Posts Tagged ‘Φρόυντ’

Ο «εμπειρισμός της πιάτσας», η ιδεολογία της εργασιομανίας

2 Απριλίου, 2012

Είναι φοβερό πράγμα το πώς λειτουργεί η ιδεολογία στην ελλαδική κοινωνία μας… Και ακόμη χειρότερα, όταν η ιδεολογία, τα ιδεολογήματα, περνιούνται για …εμπειρισμός. Ένας τέτοιος, «εμπειρισμός της πιάτσας», όπως θα έλεγε και κάποιος, έχει φανεί, έχει εσωτερικευθεί και εξωτερικευθεί πολλάκις, μάλιστα ως «εξυπνάδα», τα τελευταία περίπου 15 χρόνια τουλάχιστον, και είναι από τους πιο θλιβερούς και εξοργιστικούς συνάμα… Μου τον είχε αναφέρει κάποιος ταξιτζής πριν περίπου 3-4 χρόνια, όταν εγώ γυρνούσα από κάποια διαδήλωση (-όπου κατά κανόνα βίωνα κι εγώ αυτό που κάποιος παληός λέει «γλυκεία επιβράβευσις της συνειδήσεως», μυστήρια πράγματα…).

Λοιπόν, εγώ κάτι ψιλοεξηγούσα για την κοινωνική διάσταση της Ορθοδοξίας, την «χριστιανική κοινωνικότητα», όπως θα έλεγε και ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, και την «αφόρητον κοινωνικήν αδικίαν», όπως θα έλεγε πάλι ο ίδιος. Έλεγα πέντε απλά πράγματα κατά δύναμιν για το πώς το Ευαγγέλιο και ο Λόγος του Θεού, δηλαδή ο Χριστός, καταδικάζει την ανισότητα στην κατανομή των αγαθών, την οποία ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θεωρεί ανωμαλία και επιπλέον κατόπιν εισαχθείσα(=από εμάς τους ανθρώπους και τις αμαρτίες μας). Ο «προλετάριος», όμως, που είχα απέναντί μου, μου είπε, ως τέλειος αστός, ότι όλα αυτά είναι «θεωρίες(!)», ακόμη και όταν του εξήγησα ότι τα λέω από χριστιανικής (και όχι αριστερής, φερ’ ειπείν) πλευράς και πως «για να ζήσει κανείς πρέπει να δουλέψει» και άλλα τέτοια. Αυτό για τον συνομιλητή μου είναι η ζωή, είναι το …νόημα της ζωής. Παληότερα, ο ίδιος ταξιτζής μάλλον θα έλεγε «έχει ο Θεός» ή θα θυμόταν το ευαγγελικό ρητό για τα υλικά χρειώδη: «ζητείτε την Βασιλεία του Θεού και την δικαιοσύνη Αυτού και όλα αυτά(=τα αναγκαία χρήματα και υλικά αγαθά) θα σας προστεθούν». Σήμερα, αυτός έλεγε αυτά, ενώ άλλοι, σοφότεροί του και λιγότερο επιπόλαιοι, λένε άλλα.

Τι είναι όμως αυτό που έχει αλλάξει σήμερα και ακούμε τον ένα μετά τον άλλον να επαναλαμβάνουν την ίδια «εξυπνάδα» που θεωρούν και ως μεγάλη σοφία..;

(more…)

Αστικός αθεϊσμός: ο αθεϊσμός των απλήστων «αφεντικών» και των… προοδευτικών εν Ελλάδι γραφειοκρατών

