην αληθινό όμως και αυθεντικό..;

(more…)

«Με καλείς με το όνομά μου… έρχομαι σε Σένα σε κ ο μ μ ά τ ι α…» (Red: Pieces, 2006)

10 Οκτωβρίου, 2010

Από κομμάτια σε κομμάτια… Οι Red σε ένα άσμα που οι ίδιοι έχουν ονομάσει στις συναυλίες τους «ένα ερωτικό τραγούδι προς τον Θεό» («a love song to God»), όπως και το «Lost(in You)». Τα κομμάτια που εδώ αναφέρονται είναι τα κομμάτια τα μεταπτωτικά, τα κομμάτια της αποστασίας, της απόστασης. Όμως, όπως θα διαπιστώσετε, και μετά την Συνάντηση, πάλι κανείς βρίσκεται σε κομμάτια, διαλυμένος από τον μανικό έρωτα Εκείνου, ο οποίος είναι αυτός με το μεγαλύτερο δράμα, τον μεγαλύτερο καημό, την μεγαλύτερη αγνότητα, την μεγαλύτερη, την άκρα ταπείνωση· και που αναμένει μειλίχια την κατ’ εικόνα ελευθερία. Όπως θα έλεγε και ένας Άγιος, συντετριμμένος, σε μια ευχή της Ευχαριστίας, «έθελξας πόθω με, Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι»…* :

(more…)