Posts Tagged ‘Φώτανδρος ο Έλληνας’

Στιχουργικές παρεκβάσεις(18):»Τα περαστ-ρ-ικά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

18 Αυγούστου, 2010

Ναι, είναι η φύση που, το έχουμε ξαναπεί, (είναι σαν να) εκφράζει πολλά πράγματα· αυτό το ήξεραν εξαιρετικά οι Πατέρες (δείτε π.χ. τον Φυσιολόγο). Αίφνης, μετά από μία προσευχή, συμβαίνει κάτι που σου θυμίζει τον γέροντα Ιάκωβο τον Τσαλίκη που έλεγε στον Όσιο Δαυίδ, στο μοναστήρι του οποίου ήταν ηγούμενος, «να μπουμπουνίσεις, Όσιε μου, εκεί που θα πάμε, μην με προσβάλεις». 🙂

Το έλεγε, βέβαια, σε περιπτώσεις που του ζητούσαν να κάνει προσευχή για ανομβρία, για αυχμηρές καιρικές συνθήκες, για ξηρασία, καταστροφική στα άκρα στις τέτοιες κοινωνίες, και αυτός πάντα την έκανε δι’ ευχών του Αγίου… Ο Όσιος πάντοτε «μπουμπούνιζε»· έτσι και εδώ: το χέρι του Θεού μοιάζει να είναι και επί τούτου πίσω από τουλάχιστον ορισμένες καιρικές συνθήκες, που μοιάζουν να σε παραστέκουν. Οι αγέρηδες του χινοπώρου με την πανέμορφή τους και μυστηριώδη χαρμολύπη, και εδώ τα αστέρια, τα φύλλα, οι πεταλούδες, που μοιάζουν σαν να έρχονται για να γλυκάνουν τον, κάποιον, πόνο μίας στενόχωρης κατάστασης, και να αισθητοποιήσουν την ελπίδα…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(17):»Η ελιά», του «Φώτανδρου του Έλληνος»(Παρωδία)

13 Αυγούστου, 2010

Ο φίλος μας ο Φώτανδρος μας έστειλε ένα στιχούργημά του που παρωδεί ένα γνωστό άσμα καλλιεργημένου τραγουδοποιού. Αναφέρεται σε αυτό που είπαμε και άλλοτε, δηλαδή την «αποψίλωση των δασών», που τραυματίζει, όπως όφειλε, την καρδιά μας, όχι βέβαια αυτή που εννοούν οι νεκραναστημένοι ρατσιοναλιστές του 18ου αιώνα… Έτσι θα έπρεπε να είναι, δηλαδή οι άνθρωποι να πονούν για αυτά και να παθιάζονται, τόσο όσο η Μαρία Πολυδούρη, η οποία ταξίδευε, λένε, χιλιόμετρα, για να δη μόνο ένα δέντρο που αγαπούσε.

Αλλά μας έχουν κληροδοτήσει μία νεκρή αστική κοινωνία… Οι τέτοιοι καημοί και η ομορφιά αυτών είναι έννοιες αφηρημένες, σημασία έχει η παραγωγικότητα, η ορθολογικότητα και η ανάπτυξη της τεχνικής, και τα δέντρα είναι εξωτερικότητα και παράπλευρη απώλεια στην επίτευξη αυτών.

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(16):»Ένα βρεγμένο γέρικο κούτσ-ερώ», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

8 Αυγούστου, 2010

Είναι άραγε η ένταση του, ενός αισθήματος αξιόπιστο κριτήριο της αυθεντικότητάς του και της καλής προέλευσής του; Είναι το περιεχόμενό του, το ήθος του, ένα μεγαλείο που εγκλείει και φέρει στην ψυχή;

Ναι, όλα αυτά, ίσως, περιλαμβάνονται· αλλά, όταν κάτι σβύνει σαν τα εαρινά άνθη -ή σαν τα μαραμένα νούφαρα-, που σήμερα ντύνονται βασιλικά και αύριον εις κλίβανον βάλλονται, τότε, άραγε, έχει πολλή αξία…; Ή, άραγε, θα μπορούσε να  έχει μία άλλη λειτουργικότητα, μυστηριώδη σαν ένα γοτθικό ναό…;