3 Σεπτεμβρίου, 2009

Υπέπεσαν στην αντίληψίν μας κάποια άρθρα  περί Γαβρά κ.λπ. ενός περιοδικού που πρόσκειται σε τινά συνιστώσα του «Συνασπισμού»Ριζ.Α. ονόματι «Πολίτες»(ενδεικτικόν, ότι το εξώφυλλον εξεικονίζει την Γαλλική Επανάσταση -που ο π. Ι. Ρωμανίδης εθεώρει αντιφράγκικη -άλλο θέμα τούτο, βέβαια). Τα εν λόγω άρθρα μέσα στην εγνωσμένη σύγχυσιν νοός ή, μάλλον, θεολογικότερα, σύγχυσιν διανοίας, που διακατέχει -ομού μετά της παχυλής απαιδευσίας- αρκετούς εγχωρίους «προοδευτικούς»(αστικώς εννοούμενο) κατορθώνουν να θραύουν κάθε μετρητή ανοησίας, αθεϊστικού φανατισμού(φονταμενταλισμού, όπως έχει αποδείξη και ο Alister McGrath για τον… λατρευόμενο στο Ελληνόφωνο Φωταδιστάν Richard  Dawkins) και «θράσους της άγνοιας». Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις προκείμενες απίθανες φαιδρότητες (-θα ήταν γνώρισμα ληρώδους κρονολήρου, προφανώς, εξ άλλου. :- )  ) Απλώς, να επισημάνουμε την εξαίρετη δουλειά που εγένετο σε φίλια ιστολόγια(εμείς δεν ασχοληθήκαμε παρά ακροθιγώς για το Ιστορικόν μέρος της υπόθεσης), μεταξύ άλλων από το -παρά τις χασμώδεις διαφωνίες μας σε έτερα θέματα, ενν.- α-εργώδες και τον -έκτακτον- Papyrus52 εδώ.

Όλα αυτά εν συνδυασμώ με τις επικείμενες εκλογές της 4ης 10ου-και τα σχετικά εκλογικά διλήμματα- μας δίδουν μίαν εξαίρετο αφορμή, για να αναφερθούμε στο θέμα του επιδημικού όψιμου ελλαδικού αστικού αθεϊσμού, όπου ο γράφων θα προσπαθήση -με επίγνωση ανεπάρκειας- να καταθέση λίγα στιγμιότυπα από την μελέτη του που έχει προηγηθή επί παρεμφερών ζητημάτων και που τον ήγαγον σε μία σχετική σαφήνεια απόψεων…… Οι διαφωνίες ευπρόσδεκτες άκρως.

Καπιταλισμός και μαρξισμός:δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;

Αν διαβασετε το περίφημο βιβλίο του Gustave Le Bon «η ψυχολογία των όχλων» που λογίζεται ως ιδιαίτερα σημαντικό, αφετηριακό, για την κοινωνική ψυχολογία, θα δήτε, ότι ο σκοπός του βιβλίου είναι -βάσει του συγγραφέα- να τροχοπεδήση(φρενάρει) την σαρωτική δύναμη που οι όχλοι μέσα στα διάφορα εργατικά κινήματα αρχίζουν να αποκτούν. Ο συγγραφέας βλέπει τον σοσιαλισμό εκείνης της εποχής, τουλάχιστον ένα μέρος του, ως μία ακόμη δημαγωγική ιδεολογία που αποδεικνύει τους νόμους που τους διέπουν, την ευκολία χειραγώγησής τους(=των όχλων), κτλ. Ο συγγραφέας δεν υποστηρίζει καμμία από τις ιδεολογίες που έχει γνωρίση: ούτε τις (δυτικές) θρησκευτικές ούτε τις δημοκρατικές-πατριωτικές της περιόδου της ανόδου της αστικής τάξης ούτε τις «σοσιαλιστικές». Όμως, βλέπει, ότι η καταστροφική δύναμη των όχλων που έρχεται οφείλεται πού; Μήπως σε κάποια καινοτομική ιδεολογία και φιλοσοφία;  Αντιθέτως: παρατηρεί, θυμίζοντάς μας βέβαια τον Hobbes εδώ, ότι αφού τα αφεντικά γκρέμισαν τις παραδοσιακές ιδέες με τόση επιπολαιότητα, δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρατή τους χειμαρρώδεις όχλους, το «προλεταριάτο», αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι -ώστε να καταστρέψουν τα «πάντα». Κάποιος άλλος θα έλεγε, ειδικότερα, ότι ο Μαρξ δεν υπήρξε επαναστάτης του πνεύματος.

