Posts Tagged ‘Σοσιαλισμός’

Ευρωπαϊκή παράδοση και «εξευρωπαϊσμός» της ελληνικής κοινωνίας

20 Οκτωβρίου, 2016

Το παρακάτω κείμενο συνιστά μέρος ευρύτερου κειμένου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Χριστιανική» της 06/10/2016. Θεωρώ ότι εισκομίζει ένα ενδιαφέροντα προβληματισμό γύρω από την διάσταση της ευρωπαϊκής παράδοσης και του έκπαλαι περιλάλητου «εξευρωπαϊσμού της ελληνικής κοινωνίας»

Ευρωπαϊκή παράδοση και εξευρωπαϊσμός

europeanisationΤα προτάγματα του εξευρωπαϊσμού ή εκσυγχρονισμού της κοινωνίας διαπερνούν όλο το πολιτικό φάσμα, και πολύ συχνά είναι απροσδιόριστα και συνθηματολογικά, τουλάχιστον τόσο όσο και αυτά τα πιο πεπαλαιωμένα και παρωχημένα, παλιοκαιρισμένα του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», όπως είχε επισημάνει ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης και γενάρχης της γενιάς του ’30 Γιώργος Θεοτοκάς. Η ευρωπαϊκή παράδοση είναι πολυσύνθετη, έχει πολλά υφάδια που την αποτελούν, άλλα χονδρότερα και άλλα ψιλότερα.
Επίσης πολλοί θεώρησαν ή επιχείρησαν να ισχυριστούν ότι την εκφράζουν ή ενσαρκώνουν. Ο μεγάλος ρωμαιοκαθολικός Γερμανός εκπρόσωπος του κινήματος του Ρωμαντισμού του 19ου αιώνα Νοβάλις έγραψε το περιβόητο βιβλίο του «Χριστιανοσύνη ή άλλως Ευρώπη», συνδέοντας έτσι πολύ ισχυρά ή ταυτίζοντας ακόμη την ευρωπαϊκή παράδοση με έναν ρομαντικής ερμηνείας χριστιανισμό. Ευρωπαϊκή είναι και η δυτική lancelot-guinevereμεσαιωνική παράδοση, που εισήγαγε σε γνωσιολογικό επίπεδο και τον ορθολογισμό- ο Ζακ λε Γκοφ ισχυρίζεται άλλωστε ότι κατά τον Μεσαίωνα γεννήθηκε η Ευρώπη. Ευρωπαϊκός είναι και ο αστικός διαφωτισμός και εγκυκλοπαιδισμός που κατάγεται από τους Βολταίρο και Ντιντερό αντίστοιχα, ευρωπαϊκός είναι ο καπιταλισμός(ο Άνταμ Σμιθ καταγόταν από την Σκωτία), γέννημα του «επιστημονικού πολιτισμού της Ευρώπης» χαρακτήριζε ο Σεφέρης τον ναζισμό, και παρόμοια τοποθετούνταν και η γερμανική Σχολή της Φραγκφούρτης χαρακτηρίζοντάς τον απόληξη του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Επίσης, ευρωπαϊκός είναι και ο σοσιαλισμός του Φουριέ(γαλλικός), του Σαιν-Σιμόν ή του Καρλ Μαρξ. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα ποια είναι εκείνη η πτυχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού που εάν εσωτερικευθεί θα επιφέρει τον περιπόθητο «εξευρωπαισμό της ελληνικής κοινωνίας» και πολιτείας.