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(14): «Κατά φαντασίαν λουλούδι», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

17 Ιουλίου, 2010

Δεύτερο, κατά συρροήν, στιχούργημα του φίλου μας του «Φώτανδρου του Έλληνος» που θα σας παρουσιάσουμε.  Μας μιλάει για ένα κατά φαντασίαν αγαπητικό λουλούδι το οποίο προκαλεί ένα κάποιο άνθισμα στην ψυχή. Το λουλούδι αυτό είναι σύμφυτο με περιστάσεις βροχερές, όμως·

"Τα δάκρυα θα ρέουνε πολλά σ’ένα ποτάμι..."

περιστάσεις σκούρες που παράγουν μακρυά ποτάμια δακρύων, τα οποία αφήνουν «άηχες ιαχές».  Άραγε, όμως, είναι ιαχές ματαιοσχολίας αυτές; Είναι λυσιτελείς; Ή μήπως είναι, απλώς, καλές ή αναγκαίες;

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(13): «Φύσης έρως», του «Φώτανδρου του Έλληνος»

13 Ιουλίου, 2010

Ένα ακόμη στιχούργημα του Φώτανδρου για την φύση. Όταν το βλέμμα πέφτει, λοιπόν, στα δέντρα, στα φρούτα, στα πλασματάκια που αίφνης κάνουν την εμφάνισή τους, υπάρχει κάτι σαν μία μικρή μέθεξη. Για εμάς τους Χριστιανούς, θα μπορούσαμε να θυμήσουμε το παράδειγμα τόσων Αγίων που έβρισκαν συχνότατα χρόνο, προκειμένου να περπατήσουν στην φύση «κατάφορτοι δέος και συγκίνηση», σκεπτόμενοι, ότι όσο υπάρχει η φύση άθικτη σε κάποιο βαθμό τόσο ο άνθρωπος θα αίρεται σε αληθινή δοξολογία προς τον αληθινό Θεό…

Αλλά πώς μπορεί να ξεχάση κανείς ακόμη και τα του Βολταίρου που παρά το ότι ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος τον αποκάλεσε, σε υπερθετικό βαθμό, «ρυπαρώτατο, αλογώτατο, και χοιροειδέστατο», θεωρούσε, ότι και μόνο από την Φύση, θα μπορούσαμε να εννοήσουμε την ύπαρξη του Θεού, και έτσι δεν χρειάζονταν οι θεωρίες του Καθολικισμού -και σε αυτό το πλαίσιο είπε το περιβόητο περί «επινόησης του Θεού». Βεβαίως, ο ρομαντισμός, ως ρεύμα της Ευρώπης, ανήγαγε τον συναισθηματισμό αυτό προς την φύση σε ένα τελείως άλλο επίπεδο. Και εδώ, άλλωστε, μπορεί κανείς να δη το πώς τεκμαίρεται η κατάταξη του Ρουσσώ στους αντιδιαφωτιστές……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(10): Υμνογραφική παρέκβαση : «Ύμνος εις την αυτοκρατορία» του Φώτανδρου του Έλληνος, μέρος Α’

4 Ιουνίου, 2010

Ο φίλος μας ο Φώτανδρος μας απέστειλε επί τη ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα(10) στιχουργικών του παρεκβάσεων ένα στιχούργημα που έχει τον χαρακτήρα, εν τινί μέτρω τουλάχιστον, υμνογραφίας, θα λέγαμε ίσως και Ωδής, αν και όχι βέβαια με την καλβική έννοια*. Εδώ, ο φίλος μας μας μιλάει για κάποιον καϋμό του με την ερωτική έννοια και μορφή-είδος. Όπως έλεγε και ο ευαίσθητος πνευματικά και στα άκρα ποιητής Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «Επιτάφιό» του (στον Μ. Βασίλειο) για την σχέση του με τον Μ. Βασίλειο, οι έρωτες και οι πόθοι οι πνευματικοί, όπως μας περιγράφει την αδελφική φιλική σχέση του με τον Βασίλειο,  μόνο είναι αυτοί που δεν μαραίνονται σαν τα άνθη του έαρος, της άνοιξης, διότι αυτοί είναι που τρέφονται από το Πνεύμα… Αλλά, βέβαια, πάντοτε τα -εν πολλοίς, όχι με την δυϊστική, Δυτική έννοια του «actus purus»– αγνά αισθήματα, οποιαδήποτε, όπως μας διδάσκουν οι Πατέρες όπως ο Χρυσόστομος, νομίζω ταπεινά και εγώ, ότι είναι καλό και, ακόμη, ωφέλιμο να γίνονται γνωστά……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(9):Ομηρική στιχουργική(1)- του Φώτανδρου του Έλληνος.

