Posts Tagged ‘Χρυσόστομος’

Χριστιανική πολιτική(υπέρ αδικουμένων)

7 Δεκεμβρίου, 2016

la-na-tt-evangelical-voters-20120417-001Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943 συλλαμβάνονται τα αδέλφια Σοφία και Χανς Σολ, μέλη του Χριστιανικού αντιναζιστικού κινήματος του Λευκού Ρόδου, για διανομή αντιστασιακών φυλλαδίων μέσα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Η Σόφι Σολ οδηγείται στον ανακριτή της Γκεστάπο, για να λογοδοτήσει για τις ενέργειές της. Εκεί επιχειρεί να τον πείσει αρχικά ότι η ίδια, ελλείψει ενοχοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων(αυτοπτών μαρτύρων κ.ά.), αλλά και οι υπόλοιποι για τους οποίους ερωτάται, ότι δεν είναι μεν υποστηρικτές ή μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά είναι «απολίτικοι». Πράγματι ο ανακριτής ικανοποιείται από τις εξηγήσεις και είναι έτοιμος να την «απολύσει». Στο ναζιστικό καθεστώς λοιπόν ήταν αποδεκτό τόσο να είσαι υποστηρικτής του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος όσο και να μην «ποιείς πολιτική», να μην «μπλέκεσαι με τα πολιτικά» και εκφράζεις ειδικότερα πολιτικές απόψεις επικριτικές προς το σύστημα, το καθεστώς.
Γιατί λέγονται όμως όλα αυτά; Διότι ευκαίρως-ακαίρως τίθενται ερωτήματα σχετικά με την πολιτική δράση των (Ορθόδοξων) Χριστιανών, τη συμμετοχή τους σε κομματικούς σχηματισμούς ή τη σύμπηξη και λειτουργία ιδίων, χριστιανικών πολιτικών σχηματισμών. Το ερώτημα αυτό έχει προφανή και διαχρονική απάντηση.

(more…)

Ενώπιον των εκλογών

16 Ιανουαρίου, 2015

ekloges-kalpi-660_3-650x250Για τις 25 του μηνός είναι ορισμένες οι Εθνικές Εκλογές, από τις σημαντικότερες της Μεταπολίτευσης. Τα μέσα που έχει μετέλθει ως τώρα η συγκυβέρνηση για την αναστροφή του αρνητικού κλίματος και οι διάκονοί της είναι πολλά και μη-θεμιτά. Από την μεριά μας ως Χριστιανών, πολύ μας ενδιαφέρει να μην εμπλέκονται με αρνητικό τρόπο οι της Εκκλησίας του Χριστού. Όπως έχει τεκμηριώσει ο Νικόλαος Μπουγάτσος στον «ορθόδοξο δρόμο για την πολιτική εξουσία» μέσω του άγ. Ιωάννη Χρυσόστομου, ο Επίσκοπος οφείλει να μιμηθεί το παράδειγμα του Αποστόλου Πέτρου στην Διοίκηση, όπου (όχι μόνο η εκλογή του αλλά) το καθετί γινόταν «με την γνώμη όλων των Χριστιανών». Φοβάμαι αληθινά πως αυτό δεν συνέβη με την περιπτωση του σεβ. Ανθίμου, ο οποίος κατέστησε προσφάτως(04/01) τον άμβωνα του θείου κηρύγματος πεδίο (κακής ποιότητας) αντιπολίτευσης στην αξιωματική αντιπολίτευση.  Η ιστοσελίδα της Μητρόπολης, αναφέρεται άλλωστε πως στοχεύει κυρίως στην «διάδοση των ανεκτίμητων αξιών του Ορθοδόξου Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού». Όπως γράφει όμως ο Γ. Θεοτοκάς για την Καινή Διαθήκη: «Εκεί θα συνειδητοποιήσουμε τον καινούργιο προορισμό της Εκκλησίας μας, που είναι άλλωστε ο προαιώνιος προορισμός της: να είναι στον κόσμο πηγή υψηλής πνευματικής ζωής, ελευθερίας και πανανθρώπινης αγάπης, συναδέλφωσης και ειρήνης, άρνηση του μίσους, της κακίας και της αδικίας, συμπαραστάτισσα της πάσχουσας ανθρωπότητας[]Έξω από το πνεύμα αυτό, ό,τι μπορεί να λέγεται για τον «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό» φοβούμαι πως είναι εκ του πονηρού»(«Η Ορθοδοξία στο καιρό μας», σελ. 38-39).
(more…)