(more…)

Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό(του αδ. Ζείδωρου)

24 Οκτωβρίου, 2009

Πέρα από το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό

Του αδ. Ζείδωρου

Στην προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε δεν υπήρξαν σοβαρές αμφισβητήσεις για τη συμμόρφωσή μας με τις οικονομικές επιταγές των υπερκρατικών κέντρων εξουσίας. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα φάνηκαν να διαφωνούν περισσότερο για το αν η οικονομική μας πολιτική θα εξαρτάται από τη μία ή την άλλη δύναμη, παρά για το αν θα πάψει να αποτελεί το παράσιτο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Στηλιτεύοντας αυτή την κατάσταση ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε ομιλία του προ ημερών σημείωσε: «Γίνεται λόγος για έναν πλανητικό καπιταλισμό, ο οποίος επιβάλλει τους ατέγκτους νόμους της αγοράς σε όλη την υφήλιο, για μία «τρομοκρατία της αγοράς». Η απόλυτη προτεραιότητα της οικονομίας και ο ανάλγητος ανταγωνισμός αποτελούν μία παγερή πραγματικότητα, η οποία δυναμιτίζει το κοινωνικό κράτος και προβάλλει το δίκαιο του οικονομικώς ισχυροτέρου ως μονόδρομο προς την ευημερία. Η παγκοσμιοποίηση απειλεί να συνθλίψει και να εξαφανίσει την ετερότητα των προσώπων μέσα στην απρόσωπη ανωνυμία του γιγαντισμού των οικονομικών εξελίξεων και μεγεθών».

Ως Χριστιανοί ίσως να μην μπορούμε να αλλάξουμε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και τον εγωισμό. Κι αυτό γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά πως, κι αν χτυπήσουμε τον εγωισμό με επαναστατικό τρόπο στις οικονομικές του εκδηλώσεις, χωρίς να απαλλαγούμε από την εσωτερική του κακία, γρήγορα θα παρουσιασθεί ξανά ύπουλα μεταμφιεσμένος. Μήπως κάτι τέτοιο δε συνέβη και με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, ο οποίος κατέληξε κρατικός καπιταλισμός; Μήπως ο υλισμός ως βάση του καπιταλισμού δεν είναι κυρίαρχος και στο σοσιαλισμό; Αυτή είναι η ψυχολογική πείρα, που έχει αποκτήσει ο Χριστιανισμός από τους είκοσι αιώνες ζωής του. Μα κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είναι, ωστόσο, στο χέρι μας να μεταβάλλουμε τον τρόπο που εμείς συμμετέχουμε στο σύστημα αυτό και πρωτίστως τον τρόπο που διαχειριζόμαστε το εισόδημα και την περιουσία μας.

Σύμφωνα με τις Παροιμίες, ο ευσεβής άνθρωπος παρακαλεί το Θεό: «πλοῦτον δὲ καὶ πενίαν μή μοι δῷς, σύνταξόν δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐτάρκη» (κεφ. ΚΔ΄). Ο Ιερός Συγγραφέας ζητάει από το Θεό την αυτάρκεια, τα αγαθά εκείνα που είναι απαραίτητα για την επιβίωσή του και όχι άλλα. Στην Καινή Διαθήκη, το ιδεώδες σύστημα της ιδιοκτησίας αποκρυσταλλώνεται στην πρακτική των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. «Πάντες δὲ οἱ πιστεύοντες ἦσαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ εἶχον ἅπαντα κοινά» (Πραξ. β΄ 44). Η κοινοκτημοσύνη εν αγάπη εντάσσεται στο θαύμα της πρωτοχριστιανικής ζωής και διά της Αγίας Γραφής κηρύσσεται σ’ όλη την Οικουμένη. Με την εμφάνιση του κοινοβιακού μοναχισμού, η κοινοκτημοσύνη θα εφαρμοστεί για περισσότερα από 1700 χρόνια. Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προβάλλοντας σαν πρότυπο ορθόδοξης ζωής το μοναστικό κοινόβιο έλεγε σ’ ένα λόγο του πώς θέλει, ονειρεύεται να φτιάξει τη χριστιανική κοινωνία: «Σ’ όσα λέγαμε μέχρι τώρα, ας τονίσουμε και τούτο: Και όλοι να πουλήσουν όλα τα υπάρχοντά τους, και να φέρουν εδώ τις εισπράξεις, μπροστά μας. Με τα λόγια το λέω. Μην ταραζόσαστε. Κανείς, ούτε πλούσιος, ούτε φτωχός… Έτσι και στα μοναστήρια τώρα ζουν, όπως άλλοτε οι πρώτοι πιστοί Χριστιανοί στα Ιεροσόλυμα… Αν όμως είχαμε την πείρα της κοινοβιακής ζωής, τότε θα ‘χατε κι εσείς όλο το θάρρος να την πραγματοποιήσετε. Και πόση χάρη έχει αυτός ο τρόπος ζωής… Αν προχωρούμε έτσι, σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, πιστεύω στο Θεό, ότι κι αυτό θα γίνει. Μόνο να ‘χετε εμπιστοσύνη σ’ εμένα, και με την τάξη θα κατορθώσουμε να το πραγματοποιήσουμε. Κι αν δώσει ο Θεός ζωή, πιστεύω, πως γρήγορα θα σας οδηγήσω σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, στην κοινοκτημοσύνη.» (Εις τας πράξεις, 11, 3)


