Posts Tagged ‘Φώτης Κόντογλου’

Φώτης Κόντογλου, λάτρης του Έντγκαρ Άλλαν Πόε και δεινός καστρολόγος

6 Νοεμβρίου, 2017
Ο Φώτης Κόντογλου, γνωστός μεγάλος υπερασπιστής της ρωμαΐικης και ορθόδοξης παράδοσης, είχε σε ελάχιστη εκτίμηση τους Έλληνες λογοτέχνες της γενιάς του, χωρίς να εξαιρούνται οι Βενέζης, Παπαντωνίου κ.λπ.
Παρ’όλα αυτά, είχε σε τεράστια εκτίμηση τον Έντγκαρ Άλλαν Πόε, γενάρχη της λογοτεχνίας μυστηρίου και εγκλήματος/αστυνομικής*, για το «βαθύ» και «μεταφυσικό», όπως έλεγε, πνεύμα των έργων του. Έφτασε μάλιστα να μεταφράσει ορισμένα πεζά του από τα γαλλικά.

Επίσης ο Κόντογλου αρεσκόταν να επισκέπτεται για ατελείωτες ώρες ερημωμένα κάστρα και έγραψε δεκάδες σελίδες σημειώσεων που εκδόθηκαν για αυτά, τον «Καστρολόγο» (και ορισμένα ακόμη, που εξέδωσε αργότερα ο Ι.Μ. Χατζηφώτης), παρά το ότι το ρωμαΐικο κάστρο κατάγεται ιστορικά από το δυτικό καστέλι.

Κάτι νομίζω πως μας λένε όλα αυτά για το πώς πρέπει να βλέπουμε κι εμείς την παράδοσή μας. Σίγουρα όχι ως αιγυπτιακή μούμια πάντως…

Σημείωση: Για μια πιο επεκτεταμένη διαπραγμάτευση των παραπάνω σκέψεων, μπορείτε να διαβάσετε την παλαιότερη ανάρτηση: «Παράδοση και πρόσληψη»
*γκροτέσκες/αραβουργήματα/ρασιοναλιστικές ιστορίες, όπως έχουν κατηγοριοποιηθεί αλλιώς

Παράδοση και πρόσληψη

15 Μαρτίου, 2017

Ορισμένα χρόνια πριν, διαβάζοντας ένα ενδιαφέρον βιβλίο του Χριστιανού καθ. Φιλοσοφίας Κ. Καβαρνού με τίτλο «Συναντήσεις με τον Κόντογλου», είχα μάθει για την ιδιαίτερη, ή μάλλον εξαιρετική εκτίμηση, που ο ίδιος είχε προς τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα Έντγκαρ Άλλαν Πόε (+ 1849). Ο Κόντογλου θαύμαζε πολύ το έργο του Πόε ως εμφορούμενο από ένα «βαθύ, μεταφυσικό, θρησκευτικό» πνεύμα και μάλιστα είχε μεταφράσει μέρος των διηγημάτων του από τα γαλλικά!

Το έργο του Πόε, ο οποίος ήταν κι ο ίδιος πιστός Χριστιανός, διακρίνεται από την έντονη παρουσία του μυστηρίου, της υποβλητικότητας, του υπερφυσικού τρόμου και φρίκης, ανήκοντας σε μια παράδοση που θα μπορούσαμε να την πούμε «σκοτεινή ρομαντική».
Πρωτύτερα, ένας άλλος μεγάλος της παράδοσής μας, ο Αλ. Παπαδιαμάντης, μέσα στις μεταφράσεις που επέλεγε να υλοποιήσει, ήταν αυτή του περίφημου έργου της λεγόμενης «βαμπιρικής παράδοσης» του Μπραμ Στόουκερ «Ο Πύργος του Δράκουλα». Άλλωστε, όπως καταδεικνύει και ο Λ. Καμπερίδης στο βιβλίο του «Με εντάφια κτερίσματα…», υπάρχει σειρά στοιχείων και στο δικό του έργο(ποιήματα και πεζά), που θα μπορούσαν, πάντα με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, να ενταχθούν σε μια παρόμοια παράδοση.

