Posts Tagged ‘Σωματείο Ζωή’

«Μόνο εμείς οι άνθρωποι κάνουμε δικά μας τα κοινά και κατέχουμε για τον εαυτό μας αυτά που ανήκουν στους πολλούς.»(Βασίλειος ο Καισαρείας)

1 Ιανουαρίου, 2011

Ας πιούμε, λοιπόν, όλοι Κόκα-Κόλα, σαν τον Άη- Βασίλη

Ναι, φαίνεται ότι οι Πατέρες και οι Μητέρες δεν «κάθονταν φρόνιμα, να γίνουν νοικοκύρηδες». Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία, που θα έλεγε, άκρως ειρωνικά, κι ο Καρυωτάκης για την ομοιοκαταληξία, δεν γίνηκε της ζωής τους ο σκοπός. Έτσι, όχι μόνο θεωρούσαν ότι έπρεπε να ασκούν δριμεία κοινωνική κριτική, σε σημείο που οι ομιλίες τους είναι βασική πηγή για την κοινωνική ζωή της εποχής και η κοινωνική αδικία/δικαιοσύνη ένα από τα τακτικότερα εμφανιζόμενα θέματα στις ομιλίες του Χρυσόστομου, αλλά είχαν και το νεύρο να στέλνουν επιστολές στους πολιτικούς άρχοντες, αιτούμενοι ποικίλα πράγματα(λ.χ. ο Γρηγόριος ο Θεολόγος φοροαπαλλαγές για τους φτωχούς) ή και υποδεικνύοντας ποιος είναι ο σωστός κατά Θεόν άρχοντας. Ο Μέγας Βασίλειος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Άγ. Ι. ο Χρυσόστομος (βλ. εδώ στο ιστολόγιο το «κήρυγμα της κοινοκτημοσύνης» ), οι Φιλοκαλικοί Πατέρες, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς έχουν υποδείξει ή και καταδείξει και την ιδανική κοινωνία ακόμη, με φράσεις και επιχειρηματολογία πολύ αιχμηρή και καθόλου συμβιβασμένη με οποιοδήποτε κατεστημένο. Έτσι, κάποιος ιστορικός σημαντικότατος της εποχής είχε αποκαλέσει τον Χρυσόστομο «σχεδόν σοσιαλιστή». Το ίδιο και ο Μέγας Βασίλειος, ο Άη Βασίλης που λέει και ο (ηλιθιωδέστατος, πράγματι) συρμός, είχε ένα τέτοιο όραμα για την κοινωνία, με την οποία έκρινε και κατέκρινε την υπάρχουσα. Καταλαβαίνουμε με όλα αυτά και πόσο ελάχιστα ‘παιδιά της εποχής’ τους ήταν…[ 🙂 ]Το παρακάτω μεταφρασμένο απόσπασμα είναι από την ομιλία του Μ. Βασιλείου «Σε πείνα και ξηρασία«, εποχή ανάλογη με την σημερινή… :

(more…)

Θεία και ανθρώπινη δικαιοσύνη: Σχόλιο σε απαράδεκτο κείμενο του π. Μπέη στην «Ε»

20 Αυγούστου, 2010

Για να έλθη «με το καλό» η γιορτή της Παναγιάς, της Θεομήτορος, της μητέρας κάθε ενός, της «έχουσας τα δευτερεία της Τριάδος» κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης και τον Άγ. Ι. τον Δαμασκηνό, και της που είναι, με κάποια δόση υπερβολής ποιητικής, «μετά Θεόν η θεός» , όπως λέει και πάλι ο Άγ. Ανδρέας του μεσοσαρακοστιανού Μεγάλου Κανόνα, ο πατήρ Κώστας Μπέης μας αφιέρωσε από την τακτική του στήλη στην εφ. Ελευθεροτυπία ένα κείμενο στο οποίο θέλει να μας μιλήση για την