Η πατερική γραμματεία έχει ασχοληθεί εκτενώς με το σύστημα της χριστιανικής κοινοκτημοσύνης ως το ιδανικό σύστημα ιδιοκτησίας. Συνοπτικά μπορούμε να παρατηρήσουμε:

Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, η μοναστική κοινοβιακή ζωή είναι το πρότυπο της κοινωνικής και οικονομικής τους ζωής. Αντίστοιχα, η κοινοκτημοσύνη, όπως τη βρίσκουμε στα έργα του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, του Μεγάλου Βασιλείου και του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, είναι το ψηλότερο σκαλοπάτι της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου στην κλίμακα της ιδιοκτησίας. Ανώτερη από αυτήν και πάνω από τις φυσικές δυνάμεις του ανθρώπου είναι μόνο η ακτημοσύνη.

Η κοινοκτημοσύνη εφαρμόζεται με επιτυχία σε μικρές κοινότητες, που τα μέλη τους συνδέονται με τη χριστιανική αγάπη, γιατί η ιδιοκτησία «του Κυρίου» είναι για όλους τους «δούλους» του. Είναι η συνέπεια της τέλειας αγάπης, γιατί ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπάει εξίσου όλους τους ανθρώπους, όπως ο Θεός. «Εκείνος που έχει τον πλησίον του σαν τον εαυτό του, δεν ανέχεται να έχει ο ίδιος τίποτα περισσότερο απ’ τον πλησίον του», παρατηρεί ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Με την χριστιανική κοινοκτημοσύνη καταργείται ή περιορίζεται η ατομική ιδιοκτησία και εξαλείφεται το ατομιστικού (ειδωλολατρικό-ρωμαϊκό-σύγχρονο ευρωπαϊκό) πνεύμα, που είναι και η αιτία γένεσης για τις ζήλειες, τις φιλονικίες, τους χωρισμούς, τις έχθρες και τους πολέμους. «Το σον και το εμόν εξώρισται», λέει ο Ιερός Χρυσόστομος. Με την κοινοκτημοσύνη επέρχεται η ουσιαστική ισότητα και ενότητα των ανθρώπων και στα υλικά αγαθά. Χωρίς αυτές, ολόκληρη η ουμανιστική φιλολογία περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραμένει κουτσή. Γι’ αυτό, και όποιος έχει ατομική ιδιοκτησία μέσα στο κοινόβιο θεωρείται προδότης σαν τον Ιούδα. Όπως λέει ο Μ. Βασίλειος, η «ιδιάζουσα κτήσις» είναι κλοπή.