Απαρχές του σύγχρονου αθεϊσμού

Είναι χαρακτηριστικό, ότι ποτέ δεν αναπτύχθηκε αξιοσημείωτος αθεϊσμός στην καθ’ημάς Ανατολή. Ο ίδιος ο Βολταίρος, για να αναφερθούμε στην μορφή του «διαφωτισμού» που υπήρξε -δικαιολογημένα- «αντιθρησκευτική» θεωρούσε τον αθεϊσμό τόσο βδελυκτό όσο τον ρωμαιοκατολικισμό, βάσει σχετικού λήμματος που συνέγραψε. Σε αυτό θα είχε την συμπαράσταση όλων ημών -ενδεικτική είναι η στάση του Απόστολου Μακράκη, αυτού του Χριστοκράτη λαϊκού ιεροκήρυκα με αναρχικές τάσεις που είχε από τις μεγαλύτερες απηχήσεις στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα. Αυτός καταφάσκει την Γαλλική Επανάσταση ως το 1793 και βέβαια το γκρέμισμα της κληρικοκρατίας και της Παπικής τυραννίας. Επίσης, μορφές όπως ο εγκυκλοπαιδιστής Ντ’Αλλαμπέρ(π.χ. στα «Στοιχεία φιλοσοφίας») έχουν μία συγκρατημένη στάση ή -οπωσδήποτε και κατ’εξοχήν- ο Ρουσσώ. Όμως, υπάρχουν και μορφές -του αστικού διαφωτισμού- όπως ο εισηγητής ενός μηχανιστικού υλισμού La Mettrie, ο αθεϊστής-υλιστής-υπέρμαχος της φυσικής θρησκείας d‘ Holbach, ο Diderot(Ντιντερώ), o –«γεροβρουκόλακας», όπως θα έλεγε και ο Κόντογλου, μάλλον δικαίως- Sigmund Freud , ο Μαρκήσιος de Sade κ.α. που ανέπτυξαν ένα αθεϊσμό ιδιαίτερα «θερμό», ασχέτως αν πρέπει να θεωρηθή το ρεύμα αυτό ως εν πολλοίς αντίδραση σε ό,τι εθεωρείτο κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες  (πρβλ. φεουδαρχία και «δικαίωσή» της από τον Ακινάτη και τον Ανσέλμο) της κατίσχυσης των συγκεκριμένων αιρετικών («χριστιανικών») ιδεών. Σε αυτούς δεν πρέπει να λησμονήσουμε να προσθέσουμε τον Λουδοβίκο Φόυερμπαχ. Και την ρήση του Ένγκελς, ότι «μόλις κυκλοφόρησε η «Ουσία του Χριστιανισμού», όλοι γίναμε φοϋερμπαχιανοί». Αυτό το βιβλίο κυκλοφόρησε προσφάτως σε επανέκδοση εν Ελλάδι. Ομολογώ δε, ότι οι ιδέες του είναι τόσο εκτός πραγματικότητας και κρίνουν ένα τόσο απόλυτα -όχι παραμορφωμένο, αλλά- διαφορετικό «Χριστιανισμό», ένα μόρφωμα αγνώριστο, τουλάχιστον για την Ορθόδοξη Θεολογία, που μόνο για λόγους διασκέδασης θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθή με την αναίρεση των ιδεών του.

Ο σύγχρονος εν Ελλάδι αθεϊσμός

Οι σύγχρονες «ελίτ» ενός μέρους της εγχώριας Αριστεράς, που βέβαια ουδεμία σχέση έχουν με κάποιους παληότερους που όντως ήσαν περισσότερο λόγιοι, έστω μονομερώς, όντως εμπνέονται από αυτούς τους παληούς θεωρητικούς -και είναι απλό να το δείξουμε. Είναι όντως διασκεδαστικό για τους φιλοσκώμμονες δε, όταν μιλούν για Μεσαίωνα. Το κάνουν οι δυστυχείς για την Θεολογία όπως ο Καρλ Μαρξ για την οικονομική ανάλυση: μεταφέρουν το υπόδειγμα μίας άλλης χώρας -της Αγγλίας ή, εδώ, της Γαλλίας– αλλαχού ή πανταχού.   Και έτσι βγαίνουν από τον κόπο της γνώσης της πνευματικής παράδοσης του τόπου τους -που όντως την γνωρίζουν τόσο όσο εμείς από διοίκηση υποβρυχίου.  Αυτές τις μελέτες τις εκπόνησαν άνθρωποι εκλεκτοί όπως ο Κωστής Μοσκώφ, ας πούμε, και άλλοι ολιγώτερο γνωστοί. Ο εν λόγω διανοητής αξιοποίησε την ρήση και την προτροπή του Λένιν της μελέτης της εγχώριας παράδοσης, ώστε να υπερβαθούν και ξεπεραστούν οι (ιδιαίτερες) «δυσπλασίες της ιστορίας». Αυτό απαντούσε και στον άλλο αξιόλογό μας μαρξιστή θεωρητικό, τον φυσικό Ευτύχη Μπιτσάκη και κατήγγελε τον μικροαστικό θετικισμό -και ρασιοναλισμό(«ορθολογισμό»).