22 Μαΐου, 2010

Ο φίλος μας ο «Φώτανδρος ο Έλληνας»* μας απέστειλε ένα ακόμη πολύ ωρα-ίο στιχούργημα που κινείται θεματολογικώς στα γνωστά (πρβλ. π.χ. την «εύ-κορη»), αλλά με γλώσσα ομηρική. Γλώσσα αρχέγονη, μητρική της σημερινής(ο Κώστας Ζουράρις έκανε λόγο συνεντευξιαζόμενος, αν δεν απατώμαι, για τις τρεις λέξεις Θεός, θάλασσα και …χέζω που μένουν ίδιες έκτοτε, δείχνοντας την γλωσσική συνέχεια το δίχως άλλο 🙂 ) που μας δίδει συν τοις άλλοις και κάποιο έτυμον για να καταλάβουμε λέξεις που χρησιμοποιούμε συνεχώς, αλλά που συχνά κολοβώθηκαν ή παραφθάρθηκαν αρκετά, ώστε να είναι αγνώριστες……

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(7): «Κ. Ο. Λ. Ω. Ν. Ε. Σ.» του «Φώτανδρου του Έλληνος»

28 Απριλίου, 2010

Σήμερα, προ της παρουσίασης ενός μικρού κειμένου παρεμβατικού περί της νέας Κατοχής, θα σας παρουσιάσουμε ένα στιχούργημα του «Φώτανδρου του Έλληνος», το οποίο αναφέρεται σε ένα απο τα πλέον ηγαπημένα θέματα του φίλιού  μας δημιουργού. Αυτό το θέμα είναι η φύση και η διαφθορά της μέσα από την τεχνολογία, που εισβάλλει παντού με την ασχημοσύνη της αισθητικής της. Έτσι, εδώ έχουμε αναφορά στις γνωστές αυτές κολώνες του εξηλεκτρισμού.

Βεβαίως, είναι γεγονός, ότι δεν μπορούμε να αναμένουμε, ότι τα πάντα θα λειτουργούν υπό το φως των κηρίων ή το φως, έστω, του ακετυλενίου ή το φυσικό φως της σελήνης και των άστρων, διότι αυτό θα ήταν κάπως σαν «αστροφώς σε κρέπι νεκρικό», όπως έλεγε  και ο Έδγαρ Άλλαν Πόου. Πάντως, η συνήθης αδιαφορία ακόμη -ακόμη, ναι!- και για αυτό που αποκαλούμε στην οικονομική/επιχειρηματική ηθική(business ethics) sustainable development έχει ένα τρομερό αποτέλεσμα σε όλους και όλα. Ο Παλαμάς μιλούσε για τα υπέροχα, ταιριασμένα αισθήματα που του γεννούσαν οι  ορεινές δενδροστοιχίες. Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως για το κάλλος της φύσης που οδηγεί στην δοξολογία του Δημιουργού (και Κυβερνήτη) και πως όσο υπάρχει η φύση τόσο θα ωθείται ο άνθρωπος προς δοξολογία, όπως άλλωστε το έλεγε και ο Ψαλμωδός Δαυίδ. Όμως, εμείς από ό,τι φαίνεται, πράττουμε αυτό που έλεγε προφητικώς ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, και αξίζει, όντως, να το θυμόμαστε έτι και έτι: «Οι άνθρωποι θά μείνουν φτωχοί, γιατί δέν θάχουν αγάπη στά δένδρα». Θα είναι η θεία οργή, δηλαδή αυτό που ο μυστικός της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης Τζ. Μπαίμε έλεγε, ότι προκύπτει, όταν η θεία Αγάπη ανακλάται πάνω στα σκοτάδια, τα σκοτάδια που εμείς πλάσαμε…