«Απολύτως ευχαριστημένοι» με τους δημίους

13 Φεβρουαρίου, 2014

Kratos EkklisiaΟ Αλ. Τσιριντάνης, παρά τις «οργανωσιακές» του καταβολές, είχε την ευθυκρισία και ορθοφροσύνη να γράψει τα εξής:

«Όταν ένας είναι άθεος και δεν δέχεται την θεότητα του Χριστού, εκτελεί όμως το θέλημά Του και έχει στον βίο του τις ίδιες επιδιώξεις, τι λέμε τότε;
Τι κρίμα ένας τέτοιος καλός άνθρωπος να είναι άθεος! 
Μπορείς όμως να πης και τι κρίμα ένας τέτοιος καλός άνθρωπος και να μην είναι φαρισαίος; Δεν μπορείς να το πης. 
Ο φαρισαίος είναι στην ουσία του το αντίθετο του Χριστού…»
(«Η πίστις ως βίωμα», Δ’, σελ.209)

 

Και ποιο το γνώρισμα του Φαρισαίου; Υποκριτής, κάπηλος, εθνικόφρονας, ανελέητος, επιδειξιομανής, κούφιος, άδικος, άρπαγας, σαφώς συντηρητικός, τυπολάτρης.

Σήμερα όμως έχουμε Διοικούσα Εκκλησία εν μέρει «απολύτως ευχαριστημένη» από τους «πολιτικούς άρχοντες» οι οποίοι εμφανίζουν ανησυχητικά πολλά από -αν όχι όλα- αυτά τα γνωρίσματα. Ως γνωστόν, στην Γραφή(«Ψαλμοί», 82 : 4) εμφανίζεται αντί της λέξης «άρπαγας», δηλαδή καταπιεστής, άδικος, εκμεταλλευτής, η λέξη «ασεβής»! Ο ασεβής, δηλαδή, απέναντι στον Θεό, ήτανε αυτός ο οποίος φερνόταν με χυδαιότητα, με ασεβή επίδειξη πυγμής απέναντι στον άνθρωπο! Ειδικά δε στον ανίσχυρο, στον φτωχό, τον εργάτη του, τον ούτως ειπείν λαϊκό άνθρωπο. Εξ ου και η προτροπή, που απευθύνεται ειδικά και στους πολιτικούς εξουσιαστές: «Ελευθερώνετε τον πτωχόν και τον πένητα· λυτρώνετε αυτόν εκ χειρός των ασεβών.»

Αυτό έκαναν στην ζωή τους και οι Άγιοι, όταν είχαν κάποια εξουσία, όπως ο Άγ. Ιωάννης ο Ελεήμων. Αυτό και οι Χριστιανοί πολιτικοί, όπως ο αυτοκράτορας Ιωάννης Βατάτζης.

(more…)

Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»

