Posts Tagged ‘ταπεινότητα’

«Από το διάβασμα έμαθα…»

3 Απριλίου, 2016

osios-porphyrios-kavsokalyvitis-xristos-filos-masΩς γνωστόν, ζούμε στην Ελλάδα σε μια εποχή μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία όπου διακρίνεται από ξέφρενο, σε ορισμένες περιπτώσεις, γεροντισμό και γεροντολατρεία, και μάλιστα όχι μόνο στα κοινοβιακά μοναστήρια, αλλά και στους εν τω κόσμω Χριστιανούς.
Προφανώς ο εγωισμός, δηλαδή η νοσηρή (και όχι η καλώς εννοούμενη-υγιής) αγάπη του εαυτού, είναι από τα σημαντικότερα πάθη και πάντα και -ιδίως- σήμερα, πραγματική Λερναία Ύδρα (και για αυτό πρέπει κανείς να αγωνίζεται να μεταμορφώσει το θέλημά του, την προσωπικότητά του, επί το φιλάνθρωπο και φιλόθεο). Από την άλλη, όμως, δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το να σταματήσει κανείς να δρα με βάση τα πάθη και τις πλάνες του και να δρα με βάση τα πάθη και τις πλάνες κάποιου άλλου «θεσμικού» προσώπου, κάτι που οδηγεί, όπως έλεγε και ο άγ. Ιγνάτιος, στην απώλεια αμφοτέρους. Για αυτό και στην Ορθόδοξη παράδοση, ο Γέροντας με την έννοια του πνευματικού καθοδηγητή είναι βασικά αυτός που έχει φτάσει στην απάθεια, ο «θεραπευμένος», αυτός που (χαρισματικά) έχει όντως εν Χριστώ ζωή δηλαδή.
(more…)

Αποσπάσματα από τις επιστολές του μικροθεού ι. Χρυσοστόμου από την εξορία, στην Καρτερία…

3 Ιανουαρίου, 2011

…και αφού σας ευχηθώ καλή, καλή και ευλογημένη, χρονιά!!!- σε όλους τους φίλους και αναγνώστες(νοιώθω άσχημα με την απόσταση του νοήματος που έχει λάβει η λέξη αυτή, αλλά να που μας στέρησαν και από τις λέξεις 🙂 -εννοώ απλώς αυτοί που μας διαβάζουν), έρχομαι να σας φιλέψω κάτι, ως ελάχιστο αντίδωρο ευγνωμοσύνης για την τόση καλοσύνη, το θερμό ενδιαφέρον και την αγάπη σας για τα μεγάλα θέματα που προσπαθούμε να ξύσουμε ή απλά να αναδιατυπώσουμε αλήθειες εδώ σ’ αυτήν την ασήμαντη γωνία…

H αφορμή δόθηκε από ένα, κατά το ειωθός -που λέμε-, πολύ ωραίο, ειλικρινές και ενημερωμένο κείμενο του αγαπημένου μας εδώ π. Λίβυου. Πρόκειται για δύο αποσπάσματα, λιγότερο γνωστά από αυτά προς την (αγ.) διακόνισσα Ολυμπιάδα -που τόσο, απείρως πολύ, πόνεσε για το τραγικό μα εκούσιο πάθος του Χρυσόστομου…- στην οποία έγραψε εκατοντάδες τυπωμένες σελίδες κυριολεκτικώς από την εξορία, που καταδεικνύουν λίγη από την βαθύτερη ουσία αυτού του τόσο ανήσυχου και γαλήνιου ταυτόχρονα(!) που λέμε χριστιανική -δηλαδή όντως- αγάπη, της οποίας το (υψηλότερο, όπως το επαναδιατυπώνει και ο απ. Παύλος για την συζυγία, τον γάμο- άλλο το ότι δεν τηρείται από τους συζύγους καθόλου σήμερα βέβαια…) μέτρο, δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι όχι το παλαιο-διαθηκικό, και χλιαρό για σήμερα, «αγαπάτε τον πλησίον ως σεαυτόν», αλλά το «Αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως εγώ αγάπησα εσάς». Και επειδή ο Χριστός είναι «ευγενής» και «γλυκύτατος», καταφέρνει πάντα να συνδυάζει την πιο φλογερή, μανική αγάπη/έρωτα με την μεγαλύτερη διάκριση και κατ’ εικόνα Του αυτονομία του ανθρώπου…