Δίκαιη δίκη και ιερή αναλγησία. Αμέσως κατόπιν, έρχεται να μας μιλήση για την περίπτωση του γέροντα Νικοδήμου -ψευδοΜητροπολίτη της κατάπτυστης για την άκρως αντιχριστιανική δουλοπρέπειά της χουντικής περιόδου, οπότε και είχε διαλυθή η κανονική Δ.Ι.Σ. και είχε συσταθή από τους Δικτάτορες νέα, «αριστίνδην», με περίοδο, μάλιστα, όπου υπήρχαν δύο ταυτόχρονα αρχιεπίσκοποι- του οποίου και επισήμως έχει αρθή το αδίκως, ως φαίνεται, επιβληθέν επιτίμιο της ακοινωνησίας (βέβαια, εγώ θυμάμαι και άλλες, απίθανες, περιπτώσεις, π.χ. του γνωστού αντιοικουμενιστή, αν και οργανωσιακού, Θεολόγου Ν. Σωτηρόπουλου) από την 12η του Μάη ήδη, και να μας μιλήση, ειδικότερα, για αυτό μέσω του διεθνούς φήμης δεξιού νομικού Β. Μαρκεζίνη και του βιβλίου του «Το Καλό και το Κακό στην Τέχνη και στο Δίκαιο».


Τον άνθρωπο, εν ζωή ακόμη, δεν τον γνωρίζω μέσω του έργου του, αν και είναι, βέβαια, ονομαστικά γνωστός. Όμως, ειλικρινά απορώ, πώς του ήρθαν όλα αυτά τα οποία γράφει σε αυτό το βιβλίο περί της «θείας δικαιοσύνης» και που την …συγκρίνει με την ανθρώπινη.  Θα σας πω τον λογισμό μου: έχει μάθει τον «χριστιανισμό» μέσα από τα βιβλία που κυκλοφορούσαν στις «θρησκευτικές(sic) οργανώσεις»* όθεν προήλθαν πολλά κορυφαία στελέχη της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών και της Αριστίνδην ψευδο-Δ.Ι.Συνόδου, όπως ο Στυλιανός Παττακός, της οποίας άλλωστε Δικτατορίας πρωθυπουργός θήτευσε ο πατήρ του συγγραφέως.

(more…)