Ποιοι επεσήμαναν την αστική καταγωγή του «προοδευτικού» κττ. αθεϊσμού

Μία ογκώδης πλειάδα σημαντικότατων θεωρητικών. Δειγματοληπτικά:

1)Κατ’αρχάς, ο Κορνήλιος Καστοριάδης -που ανακάλυψα τελευταία: εντυπωσιακό, ότι έβρισκε τον μαρξισμό ακόμη ως την τελευταία μεταμόρφωση του μύθου της αστικής εποχής, ως μία «κοσμική ρασιοναλιστική θρησκεία», ενώ έβρισκε την (δυτική) θρησκευτική νοοτροπία να έχη νέο της όχημα την «ορθολογικότητα» και την «επιστήμη».

2)Ο δικός μας Νικόλαος Ψαρουδάκης – τυπικά, σε όλα τα έργα του μιλούσε για τον διπρόσωπο υλισμό

3)Ο σημαντικός συγγραφέας O. Spann

4)Ο μεγάλος Νικολάι Μπερντιάγεφ ήδη από τα 1918-και άλλοι, προγενέστεροι, Ρώσσοι φιλόσοφοι του 19ου αιώνα

5)Ο -πρώην μαρξιστής- Σέργιος Μπουλγκάκωφ, που είδε την τεράστια επιρροή -και την μηδαμινή του Hegel– του αστού αθεϊστή θεωρητικού και φιλοσόφου Λ. Φόυερμπαχ επί της φιλοσοφίας του Μαρξ στο μεταβατικό έργο του «Ο Καρλ Μαρξ ως θρησκευτικός τύπος».

5)Ο ηγήτορας του  εγχώριου δυτικού «εθνικισμού» Στ. Στεφανόπουλος

6)Ο Le Bon, όπως ήδη αναφέραμε

7)Οι περισσότεροι μαρξιστές θεωρητικοί. Και ο Λένιν ακόμη κατήγγελε όσους aufklarers είχαν μολυνθή από το πνεύμα της ριζοσπαστικής μπουρζουαζίας και ήθελαν να νικήσουν την «θρησκεία» δια της επιστήμης, ενώ (και) αυτό έπρεπε να γίνη (περισσότερο) ζήτημα ενός επαναστατικού ταξικού αγώνα. Με τον ίδιο σκοπό. Παρ’όλ’αυτά, στην ΕΣΣΔ εκδόθηκαν όλα τα έργα της αστικής αθεϊστικής γραμματείας (του 18ου αιώνα). Συγγραφείς υμνητές του καθεστώτος όπως ο Γιαροσλάφσκι οπωσδήποτε …επωφελήθηκαν από όλα αυτά. Η έκδοση αυτή ήταν, όλως τυχαίως, και επιθυμία του Λένιν.

8)Σοβιετικοί καθεστωτικοί καθηγητές, όπως οι περίφημοι συγγραφείς του φιλοσοφικού λεξικού Ρόζενταλ -Γιουντίν. Εκεί δέχονται τον διαλεκτικό υλισμό ως αποτέλεσμα ανθολόγησης και κάποιας περαιτέρω επεξεργασίας του αστικού υλισμού(που προϋποθέτει και τον αθεϊσμό) που κατείχαν οι Μαρξ και Ένγκελς.

