Posts Tagged ‘Χριστιανική πολιτική’

Χριστιανική πολιτική(υπέρ αδικουμένων)

7 Δεκεμβρίου, 2016

la-na-tt-evangelical-voters-20120417-001Στις 18 Φεβρουαρίου του 1943 συλλαμβάνονται τα αδέλφια Σοφία και Χανς Σολ, μέλη του Χριστιανικού αντιναζιστικού κινήματος του Λευκού Ρόδου, για διανομή αντιστασιακών φυλλαδίων μέσα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Η Σόφι Σολ οδηγείται στον ανακριτή της Γκεστάπο, για να λογοδοτήσει για τις ενέργειές της. Εκεί επιχειρεί να τον πείσει αρχικά ότι η ίδια, ελλείψει ενοχοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων(αυτοπτών μαρτύρων κ.ά.), αλλά και οι υπόλοιποι για τους οποίους ερωτάται, ότι δεν είναι μεν υποστηρικτές ή μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά είναι «απολίτικοι». Πράγματι ο ανακριτής ικανοποιείται από τις εξηγήσεις και είναι έτοιμος να την «απολύσει». Στο ναζιστικό καθεστώς λοιπόν ήταν αποδεκτό τόσο να είσαι υποστηρικτής του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος όσο και να μην «ποιείς πολιτική», να μην «μπλέκεσαι με τα πολιτικά» και εκφράζεις ειδικότερα πολιτικές απόψεις επικριτικές προς το σύστημα, το καθεστώς.
Γιατί λέγονται όμως όλα αυτά; Διότι ευκαίρως-ακαίρως τίθενται ερωτήματα σχετικά με την πολιτική δράση των (Ορθόδοξων) Χριστιανών, τη συμμετοχή τους σε κομματικούς σχηματισμούς ή τη σύμπηξη και λειτουργία ιδίων, χριστιανικών πολιτικών σχηματισμών. Το ερώτημα αυτό έχει προφανή και διαχρονική απάντηση.

(more…)

«Ο Χριστιανός άρχοντας[…]δηλαδή σύμμαχος στους αδικημένους»- επιστολή του ι. Χρυσόστομου

30 Ιανουαρίου, 2011

Αγαπητέ μου Γέμελλε,

Ο χριστιανός άρχοντας δεν φαίνεται απ’την φορεσιά του ή απ’τους υπασπιστές και τους κλητήρες, που τον συνοδεύουν. Φαίνεται απ’το ότι φέρνει κοντά του «τους κοπιώντας και πεφορτισμένους», απ’τη διόρθωση των κακώς εχόντων, απ’την τιμωρία της αδικίας. Κι’ ακόμη δεν επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί η δύναμη της εξουσίας, για να διαστραφεί το δίκαιο.

(more…)

«…Νά ἐλευθερώνετε τούς καταπιεσμένους καί νά συντρίβετε κάθε ζυγό…»

28 Αυγούστου, 2009

Το αλιεύω από την χθεσινή εφ. «Ελευθεροτυπία». Πρόκειται να φεισθώ σχολίων, και απλώς θα σας αφήσω να το διαβάσετε απροκατάληπτα. Τα έχουμε πη ήδη τόσες φορές, εξ άλλου… :

Ευλογήστε…

Το είδαμε και αυτό!

Ιερωμένος παρέστη, ως εκπρόσωπος του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμου, σε σύσκεψη φορέων που πραγματοποιήθηκε στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο, με θέμα την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης της Εταιρείας Υδρευσης και Αποχέτευσης (ΕΥΑΘ). Πήρε, μάλιστα, τον λόγο και είπε ότι ο μητροπολίτης συμπαραστέκεται στον αγώνα των εργαζομένων στην ΕΥΑΘ, δίνει την ευλογία του και προσεύχεται γι’ αυτούς. «Είναι θετικό που και η Εκκλησία τάσσεται κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ», σχολίασε ο πρόεδρος του ΕΚΘ, Νίκος Γιαννόπουλος.