«Χριστιανισμός και πλούτος»: εισήγηση/παρουσίαση

5 Φεβρουαρίου, 2010
  1. Το παρουσιαζόμενο βιβλίο είναι μία εκτενής, πλήρης, λεπτολόγος περιγραφή και ανάλυση του θέματος, με οξυδερκέστατες, νομίζω ταπεινά, επισημάνσεις (αποσπάσματα) στην Πατερική Γραμματεία.
  2. Το θέμα έχει λυθή αποφθεγματικά από τον μέγιστο εκ των Πατέρων ι. Χρυσόστομο, όπως επισημάνθηκε από τον ομολογητή της κοινωνικής Ορθοδοξίας επί Καισαροπαπικού Τσαρισμού παπά-Γρηγόρη Πετρώφ στο χριστιανικό πολιτικό μανιφέστο του και απολογία: «πας πλούσιος άνομος ή κληρονόμος ανόμων». Βεβαίως, το απόφθεγμα σχετίζεται  με την κτήση των αγαθών και όχι με την διαχείριση, που είναι το αγαπημένο θέμα πλείστων με το ρεύμα πηγαινόντων ιεροκηρύκων μας κ.λπ.
  3. Η μεταπολίτευση σημαδεύτηκε από τον σπίλο της απαξίωσης (ιδιαίτερα από τις πολιτιστικές ελίτ) του ό,τι είχε θεωρηθή ως Εκκλησία. Αυτή η απαξίωση βασίζεται ουσιαστικά στο παπαδοπουλικό «Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ευεπίφοροι προς τον κομμουνισμόν, διότι ο κομουνισμός δεν δύναται ουδέν σημείο να έχη  κοινόν με τον ελληνοχριστιανισμόν…». Όμως, ο συγγραφέας αναφέρει αναλυτικώς(σ.11) πώς το βιβλίο του απαγορεύτηκε από την προληπτική λογοκρισία: τα αποσπάσματα που είχαν υπογραμμιστή με χονδρό μαρκαδόρο ήσαν Αγιοπατερικά και Αγιογραφικά! Θεωρήθηκαν «κομμουνιστικά», εν ολίγοις!!!
  4. Μειονέκτημα άλλων τέτοιων βιβλίων –και έχω διεξέλθει προσωπικά πάρα πολλά- είναι το γενικόλογο. Ο δε συγγραφέας αναλύει καταλεπτώς τα ζητήματα αυτά, και μάλιστα με αναφορά σε οικονομικούς όρους. Ένα ερώτημα θεμελιώδες για τους Χριστιανούς είναι: ποια είναι η θέση μας έναντι της εγγείου προσόδου, του καπιταλιστικού κέρδους; Η απάντηση που μας δίδεται είναι (σφοδρότατα) κατακριτική ενί λόγω. Πατέρες όπως ο Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης (στην «χρηστοήθειά» του), αλλά και ο Πατροκοσμάς έχουν εκθέση αναλυτικώς την σχετική διδασκαλία. Ακόμη, ο Άγ. Μάξιμος ο «Γραικός» με επιστολές που έστελνε στον Τσάρο(π.χ. Ιβάν τον Τρομερό) και που πλήρωσε(σ.φ.: πρωθύστερα) με ανείπωτα βασανιστήρια και πολυδεκαετείς(!) φυλακίσεις από το Κράτος και την αντίχριστη τοτινή Διοίκηση της Εκκλησίας.
  5. Θαυμάσια αναφορά γίνεται και στην πρωτοχριστιανική κοινότητα. Ενώ κάποιοι αστοχριστιανοί αναπτύσσουν σε Ορθόδοξα έντυπα απόψεις περί εθελουσίας, σύντομης διάλυσης της εξ ιδιωτών συντεθείσης(!) κοινοκτημονικής κοινότητας, ο συγγραφέας μιλάει για αιώνιο πρότυπο, άποψη που συμμερίζεται και ο «Χρυσόστομος της Σερβίας» κατά Άγ. Ι. Πόποβιτς Άγ. Ν. Βελιμίροβιτς απαντώντας στις «Ιεραποστολικές επιστολές» του σε «ένθερμο παρτιζάνο». Ο Άγιος λέει, ότι η κοινότητα διαλύθηκε έξωθεν, διατηρήθηκε δε στο κοινόβιο σε Ρωσσία και Άγ. Όρος, ενώ ίσως έφτασε η ώρα να επανέλθη επ’εσχάτοις η «κομμουνιστική» αυτή οργάνωση.
  6. Ένα άλλο θέμα είναι η οπωσδήποτε μετωπική ρήξη των θέσεων που επεξεργάζεται εδώ ο αδ. Γ. Ροδίτης σε εποχή που οι όροι Εκκλησία, Πατέρες, κοινοβιακός μοναχισμός ήσαν …άγνωστοι για ορισμένους, σωματειακούς κ.α., λόγους. Μάλιστα, κάποιοι επανέφεραν ακόμη και την αιρετική, ωριγενιστική, διδασκαλία, ότι η ρήση του Παύλου περί της επάρκειας των «τροφών και σκεπασμάτων» («εχοντες δε διατροφας και σκεπασματα τουτοις αρκεσθησομεθα», Α’ Τιμ. 6,8 ) έχει χαρακτήρα διαχρονικό, και κατά γράμμα,  και όχι επικαιρικό Ακόμη, αναιρεί την άποψη, ότι προσπάθειες χριστιανοσοσιαλιστικές ήσαν αντιγραφές ξενικών και ίσως όχι Ορθοδόξων πολιτικών κομμάτων. Την άποψη αυτή έχω αναγνώση παληότερα, π.χ., στο «ήθος άηθες» του π. Φ. Φάρου.
  7. Κλείνοντας, πρέπει να πούμε, ότι γνωρίζουμε, βέβαια, ως προμάχους της κοινωνικής δικαιοσύνης, της φτωχολογιάς, λόγω της κοσμικού πνεύματος προπαγάνδας, τον …Καρλ Μαρξ μόνο και τα τοιαύτα. Εδώ υπάρχει κάτι καίριο: ο μέγιστος, μάλλον, Αμερικανός οικονομολόγος του 20ου αιώνα, ο J.K. Galbraith λέει σε πολύ γνωστό του έργο, ότι ο Μαρξ συναγωνίζεται τον Μωάμεθ στους «πιστούς», αν θεωρήσουμε το Ευαγγέλιο συλλογικό έργο. Η προσέλκυση, όμως, των μαζών δεν έγινε από το τρίτομο Κεφάλαιό του, που ήταν κατά γενική ομολογία το κύριο («επιστημονικό») έργο του μαρξισμού, αλλά από μία ρήση που περιλαμβάνεται στο «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»( και της Ερφούρτης), που λέει, ότι σημαία του προλεταριάτου θα γίνη ένα σύνθημα: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»! Όμως, το σύνθημα αυτό είναι αυτούσιο αγιογραφικό, αποσπασμένο δε από τις Πράξεις των Αποστόλων (4:34-37)!!! «Δανεισμένο»… Κατά συνέπεια και εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το εξής: να επανοικειοποιηθούμε τα κλεμμένα. Για το καλό όλων…
σ.φ.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής».