9)Ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ, όπως παρατίθεται από τον Άγγλο μαρξιστή Μπεν Φάιν προβαίνει, σε επιστολή του, σε μία εξαιρετική αποκάλυψη. Λέει, ότι τις ιδέες του όλες, και συγκεκριμένα τον υλισμό και τον οικονομικό υλισμό, τα είχαν διατυπώση αστοί θεωρητικοί πριν από αυτόν. Αυτός δεν πρόσθεσε τίποτα νέο παρά την ιστορική αναγκαιότητα και αποστολή του προλεταριάτου να καταστή ο «απελευθερωτής της ανθρωπότητας». Αυτό που θα λέγαμε «προλεταριακό μεσσιανισμό», δηλαδή. Επίσης, ο πατέρας του και ο «πεθερός» του ήσαν άνθρωποι φιλελεύθεροι. Ο πρώτος, μάλιστα, γνώριζε απ’έξω φιλοσόφους του αστικού Διαφωτισμού, όπως ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος -αν δεν απατώμεθα: η παράθεση από τον Ben Fine στο «Τι είναι το κεφάλαιο του Μαρξ;».

10)Ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο τελευταίο του έργο που είναι επανέκδοση της «μεγάλης περιπέτειας του μαρξισμού». Εκεί αναφέρει, ότι οι μεγαλύτεροι και πλέον αποτελεσματικοί εχθροί του Θεού δεν είχαν τίποτε να κάνουν ούτε με τον σοσιαλισμό ούτε με την επανάσταση. Και ποιοι ήσαν; Οι Νίτσε, Φόυερμπαχ, Σπένγκλερ. Είπαμε ήδη, ότι ο Φόυερμπαχ, που είναι και ο προγενέστερος όλων, είναι φορέας του αστικού Διαφωτισμού.

Κατά συνέπεια; Έχουμε κάθε δικαίωμα να αποκαλούμε τους δυτικότροπους αθεϊστές «προοδευτικούς» και όλους τους ομοίους με αυτούς φορείς ενός αστικού πνεύματος, του πνεύματος των «αφεντικών», που επιθυμούσαν το γκρέμισμα των πάντων, ώστε να κατισχύση το χυδαίο ωφελιμιστικό πνεύμα, που συντελούσε στην αποδοχή των κατά συρροήν αρπαγών τους. Όλα τα κληρονόμησαν από αυτούς.

Αυτών των αφεντικών περί των οποίων,  ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, σε όσους κατηγορούσαν την Εκκλησία για προδοσία του κοινοκτημονικού-κομμουνιστικού της συστήματος, απαντούσε στις ιεραποστολικές του επιστολές, ότι κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, και πως ο κανόνας είναι, ότι οι καπιταλιστές δεν έχουν περάση ποτέ από την Ευχαριστιακή Σύναξη και τα Άχραντα Μυστήρια(Κοινωνία)…

Περαστικά σε όλους, λοιπόν…

Ο στάρετς Σέργιος και η μοντέρνα (ψευδώνυμη) «ψυχιατρική»

7 Μαΐου, 2009

Εισαγωγικά

Ήδη έχουμε σε αυτό το ιστολόγιο νύξεις για το θέμα των ρευμάτων αυτών που αυτοπαρουσιάζονται ως γνωρίζοντα τον άνθρωπο και την ψυχή του σε ικανό βαθμό, και κατά συνέπεια μπορούν να μας μιλήσουν για την θεραπεία του.

Βεβαίως, ο λόγος είναι για τις ποικίλες αποκαλούμενες ψυχοθεραπείες ή ψυχιατρικές ή ψυχολογίες. Τεράστιος ο πληθικός αριθμός τους και αλληλοαναιρούμενες. Αλληλοαναιρούμενες και με ποικίλα φιλοσοφικά ρεύματα που εφαρμόζονται και στην, ας την ονομάσουμε έτσι, «φιλοσοφική θεραπευτική» που ανέπτυξε ο Λ. Μαρίνωφ στο πασίγνωστο «Plato not Prozac». Σε άλλες περιπτώσεις αξιόλογων ψυχολογικών ρευμάτων, έχουμε πραγμάτωση ή μεταφορά φιλοσοφικών ρευμάτων όπως του υπαρξισμού, που κυριαρχούσε κατά την δεκαετία του ’60 κατά τον τρόπο περίπου που θεωρείται, ότι «κυριαρχούσε» ο νιτσεϊσμός στο μεταίχμιο 19ου-20ου αιώνα.   Σημαντικότατη είναι η μάλλον εντός σιωπής ρήξι, ή καλλίτερα εντός αιδήμονος σιωπής ρήξη, των ψυχιατρικών αυτών με την κατ’εξοχήν «ψυχιατρική», που είναι το «πνευματικόν ιατρείον» ή «πνευματικόν νοσοκομείον» που κατά τους Πατέρες, όπως τον Χρυσόστομο, συνιστά η Εκκλησία. Δηλαδή οι αξιωματικές, αυθαίρετες, αφετηριακές παραδοχές της ψυχιατρικής, που συνήθως βασίζονται σε τελείως ξεπερασμένο και δυτικό κοσμοείδωλο περασμένων αιώνων, έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την Εκκλησία, τους Πατέρες, την ψυχολογία που αυτοί κατά την Χάριν ανέπτυξαν.