Βοήθειά τους.

Ν.Ρ.

ΥΓ1 Πάντως, ο δρόμος προς την χριστιανική κοινοκτημοσύνη είναι μακρύς -και στενός.

ΥΓ2 Και βέβαια πόθεν να ξέρουν κι οι έρμοι οι «επιστημονικοί σοσιαλιστές»(sic) για τους πρώτους διδάξαντες της κοινοκτημοσύνης…; 🙂

Η Χριστιανοσοσιαλίστρια Οσία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945) για τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες…!!!

8 Ιουλίου, 2009

Λαμβάνουμε το εκπληκτικά ενδιαφέρον παράθεμα από αξιολογότατο βιβλίο του Σεργκέι Χάκελ(Εκδ. Ακρίτας, Σεπτέμβριος 1998 -α’έκδοση, σ.154). Πρέπει να το αφιερώσουμε σε δύο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων:

α)τους αστοχριστιανούς μας και «Χριστιανούς» του καναπέως και της κοινωνικής συντήρησης ή και αντίδρασης

β)τους μαρξιστές μας, και τους Aufklarers(=διαφωτιστές) σοσιαλδημοκράτες μας, δηλαδή τους οπαδούς της Κοινωνικής Δημοκρατίας της Υπαρκτής Αριστεράς.

Να σημειωθή, ότι θεωρούμε αμφότερους τους όρους (Αριστερά-Δεξιά) Δυτικότροπους, εφ’ω και το ότι δεν τους χρησιμοποιούμε προς αυτοπροσδιορισμόν, ενώ θα μπορούσαμε να το πράξουμε βεβαίως λόγω των Χριστιανικών προταγμάτων μας της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εμβάθυνσης και εκπλάτυνσης (και αμεσοποίησης) της Δημοκρατίας, της (ριζικής) οικολογικής αισθητικής και πολιτικής μας αντίληψης (βλ. π.χ. το σχετικό πολύ πρόσφατο βιβλίο του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Διοκλείας π. Καλλίστου Ware επί του θέματος της Χριστιανικής Οικολογίας) .

Πράγματι, οι ορισμοί που εδόθησαν από μαρξιστές, κάτι που οφείλεται προφανώς και στους παραπάνω συντηρητικούς και αντιδραστικούς κοινωνικά αδελφούς ή «αδελφούς», στην «θρησκεία»(αν διευρύνουμε καταχρηστικά τον ορισμό της-είναι γνωστό, ότι για εμάς τους Ορθοδόξους η θρησκεία είναι αρρώστια και η Ορθοδοξία η θεραπεία της) είναι όχι επιστημονικοί, αλλά δημαγωγικοί. Π.χ. θα αρκούσε να δούμε ορισμένους διάσπαρτους στα κείμενα του Λένιν-Ουλιάνωφ, τον οποίον πολλοί ως σήμερα(σε χώρες όπως η Ελλάδα, π.χ.) έχουν ως ένα μικρό θεό και του οποίου τα γραφτά θεωρήθηκαν πολύ συχνά ως…..  ιερά-απαραβίαστα δογματικά. Ιδιαίτερα αυτό αφορά το Κράτος-«Εκκλησία» της ιδιαίτερης αθεϊστικής σέκτας που ήταν στην ΕΣΣΔ όχι μόνο η κυρίαρχη, αλλά και η επιβαλλόμενη αμείλικτα και στο όνομα του Λαού (που μας θυμίζει και ένα γνωστό άσμα: «killing in the name of») πανταχού ιδεολογία(«διαλεκτικός υλισμός»– και αυτός ο όρος δημαγωγικός-προπαγανδιστικός είναι και ανύπαρκτος στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και μάλιστα της Υλιστικής).