Χριστιανικός φεμινισμός;(Και οι συνήθεις κοσμικοί «φεμινιστές».)(μέρος Β’)

16 Οκτωβρίου, 2009

Στα προηγούμενα είδαμε μίαν ορισμένη ανατομία κοσμοθεωρητική των συνήθων κοσμικών φεμινιστών, που είναι, συχνά, ως ελέχθη, «φωταδιστές».

Ειπώθηκε, ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, επειδή ζουν στην «καθολική-συλλογική μας Μητρόπολη» της ελλαδικής αποικίας μας, την Ευρώπη, οιονεί ζουν και σε ένα …παράλληλο σύμπαν. Αν τους ρωτούσαμε, π.χ., αν είχε ποτέ η Ρωμηοσύνη και η Ανατολική -μας- Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «τίτλους ευγενείας», λίμπρο ντ’όρο κ.τ.ο.(βεβαίως, δεν μιλούμε για τις βενετοκρατούμενες περιοχές, την Κέρκυρα κτλ.), φοβούμαι, ότι θα έμεναν έκθετοι. Διότι η παίδευσή τους εκτείνεται το πολύ μέχρι τον Βαρώνο Χόλμπαχ, αυτόν τον «πιο συνεπή υλιστή και αθεϊστή» της φυσικής θρησκείας (και εναγόμενο υπό του Βολταίρου) που αναφέραμε και στα περί αστικού αθεϊσμού σε προηγούμενη ανάρτησίν μας.

Κ. Μοσκώφ: η Ευρώπη είναι η συλλογική μας Μητρόπολη(!)

Κ. Μοσκώφ: η Ευρώπη είναι η "συλλογική μας Μητρόπολη"(!)

Δεύτερον, κάναμε περιγραφήν ακροθιγή στην θεμελιώδη διάκριση που υπάρχει μεταξύ Ορθοδοξίας και Αίρεσης-Δύσης(και αφορά… πάλι σε μία γνωσιολογικά θεμελιώδη διάκριση). Στην Ορθοδοξία έχουμε διάκριση Κτιστού-Ακτίστου που συνεπάγεται διαφορά στα γνωστικά όργανα(«διάνοια» από την μία, και νους-πνεύμα-κέντρο υπαρξιακό από την άλλη), ενώ στην Δύση διάκριση φυσικής και υπερφυσικής γνώσης, που προσεγγίζονται, αμφότερες, με την διάνοια. Για αυτό και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μίλησε και έψεξε τους δυτικόφρονες Χριστιανούς, όπως και οι Γάλλοι διαφωτιστές, για φ α ν τ α σ τ ι κ ή(αυτολεξεί) «θεολογία», δηλαδή για θρησκεία-μεταφυσική.

