Posts Tagged ‘Φώτανδρος’

Στιχουργικές παρεκβάσεις(18):»Τα περαστ-ρ-ικά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

18 Αυγούστου, 2010

Ναι, είναι η φύση που, το έχουμε ξαναπεί, (είναι σαν να) εκφράζει πολλά πράγματα· αυτό το ήξεραν εξαιρετικά οι Πατέρες (δείτε π.χ. τον Φυσιολόγο). Αίφνης, μετά από μία προσευχή, συμβαίνει κάτι που σου θυμίζει τον γέροντα Ιάκωβο τον Τσαλίκη που έλεγε στον Όσιο Δαυίδ, στο μοναστήρι του οποίου ήταν ηγούμενος, «να μπουμπουνίσεις, Όσιε μου, εκεί που θα πάμε, μην με προσβάλεις». 🙂

Το έλεγε, βέβαια, σε περιπτώσεις που του ζητούσαν να κάνει προσευχή για ανομβρία, για αυχμηρές καιρικές συνθήκες, για ξηρασία, καταστροφική στα άκρα στις τέτοιες κοινωνίες, και αυτός πάντα την έκανε δι’ ευχών του Αγίου… Ο Όσιος πάντοτε «μπουμπούνιζε»· έτσι και εδώ: το χέρι του Θεού μοιάζει να είναι και επί τούτου πίσω από τουλάχιστον ορισμένες καιρικές συνθήκες, που μοιάζουν να σε παραστέκουν. Οι αγέρηδες του χινοπώρου με την πανέμορφή τους και μυστηριώδη χαρμολύπη, και εδώ τα αστέρια, τα φύλλα, οι πεταλούδες, που μοιάζουν σαν να έρχονται για να γλυκάνουν τον, κάποιον, πόνο μίας στενόχωρης κατάστασης, και να αισθητοποιήσουν την ελπίδα…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(17):»Η ελιά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»(Παρωδία)

13 Αυγούστου, 2010

Ο φίλος μας ο Φώτανδρος μας έστειλε ένα στιχούργημά του που παρωδεί ένα γνωστό άσμα καλλιεργημένου τραγουδοποιού. Αναφέρεται σε αυτό που είπαμε και άλλοτε, δηλαδή την «αποψίλωση των δασών», που τραυματίζει, όπως όφειλε, την καρδιά μας, όχι βέβαια αυτή που εννοούν οι νεκραναστημένοι ρατσιοναλιστές του 18ου αιώνα… Έτσι θα έπρεπε να είναι, δηλαδή οι άνθρωποι να πονούν για αυτά και να παθιάζονται, τόσο όσο η Μαρία Πολυδούρη, η οποία ταξίδευε, λένε, χιλιόμετρα, για να δη μόνο ένα δέντρο που αγαπούσε.

Αλλά μας έχουν κληροδοτήσει μία νεκρή αστική κοινωνία… Οι τέτοιοι καημοί και η ομορφιά αυτών είναι έννοιες αφηρημένες, σημασία έχει η παραγωγικότητα, η ορθολογικότητα και η ανάπτυξη της τεχνικής, και τα δέντρα είναι εξωτερικότητα και παράπλευρη απώλεια στην επίτευξη αυτών.

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(16):»Ένα βρεγμένο γέρικο κούτσ-ερώ», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

8 Αυγούστου, 2010

Είναι άραγε η ένταση του, ενός αισθήματος αξιόπιστο κριτήριο της αυθεντικότητάς του και της καλής προέλευσής του; Είναι το περιεχόμενό του, το ήθος του, ένα μεγαλείο που εγκλείει και φέρει στην ψυχή;

Ναι, όλα αυτά, ίσως, περιλαμβάνονται· αλλά, όταν κάτι σβύνει σαν τα εαρινά άνθη -ή σαν τα μαραμένα νούφαρα-, που σήμερα ντύνονται βασιλικά και αύριον εις κλίβανον βάλλονται, τότε, άραγε, έχει πολλή αξία…; Ή, άραγε, θα μπορούσε να  έχει μία άλλη λειτουργικότητα, μυστηριώδη σαν ένα γοτθικό ναό…;

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(15):»Λευκάδα-νέκταρ», Φώτανδρου του Έλληνος

29 Ιουλίου, 2010

Υπήρξε ένας βασιληάς παληά, ο «στωικός» Μάρκος Αυρήλιος, ο οποίος ήταν κάτι σαν ενσάρκωση του βασιληά-φιλόσοφου του Πλάτωνα- μόνο που δεν «εφιλοσόφει δια πράξεων», όπως έλεγε ο Πλούταρχος για τον Μεγαλέξαντρο. Αυτός, λοιπόν, έγραφε κάτι πολύ ενδιαφέρον, που θύμιζε κάποιος συγγραφέας σε ένα παληό βιβλίο· η ζωή, έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος, αν δεν απατώμαστε στα «Εις εαυτόν», αξίζει να «ζηθή» για ένα λόγο και μόνο, ώστε να κρατήσουμε την ψυχή καθαρή.Λέξεις και νοήματα που ο «πρακτικός άνθρωπος» και κατεξοχήν ο αστός θέλει να αγνοή μέσα στην «ψευδή συνείδησή» του και την ολέθρια για αυτόν, και κατ’ εξοχήν Δυτική, χρησιμοθηρία του.