Από την άλλη, ένα μέγα μέρος των αδελφών μας, τότε και τώρα, όπως διέγνωσε με αμείλικτη κατακριτική διάθεση και ο αρχέτυπος αναρχοχριστιανός θεωρητικός και λογοτέχνης Λέων Τολστόι, κατόρθωσε να …δικαιώση εν τινί μέτρω αυτούς τους ορισμούς. Εξ ου και ο λόγος για την «Αξία του Χριστιανισμού και την αναξιότητα των Χριστιανών»(Μπερντιάγεφ-την ίδια επισήμανσι είχε κάνη και ο Μαχάτμα Γκάντι).

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή αντισυμβατικής αγιότητας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή "αντισυμβατικής αγιότητας" και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Λοιπόν, χωρίς να μακρηγορούμε άλλο και ίσως κατά τι ανερμάτιστα, ας παραθέσουμε το σχετικόν απόσπασμα της Οσίας(η «επίσημη» αναγνώριση της αγιότητάς έλαβε χώρα το 2004, 18 Ιανουαρίου από το Πατριαρχείο και την οικεία Σύνοδο), χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία[….]Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία[…]. Οι ασκητικοί κανόνες είναι απλοί από αυτήν την άποψη, δεν επιτρέπουν παρεκβάσεις[…]για μυστικιστικές πτήσεις, συχνά περιορίζονται σε απλούς καθημερινούς στόχους και ευθύνες.(1939, Pravoslavnoe Delo, σσ.37-38)

Νέες εκδόσεις πολιτικής Θεολογίας…!(μέρος B’)

20 Ιουνίου, 2009

Πολιτικής θεολογίας συνέχεια. Το τρίτο βιβλίο που θα σχολιάσουμε είναι το «Εξουσία και κόλαση…!»(εκδ. Θαβώρ, Φεβρουάριος 2009) του πολυγράφου και ενημερωμένου λίαν π. Β. Μπακογιάννη.

Ο στασιάσας στην Πύλη Αλή Πασάς των Ιωαννίνων(-1822)

Εξεικονίζεται ο στασιάσας στην Πύλη "Αλή Πασάς των Ιωαννίνων"(-1822)

Η πολιτική θεολογία της Ορθοδοξίας είναι πράγματι μία τόσο σημαίνουσα υπόθεση και δεν είναι σωστό να αμελήται. Έχει ειπωθή, συγκεκριμένα από τον Σ. Παπαθεμελή, σε εισαγωγή σε βιβλίο με το «Ευαγγέλιο των Σαντινίστας» ενός εκ των δύο αφών Καρντενάλ, υπουργών- ιερέων στην επανασταστική κυβέρνησι των Σαντινίστας(!), ότι στην Ορθόδοξη Ανατολή έχει αναπτυχθή η δική μας θεολογία της απελευθέρωσης(liberation theology) πολύ πριν το 1968, οπότε ο Γκ. Γκουτιέρεζ κήρυξε στην Λίμα του Περού τον όρο, για να σηματοδοτήση την έννοια της «θεολογίας της επανάστασης», επί «Τουρκοκρατίας».  Αυτό δεν είναι τόσο ακριβές. Ο Αντόνιο Φραγκόζο στο βιβλίο του «Ευαγγέλιο και κοινωνική επανάσταση»(1976, εκδ. Μήνυμα), ΡΚαθολικός Επίσκοπος, κάνοντας λόγο για την βατικάνεια στήριξι, σε πιο ειρηνιστική μορφή, των θέσεών του αναφέρεται σε κάποια εγκύκλιο του Πάπα Παύλου του 6ου που μιλάει για «βαθειές, πολύ βαθειές» και «επείγουσες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις». Όμως, τονίζει ο Φραγκόζο στο προειρηθέν, αυτές οι θέσεις του Παύλου δεν προέρχονται από τον …ίδιο. Προέρχονται από τους Πατέρες(sic!) του 4ου και 5ου αιώνα! Το ίδιο και ο πασίγνωστος αρχιεπίσκοπος Χ. Καμάρα αναφέρεται στον Ορθόδοξο Πατέρα των αιώνων αυτών, και του λατινικού χώρου Αμβρόσιο Μεδιολάνων, για να υποστηρίξη, ότι η γη ανήκει σε όλους και απαγορεύεται αυστηρά εκ Θεού να έχη κάποιος τάδε στρέμματα, υπερεπαρκή, και ο άλλος να είναι …ακτήμων.