ντΟλμπάκ:ο συνεπέστερος υλιστής-αθεϊστής Βαρώνος

ντ'Ολμπάκ:ο συνεπέστερος υλιστής-αθεϊστής Βαρώνος

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η ξενομανία, ως κατάρα του ελληνισμού στην διαχρονία του. Το «αεί τιθέασιν εν θαύματι τα αλλότρια ή τα οικεία» του Παυσανία του περιηγητή.Ίσως και για αυτό μας είπε ο καϋμένος ο Ρωζέ Γκαρωντύ l’Occident c’est un accident. Δηλαδή η Δύση είναι ένα ατύχημα. Αλλά αυτά εδώ παρέλκουν.

Ας δούμε τώρα, λοιπόν, αν μπορούμε να μιλήσουμε για χριστιανικό φεμινισμό.

Ο πιετιστικός-ευσεβιστικός ατομοκεντρικός, ηθικιστικός «εκσυγχρονισμός» της Ορθοδοξίας

Είναι γνωστή η θεολογία που αναπτύχθηκε μετεμφυλιακά από ορισμένα χριστιανικά σωματεία με γνωρίσματα λίαν αντορθόδοξα που κινήθηκαν στο πνεύμα του γερμανικού πιετισμού. Πολλοί θα ξέρουν και το ότι ο Θεός ο ίδιος παρουσιάστηκε μέσα από βιβλία όπως το -άκρως ευπώλητον και διαδεδομένον, άρα- του ιδρυτή της ‘Ζωής» π. Ευσεβίου Ματθοπούλου «Ο προορισμός του ανθρώπου» ως ένας δυνάστης, τιμωρός, ένας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μνησίκακος τύραννος. Ένας τύραννος που έστειλε τον γυιο Του, όχι από άπειρη αγάπη(τον μανικώτερο όλων έρωτα), και ελευθερία για να μας σώση από την φθορά, την αμαρτία, τον θάνατο, να «καινίση τα πάντα», να τα κάνει καινούργια, δηλαδή. Τουναντίον: επειδή η Φύση του Θεού προσεβλήθη από την ανθρώπινη αμαρτία και, συγκεκριμένα, το προπατορικόν αμάρτημα και, έτσι, για να σωθούμε, ο μόνος τρόπος για να σωθούμε από την οργή του Θεού και ο μόνος τρόπος ικανοποίησης, έτσι, της θείας δικαιοσύνης, ήταν η ζωή του γυιου Του να δοθή ως αντίλυτρο με άπειρη αξία, και του αναμάρτητου του Χριστού ένεκεν. Είναι η απίθανη θεολογική θεωρία περί satisfactio του Ανσέλμου Κανταβρυγίας(1033-1109). Αυτό αναπαραγόταν και είναι σε πολλά κείμενα εμφανές  και σήμερα σε σημεία, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από σπουδαγμένους «επιστήμονες-ορθολογιστές θεολόγους» στην προτεσταντική Γερμανία. Η τόσο φιλ-ελεύθερη «θεαρχική αδυναμία»(Αγ. Ι. Δαμασκηνός) του Θεού να αφαιρέση την οποιαδήποτε ελευθερία από το κτίσμα Του είναι …τελείως απούσα, βέβαια.

