Posts Tagged ‘Χριστιανικός ρομαντισμός’

Ο Κλέων Παράσχος για τον πολύπλαγκτο, πολυπράγμονα, πολυσχιδή, πολύ εν γένει, monsieur Εμμανουήλ Ροΐδη

13 Σεπτεμβρίου, 2010

Υπάρχουν ορισμένα βιβλία που «πέφτουν στα χέρια» μας, εξ αίφνης, και μετά δεν σταματάμε να θαυμάζουμε τα διαμάντια που περιέχουν. Δεν είναι έτσι; Έτσι συνέβη με ένα βιβλίο του μετόχου μίας ορισμένης γενιάς του ’30 Γ. Χατζίνη που προβαίνει σε κριτικές του έργου και του χαρακτήρα διαφόρων προσώπων της ελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης. Ένα από τα πρόσωπα αυτά είναι ο Κλέων Παράσχος, ο ποιητής, ο μεταφραστής(π.χ. των δοκιμίων του Mονταίνιου –Michel de Montaigne), ο κριτικός και δοκιμιογράφος. Ο Κλέων Παράσχος έχει γράψει και εκδώσει ένα δίτομο βιβλίο για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, τον σκώπτη και είρωνα εκείνο συγγραφέα της Πάπισσας Ιωάννας -το μόνο πεζό του, αν δεν απατώμαι, που εκδόθηκε.

Ιδιαίτερα φωτίζει την προσωπικότητα του Ροΐδη, του τόσο γραμματικώς καλλιεργημένου μα τόσο, σχεδόν «απελπιστικά», άνευ πλούτου ψυχικού, «καρδιακού». Δεύτερον, αμφότεροι φωτίζουν το γιατί δεν έγραψε ποτέ, όπως το συνηθίζουν οι λογοτέχνες, για κάποιον προσωπικό του «έρωτα». Τρίτον, φωτίζεται κάτι αναφορικά με τα δογματικά σκώμματα, ας τα πούμε τώρα «αντιχριστιανικά» συμβατικά, πώς είναι καταπληκτικά αντιδυτικά, δηλαδή είναι ακριβώς κατά του Δυτικού Χριστιανισμού, θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε και αντιαιρετικά σχεδόν. Ο Ροΐδης αυτό δεν το ξέρει. Δεν θέλει να το ξέρη. Ο σκωπτικός του οίστρος τρέφεται από την άγνοια, που είναι, όμως, θάνατος της ψυχής, πριν, νυν και αεί…

Θα παραθέσουμε εδώ τα τρία αποσπάσματα σε απλή αλληλουχία και με ορισμένα απλά, επεξηγητικά κάπως, σχόλια. Βεβαίως και υποστηριζόμαστε από τις εξόχως καλές προθέσεις του Παράσχου, ενός ανθρώπου βαθέως αισθηματικού και ειλικρινούς, «ρομαντικού» οπωσδήποτε*… Που προσπαθεί να μιλήση και για τις αρετές που βλέπει με όση αντικειμενικότητα του επιτρέπει η θέλησή του αυτή…

(more…)

Και τι χρειάζεται ο Χριστός σ’ένα μικρόψυχο καιρό;…(2)

5 Απριλίου, 2010

Υπάρχουν οι ένθεοι-έγχριστωμένοι και «άθεοι», άθεοι κατά δήλωση. Αλλά υπάρχει και η υπαρξιακή αθεΐα, που είναι η πραγματική αθεΐα, αυτό που έλεγε ο λαός μας επί αιώνες αμέτρητους τώρα «δεν έχεις τον Θεό σου», από την οποία προκύπτουν οι όντως συμπεριφορές μας, του έμπρακτου αθεϊσμού, όπως ο καπιταλισμός. Από αυτήν πάσχουμε σήμερα, καθώς η Χάρις δεν έρχεται σε βρώμικες καρδιές… Όπως είχε πη κάποτε και ο Σεφέρης που τιμούσε τόσο την Πατερικότατη μνήμη θανάτου, η Χάρις έρχεται, όταν πρώτα «αποκτηνωθείς(=εξανθρωπισθείς, καθαρθείς) από τον πόνο», και εννούσε τον γλυκύ πόνο που προκαλεί τα δάκρυα της Χάριτος εκείνα για τα οποία ο γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης εν παροξυσμώ θείου έρωτος έλεγε, ότι στον Παράδεισο δεν θέλει τίποτε άλλο ειμημόνον να τον αφήση ο Χριστός να κλαίει με αυτά τα δάκρυα

Η Εκκλησία ουδέν διενήνοχε βοοστασίου

(more…)