διακόνισσα Ολυμπιάδα, Αγία

Έτσι, το λοιπόν, του Χριστού, και ο Άγιος… που ειλικρινά με συγκινεί έως δακρύων στα λεγόμενά του αυτά με πολλούς τρόπους. Κι’αυτό γιατί, επιστρέφει τα γιατρικά που του αποστέλλει η Καρτερία, αδελφή και συνεργάτιδά του(στο ευρύτερο εκκλησιαστικό έργο, ας πούμε), αλλά θέλει να βεβαιωθεί ότι δεν στενοχωρήθηκε που της τα στέλνει πίσω, και θέλει να τον βεβαιώσει οπωσδήποτε ότι ξεπέρασε μια κάποια ασθένειά της(αντιστοίχως, στις 2 επιστολές)… …όλα αυτά την ίδια στιγμή που έχει, όπως ο ίδιος γράφει, διέλθει απερίγραπτες κακουχίες, ζώντας 70 ημέρες υπο συνθήκες «μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας», χωρίς ανάπαυση και χωρίς ούτε τα τελείως αναγκαία, με συνεχή πορεία μέσα σε μια κατάξερη έρημο*, και ζη στην απαίσια όντως ερημιά στην Κουκουσό της Αρμενίας και έχει καταδικαστεί άδικα των αδίκων από το ρυπαρό, ως συνήθως, δεσποτικό και κρατικό κατεστημένο(οι εξορίες του είναι δύο, εδώ είμαστε ακριβώς μετά την δεύτερη από την αυτοκράτειρα Ευδοξία) της εποχής…

Στην δεύτερη επιστολή του, σταλμένη πάλι το 404, πάλι μιλάει για την καλοσύνη και την απερίγραπτη αγάπη, που τον κάνει να νιώθει ότι δεν ζει πια στην ερημιά, της Καρτερίας να του στείλει αυτά τα παραπάνω (ιαματικά) σκευάσματα μέσω κάποιου αδελφού. Έτσι, ο Άγιος μου λέει ο λογισμός ότι μας δείχνει τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός και ριζικά όχι-κοσμικός, να μετέχεις ειλικρινά και ανυπόκριτα, ολόθυμα όντως, σε χαρές και λύπες, να ενδιαφέρεσαι με πραγματική φλογερή «θλιμμένη έννοια», που θα έλεγε και ο Πορφύρας, για το κάθε τι, οσοδήποτε μικρό και αν φαίνεται στους άλλους ή και τους θύραθεν, που αδιαφορούν, γιατί η οριζόντια ένωση προϋποθέτει την κάθετη, να έχεις αδελφική οικειότητα, στοργή, σεβασμό της ελευθερίας και του προσώπου του άλλου, και όλα τα συναφή… Αν συγκρίνουμε, τέλος, το ζωντανό πρότυπο αυτό τώρα με την σημερινή κατάσταση μας στην Εκκλησία… ή τον κόσμο, -που ήταν να είμαστε το φως και το άλας του κόσμου, δεν ξέρω καν αν το θυμάστε…- θα χρειαστούμε έναν άλλο Ιερεμία, για να θρηνεί… αλλά αν είναι να ξεκινήσουμε, αγαπημένοι μου φίλοι, σήμερα έναν τέτοιον θρήνο, δεν θα μείνει «πέτρα πάνω σε πέτρα», θα τα διαλύσουν όλα- αν δεν το έχουν ήδη κάνει…

Παρακάτω, λοιπόν, σας παραθέτω τα αποσπάσματα… όπως θα δείτε, δεν μπορώ να αφαιρέσω πρόταση, χωρίς να αφαιρέσω κάτι υπερπολύτιμο… εξ ου και η έκταση της παράθεσης, για την οποία να με συγχωρήσετε, ε..;

(more…)

O Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και ευαγγελιστής, ο «μαθητής της αγάπης»………

27 Σεπτεμβρίου, 2010

…που μας γιόρταζε αυτή την Κυριακή. Πόσες φορές χρησιμοποιούμε, όμως, την λέξη αγάπη σήμερα, και τι εννοούμε σήμερα. Δεν μπορώ να πιστέψω το πόσο έχουμε παραμορφώσει την έννοια, τόσο που χρειαζόμαστε σχεδόν νέες λέξεις…… Άδεται ότι για αυτό ήταν που οι Νηπτικοί Πατέρες άλλαξαν και μετήλλαξαν την λέξη αγάπη με την λέξη «έρως», έτσι ώστε μία τέτοια ανάγνωση του «Ευαγγελίου» σήμερα να επιτάσση αυτήν την εναλλαγή των λέξεων και την αντικατάσταση… Αλλά τι αλήθεια σημαίνει η αγάπη και τι συνεπάγεται; Και γιατί ο καημένος ο Άγιος Ιωάννης, όταν πια το κορμάκι του είχε λυγίσει από τις κακουχίες του βίου, έλεγε μόνο «τεκνία, αγαπάτε αλλήλους» μέσα από ένα κλινάρι φορητό..;

(more…)