Ο άγιος-αγιοποιημένος Ανσέλμος

Ο "άγιος"-αγιοποιημένος Ανσέλμος Καντερβουρίας

Σε ένα τέτοιο κλίμα κινήθηκε και η ανθρωπολογία και άλλοι τομείς της θεολογίας. Έτσι, στα περί γυναικός, είχαμε μία αιρετική-αντιπατερική θεολογία με ορισμένα διαχρονικά χαρακτηριστικά: ο ηθικισμός, η υποτίμηση της γυναίκας, η πατριαρχία και πολλά άλλα. Ιδιαίτερα, είχαμε μέχρι και το πρότυπο, παρμένο από τον δεύτερο τη τάξει γενάρχη του προτεσταντισμού, Ιωάννη Καλβίνο, του pater familias, του οικογενειάρχη πατέρα-άνδρα, που έχει την απόλυτη εξουσία εντός της οικίας και εν γένει. Αυτά, βέβαια, εισήχθησαν και μέσα από κατηχητικά σχολεία κ.λπ. από την αρχή του εξαρτημένου και, άρα, καταπιεσμένου εθνοτικά κρατιδίου. Οι προτεστάντες μισσιονάριοι-«ιεραπόστολοι» έλυναν και έδεναν, αρκεί να δούμε και την τοτινή άκρως αλλοτριωμένη εκκλησιαστική διοίκηση(όπως και στην Ρωσσία άλλοτε), ώστε να το εννοήσουμε αυτό…

Αυτά τα λέμε, ώστε να γίνη κατανοητό, ότι υπάρχουν πολλές, πάμπολλες δικαιολογίες για παρεξηγήσεις. Ιδιαίτερα δε, όταν και κάποιοι αδελφοί σήμερα, ανεκδιηγήτως, σκέπτονται, ότι επιθυμούν και …αγιοκατατάξεις ορισμένων τέτοιων αιρεσιαρχών καινοτόμων εγχωρίων… Επιπλέον, όταν πολλοί κατά κόσμον επιφανείς κληρικοί διέδιδαν «αντιφεμινιστικές» απόψεις που έγιναν «κανόνας». Έχουν, όμως, αυτά σχέση με την θέση του σώματος της Εκκλησίας, των Πατέρων, πάνω στο προκείμενο;

(συνεχίζεται με το γ’:Η Ορθόδοξη θέση…)

Πάλιν και πολλάκις τα περί «Δεξιάς του Κυρίου» ή περί Παπαθεμελή, Καρατζαφέρη και «αναπαλλοτρίωτης» εκκλησιαστικής περιουσίας

1 Οκτωβρίου, 2009

Διαβάζω στο «Βήμα» της Κυριακής: Ηγετικό στέλεχος επί χρόνια της Επιτροπής Ορθοδόξων της Βουλής, γενικός γραμματέας επί μία δεκαετία της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης των Ορθοδόξων στην οποία συμμετέχουν ορθόδοξοι βουλευτές απ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης και μέλος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ενωσης, της νεολαίας της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή», από την οποία πέρασαν χιλιάδες νέοι των δεκαετιών του ΄50, του ΄60 και του ΄70, ο Στ. Παπαθεμελής μετά τις τελευταίες τοποθετήσεις του κ. Καρατζαφέρη έδειξε ότι δεν αλλάζει εύκολα θέσεις και απόψεις. Εδειξε ότι υποστηρίζει, όπως λένε στενοί του συνεργάτες, τις θέσεις της Εκκλησίας ανεξάρτητα από το κλίμα της εποχής και το υψηλό ρίσκο.

Ο λόγος -το λοιπόν- περί Στ. Παπαθεμελή, προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης, που τελευταίως μάθαμε το αίσιον και φέρελπι, ότι θα έχη(πλην της -επικεφαλής του ψηφοδελτίου- εξαίρετης καθ. και πρυτάνεως του Πα.Μακ. και φιλόπονης συγγραφέως Μ.Νεγρεπόντη-Δελιβάνη) και την συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του καθηγητή της Παντείου και προέδρου της ιστορικής Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου Νεοκλή Σαρρή. Ενδεικτικά, όθεν το πληροφορηθήκαμε, το άρθρο του «Παρόν»-τος.