Έτσι, επιτέλους προσεγγίζεται η πηγή των υδάτων και πάλι της ρηξικέλευθης σκέψης με επαναστατική ζύμη, που είναι η Πατερική σκέψη της μετοχής στις Άκτιστες ενέργειες, που διατυπώθηκε σε εποχές που άλλοι που σήμερα παριστάνουν τους υπερεπαναστάτες δεν θα τολμούσαν ούτε να ανοίξουν το στόμα τους, Imperium Romanum ακόμη εν πολλοίς, και παρά τον Μ.Κων/νο, νομικώς γαρ…!

Αναφορές του έργου

O συγγραφέας αναφέρεται σε μία ιδιαίτερη ποικιλία υποθεμάτων που συνδέονται με το θέμα που πραγματεύεται, από υποδείγματα πολιτικών ηγετών βάσει της Ορθόδοξης πολιτικής θεολογίας έως τον ενάρετο χριστιανικά τρόπο διοίκησης από τους πολιτικούς και τους ποιμένες, όπου και παραθέτει κάποιους σπάνιους λόγους του ι. Χρυσοστόμου περί εκλογής ποιμένων και περί αναξίων ποιμένων.

Αναφορές κάνει στον Χριστοκράτη Ιερώνυμο Σαβοναρόλα(1452-1498) που θέλησε να κυβερνήση την πολι(τεια) της Φλωρεντίας, όπου και εξελέγη ο ίδιος ο Χριστός, ώστε να κυβερνήση, κάτι που αναφέρεται ως σήμερα σε σχετική επιγραφή,παμψηφεί, αλλά εντέλει, τα κατεστημένα φάνηκαν σκληρά, ώστε οι διάφορες ομάδες συμφερόντων τον θανάτωσαν σκληρά πριν της διθυραμβικής αποκατάστασης του και της μετάνοιας και της ανέγερσης ανδριάντα προς τιμήν του… Δεύτερον, στον Ν. Πλαστήρα, τρίτον δε στον Μ. Κωνσταντίνο  βάσει ιδιαίτερα του Horst, τον οποίο και αποδεικνύει ένα θαύμα της Ιστορίας που συνέτριψε εν τινί μέτρω τον ζυγό των αδικουμένων κατά τον λόγο του Θεού και την Π. Διαθήκη, και νομοθέτησε φιλελεύθερα πολιτικά, και δίκαια κοινωνικά σε τόσες περιοχές του δικαίου της πολιτείας… Ακόμη, αναφέρεται στην ιερότητα του δημοσίου χρήματος και στο με πόσο δέος θα πρέπη κάποιος να το μεταχειρίζεται, κάτι που δεν συμβαίνει, ενώ ο μόνος που το επισημαίνει δεν είναι οι πολιτικοί, αλλά ο Δ. Κουφοντίνας, κάτι που συμφωνεί με τον λόγο του ι. Χρυσοστόμου περί χρήσης του χρήματος και «περίσκεψης» σχετικής…! Στο βιβλίο τούτο, που γράφεται οντως με τον γνωστό στους αναγνώστες του ζηλωτικό και χαριέντα, θα έλεγα, τρόπο του π. Βασίλειου, κυριαρχεί η ιδέα της αναξιότητος των πολιτικών αρχόντων, ιδιαίτερα της σήμερον. Ενώ η δουλειά τους είναι να είναι ταπεινοί διάκονοι του λαού -κάτι που, σημειώνουμε εμείς, υπερβαίνει ακόμη και την αναρχική άποψη για άμεση εκπήγαση της εξουσίας από τον Λαό, καθώς ο «βασιληάς»(πρέπει να) είναι υπόδουλος τρόπον τινά στον διακονούμενο λαό…!- υστερούν σε δικαιοσύνη και έλεος. Ο συγγραφέας μας ενθυμίζει κάποιες λησμονημένες διατάξεις των («θεόπνευστων», ενν.) Ιερών Κανόνων περί πολλών που αφορούν το θέμα μας. Π.χ. σε κάποια σελίδα μας γράφει για τον Κανόνα που ορίζει τον ποιμενάρχη που αδιαφορεί για τα προς το «ζην» των ιερέων που βρίσκονται χαμηλότερα σε «αξίωμα» να λογίζεται ως φονέας και να καθαιρήται!!!

