Posts Tagged ‘συμπόνια’

Η Παναγία ως Μητέρα και συμπάσχουσα στα πάθη όλης της Εκκλησίας(οσ. Μαρία Σκομπτσόβα)

15 Αυγούστου, 2016

Maria SkobtsovaΥπάρχει πολύ υλικό σ’αυτόν τον μητρικό πόνο απ’ το οποίο μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μάθουμε σήμερα, και να βγάλουμε συμπεράσματα σε σχέση με τα δικά μας βάσανα. Πρώτα και κύρια, βλέπουμε την ανθρωπότητα του Χριστού, την Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού, του οποίου η Παναγία είναι επίσης η Μητέρα. Και αυτή η έκφραση δεν είναι απλά ένα είδος ευσεβίστικου λυρισμού° αντιστοιχεί ακριβώς στην αντίληψη της Εκκλησίας σαν το Σώμα του Χριστού. Κι αν είν’ έτσι, τότε αυτό που αισθάνθηκε εκείνη σε σχέση με τον Υιό της είναι εξ ίσου αιώνια ζωντανό σε σχέση με την Εκκλησία. Σαν τη Μητέρα της Θεανθρωπότητας -την Εκκλησία- ακόμη και σήμερα διαπερνάται από το πάθος αυτού του Σώματος του Χριστού, το πάθος του κάθε μέλους αυτού του Σώματος. Μ’ άλλα λόγια, όλοι οι αναρίθμητοι σταυροί που η ανθρωπότητα σηκώνει στους ώμους της ακολουθώντας τον Χριστό, γίνονται επίσης αναρίθμητες ρομφαίες που αιώνια διαπερνούν τη μητρική της καρδιά. Εξακολουθεί να συμμετέχει, να συναισθάνεται, να συμπάσχει με κάθε ανθρώπινη ψυχή, όπως τότε στο Γολγοθά.

Οσία Μαρία Σκομπτσόβα, «Για τη μίμηση της Μητέρας του Θεού» [απόσπασμα]

Πηγή: Αγία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945): «Η θυσία του αδελφού», εκδ. Δορκάς, σελ. 85

«Zele compatissement»

3 Φεβρουαρίου, 2013

Zele, με γαλλικό accent, είναι ο ζήλος και zele compatissement ο ζήλος που στηρίζεται στην συμπόνια και προέρχεται από αυτήν. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αυτή η συναισθηματική κατάσταση ήταν από τις κύριες που καθοδηγούσαν ανθρώπους όπως τον πασίγνωστο θεατρικό συγγγραφέα κ.λπ. Μπέρτολτ Μπρεχτ. Η Χάννα Άρεντ αναφέρεται χαρακτηριστικά (στο «Άνθρωποι σε ζοφερούς καιρούς«) στο ότι ο Μπρεχτ ήταν ένας από τους πάρα πολλούς ανθρώπους της Αριστεράς και δη της κομμουνιστικής με την έννοια της μαρξιστικής που έκρυβε τον ζήλο αυτό, τον zele compatissement πίσω από σκληρές επιστημονικές διατυπώσεις και τον εξέφραζε μέσα από αυτές…

(more…)

Σχόλια σε θερινά διαβάσματα… (1)

25 Αυγούστου, 2012

Σήμερα θα σας γράψω ορισμένα γενικά και ειδικότερα σχόλια σε κάποια αναγνώσματα θερινά και μεσοθερινά…

Πρέπει εξ αρχής να σας προειδοποιήσω, όμως, ότι σε κάποια από αυτά ενδέχεται να σας χαλάσω την έκπληξη, αν θέλατε να τα διαβάσετε στο άμεσο ή το απώτερο μέλλον…

1. Για την  «κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά Υιού ο λόγος αρχικά… λοιπόν, πρέπει να ομολογήσω πως είναι ένα από τα καλύτερα φανταστικά έργα, δηλαδή πεζογραφία, που έχω διαβάσει τελευταία. Θα μπορούσαμε άνετα να συγκαταλέξουμε το συγκεκριμένο έργο στην ίδια κατηγορία με τα λογοτεχνικά και ποιητικά γραπτά του Λαμαρτίνου «Paroles d ‘un croyant» -» Στίχοι ενός πιστού» και του Σατωμπριάν «Αταλά» κ.λπ., διότι ο συγγραφέας είναι Χριστιανός και μάλιστα Χριστιανός Ρομαντικός του 19ου αιώνα που έχει πια «πάψει να πιστεύει στις θεωρίες του Βολταίρου», όπως γράφει χαρακτηριστικότατα. Οι θεολογικές αναλύσεις που κάνει αρχικά είναι πραγματικά εξαιρετικές και τονίζουν πάρα πολύ το στοιχείο της συμπόνοιας, ειδικότερα της συμπόνοιας προς τους αμαρτωλούς ανθρώπους και δη τις εκδιδόμενες γυναίκες- η συμπόνια προς όλους τους ανθρώπους τους αναγκεμένους και περιθωριοποιημένους είναι από τις πιο αγαπητές [και συγγενικές] στον Θεό και εκλεκτές αρετές, έλεγε και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «περί φιλοπτωχείας» λόγο του.

(more…)

…Να γεννηθεί ένας νέος θεός μέσα στην καρδιά την παγωμένη…

21 Δεκεμβρίου, 2011

Χριστούγεννα σημαίνουν ότι θα γεννηθεί «ένας μικρός Χριστός» σε λίγες ημέρες, όπως μου είχε αναφέρει κάποτε απλά μία φίλη στις κάπως πομπώδεις ευχές μου… Kαι ένας πολύ πονεμένος ποιητής που παροικούσε μεν την Ιερουσαλήμ, έγραφε κάποτε: «όλοι κοιμούνται κι εγώ ξαγρυπνώ… περιμένω να (ξημερώσει, για να) γεννηθεί ένας θεός στην καρδιά μου την παγωμένη από άγρια φαντάσματα και την μαύρη πίκρα». Αι, λοιπόν, αυτή ακριβώς αυτή είναι η προσδοκία η σωστή, η πρώτιστη, των Χριστουγέννων. Χρόνια και χρόνια, είχαμε μάθει σε ένα «βίο ανοημάτιστο», σε μια ακόμη εκδήλωση της κοινωνίας του θεάματος.

Τα Χριστούγεννα ήταν μια γιορτή που έτρωγε κανείς κουραμπιέδες και μελομακάρονα και αγόραζε καινούργιους δίσκους από το δισκοπωλείο, ενώ έβλεπε τηλεοπτικές σειρές με τους οικιακούς. Με αυτά και με αυτά, βέβαια, στερούσε τον εαυτό του από ό,τι θα μπορούσε να τον κάνει ολόκληρο, να τον κάνει άνθρωπο, να τον αναστήσει, να διώξει μακρυά τους δαίμονες, τα πάθη, την μνησικακία, να μεταμορφώσει τον πόνο…

(more…)