Δείτε, όμως, τι με «ενοχλεί» και εξανίσταμαι με το άρθρο. Ο Στ. Παπαθεμελής κατέπτυσε την σοσιαλφιλελευθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ και δημιούργησε κάποιο άλλο κόμμα. Με άλλα λόγια, έκανε κριτική εξ ευωνύμων στο μετηλλαγμένο αυτό κόμμα.

Έκτοτε, και σαφώς, ακόμη και προσκείμενοι στην σκληρή (δεξιά-) υπαρκτοεκσυγχρονιστική μερίδα του ΠΑΣΟΚ, μας έλεγαν, ότι… «βρέθηκε αίφνης στην Δεξιά» ή, ακόμη και ότι ήταν δεξιός(sic) ή ό,τι συναφές ένεκα της συνεργασίας με την(ατυχούς, όντως, έμπνευσης, αλλά με πλούσιο ιστορικό προηγούμενο και, άρα, άσχετη αιτολογία) Ν.Δ. το 2004. (Αυτά τα λέω γνωρίζοντας και εγγύθεν θέσεις αγαπητών φίλων ενταγμένων ή και …σκληροπυρηνικών της νεολαίας του κόμματος αυτού.)

Λήθη και αλήθεια δεν τέμνονται ουδαμού…

…και άρα δεν είναι μπορετό να …τεθή στην απολησμονιά η συμμετοχή του εν λόγω πολιτικού προσώπου στην ριζοσπαστικά χριστιανοσοσιαλιστική Χριστιανική Δημοκρατία(με την οποία συνεργάστηκε εκλογικά στις προηγούμενες εκλογές και στην οποίαν την αναφερόμενη στο άρθρο δεκαετία του ’70 στάθηκε αντιπρόεδρος), η πολυειδής σύγκρουση με τα αστοχριστιανικά σωματεία όπως η (τοτινή) «Ζωή», και ακόμη και με τ0 δεσποτικό/δεσποτοκρατικό κατεστημένο, που τον εδίωξε, αντάμα, βέβαια, με πολλούς άλλους Ορθόδοξους φιλοπρόοδους/ανατρεπτικούς αγωνιστές, με τρόπο που θυμίζει αμυδρά και την (ψευδο-)σύνοδο στην Δρυ και τον Χρυσόστομο.

Αντιστασιακά κείμενα του Σ.Π.