21 Ιανουαρίου, 2011

Νομίζω ότι στον φρικαλέο δημόσιο λόγο της κυβέρνησης, είναι υπερβαλλόντως εκπληκτικό τουλάχιστον το εξής: η -τεχνητή, έστω- προθυμία με την οποία τα στελέχη της στηρίζουν με παραπειστικές σοφιστείες, δηλαδή αγυρτείες του λόγου, την πολιτική που τους επιβάλλεται από τα πάνω. Αυτή είναι η πολιτική στην οποία και πειθαρχούν, προφανώς μη-όντες ενήμεροι, όπως όσοι εγκρατείς περί τα Πατερικά, για τα περί «αγίας ανυπακοής». Νομίζω ότι και εσείς θα έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετές τέτοιες εκθέσεις ιδεών ως τώρα…
Λοιπόν, ανατρέχοντας, όπως ήδη έκαναν πολλοί για τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτοντας στο κοινό την πράγματι κατάδηλη φενάκη, στις σχετικές αντιπολιτευτικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διαπιστώνουμε μία τελεία αντίθεση με την σημερινή επιχειρηματολογία. Δεν μιλάμε για μια «υπό αίρεσιν» επιχειρηματολογία, αλλά για μια ρητή διαμετρικά αντίθετη αντίληψη περί τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, που άλλωστε συμβαδίζει με ένα κόμμα που, εις κλαυσιγέλωτα ίσως πολύ και τραγική ειρωνεία, επιμένει να (αυτο)αποκαλείται «σοσιαλιστικό». Και βεβαίως, οπωσδήποτε, τις ίδιες απόψεις εκφέρουν και πάρα πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ίσως απελπιστικά για το μέλλον του λαού πολλοί… Αλλά τουλάχιστον σε αυτούς μπορούμε να αναγνωρίσουμε εν μέρει μια ιδεολογική συνέπεια: ήταν και είναι ιδεολόγοι του παρασιτισμού του Κεφαλαίου και της «αργόσχολης τάξης»(«leisure class», κατά τον κορυφαίο Αμερικανό κοινωνιολόγο Θ. Βέμπλεν) και της «επιδεικτικής σχόλης», ενώ εμείς είμαστε με το Γραφικό «ο μη θέλων εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» και με την προφανώς ριζοτομικά αντικαπιταλιστική αρχή του Πατρο-κοσμά του Αιτωλού ότι «είτε από προσωπική εργασία είτε από αδικίες» θα είναι το εισόδημα ενός εκάστου (που είναι «στην παραγωγή»). Εδώ μιλάμε απλώς και μόνο για το ότι κανείς εκποιεί ό,τι είναι και ό,τι πιο μονάκριβο διαθέτει -διότι η μόνη μας ιδιοκτησία είναι οι καλές μας πράξεις, κατά τον ι. Χρυσόστομο, δυστυχώς- για να μείνει μέσα στο κάδρο της νομής εξουσίας, της καριέρας, της προβολής, της κούφιας δόξας. Το σχόλιο που θέλω να κάνω αφορά την ιδεολογία αυτή του καριερισμού και δεύτερον την πράγματι αποκαρδιωτικά προβλέψιμη ιδεολογία που εκφράζουν οι όψιμοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί «σοσιαλιστές» που «δοκούν άρχειν».

(more…)

«Πολλές δουλειές είναι ντροπή» (ή για τον όλεθρο της ανόδου του βιοπορισμού ως αξίας)

11 Ιανουαρίου, 2011

Υπάρχει κάτι που βλέπω συνεχώς πλάι μου και δίπλα μου και ανησυχώ πολύ με εκείνη την ανησυχία που κατανοεί την αρκετά πιθανή αδυναμία -διότι παρεμβάλλεται διαμορφωμένη θέληση και συνθήκες- να αλλάξει τα πράγματα… Ποιο είναι αυτό..; Μα ότι ο βιοπορισμός έχει ανεβεί τόσο, αλήθεια, υπερβολικά στην κλίμακα των αξιών, και εννοώ για την όντως εργαζόμενη τάξη, όχι την άεργη καπιταλιστική ή των επιχειρηματιών ή των ραντιέρηδων(κατά την ορολογία του 19ου αι.)/»εισοδηματιών». Θεωρείται ότι όποιος λ.χ. σπουδάσει μακροχρόνια και πολύ περισσότερο όχι προς αναζήτηση προσόντων,  qualifications, αλλά όπως ας πούμε ο Μέγας Βασίλειος(28-29, οπότε έγραψε τους κανόνες της μοναχικής ζωής) ή ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος(περίπου το ίδιο) ή πολύ περισσότερο ο (ως τα 34 σπουδάζων, οπότε και έγινε μοναχός στο Όρος) Άγιος Μάξιμος ο Γραικός/Βατοπαιδινός και πρώην Μιχαήλ Τριβώλης είναι, αν όχι χαμένος και παράφρων, πάντως μάλλον… «ούφο»(!), αν μου συγχωρήτε την έκφραση.