Αυτά εύχεται πολλάκις ο (εσθλός ή και γλυκύς) εξερευνητικός διαβάτης και περιηγητής, εγχριστωμένος ή όχι και τόσο, σε πρόσωπα που συναντά μέσα στις φυλλωσιές, μέσα στον φλοίσβο και το σχεδόν εμμελές κελάρυσμα των ρείθρων και των, αενάως νεόντων, υδάτων· η επαφή με μία τέτοια φύση, γεμάτη από σημασία και συμβολισμό από χέρι έλλογου Όντος, είτε πρόκειται για ένα χρυσό θερινό λειμώνα και αγρό είτε για θρόισμα χινοπωρινό είτε για ένα χειμωνανθό, πάντα «εγκαρδιώνει«…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(14): «Κατά φαντασίαν λουλούδι», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

17 Ιουλίου, 2010

Δεύτερο, κατά συρροήν, στιχούργημα του φίλου μας του «Φώτανδρου του Έλληνος» που θα σας παρουσιάσουμε.  Μας μιλάει για ένα κατά φαντασίαν αγαπητικό λουλούδι το οποίο προκαλεί ένα κάποιο άνθισμα στην ψυχή. Το λουλούδι αυτό είναι σύμφυτο με περιστάσεις βροχερές, όμως·

"Τα δάκρυα θα ρέουνε πολλά σ’ένα ποτάμι..."

περιστάσεις σκούρες που παράγουν μακρυά ποτάμια δακρύων, τα οποία αφήνουν «άηχες ιαχές».  Άραγε, όμως, είναι ιαχές ματαιοσχολίας αυτές; Είναι λυσιτελείς; Ή μήπως είναι, απλώς, καλές ή αναγκαίες;

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(13): «Φύσης έρως», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

13 Ιουλίου, 2010

Ένα ακόμη στιχούργημα του Φώτανδρου για την φύση. Όταν το βλέμμα πέφτει, λοιπόν, στα δέντρα, στα φρούτα, στα πλασματάκια που αίφνης κάνουν την εμφάνισή τους, υπάρχει κάτι σαν μία μικρή μέθεξη. Για εμάς τους Χριστιανούς, θα μπορούσαμε να θυμήσουμε το παράδειγμα τόσων Αγίων που έβρισκαν συχνότατα χρόνο, προκειμένου να περπατήσουν στην φύση «κατάφορτοι δέος και συγκίνηση», σκεπτόμενοι, ότι όσο υπάρχει η φύση άθικτη σε κάποιο βαθμό τόσο ο άνθρωπος θα αίρεται σε αληθινή δοξολογία προς τον αληθινό Θεό…

Αλλά πώς μπορεί να ξεχάση κανείς ακόμη και τα του Βολταίρου που παρά το ότι ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος τον αποκάλεσε, σε υπερθετικό βαθμό, «ρυπαρώτατο, αλογώτατο, και χοιροειδέστατο», θεωρούσε, ότι και μόνο από την Φύση, θα μπορούσαμε να εννοήσουμε την ύπαρξη του Θεού, και έτσι δεν χρειάζονταν οι θεωρίες του Καθολικισμού -και σε αυτό το πλαίσιο είπε το περιβόητο περί «επινόησης του Θεού». Βεβαίως, ο ρομαντισμός, ως ρεύμα της Ευρώπης, ανήγαγε τον συναισθηματισμό αυτό προς την φύση σε ένα τελείως άλλο επίπεδο. Και εδώ, άλλωστε, μπορεί κανείς να δη το πώς τεκμαίρεται η κατάταξη του Ρουσσώ στους αντιδιαφωτιστές……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(12):»Αναίμ(ε)ιλη ρουτίνα», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