(more…)

«Δεν υπάρχουν πρόσφυγες, μόνο λαθρομετανάστες»…

18 Αυγούστου, 2016

Προ ημερών μαθεύτηκε μέσω του χιώτικου site politischios.gr (μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο εδώ), ότι ο Μητροπολίτης Χίου Μάρκος μεταξύ άλλων λεγομένων του, είπε από άμβωνος ότι «δεν υπάρχουν πρόσφυγες, είναι όλοι λαθρομετανάστες». Το εν λόγω τοπικό site στο ρεπορτάζ του σχολιάζει τα λεγόμενα αυτά ως εξής: «Ακολουθώντας ακραία φρασεολογία και μεγαλοστομίες που θυμίζουν κατά πολύ τον Άνθιμο Θεσσαλονίκης και τον Αμβρόσιο Καλαβρύτων, ο Μητροπολίτης Χίου έχει πετύχει, να δημιουργήσει τέτοια σύγχυση και προβληματισμό στο μετριοπαθές ποίμνιο του και να αντιμετωπίζεται με εξαιρετική συστολή.» Την ίδια πορεία ακολούθησαν και sites που κινούνται στα πλαίσια όχι μόνο της ακροδεξιάς ή νεοναζιστικής ιδεολογίας, αλλά και σε αυτήν του «εθνικοθρησκευτικού ενθουσιασμού» και, ακόμη χειρότερα, του κατά δήλωση «ρωμιοσυνισμού».
Όλα αυτά, εάν πράγματι ειπώθηκαν έτσι όπως αναφέρει το ρεπορτάζ(έως τώρα δεν έχει υπάρξει επίσημη διάψευση), είναι εξαιρετικά θλιβερά. Εκπροσωπούν δε όχι την ελληνική παράδοση ή πολύ περισσότερο την χριστιανική μας ορθοδοξία, αλλά τους  εν λόγω -στο προκείμενο θέμα- ψευδοδιδασκάλους.
Θα είχα όμως να κάνω και κάποιες πιο ειδικές παρατηρήσεις πάνω στα λεγόμενα του Μητροπολίτη Μάρκου και των συνοδοιπορούντων.

(more…)

Το τσιγάρο που κρατάς…

2 Νοεμβρίου, 2010

Επειδή θάβουμε νεκρούς αντί να τους αναστήνουμε (εμείς οι ακόλουθοι αυτού που πάτησε -δια του θανάτου Του- τον θάνατο), βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας ναυάγια, ναυάγια πραγματικά,  χωρίς αυτεπίγνωση, και που πραγματικά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες από τον κόσμο αυτό. «I’m always feeling steered away/By someone trying to tell me/what to say and do/[…]Open up, and they’ll shove in their meaning of life», όπως λέγανε και κάποιοι οργισμένοι νέοι(οι The Offspring) παληότερα, αντιτιθέμενοι στην μόδα(«Freedom from the tyranny of fashion», ελευθερία από την τυραννία της μόδας -αστική έννοια, συνυφασμένη με την «Πρόοδο»- που λένε και οι Αμερικανοί Ορθόδοξοι του «Death to the world», δηλαδή)… Όταν έχουμε κάποιον λ.χ. που, απλώς, καπνίζει, που «φουμάρει», έτσι, είναι μια περίπτωση μάλλον ανακουφιστική. Ξέφυγε από πολλές από τις Σειρήνες που ετοιμάζονταν να τον αφήσουν κρανίο και οστά και έχει ενα έθος, κάποτε δεύτερη φύση.

Ως γνωστόν δε, οι καταστηματάρχες μερών εστίασης, ψυχαγωγίας, καφενείων, καφωδείων κτλ., απεφάνθησαν ότι δεν θα τηρήσουν, εξ αρχής τουλάχιστον, την απαγόρευση την αυστηρή του Υπουργείου: θέλουν μεταβατική περίοδο(πατήστε εδώ για την είδηση) .

Τα πράγματα σχετικά με το θέμα του καπνίσματος δεν είναι πια και τόσο άσχημα όσο μας τα παρουσίαζε μία ορισμένως μικροαστική ψευδοχριστιανική αυτονομημένη (και για αυτό περίπου μηδενιστική) ηθική· αυτή, δηλαδή, που θέλει τους καπνίζοντες -ιδιαίτερα δε τις καπνίζουσες-, όπως και τους έχοντες ενώτιον(ενώτιον =»σκουλαρίκι») κτλ. να είναι αλητάμπουρες ή «νυμφίδια» και τα τοιαύτα [-ενώ παράλληλα ο τραπεζίτης είναι ένας εύφημος άνδρας της τοπικής κοινωνίας, όπως βέβαια και του συνοικιακού κομμωτηρίου…]. Θα ήθελα να σας το δείξω αυτό μέσω δύο μορφών χαρακτηριστικών για εμάς εδώ, του «καπνιστή» έως τινός σημείου Φώτη Κόντογλου, και της -ομοίως- Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα, της έχουσας ακολουθήσει το τραχύ, αλλά και συγκλονιστικά όμορφο μονοπάτι της «αντισυμβατικής αγιότητας» της τόσο κοινής και συχνής στην ρωμαϊικη και ρωσική Ορθόδοξη αγιότητα…

(more…)