Έτσι, λοιπόν, κι όμως, κι όμως, μια κοπέλα που σπουδάζει δημοσιογραφία «μπήκε στην παραγωγή» από την αρχή, επειδή, λέει (στον Τύπο), και όταν, εξ αρχής, κατάλαβε ότι οι σπουδές της είναι (απλώς) για την «διεύρυνση των οριζόντων»(!). Κάποιος άλλος ρωτούσε στο πανεπιστήμιό του τον καθηγητή του «τι μας χρειάζεται για τη δουλειά μας(ενν. από όλα αυτά που εσύ μας διδάσκεις)».  Από την άλλη, το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι στην Εκκλησία μας έχουν κλέψει την άποψη για τον βιοπορισμό οι μαρξιστές και ευρύτερα η υπαρκτή Αριστερά -και έτσι σήμερα την απορρίπτουμε(!..). Η άποψη αυτή προτάσσει αφ’ενός(το πολύ) την χρεία και όχι(βέβαια…) την πλησμονή και ως συνέπεια αυτού την μείωση κατά το δυνατόν, έως απαλείψεως, κατά τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, των ωρών απασχόλησης με τον ατομικό βιοπορισμό. Όμως, η κυρίαρχη/προβαλλόμενη άποψη είναι ή πάντως είναι πολύ-πολύ κοντά στο βαθυστόχαστο, πράγματι, δόγμα ότι «δεν έχει σημασία η «θεωρία»(!;!), αλλά η πράξη». Ο Ζακ Ελλύλ το έλεγε αλλιώς: είναι το «πρωτείο του ποιείν/πράττειν», και οφείλεται ακριβώς στην ιδεολογία που ο αστός έφερε στον κόσμο. Στο πνεύμα εν πολλοίς του πρωτείου του ποιείν/πράττειν ήταν και ο Μαρξ που μίλησε, άλλωστε, για την «αθλιότητα της φιλοσοφίας» και το πώς δεν πρέπει να κατανοήσουμε τον κόσμο(πρώτα), αλλά να τον αλλάξουμε.(Και καταλαβαίνετε πόσο στοιχειώνει τον μαρξισμό ότι ο Μαρξ δεν ασχολήθηκε με το περί Θεού ζήτημα, ελπίζω, έτσι;…) Να τον αλλάξουμε, για να επέλθη το όνειρο της μαζικής (υλιστικής) ευημερίας, που συμπίπτει με την …γενική τελειότητα. Ο καθένας για τον εαυτό του και εναντίον όλων και έτσι θα προωθηθεί το γενικό συμφέρον. Είναι πράγματι ένα ιδιαίτερα ευγενές όνειρο…*

(more…)

Αποσπάσματα από τις επιστολές του μικροθεού ι. Χρυσοστόμου από την εξορία, στην Καρτερία…

3 Ιανουαρίου, 2011

…και αφού σας ευχηθώ καλή, καλή και ευλογημένη, χρονιά!!!- σε όλους τους φίλους και αναγνώστες(νοιώθω άσχημα με την απόσταση του νοήματος που έχει λάβει η λέξη αυτή, αλλά να που μας στέρησαν και από τις λέξεις 🙂 -εννοώ απλώς αυτοί που μας διαβάζουν), έρχομαι να σας φιλέψω κάτι, ως ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμοσύνης για την τόση καλοσύνη, το θερμό ενδιαφέρον και την αγάπη σας για τα μεγάλα θέματα που προσπαθούμε να ξύσουμε ή απλά να αναδιατυπώσουμε αλήθειες εδώ σ’ αυτήν την ασήμαντη γωνία…

H αφορμή δόθηκε από ένα, κατά το ειωθός -που λέμε-, πολύ ωραίο, ειλικρινές και ενημερωμένο κείμενο του αγαπημένου μας εδώ π. Λίβυου. Πρόκειται για δύο αποσπάσματα, λιγότερο γνωστά από αυτά προς την (αγ.) διακόνισσα Ολυμπιάδα -που τόσο, απείρως πολύ, πόνεσε για το τραγικό μα εκούσιο πάθος του Χρυσόστομου…- στην οποία έγραψε εκατοντάδες τυπωμένες σελίδες κυριολεκτικώς από την εξορία, που καταδεικνύουν λίγη από την βαθύτερη ουσία αυτού του τόσο ανήσυχου και γαλήνιου ταυτόχρονα(!) που λέμε χριστιανική -δηλαδή όντως- αγάπη, της οποίας το (υψηλότερο, όπως το επαναδιατυπώνει και ο απ. Παύλος για την συζυγία, τον γάμο- άλλο το ότι δεν τηρείται από τους συζύγους καθόλου σήμερα βέβαια…) μέτρο, δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι όχι το παλαιο-διαθηκικό, και χλιαρό για σήμερα, «αγαπάτε τον πλησίον ως σεαυτόν», αλλά το «Αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως εγώ αγάπησα εσάς». Και επειδή ο Χριστός είναι «ευγενής» και «γλυκύτατος», καταφέρνει πάντα να συνδυάζει την πιο φλογερή, μανική αγάπη/έρωτα με την μεγαλύτερη διάκριση και κατ’ εικόνα Του αυτονομία του ανθρώπου…