Είναι πολλά τα λεφτά-επιχειρηματική καινοτομία-entrepreunerial innovation κτο.

"Είναι πολλά τα λεφτά"-επιχειρηματική καινοτομία-"entrepreunerial innovation" κτο.

Στην διαχρονία

Μέχρι πριν τρεις-τέσσερις δεκαετίες, το κυρίαρχο παράδειγμα στην ψυχανάλυση εθεωρείτο ο φροϋδισμός. Ήδη είχαν εμφανιστή πολύ αξιολογότερα υποδείγματα, όπως της (εφαρμοσμένης σε επιχειρησιακό επίπεδο) ανθρωπιστικής Τρίτης ψυχολογίας, όπως αυτή που ανέπτυξε ο συγκρητιστικά φιλοθρησκευτικός -τέτοιος υπήρξε και ο Jung, κατ’άλλους εν κρυπτώ ινδουϊστικών αρχών- τύπος A. Maslow. Ο πολύ μεγάλος της, ας πούμε, ριζικής φιλελεύθερης αντιψυχιατρικής T. Szasz, ιατρός ο ίδιος και καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ, έχει κυκλοφορήση ένα βιβλίο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Heresies» ή «Αιρετικά» που… είχαμε την ευλογία, μάλλον, να έχη κυκλοφορήση και ελληνιστί προσφάτως από τις εξαίρετες, εν γένει, οφείλω να πω,  «Εναλλακτικές εκδόσεις». Αιρετικός υπήρξε ο Szasz, διότι αμφισβητούσε τον φροϋδισμό, και ευρύτερα την «θρησκεία της νεύρωσης» που για αυτόν ήταν η ψυχιατρική. (Βεβαίως, η αναφορά είναι και στην Ιερά Εξέταση, την οποία μελετά συγκριτικά με το όλο «κίνημα ψυχικής υγείας» στην «Βιομηχανία της τρέλας» και αποδεικνύει τις τρομερές τους αναλογίες και κοινή προέλευσι.)

Κατόπιν, όμως, ο φροϋδισμός και η ξενόφερτη εκείνη μόδα του ψυχαναλίσματος πέρασε λιγάκι στο περιθώριο, και έγινε …»alternative». Συμπτωματικά, η δεκαετία του 1960 ήταν εκείνη στην οποία είχαμε το χαρακτηριστικό γιγάντωμα των επιχειρήσεων και τους εμμανείς κύκλους «συγχωνεύσεων και εξαγορών». Αυτή η τάση ήταν που οδήγησε τον Galbraith σε μία  μεγάλη έως άκρα όξυνση της κριτικής του συστήματος και της «συμβατικής σοφίας» από την αντικαταναλωτική «Κοινωνία της αφθονίας» στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ως το «Νέον βιομηχανικόν κράτος» και την με παγκόσμια αναφορά «Οικονομία και κοινό συμφέρον» του 1974.