Επι-διορθώσεις

Οπωσδήποτε, σε τόσα αδαμάντινα ρήματα, θα εντοπιστούν και οι ανακρίβειες. Επισημαίνουμε κάποια, καθώς είναι συχνή και έχει γίνη αγκάθι που γδέρνει και την γνησιότητά μας την χριστιανική, αλλά και σκάνδαλο. Η αναφορά είναι στα γνωστά ρηθέντα του Απ. Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή του.

Λέει ο συγγραφέας: «Ενώ θα περίμενε κανείς τον Παύλο να συμβουλέψει τους χριστιανούς να δείξουν καταφρόνηση σε ένα τέτοιο ανάξιο φορέα της εξουσίας, αυτός του συμβούλεψε να του δείξουν υπακοή!

Στον πρόδρομο του Αντιχρίστου(σ.σ. εννοεί τον Νέρωνα).

Αλλά όποιος δεν θα υπάκουε θα υφίστατο τις συνέπειες της απείθειάς του!(σ.φ.: ενν. «τιμωρία» από την κοσμική εξουσία)».
Ο Μπερντιάγεφ αναφέρεται σε αυτήν την ιδέα ως βασική πλάνη που έχει εισχωρήση στην Εκκλησία, ήτοι η παρερμηνεία της Προς Ρωμαίους. Ο θιασώτης της πολιτικής ανυπακοής Χ. Ντ. Θορώ αναφέρεται πρώτα-πρώτα στην επιστολή του Παύλου, λέγοντας, ότι δεν μπορεί να εννοή όλες τις εξουσίες. Ο «χριστιανός επαναστάτης» π. Γρηγόριος Πετρώφ στην απολογία του μιλάει κι αυτός για τις Ρωμαϊκές Αρχές που θανάτωσαν  ακόμη και τον Παύλο. Λέει, πώς είναι δυνατόν αυτοί να επιτελούν το έργο του Θεού;

Όλους αυτούς τους δικαιώνει, όπως έχουμε ξαναπή κάπου, ο ι. Χρυσόστομος, βασικότατος ερμηνευτής του Απ. Παύλου, ο κορυφαίος ίσως όλων των εποχών. Αυτός αναφέρει(απαντά σε ρητορική ερώτησι που θέτει σε λόγο του), ότι δεν το είπε για κάθε άρχοντα,  αλλά για την εξουσία ως θεσμό, και με συγκεκριμένη αποστολή(συμπληρώνουμε εμείς βάσει του Παύλου), γενικώς. Πάντως, έχει συμπληρώση, ότι από τους κακούς άρχοντες προτιμότερη είναι η αναρχία που συνήθως, βέβαια, οδηγεί στο να καταπίνη ο δυνατός και πλούσιος τον φτωχό και τον αδύνατο(πρβλ. αναρχοκαπιταλισμός)…

Επιλεγόμενα

Αυτά τα πενιχρά θέλαμε να καταθέσουμε από την μεριά μας. Ελπίζουμε να μελετηθή από πολλούς, όσους περισσότερους γίνεται. Τα τραίνα φεύγουν το ένα μετά το άλλο, ο χρόνος του καθενός μας «τρέχει» και βλέπουμε να ασχολούνται διάφοροι με ό,τι ανούσιο, σκοτώνοντας τον χρόνο, που βέβαια έχει το ιδίωμα, ότι δεν αναπληρώνεται……