διακόνισσα Ολυμπιάδα, Αγία

Έτσι, το λοιπόν, του Χριστού, και ο Άγιος… που ειλικρινά με συγκινεί έως δακρύων στα λεγόμενά του αυτά με πολλούς τρόπους. Κι’αυτό γιατί, επιστρέφει τα γιατρικά που του αποστέλλει η Καρτερία, αδελφή και συνεργάτιδά του(στο ευρύτερο εκκλησιαστικό έργο, ας πούμε), αλλά θέλει να βεβαιωθεί ότι δεν στενοχωρήθηκε που της τα στέλνει πίσω, και θέλει να τον βεβαιώσει οπωσδήποτε ότι ξεπέρασε μια κάποια ασθένειά της(αντιστοίχως, στις 2 επιστολές)… …όλα αυτά την ίδια στιγμή που έχει, όπως ο ίδιος γράφει, διέλθει απερίγραπτες κακουχίες, ζώντας 70 ημέρες υπο συνθήκες «μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας», χωρίς ανάπαυση και χωρίς ούτε τα τελείως αναγκαία, με συνεχή πορεία μέσα σε μια κατάξερη έρημο*, και ζη στην απαίσια όντως ερημιά στην Κουκουσό της Αρμενίας και έχει καταδικαστεί άδικα των αδίκων από το ρυπαρό, ως συνήθως, δεσποτικό και κρατικό κατεστημένο(οι εξορίες του είναι δύο, εδώ είμαστε ακριβώς μετά την δεύτερη από την αυτοκράτειρα Ευδοξία) της εποχής…

Στην δεύτερη επιστολή του, σταλμένη πάλι το 404, πάλι μιλάει για την καλοσύνη και την απερίγραπτη αγάπη, που τον κάνει να νιώθει ότι δεν ζει πια στην ερημιά, της Καρτερίας να του στείλει αυτά τα παραπάνω (ιαματικά) σκευάσματα μέσω κάποιου αδελφού. Έτσι, ο Άγιος μου λέει ο λογισμός ότι μας δείχνει τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός και ριζικά όχι-κοσμικός, να μετέχεις ειλικρινά και ανυπόκριτα, ολόθυμα όντως, σε χαρές και λύπες, να ενδιαφέρεσαι με πραγματική φλογερή «θλιμμένη έννοια», που θα έλεγε και ο Πορφύρας, για το κάθε τι, οσοδήποτε μικρό και αν φαίνεται στους άλλους ή και τους θύραθεν, που αδιαφορούν, γιατί η οριζόντια ένωση προϋποθέτει την κάθετη, να έχεις αδελφική οικειότητα, στοργή, σεβασμό της ελευθερίας και του προσώπου του άλλου, και όλα τα συναφή… Αν συγκρίνουμε, τέλος, το ζωντανό πρότυπο αυτό τώρα με την σημερινή κατάσταση μας στην Εκκλησία… ή τον κόσμο, -που ήταν να είμαστε το φως και το άλας του κόσμου, δεν ξέρω καν αν το θυμάστε…- θα χρειαστούμε έναν άλλο Ιερεμία, για να θρηνεί… αλλά αν είναι να ξεκινήσουμε, αγαπημένοι μου φίλοι, σήμερα έναν τέτοιον θρήνο, δεν θα μείνει «πέτρα πάνω σε πέτρα», θα τα διαλύσουν όλα- αν δεν το έχουν ήδη κάνει…