Η εκκλησιαστική περιουσία

Πρόκειται για ακανθώδες θέμα που οι φωταδιστάδες και οι συντηρητικοί το αγνοούν αρκετά συνήθως. Υπάρχει το («ιεροκανονικό»/παραδοσιακό) αναπαλλοτρίωτό της, ως γνωστόν. Ό μ ω ς, ο τρόπος λειτουργίας της εν Ελλάδι αυτοκέφαλης Εκκλησίας είναι τελείως εσφαλμένος, κοσμικός στο έπακρον, αντικανονικός, έρχεται σε τέλεια αντίθεση με τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδοξίας, που έρχονται σε αντίθεση με τις εξουσιαστικές φιλαρχίες πολλών Ποιμεναρχών(δεν γενικεύω, ευδήλως).  Όπως έχω ξαναπή, ξέρουμε, ότι γνήσιοι/»αυστηροί» Κολλυβάδες όπως ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος και περισσότερο άλλοι όπως ο Νεόφυτος ο Καυσοκαλυβίτης ήλθαν σε σφοδρή σύγκρουση με το («νωχελικό») εκκλησιαστικό κατεστημένο για το θέμα της κατ’οικονομίαν, αντικανονικής τέλεσης των μνημοσύνων με κόλλυβα εκτός Σαββάτων. Ακόμη και ο Άγιος Μακάριος ο Κορίνθου που δεν ασχολήθηκε, αλλά δεν τα τελούσε Κυριακές παρά μόνο Σάββατα, διώχθηκε(από το Άγιο Όρος) για τούτο. Υπάρχουν πολύ βασικότερα τέτοιας υφής θέματα, όμως, σήμερα, π.χ. του πολιτεύματος της Εκκλησίας, που χρήζουν ζήλου πολύ επίσης. Ένα εξ αυτών είναι η ό ν τ ω ς συνοδικότητα(που σημαίνει δημοκρατικότητα ακριβώς). Όταν αποκατασταθούν αυτά, θα μπορούμε να μιλούμε και για «εκκλησιαστική περιουσία που βρίσκεται στα χέρια της Εκκλησίας» και όχι της -«εν τη Εκκλησία»- Ιεραρχίας και που, άρα, δεν πρέπει να πάη στο αστικό-καπιταλιστικό Κράτος και τους εποφθαλμιούντες. Η περιουσία θα «αξιοποιείται» όχι εκμεταλλευτικά-καπιταλιστικά(για αυτό υπέστη τόσα βασανιστήρια και άπειρες ταπεινώσεις ο αναγεννησιακός λόγιος και μετά Φωτιστής των Ρώσσων Ισαπόστολος Άγιος Μάξιμος ο Βατοπαιδινός/Γραικός), αλλά με συλλογική προσωπική εργασία που θα αποβαίνη προς όφελος όλων και των ενδεών, φτωχών και πάμφτωχων (και ξένων) πρώτων. Στην Γάζα, προ πολλών αιώνων, ο Άγιος Πορφύριος, επίσκοπος, είχε κατορθώση να δίνη ένα μισθό(άνευ εργασίας) που καλύπτει τις ανάγκες τους σε όλους τους ξένους και φτωχούς. Άραγε δεν θα μπορούσαμε σήμερα να το ποιήσουμε αυτό…; Μη γένοιτο (-τοιαύτη πλάνη).

Κατά συνέπεια, διαφωνούμε, μάλλον, με αμφοτέρους.

Πάντως, η προσπάθεια δημιουργία σπίλων στο παρελθόν, για να βολέψη «επιχειρήματα» παροντικά, είναι απαράδεκτη. Δυστυχώς, το κόμμα αυτό έχασε παράλληλα και εξ αρχής πάρα πολλούς και αριστερότατους κοινωνικά και μη-εθνικιστές πατριώτες. Οι γνώστες γνωρίζουν, ότι ο κατάλογος είναι μακρύς. Από τον σπουδαίο συγγραφέα Δαμιανό Βασιλειάδη και την ριζοσπαστική αριστεροπατριωτική Π.Α.Κ.-ική ομάδα του Α.Σ.Κ.Ε. μέχρι τον χριστιανοσοσιαλιστή καθ. Μ. Δρεττάκη, τον Μ. Χαραλαμπίδη και βέβαια τον χριστιανοσοσιαλιστή Στ. Παπαθεμελή(και την ομάδα του Δη.Κ.Κι.). Ιδιαίτερα, ο τελευταιος υπήρξε από τους ελάχιστους που διαφώνησαν ανοιχτά και ειλικρινά(με Κρητικό και Πολύδωρα, ίσως) στο θέμα της σύγκρουσης περί ταυτοτήτων κττ.. Μάλιστα, τότε θύμιζε(scripta manent) στους του κόμματός του τα περί «μπαγιάτικου αστικού αθεϊσμού» που πρεσβεύουν ανοήτως και τα περί νατσιστικού-χιτλερικού αντικληρικαλισμού και (κατ’ευφημισμό) «etat laique» που θέλουν και αυτοί …σοσιαλιστές όντες να εγκαθιδρύσουν. Σήμερα, κάποιος θα συμπλήρωνε με τον ριζικό αντικληρικαλισμό του Λεπέν και του «Εθνικού μετώπου». Όλα αυτά, βέβαια, έχουν ακριβώς ως συνέπεια αυτήν την λίαν οχληρή και μικροπρεπή (μιλώ γενικά, όχι επί τούτου) απόκριση. Ως πότε;