Posts Tagged ‘Χριστούγεννα’

«Θυμούμαι μια φορά, που λες, ήτανε Χριστούγεννα…» (απομαγνητοφωνήμενη Χριστουγεννιάτικη διήγηση αγ. Πορφυρίου Καψοκαλυβίτη)

24 Δεκεμβρίου, 2016

Αντί άλλης Χριστουγεννιάτικης ανάρτησης, σκέφτηκα να σας φιλέψω για την παραμονή των Χριστούγεννων μια πολύ όμορφη διήγηση του ιδίου του νεοφανούς αγ. Πορφυρίου, στην οποία φαίνεται όλη η αγάπη, η συγκατάβαση, αλλά και η ανθρωπινότητα ενός πραγματικού και μεγάλου αγίου της εποχής μας.
Η διήγηση λαμβάνει χώρα στην Ομόνοια της Αθήνας τα Χριστούγεννα, όπου ήταν εφημέριος στην Πολυκλινική για 33 χρόνια.

Με αυτά, το ιστολόγιο σας εύχεται ολόψυχα καλά Χριστούγεννα. Για όσους πιστεύουν, με πλούσια τη Χάρη, με αγάπη, με υγεία και με υπερ εκ περισσού κάθε χρήσιμο και ωφέλιμο αγαθό υλικό. Για όσους δεν πιστεύουν, καλή ανάπαυση και να περάσετε όμορφα, όπως επιθυμείτε, με οικείους ή και …ανοίκειους, με αγάπη και χαρές, περισυλλογή και ψυχοσωματική ανάπαυση…

(more…)

Επιστολή ενός σύγχρονου ορθολογιστή, με θέμα τα Χριστούγεννα

23 Δεκεμβρίου, 2012

Β. Φραγκλίνος [γνωστός και από το ρητό «Ο χρόνος είναι χρήμα»]

Το ιστολόγιό μας είχε την ευκαιρία να λάβει μια επιστολή ενός ορθολογιστή σύγχρονου, με περγαμηνές μάλιστα και εκτεταμένη παρουσία στον δημόσιο λόγο, εν όψει των Χριστουγέννων. Η απεύθυνση είναι βέβαια σε κάποιο στενώς φιλικό πρόσωπο. Παρακάτω σας παραθέτουμε το περιεχόμενό της και το καταθέτουμε στην κρίση σας, πάντοτε εν ορθώ λόγω:

«Αγαπητέ μου Ζ.,

σου γράφω πάλι και ίσως πεις πως σε κουράζω με ανούσιες επαναλήψεις. Αλλά δεν ξέρω γιατί, έχει γίνει σαν «recurring nightmare», κατά τον σχετικό τεχνικό όρο, αυτή η υπόθεση… 

Τα γνωρίζεις και ο Εμμανουήλ Ροϊδης τα έχει περιγράψει εκτενέστατα: εμείς οι Έλληνες είμαστε η μάστιγα της Ελλάδας, ό,τι η ομίχλη για την Λόνδρα. Είμαστε ο λαός που έχει γίνει περίγελως ήδη λόγω των φοβερών του συνηθειών: σπάει πιάτα, ακούει μπουζούκια, χειρονομεί ζωηρά όταν μιλάει, ασεβεί προς την έννομη τάξη και το κοινωνικό συμβόλαιο, είναι «Ρωμιός», που λεν και οι νεορθόδοξοι! «Γουρουνολαός», κακά τα ψέματα, που είχε γράψει κάποτε κι αυτός ο Ένγκελς, υπερβάλλω;  Τώρα επιπλέον ήρθαν και τα Χριστούγεννα… 

(more…)

…Να γεννηθεί ένας νέος θεός μέσα στην καρδιά την παγωμένη…

21 Δεκεμβρίου, 2011

Χριστούγεννα σημαίνουν ότι θα γεννηθεί «ένας μικρός Χριστός» σε λίγες ημέρες, όπως μου είχε αναφέρει κάποτε απλά μία φίλη στις κάπως πομπώδεις ευχές μου… Kαι ένας πολύ πονεμένος ποιητής που παροικούσε μεν την Ιερουσαλήμ, έγραφε κάποτε: «όλοι κοιμούνται κι εγώ ξαγρυπνώ… περιμένω να (ξημερώσει, για να) γεννηθεί ένας θεός στην καρδιά μου την παγωμένη από άγρια φαντάσματα και την μαύρη πίκρα». Αι, λοιπόν, αυτή ακριβώς αυτή είναι η προσδοκία η σωστή, η πρώτιστη, των Χριστουγέννων. Χρόνια και χρόνια, είχαμε μάθει σε ένα «βίο ανοημάτιστο», σε μια ακόμη εκδήλωση της κοινωνίας του θεάματος.

Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή που έτρωγε κανείς κουραμπιέδες και μελομακάρονα και αγόραζε καινούργιους δίσκους από το δισκοπωλείο, ενώ έβλεπε τηλεοπτικές σειρές με τους οικιακούς. Με αυτά και με αυτά, βέβαια, στερούσε τον εαυτό του από ό,τι θα μπορούσε να τον κάνει ολόκληρο, να τον κάνει άνθρωπο, να τον αναστήσει, να διώξει μακρυά τους δαίμονες, τα πάθη, την μνησικακία, να μεταμορφώσει τον πόνο…

(more…)

«…πεθαίνω να ενδιαφερθώ/ψάχνω κάποιο καταφύγιο σε αυτόν τον αέρα…»

14 Ιανουαρίου, 2011

Ένα κομμάτι για το τι σημαίνει και τι προϋποθέτει, ίσως, κυρίως, και τι ενέχει, ας το πούμε έτσι, το να ενδιαφέρεσαι για τον άλλον, έστω εξ όψεως άγνωστο/η αλλά δεμένο/η με ακατάλυτα και μυστικά δεσμά, με ειλικρίνεια και αθωότητα (-σαν να λέμε ό,τι ποτέ δεν βλέπουμε σήμερα). Αλλά και για τις φοβερές δυσκολίες που μπορεί να ‘εσωκλείει’ και τον εσωτερικό πόλεμο που πρέπει να νικηθεί…… Και επειδή είμαστε ανεπίκαιροι συχνά σε αυτό το ιστολόγιο, έτσι και τώρα θα το κάνουμε, μια που περιλαμβάνεται σε (αξιόλογη) συλλογή που κυκλοφόρησε για τα Χριστούγεννα με όνομα «Χαρούμενα Χριστούγεννα, τομ. 5»…. 🙂 Ακούστε, αν θέλετε, φίλοι μου, και κάθε ιδέα σας ευπρόσδεκτη, όσο παράξενη κι αν σας φαίνεται… (Θα ήλπιζα να μην χρειαζόταν να το πω αυτό, αλλά…) Το θέμα είναι σημαντικό, βέβαια, άκρως…. :

(more…)

Ο μικρός Χριστός και ο μικρός Αλέξης

25 Δεκεμβρίου, 2009

Παραμονή Χριστουγέννων και απαρχή του αγ.Δωδεκαημέρου σήμερα. Ο μικρός αχώρητος Χριστός, δηλ. η αλήθεια, η οδός, η ζωή, εν σαρκί κατέρχεται και χωρείται, κενώνεται, προσλαμβάνει μορφή (εθελό)δούλου, για να θεραπεύσει. Προσλαμβάνει τα πάντα και όχι μόνο τον «Λόγο», διότι το «απρόσληπτον και αθεράπευτον«. Όπως ο Ίδιος μας συστήνεται στην Συναγωγή (που μετέπειτα, βέβαια, θα γίνει «κατοικητήριο δαιμόνων») : κατέρχεται για να πει καλά νέα στους φτωχούς(πρβλ. το υμνογραφικό «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού»), για να κηρύξει ελευθέρωση στους αιχμαλώτους, για να δώσει το φως στους τυφλούς, για να γιατρέψει τους καρδιακά συντετριμμένους(Λκ., 4:16). Είναι όντως ο Ελευθερωτής και αυτός που μας καλεί «στην κάλλιστη και πιο μεγαλειώδη επανάσταση ενάντια στο κακό».(Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς, «Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική»)
Το παιδί Αυτό, λοιπόν, γεννιέται εξόριστο, κατάμονο, ανεπιθύμητο, «από θεούς και ανθρώπους μισημένο». Άνθρωποι -και συγκεκριμένα ο κρατήσας φορέας της εξουσίας- θέλουν, ακόμη δεν ετέχθη, την θανάτωσή του! Γιατί θέλουν κάτι τέτοιο; Μα, πρώτα-πρώτα, θα τους χαλάσει την βολή! Ο θρόνος των «αρχόντων του αιώνος τούτου, των καταργουμένων«(Α’Κορινθίους, 2:6-8) τρίζει ήδη και τα «αρχαία θα παρέλθουν» σύντομα…

"Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη..."