Παρακάτω, λοιπόν, σας παραθέτω τα αποσπάσματα… όπως θα δείτε, δεν μπορώ να αφαιρέσω πρόταση, χωρίς να αφαιρέσω κάτι υπερπολύτιμο… εξ ου και η έκταση της παράθεσης, για την οποία να με συγχωρήσετε, ε..;

(more…)

Η τεχνητή μας ελλαδική κρίση: ηθικά και πνευματικά διδάγματα

1 Οκτωβρίου, 2010

Ο Παύλος Ευδοκίμωφ, σε ένα συγκλονιστικό του κείμενο με τίτλο «στις εκκλησίες του Χριστού»(σσ. 142-156*), μας γράφει τα εξής και είναι σαν να τα λέη σήμερα, σε εμάς : «ο κόσμος έχει πέσει αλλά το ύψος από το οποίο έχει πέσει  δεν υπάρχει πια. Η έννοια της αμαρτίας είναι η πιο κενή νοήματος και η συγχώρεση χάνει τραγικά το λόγο ύπαρξής της. Κανείς δεν ζητά τη συγχώρεση, γιατί δεν υπάρχουν παρά δύστυχα θύματα της τύχης η οποία τα έριξε στην ύπαρξη: το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να γίνουν όσο το δυνατόν λιγότερο ευαίσθητοι και να ξεχαστούν·[…]». Αυτά τα γεμάτα έμπονη ανησυχία για τον Κόσμο λόγια έχουν εφαρμογή και στις ποικίλες και παρδαλότροπες δικαιολογητικές προσπάθειες των Κυβερνητικών -και των ψιττακών που επαναλαμβάνουν αξιάγαστα- ανθρώπων σήμερα. Είναι η νοοτροπία του «θεαθήναι τοις ανθρώποις», η ανθρωπαρέσκεια, η μωροφιλοδοξία και άλλα εξ ίσου αηδιαστικά πράγματα που έχει στοιχειώσει τον πολιτικό βίο παλαιόθεν. Θυμηθείτε απλώς τις αξιοθρήνητες ρήσεις μεταμελείας του πρώην πρωθυπουργού: γεμάτες από αυτοδικαιώσεις τύπου «αναλαμβάνω την ευθύνη»(άρα, δείτε, είμαι καλός, ανώτερος) και άλλα συναφή.
(more…)

“Ο άνδρας να είναι όπως ο σουλτάνος, ενώ η γυναίκα όπως ο βεζύρης…”(2)

17 Απριλίου, 2010

2)Το βασικό ζήτημα που τίθεται στο άρθρο που επισημάναμε είναι αυτό της κατηγορηματικής άρνησης από κάποιον επίσημο του να ορισθή γυναίκα ως ιερέας. Μέσα, δυστυχώς, στον σκοτασμό της ημιμάθειας και της αποκλειστικής κατοχής της μοντέρνας και μεταμοντέρνας «φεμινιστικής» (;) φιλολογίας, ο αρθρογράφος μας λέει, ότι για όλα αυτά ευθύνεται ο …Παύλος, τον οποίον ο προτεστάντης Holzner στο μνημειώδες, όντως, και λίαν εκτεταμένο έργο του «Παύλος» αναφέρει ως «ο πρώτος μετά τον Ένα», ενώ βέβαια δεν είναι ο πρώτος, αλλά η πρώτη, η «μετά τόκον παρθένος», που έχει τα δευτερεία της Τριάδος. Παραμερίζοντας προς στιγμήν την αίρεση, δηλαδή την (τυπικά κακή) δειγματοληψία(εκ του αιρούμαι=επιλέγω) των φράσεων που βγάζουν το ιδεολόγημα που θέλουμε (εδώ, είναι του… μισογυνισμού), ας ξαναδούμε λίγο το ιστορικό του θέματος που ο τάλας αναγνώστης δεν έχει την ευκαιρία να  μάθη και, ειδικότερα, την σύγκριση της Εκκλησίας με τους συγχρονισμένους Ευαγγελικούς που ώρισαν παστόρισσες.

Η Παν-αγία και Υπερ-αγία -στο πρόσωπό της τιμάται, βέβαια, και το γυναικείο φύλο

(more…)