(more…)

Στιχουργικές παρεκβάσεις(6): «Ρολόι με κρύσταλλο»

15 Απριλίου, 2010

Ένα ακόμη στιχούργημα του φίλου μας του «Φώτανδρου του Έλληνος» με αναφορά στην φύση και τον χρόνο. Πράγματι, ο χρόνος-κρόνος καθιστά το ανθρώπινο σώμα ενίοτε κρονόληρο και εδώ βρίσκεται, έγκειται, όπως το έλεγε ο Σεφέρης, «το ψεγάδι του στωικού»: ότι υπόκειται κι’ αυτός στον νόμο της φθοράς. Όμως, ό,τι ο χρόνος μας εντυπώνει στην ψυχή και ό,τι η ψυχή εσωκλείει μας δίνει αδιάψευστα τεκμήρια του ό,τι ονόμαζε ο Πλάτωνας «επέκεινα». Η φυσική μέθεξη*, λοιπόν, αξίζει τον χρόνο μας, ακόμη και αν ο σημερινός άνθρωπος μας λέει, παγιδευμένος στην ορθολογικότητα της βιομηχανικής κουλτούρας, όπως υπέροχα το ονόμασε ο Μαξ Χορκχάιμερ, ότι δεν έχει χρόνο για την φύση, αλλά έχει μόνο χρόνο για την καθυπόταξη των στοιχείων της φύσης, και της ανθρωπότητας συμπεριλαμβανομένης, μέσω του εργαλειακού του, υποκειμενικού Λόγου. Μόνο που όταν ο άνθρωπος πάει να υποτάξει την Φύση ριζικά με πειράματα όπως το ναζιστικό και της Ευγονικής, η φύση βγάζει τέρατα.

Αλλά και ο χρόνος δεν θα είχε νόημα, μέσα σε μία ζωή μακράν της Ζωής. Όπως άρτια και τέλεια το είχε διαπιστώσει ο χαρακτήρας του δαιμονιώδους Κόμη Δράκουλα στο κλασσικό «Νοσφεράτου»: «ο χρόνος είναι μία άβυσσος·βαθύς όσο χίλιες νύχτες»…**

(more…)

Παρεκβάσεις στιχουργικές(5):Αιμο(ι)λυπ(η)σία του «Φώτανδρου του Έλληνος»

7 Απριλίου, 2010

Σήμερα θα αναρτήσουμε εν τέλει μία πρόζα του Φώτανδρου του Έλληνος που δεν αναρτήθηκε λόγω αναμονής της έλευσης της Διακαινησίμου (Εβδομάδας). Το θέμα του είναι εύληπτο, αλλά και πολύπλοκο. Βεβαίως, πάντα, τα βαθύτερα αισθήματα και οι βαθύτερες ενδιάθετες τάσεις του ανθρώπου σχετίζονται με κάθε άλλη έκφανσή του (ανθρώπου) και την χρωματίζουν ανεξίτηλα. Ένα τέτοιο παράδειγμα που θυμάμαι προχείρως είναι η «Λησμονημένη» του Σαχτούρη. Πρόκειται πράγματι και για πρόζα ενός ιατροφιλοσοφικού χαρακτήρα, όπως άλλωστε υποδειγματικά ενσαρκώθηκε αυτή η δημιουργία και ταυτότητα από τον μεγάλο -και Νομπελίστα- Αλέξις Καρρέλ, που μας μίλησε σε ειδική του μελέτη εντυπωσιακότατα, στις αρχές του 20ου αιώνα, για την «προσευχή ως βιολογική ανάγκη» του ανθρώπου, αλλά και για τον άνθρωπο ως άγνωστο(=inconnu), θα λέγαμε, λοιπόν, για ένα ριζικό ανθρωπολογικό αποφατισμό. Σας αφήνω, λοιπόν, (‘ς) την δημιουργία του φίλου μας, που του αφήνουμε το ελεύθερο βήμα.

Καλό σας ταξείδιον:

(more…)