Αιτία και βάση της κοινοκτημοσύνης αποτελεί η αγάπη, γι’ αυτό και μας χαρίζει την ευλογία του Θεού. Με αυτήν δημιουργείται η υποδειγματική ανθρώπινη κοινωνία, με αποτέλεσμα ακόμη και οι άπιστοι να γίνονται Χριστιανοί από το θαυμασμό τους για την αγαπητική οργάνωση των Χριστιανών, να ενώνεται όλος ο κόσμος κι έτσι να δοξάζεται ο Θεός στη γη. Η κοινοκτημοσύνη είναι ικανή «την οικουμένην επιστρέψαι άπασαν», όπως λέει ο Άγ. Ιω. Χρυσόστομος. Αντίστοιχα, η χριστιανική κοινοβιακή ζωή βοηθάει ηθικά και πνευματικά τον άνθρωπο, γιατί τον απαλλάσσει από τις πολλές φροντίδες για τα υλικά αγαθά κι έτσι τον βοηθάει χρονικά και ηθικά για ν’ ασχοληθεί με τα πνευματικά. Καταργεί την υπερηφάνεια του πλουσίου και δίνει αξιοπρεπή αλλά χωρίς εγωισμό ζωή στο φτωχό. Αναπτύσσει τη συνεργασία, την ενότητα και τη συναισθηματικότητα των ανθρώπων, την εμπιστοσύνη στο Θεό και στον κάθε αδελφό, και τελικά την αγάπη στον άνθρωπο και στο Θεό, κι έτσι ο άνθρωπος και σ’ αυτή τη γη ζει ευτυχισμένος.

Όλα αυτά ίσως ηχούν παράξενα στα αφτιά μας, γιατί είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην αφθονία και την απόλαυση. Τα οικονομικά αδιέξοδα όμως και η πίεση που δέχονται σήμερα οι πανεπιστημιακοί πτυχιούχοι στην αγορά εργασίας αργά ή γρήγορα θα μας αναγκάσουν να τα σκεφτούμε. Ίσως είναι ο καιρός να γυρίσουμε στην απλή ζωή της κοινότητας. Τα οφέλη θα είναι τεράστια για την πνευματική μας ζωή, αλλά θα βοηθήσουν και στην απήχηση του χριστιανικού μηνύματος στη σύγχρονη κοινωνία. Γιατί ο Χριστιανισμός «είναι στην ουσία της αποστολής του προοδευτικός. Δεν έρχεται να μας πει ότι τα ανθρώπινα έχουν «ευ και καλώς», ίσα-ίσα ζητάει το νέο, που θα είναι συγχρόνως και καλύτερο. Τους «καινούς ουρανούς και την καινήν γην», εν οις δικαιοσύνη κατοικεί» (Αλέξανδρος Τσιριντάνης).

(Το κείμενο είναι βασισμένο στο βιβλίο «Το πρόβλημα του θεσμού της ιδιοκτησίας» του Ν. Θ. Μπουγάτσου των εκδόσεων «Κοράλι»)

σημ. φιλαλήθους/philalethe00: Το κείμενο παραχωρήθηκε εκθύμως από τον αδελφό σε… σύναξιν διαλεκτική, και η πρώτη δημοσίευσή του εγένετο ώδε.
Να σημειωθή, ότι το θεωρήσαμε αξιόλογο για τον λόγο, ότι:
-προβάλλει ένα πολύ διαφορετικό λόγο από το καλβινιστικό απολιτίκ.
-προβάλλει την αυτοοργάνωσή μας ως Εκκλησίας και την ανεξαρτησία μας από το Κράτος μέσα από μία επαναστατική αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων σύμφωνα με τους Πατέρες.
Δεν συμφωνούμε, βέβαια, με τον «ιστορικό πεσσιμισμό», για να χρησιμοποιήσω μία αυτοαναφορική φράση του πρώιμου Μπερντιάεφ, που φαίνεται να διαπερνά εν τινί μέτρω το κείμενο, όπως δεν συμφωνεί και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς κ.π.α. Παραταύτα, είναι ένα έξοχο παράδειγμα της καλής χριστιανοκοινωνικοπολιτικής ανησυχίας που αναζωογονείται σε ένα μέρος -ημών- της Ορθόδοξης Χριστιανικής νεολαίας.