Γέροντας Πορφύριος Καψοκαλυβίτης:άγιος, λόγιος περί τα ιατρικά και ιατρός, δριμύτατος κατακριτής της κοσμικής ψυχιατρικής

Γέροντας Πορφύριος Καψοκαλυβίτης:άγιος, λόγιος περί τα ιατρικά και ιατρός, δριμύτατος κατακριτής της κοσμικής ψυχιατρικής

Οι σύγχρονες τάσεις

Η τάση, βεβαίως, σήμερα, είναι μάλλον η βιολογική ή βιολογίζουσα, «φαρμακολογική», όπως την ονομάζει ο π. Φάρος, ψυχιατρική.  Ο ψυχοθεραπευτής P. Breggin, συγγραφέας και αποκαλούμενος από ορισμένους ακαδημαϊκούς πολύ εύλογα «συνείδηση της αμερικάνικης ψυχιατρικής» , βλέπει μετά από το τέλος της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές του ’70 την εκπώληση της επίσημης ψυχιατρικής στις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες και στα περιοδικά που αυτές διατηρούσαν και χρηματοδοτούσαν, και με καταχωρήσεις που πρέπει, έπρεπε να κινούνται αυστηρά μέσα στο ψευδοεπιστημονικό αυτό «υπόδειγμα». Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε μία άλλη θεωρητική, κοινωνική «επιστήμη» ή θεωρία, την οικονομική, το υπόδειγμα που επαναλαμβάνεται στα θεωρούμενα ως «πρωτοκλασσάτα» επιστημονικά περιοδικά είναι το νεοκλασσικό. Για όσους ξέρουν, το νεοκλασσικό υπόδειγμα της «Γενικής ισορροπίας»(«General  equilibrium theory»). Και, όπως εμείς οι φοιτητές γνωρίζουμε καλώς από εντός του πανεπιστημίου, εάν οι προτεινόμενες δημοσιεύσεις δεν ακολουθούν αυτό το υπόδειγμα και δεν επαναλαμβάνουν κάποιες λέξεις-κλειδιά, όπως της απορρύθμισης(ως πολιτικές προτάσεις), δεν δημοσιεύονται και έτσι δεν προάγεται κάποιος επαγγελματικά ή αξιολογητικά(στο εξωτερικό, ως τώρα). Την ίδια μομφή με δριμύτατο τρόπο απευθύνει ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Τέξας James Galbraith, ο οποίος φυσικά δεν είναι το είδος του ακραιφνούς καπιταλιστή που ονομάζουμε νεοκλασσικό. Αυτά, λοιπόν, είναι για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ λίγο -πολύ τετριμμένα και εγνωσμένα.

Το ανησυχητικό είναι, ότι έχουμε αυτήν την «diabolical rapture», διαβολική συμμαχία, όπως θα έλεγε και ο Szasz, μεταξύ κρατικής εξουσίας και λεγόμενης «ψυχιατρικής» που «απειλεί την ανθρώπινη ελευθερία», σε εποχές που ακούγεται συνεχώς από τα-τους εκμαυλιστές των ΜΜΕ, το αίτημα του χωρισμού «κράτους-εκκλησίας», εννοείται δε εντέχνως και «από τα πάνω», όπως λέμε… Σε αυτά τα αμαρτήματα είχε υποπέση και ο θεωρούμενος από κάποιους ως φονταμενταλιστής Χριστιανός(…) G.W. Bush, βεβαίως, ως γνωστόν. Και βέβαια είναι και η συνεχής προβολή των εν λόγω προσώπων ως «επιστημόνων», ειδικών κτλ. Σίγουρο είναι, ότι από τις θέσεις τους έχουν παραπλανηθή και δηλητηριαστή χιλιάδες ακάτεχοι άνθρωποι, που ψάχνουν στα θολά ή βρώμικα νερά του αστικού υλισμού, του κοσμικού ελπιδεμπορίου και του marketing που χρησιμοποιεί ως βασικά καθότι τελεσφόρα εργαλεία του τις «επιστημονικές δημοσιεύσεις» σε ποικίλα περιοδικά. Οι «ειδικοί» του marketing και οι οικείες σχολές λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες για το πώς λειτουργεί η οικονομία και τα διάφορα προϊόντα, έλεγε ο J.K. Galbraith στο τελευταίο του δοκίμιο, και εν προκειμένω αυτά τα εργαλεία τα αναφέρει και προτείνει ο Philip Kotler, μέντορας και εφευρέτης του marketing management σε βιβλίο του του 2008.