3 Ιουλίου, 2010

Η ρουτίνα δεν είναι κάτι κακό απαραίτητα. Αλλά η ρουτίνα καθίσταται κακό, όταν είναι κατάστικτη μόνο από «έγνοιες μικρές και λύπες». Μέσα, όμως, και σε αυτήν την στάσιμη κατάσταση, πολλάκις υπάρχουν και ελλάμψεις· φωτεινές και έγχρωμες έντονα, φέρνουν την προσδοκία ή κάτι σαν θύμηση μίας άλλης ζωής, που μας κάνει ασυμβίβαστους με το παρόν… Βεβαίως, δεν είναι ιδεαλισμός· αυτή η ζωή υπάρχει όσο και η νοσταλγία αυτής. Ομολογουμένως, τέλος, η παραβολή με το πλοίο και τους ποντικούς θυμίζει μία παληά, ιδιαίτερα μυστηριώδικη ταινία*…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(10): Υμνογραφική παρέκβαση : «Ύμνος εις την αυτοκρατορία» του Φώτανδρου του Έλληνος, μέρος Α’

4 Ιουνίου, 2010

Ο φίλος μας ο Φώτανδρος μας απέστειλε επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα(10) στιχουργικών του παρεκβάσεων ένα στιχούργημα που έχει τον χαρακτήρα, εν τινί μέτρω τουλάχιστον, υμνογραφίας, θα λέγαμε ίσως και Ωδής, αν και όχι βέβαια με την καλβική έννοια*. Εδώ, ο φίλος μας μας μιλάει για κάποιον καϋμό του με την ερωτική έννοια και μορφή-είδος. Όπως έλεγε και ο ευαίσθητος πνευματικά και στα άκρα ποιητής Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «Επιτάφιό» του (στον Μ. Βασίλειο) για την σχέση του με τον Μ. Βασίλειο, οι έρωτες και οι πόθοι οι πνευματικοί, όπως μας περιγράφει την αδελφική φιλική σχέση του με τον Βασίλειο,  μόνο είναι αυτοί που δεν μαραίνονται σαν τα άνθη του έαρος, της άνοιξης, διότι αυτοί είναι που τρέφονται από το Πνεύμα… Αλλά, βέβαια, πάντοτε τα -εν πολλοίς, όχι με την δυϊστική, Δυτική έννοια του «actus purus»– αγνά αισθήματα, οποιαδήποτε, όπως μας διδάσκουν οι Πατέρες όπως ο Χρυσόστομος, νομίζω ταπεινά και εγώ, ότι είναι καλό και, ακόμη, ωφέλιμο να γίνονται γνωστά……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(9):Ομηρική στιχουργική(1)- του Φώτανδρου του Έλληνος.

22 Μαΐου, 2010

Ο φίλος μας ο «Φώτανδρος ο Έλληνας»* μας απέστειλε ένα ακόμη πολύ ωρα-ίο στιχούργημα που κινείται θεματολογικώς στα γνωστά (πρβλ. π.χ. την «εύ-κορη»), αλλά με γλώσσα ομηρική. Γλώσσα αρχέγονη, μητρική της σημερινής(ο Κώστας Ζουράρις έκανε λόγο συνεντευξιαζόμενος, αν δεν απατώμαι, για τις τρεις λέξεις Θεός, θάλασσα και …χέζω που μένουν ίδιες έκτοτε, δείχνοντας την γλωσσική συνέχεια το δίχως άλλο 🙂 ) που μας δίδει συν τοις άλλοις και κάποιο έτυμον για να καταλάβουμε λέξεις που χρησιμοποιούμε συνεχώς, αλλά που συχνά κολοβώθηκαν ή παραφθάρθηκαν αρκετά, ώστε να είναι αγνώριστες……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(8): «Ml έμμετρης αχαριστίας» του «Φώτανδρου του Έλληνος»

20 Μαΐου, 2010

Και όμως, έρχονται στιγμές στην ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα των σημερινών, που μέσα στα πλούτη τους τα τόσα πού’ναι σιχαίνονται τα πάντα. Η αλήθεια ξεθωριάζει στα μάτια τους σαν χίμαιρα. Οι αξίες το ίδιο. Έτσι, τα βάζουν με ό,τι βρεθεί μπροστά τους. Όλα τους φταίνε μέσα στο Spleen τους, όπως τέλεια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το είχε περιγράψει ο Μπωντλέρ, για κάποιον βασιλέα ζάπλουτο… Μέσα σε αυτά που τα βάζουν, άλλα μιλούν και άλλα όχι, παρά κλείνονται στην σιωπή τους όπου υπομένουν τις άδικες κατάρες και μομφές με την αγάπη τους πληγωμένη… Από αυτά που μιλούν, ένα είναι εδώ η θάλασσα.

Η θάλασσα, που θυμίζει στον γέρο -καπετάνιο το πόσα του πρόσφερε, καθώς αυτός χωρίς σπλάχνα οικτιρμών της πετάει πέτρες, πληγώνοντας βάναυσα το σώμα της……

(more…)