Τι θα ψηφίσουμε;(Η Χριστιανική μας τοποθέτηση στο πολιτικό φάσμα.)

18 Σεπτεμβρίου, 2009

Όπως όλοι ξέρουμε, οι εκλογές, οπότε θα ασκήσουμε στο προαντιπροσωπευτικό μας πολιτικό «μας» σύστημα τα… πλέρια πολιτικά μας δικαιώματα,  επέρχονται. Αλλά ποια είναι η δική μας τοποθέτηση στον (κοινωνικό) πολιτικό άξονα; Είμαστε… δεξιοί, καπιταλιστές, μαρξιστές; Συντήρησις ή πρόοδος, όπως ρωτούσε και ο Αλ. Τσιριντάνης-Μελίτης παληότερα;

Jesus

Ας δούμε τι έγραψε περί τούτου ο παλαίμαχος γνωστός συγγραφέας, δοκιμιογράφος κτλ. Κώστας Σαρδελής, που δεν διεκρίνετο για την «πολιτική» του στράτευση:

«Θέλω, αγαπητοί μου, να σταθώ, ακόμα λίγο στο σημείο αυτό, για να πω, ότι η δική μας παράδοση δεν είναι ούτε καπιταλιστική, ούτε σοσιαλιστική, ούτε μαρξιστική. Είμαστε π ι ο  α ρ ι σ τ ε ρ ά   κ α ι  α π ό  τ ο ν  π ι ο  α ρ ι σ τ ε ρ ό. Γιατί η παράδοση η δική μας, η ελληνική, είναι κοινοβιακή-ασκητική, που προϋποθέτει ορθόδοξη πνευματικότητα  και το ήθος της καθ’ημάς Ανατολής. Αυτό είναι το δικό μας Πολίτευμα.»(Η προδομένη παράδοση, οι Γραικύλοι της σήμερον, σ. 36)

Υστερόγραφον: Οι εντονοποιήσεις και οι υπογραμμίσεις του φιλαλήθη/philalethe00. Τα αραιά γράμματα του συγγραφέως/εκδότη.
Υστερόγραφον2: Yπ’ όψει των οπαδών της «καθεστηκυΐας τάξης» «Χριστιανών».

Νέες εκδόσεις πολιτικής Θεολογίας…!(μέρος Α’)

12 Ιουνίου, 2009

Τρεις οι νέες εκδόσεις που μας εντυπωσίασαν και που μελετήσαμε εν όλω ή εν (μείζονι) μέρει.

Α) Ο σοσιαλισμός μέσα από τα αγιωτικά κείμενα της Αγίας Γραφής και της πατερικής σοφίας

Βιογραφικό σημείωμα ευρίσκουμε εδώ, μαζύ με τις πολλές και ετερόκλητες «τιμητικές διακρίσεις» του συγγραφέως αδ.  Ν. Νικολάου. Ο ίδιος έχει υπάρξη συγγραφέας και άλλων ιδιαζούσης αξίας & θεματολογίας έργων, όπως κάποιου για τα λησμονημένα «ράσα του αντιστασιακού αγώνα του λαού μας», όπου αναφέρεται στην Εθνική Αντίσταση και, ιδιαίτερα, στους συνεργαζόμενους με το ΕΑΜ ποιμένες, μοναχούς, μοναχές, ποιμενάρχες κτλ., ιδιαίτερα δε στην Εύβοια.