Αυτά ας θεωρηθούν πενιχρές σημειώσεις ή οφειλές διαφώτισης κατά δύναμιν για ένα τεράστιο θέμα που οι περισσότεροι, ίσως, αγνοούν ή δεν ερευνούν. Σε αυτό, μεταξύ απείρων άλλων, τα ΜΜΕ, περιοδικός τύπος ή τηλοψία, αλλά και ιστοσελίδες εκλαϊκευμένης επιστήμης ακόμη και ενίοτε, όπως η wikipedia, κάνουν την προπαγανδιστική τους εργασία «πολύ καλά», σίγουρα.

Στάρετς Σέργιος

Στάρετς Σέργιος

Οι startzi, και ο στάρετς Σέργιος, και η κοσμική «ψυχιατρική»

Ο στάρετς(1903-1987) Σέργιος είναι ένας αδάμας πραγματικός «γέροντα με υψηλή πνευματικότητα»(=στάρετς, στην ρώσσικη γλώσσα) της ρωσσικής διασποράς στη Γαλλία. Λόγιος επίσης, και με μεγάλη αποδοχή στους κύκλους των Χριστιανών Υπαρξιστών εν Γαλλία, μίλησε εκτενώς για τις ψυχιατρικές θεωρίες της εποχής του. Ο Jean -Claude Larchet, καθηγητής Φιλοσοφίας και Θεολογίας στο Στρασβούργο, με ανώτατες σπουδές σε ανθρωπιστικές επιστήμες και ψυχολογία, καταγράφει κάποιες ρήσεις του, που παραθέτουμε άνευ περιττολογιών…:

  • Στη βάση των ψυχικών ασθενειών βρίσκεται η υπερηφάνεια. Θεμέλιο των ψυχικών ασθενειών είναι η θεώρηση του εαυτού μας ως κέντρου των πραγμάτων. Όλοι οι ψυχικά ασθενείς έχουν ως κέντρο τον εαυτό τους. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι για την ασθένειά τους. Η υπερηφάνεια, όπως και τα άλλα πάθη, έχουν στο άτομο ποικίλες προελεύσεις: την προσωπική βούληση, αλλά και την κληρονομικότητα, το οικογενειακό περιβάλλον, την κοινωνία, τις προσωπικές σχέσεις και την ιστορία του καθενός.
  • Κάθε πνευματικός πατέρας πρέπει να είναι ταυτόχρονα και ψυχίατρος. Κάθε ψυχική ασθένεια έχει στην βάση της πνευματικά προβλήματα.  Η πνευματικότητα καλύπτει και περιλαμβάνει τα πάντα. Επομένως, μια πνευματική πράξη μπορεί να θεραπεύσει.
  • Ο ψυχίατρος που δεν είναι πνευματικός άνθρωπος μπορεί να ανακουφίσει τον ασθενή, να τον βοηθήσει να ξαναβρεί τον εαυτό του, να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους άλλους. Αλλά κατά βάθος τον αφήνει άδειο, γιατί δεν του λέει πώς να βρει ένα νόημα στην ύπαρξή του. Κάτι που αντιθέτως κάνει ο πνευματικός πατέρας
  • Αντίθετα με ό,τι ισχυρίζεται ο Φρόυντ, η βάση των ψυχικών ασθενειών δεν είναι η σεξουαλικότητα, αλλά η υπερηφάνεια.
  • […]Να καταλάβουμε ότι όπως το σώμα αρρωσταίνει και πεθαίνει χωρίς τροφή, έτσι και η ψυχή αρρωσταίνει και πεθαίνει χωρίς την προσευχή. Η προσευχή είναι η τροφή της ψυχής.(Larchet, 2006, Ακρίτας, σσ. 167-169)
Ελπίζω, ότι τώρα κατανοείτε γιατί δεν σχολιάζω. 🙂
Υ.Γ Συγχωρήσατέ μοι, παρακαλώ, οποιαδήποτε τυχούσα σχετική (μη-ρητορική) υπερβολή ή άγνοια βλέπετε- απλώς να σας υπομνήσω, πως οι προθέσεις μου είναι αντιδιαμετρικές. Κάθε σχολιασμός και συζήτηση είναι εξόχως επιθυμητή. Σας περιμένω άπαντες, καθώς πολλά «άρρητα ρήματα» υπάρχουν, για να ειπωθούν, και για αυτό και θα επανέλθουμε σίγουρα στο θέμα, «συν Θεώ» πάντοτε…… 🙂