Δυστυχώς, όμοια γίνονται κατά καιρούς και ούτω εγένοντο, τηρουμένων των αναλογιών, και με την περίπτωση του αγαπητού μας έφηβου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νομίζω, ότι αυτή η «λαϊκή εξέγερση» του περασμένου Δεκέμβρη έχει υποτιμηθεί βάναυσα ως προς αυτό που θέλει να εκφράσει, παρά την καπηλεία της από κάποια κόμματα επώνυμα της Αριστεράς ή του αριστερισμού ή παρά το στημένο ή/και εσκεμμένα προκλητικό πολλών γεγονότων. Περιμένατε σαφήνεια τέλεια; Εδώ, οι ίδιοι οι σπουδαγμένοι μαρξιστές(όταν ήταν κάπως περισσότεροι) ήσαν σύνθεση πραγμάτων των οποίων οι ίδιοι δεν είχαν συνείδηση, όπως αποδείκνυε τέλεια και ο Ν. Μπερντιάεφ κάπου. Όσος (νεανικός) αυθορμητισμός -και όχι μουχλιασμένες διάνοιες- υπήρξε σε αυτήν ήταν όντως όχι εκδικητικός και ήταν έκφραση μίας ηθικής, συνειδησιακής αγανάκτησης που η νεολαία έχει περισσότερο. Ιδιαίτερα, οι έφηβοι ύψωσαν σημαίες ηθικοπνευματικών «ιδανικών» που ο σημερινός παρακμιακός αστικός «θρυμματισμένος κόσμος» φτύνει και ολοένα και πιο φανερά. Είπαν στους «μεγάλους»: «ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ». Για όσους πουλάνε, λοιπόν, την ψυχή τους(κατά κυριολεξία, όμως) στο διάβολο για λίγα ψιχία για τον εαυτούλη τους, για τον ανέραστο καταναλωτισμό, που έλεγε και ο Κωστής Μοσκώφ -μάλιστα, αναφερόμενος στους «μικροαστούς θετικιστές» της (υπαρκτής) αριστεράς. Για τον μεταμοντέρνο μηδενισμό που μας σερνει πεθαμένους, δεκαετίες τώρα, πίσω από το άρμα του. Μακάρι, όμως, οι «μεγάλοι» να διδάσκονταν από την χαρίεσσα αθωότητα των παιδιών, όπως ήθελε ο Χριστός…

Ειλικρινά,  η γέννηση του μικρού Χριστού φέτος μας είναι ασύγκριτα πιο επιτακτική από άλλες εποχές και έτη. Χρειαζόμαστε, απελπισμένα, τον Επαναστάτη, χρειαζόμαστε τον Ιατρό(κατ’εξοχήν των ψυχών- που άλλοι Τον εκτόπισαν), χρειαζόμαστε τον Κύριο των κυριευόντων Βασιληά, χρειαζόμαστε τον μανικότερο πάντων και νηφάλιο Εραστή και Ερώμενο να μας βγάλει από την χαβούζα της ανέραστης και άπονης μανίας μας περί τα αφροδίσια και να μας μυσταγωγήσει στο χαρμόλυπο, απροϋπόθετα αγαπητικό μυστήριο του αδελφού

Υ.Γ. Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της εφ. «Χριστιανική»

Χριστός ετέχθη! -με εγκάρδιους Χριστουγεννιάτικους στιχουργικούς αυτοσχεδιασμούς…

25 Δεκεμβρίου, 2009

Χριστός ετέχθη!!!– πολυηγαπημένοι μας αδελφοί, φίλοι, και αναγνώστες, «κηρύσσουμε» μέσω μιας όμορφης στιχουργικής που μας έστειλε η αδ. Ελένη και ευχόμαστε –ομοθυμαδόν, μην λησμονιόμαστε- όσα όμορφα μας εύχεται και αυτή. Πρόκειται για ένα αυτοσχεδιασμό (όπως μας είπε) που μας έστειλε σε …ανύποπτο χρόνο -όντως- η φίλη και αδελφή και που με την ευγενική της …χορηγία σας μεταφέρουμε.

Παρατηρώ(για να θυμηθώ και τις λογοτεχνικές μου αναγνώσεις), ότι, όπως και ο Α. Κάλβος(που το θεωρούσε βαρβαρικό έθος αυτό), δεν ενδιαφέρεται για το ομοιοτέλευτο(ρίμα), αλλά για άλλες αρετές του λόγου. Ούτως ή άλλως, το γράμμα χλομιάζει μπροστά στο πνεύμα, όπως όλοι ξέρουμε… 🙂

«Τις άγιες μέρες που έρχονται

τους φίλους συλλογιέμαι

κι απ’την καρδιά μου εύχομαι

πάντα να ευτυχούνε!

Αγαπη, ειρήνη και χαρά

να έχουν στην ζωή τους,

μα πάνω απ’όλα να ποθούν

(το) Χριστό μεσ’στην ψυχή τους!

Δύο δρόμοι.

Είθε, αμήν και γένοιτο, αδ. Ελένη...

Και, όσον αφορά τα παρ’ημίν, …επιφυλασσόμαστε για την (Χριστουγεννιάτικη και του αγ.Δωδεκαημέρου) συνέχεια…!