Όσον αφορά το ίδιο το έργο, ο συγγραφέας καταθέτει μία πληθώρα στοιχείων με ένα λόγο καταφανώς «καλλιεπή», αλλά και ορθοεπή, αν και οπωσδήποτε όχι τυπικά δομημένου ή με την οικονομία λόγου τύπου Ludwig Wittgenstein.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, πιο καταλεπτώς, ο συγγραφέας παραθέτει ένα θαυμάσιο αποθησαύρισμα λόγων των Πατέρων, αλλά και σημαινόντων Χριστιανών Θεολόγων,  και προσωπικοτήτων, όπως

α) ο «πρύτανις των θεολόγων», Έλληνας, όντως δε και ιδιαιτέρως νεοπλατωνίζων Ωριγένης

β) ο Ευστάθιος Σεβαστείας, που παραινεί κατά το Σ. Ιερών κανόνων Ράλλη-Ποτλή μαζί με»αντάρτικη ομάδα»(κατά τον συγγραφέα) τους δούλους «καταλιμπάνειν τους δεσπότας» και να μην τους υπακούουν.

γ) ο φιλοπλατωνικός Κλήμης Αλεξανδρείας

δ) ο Πατέρας Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος/Ναζιανζηνός που μιλεί για την δουλεία ως μία εξοργιστική παρά φύση κατάσταση όπου οι άνθρωποι βάζουν πάνω από τον Θεό την εξουσία τους, ενώ η «δουλεία» είναι μόνο των αλόγων.

ε) ο Χρυσόστομος

ς) ο Μέγας Βασίλειος

και πολλοί άλλοι.

Ο Ν.Β. μιλά για τον εξελικτικό σοσιαλισμό και τους εξελικτικούς σοσιαλιστές ως το σωστό είδος εν αντιθέσει με τους δογματικούς μαρξιστές, που υπολείπονται σαφώς. Αναφέρεται, ακόμη, και στο σφυροδρέπανο σε μία εντυπωσιακή αναφορά, πως η προέλευσή του είναι παλαιοδιαθηκική(!).

Β)Χριστιανικός πολιτικός λόγος

Ένα βιβλίο του αρχ.-Φυσικού  Ι. Κωστώφ το οποίο είχα την ευλογία να έχω τον χρόνο να μελετήσω ολόκληρο. Βασικά, πρόκειται για μία συναγωγή, συλλογή αποσπασμάτων εξαιρετικά ενδιαφερόντων από ποικίλους, Χριστιανούς συγγραφείς περί Ορθοδοξίας ή Χριστιανισμού και πολιτικής. Έμφαση στην έκταση έχουν οπωσδήποτε οι Ν. Ψαρουδάκης, ιδιαίτερα τούτος, αλλά και  ο χριστιανός «διακεκριμμένος» καθηγητής Νομικής  Αλ. Τσιριντάνης. Τα παρατιθέμενα κείμενα είναι ακόμη των Ευ. Θεοδώρου, Ν. Μπερντιάγεφ, Σ. Παπαθεμελή, π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, γέροντα Παΐσιου, Αγίου Ν. Βελιμίροβιτς κπα.

Καλύπτουν, επίσης, ένα ευρύ φάσμα θεμάτων σχετικά με τις σχέσεις Ορθοδοξίας και Πολιτικής, αλλά και τις σχέσεις Ορθοδοξίας και πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών συστημάτων.

Τα αποσπάσματα που κατατίθενται είναι όντως «διαμάντια» και πολύ «πετυχημένα», καταλήγουν δε στην υποστήριξι της καθόδου Χριστιανικής πολιτικής παράταξης και στην σαφέστατη δυνατότητα καθόδου στον πολιτικό στίβο Χριστιανών, κάτι με το οποίο συμφωνούμε ως απολύτως «αυτοδίκαιο» χριστιανικά, Πατερικά.

Προσωπικά μιλώντας, κάτι που θεώρησα άκρως διαφωτιστικό και αλίευμα εξαίρετο στο εν λόγω πόνημα(κυριολεκτικώς) είναι οι θέσεις του Ar. Toynbee και Ευ. Θεοδώρου για το εν λόγω θέμα. Ο πασίγνωστος διανοητής, συγγραφέας και ακ. διδάσκαλος Ιστορίας και ειδικότερα Ιστορίας του πολιτισμού A. Toynbee θεωρεί τον κομμουνισμό περίπου ως ένα φύλλο από την Αγία Γραφή που θαρρεί, ότι είναι ολόκληρη. Ο δε Θεοδώρου, ομ. καθηγητής της Θεολογικής, αναφέρει την οιονεί, κατά την γνώμη μας,  απαρχή της διάστασης μεταξύ προμαρξιστικού κομμουνισμού και χριστιανισμού, αυτήν που θεωρητικά λογίζεται, ότι ανήρεσε ο σύγχρονος πασίγνωστος φιλόσοφος της σχολής της Φραγκφούρτης και ακαδημαϊκός Ernst Bloch που έγραψε, μάλιστα, ειδικό βιβλίο για τον επαναστάτη Χριστιανό θεολόγο εποχής του Λουθήρου Θωμά Μύντσερ. Έτσι, αναφέρεται στον Weitling, που έλεγε κάτι παρόμοιο με αυτό που είπε και ο σοσιαλιστής θεωρητικός Saint-Simon στο τελευταίο του βιβλίο «Νέος Χριστιανισμός«, και ο  Φ. Κάστρο στις μέρες μας:  ότι η Εκκλησία πρέπει να εμπνεύση την επανάσταση και τον κομμουνισμό/σοσιαλισμό μέσω των δεσμών της αγάπης, κηρύσσοντας έτσι ένα ιδίωμα που τότε δεν ήταν ιδίωμα, αλλά κορμός: ένα επαναστατικό χριστιανικό κομμουνισμό.

Ο Θεοδώρου αναφέρει, ότι οι νεανίες τότε(~1846) Μαρξ και Ένγκελς έδιωξαν τεχνηέντως πλην …σαφώς τον προσωπικό φίλο του Weitling και κοινωνό των θέσεών του από την ένωση Γερμανών εργατών Χέρμαν Κρήγκε. Του είπαν, ότι μιλάει για «σαλιαρίσματα περί αγάπης»(!) και ότι όλα αυτά είναι -ναι, σωστά το μαντέψατε- αντανακλάσεις της εκμεταλλευτικής κοινωνίας κατά το πασίγνωστο καθολικό(-ης εφαρμογής), θρησκευτικό και δη δεισιδαιμονικό σχήμα του μαρξισμού «βάση(=οικονομία)-υπερδομή»!!! Βεβαίως, ο Weitling είπε στον φίλο του, ότι αυτή η απομάκρυνση προοριζόταν για τον ίδιο…

O Wilhelm Weitling

O Wilhelm Weitling

Ενώ θα μπορούσε να προσθέση, εμπνεόμενος και ελάχιστα από θέσεις αγωνιστών του χριστιανικού σοσιαλισμού όπως ο Ν. Ψαρουδάκης που συμπίπτουν με αυτή (την αναφερόμενη στο προκείμενο βιβλίο) του π. Επ. Θεοδωρόπουλου, ότι ο μαρξισμός (ως αστικής φιλοσοφίας δηλ. υλιστικής, αθεϊστικής, και οικονομικίστικης)  ουδεμία σχέση μπορεί να έχη -ως φορέας των αστικών περιττωμάτων- με υψηλές και, μάλιστα, χριστιανικές έννοιες και αξίες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η κοινωνική ισότητα, η -θεσμική, ακόμη- απάλειψη της εργασιακής εκμετάλλευσης που οι Πατέρες εξισώνουν με τον φόνο.

Δυστυχώς, όμως, πολλά τέτοια τραίνα φαίνεται, πως χάθηκαν… Και για αυτό ακριβώς τέτοιες εκδόσεις είναι άξιες πολλών επαίνων και επικροτήσεων…! (Διότι ζητούν πίσω τα κλεμμένα.)

(συνεχίζεται)