Posts Tagged ‘Σημίτης’

16 το 2000

22 Μαρτίου, 2019

Οι ειδήσεις των μιντιαρχών των ιδιωτικών καναλιών και του διαπλεκόμενου Τύπου, ως γνωστόν, πάντοτε απεικόνιζαν μιας δικής τους έμπνευσης πραγματικότητα. Τα περίφημα Fake news είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου μιας εκδοχής της πραγματικότητας η οποία είναι τόσο διαστρεβλωμένη που καταντάει εντελώς εικονική.

Δυστυχώς –και παρ’ότι οι μεγάλες εφημερίδες υπήρξαν σχεδόν πάντοτε λογιστικά ζημιογόνες επιχειρήσεις για τους μεγαλώνυμους ιδιοκτήτες τους- οι σκοπιμότητες αυτές συχνά διαφεύγουν από τον απλό άνθρωπο, ο οποίος, προσκείμενος ή προσεγγίζοντας τη μια ή την άλλη ιδεολογική παράταξη, έχει την πλάνη ότι διαβάζει κάποιο ρεπορτάζ άξιο λόγου με γνώμονα την αλήθεια.

Για να είμαστε δίκαιοι, υπήρχαν και υπάρχουν συντάκτες μεγάλων –και καραμπινάτα διαπλεκόμενων- μέσων μαζικής ενημέρωσης οι οποίοι πουλούσαν μεν την εργατική τους δύναμη, αλλά όχι και τη συνείδησή τους ή την ανεξαρτησία της γνώμης τους, άνθρωποι τίμιοι που αξίζουν πολλών συγχαρητηρίων για τη στάση τους μέσα σε καιρούς όπου η ευσυνειδησία σπάνιζε ακόμη περισσότερο.

Χαρακτηριστική η περίπτωση του τέως Στρατηγού της εκσυγχρονιστικής κυβέρνησης του κ. Σημίτη κ. Τσουκάτου, ο οποίος ομολόγησε ότι ο ίδιος και το κόμμα του έλαβε μόνο το εκλογικό έτος 2000 16 δις. Δραχμές «εταιρικές χρηματοδοτήσεις». Για την εκλογική νίκη του, το πανίσχυρο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα Σημίτη βασίστηκε κατά τα ¾ σε χρηματοδοτήσεις τύπου Siemens.

(more…)

Σκελετοί στην ντουλάπα

27 Φεβρουαρίου, 2014

elia1Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, έχει μαθευτεί δια μέσου των διαδικτυακών ΜΜΕ η ρήξη μεταξύ της κίνησης των 58 και του ΠΑΣΟΚ σε ό,τι αφορά τις επικείμενες ευρωεκλογές. Αποσύρεται από τον σχηματισμό, μαθαίνουμε, της «Ελιάς». Από ό,τι φαίνεται λοιπόν, απέτυχε η περιπόθητη, κατά μία αξιοπρόσεκτη γνώμη, για την εκλογική σωτηρία του ΠΑΣΟΚ συνεργασία με την «κίνηση των 58».

Ο σοβαρός αναγνώστης και ακροατής όλων αυτών των ειδήσεων και πραγμάτων σίγουρα διερωτάται τα εξής: Τι ακριβώς εκπροσωπεί ιδεολογικοπολιτικά η «κίνηση των 58»; Ποια η λαϊκή της υποστήριξη;  Για ποιον λόγο τυγχάνει τέτοιας απίθανης υπερπροβολής εκ μέρους συγκεκριμένων διαπλεκόμενων μιντιακών συγκροτημάτων;  Ποια η σχέση της ιδεολογίας της με την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία  όλων των περασμένων ετών και ειδικότερα των μνημονίων;

Πρώτα-πρώτα, οφείλουμε μια εκτίμηση που θα διαυγάσει και ξεκαθαρίσει τον χρονισμό της πρωτοβουλίας αυτής: η κίνηση αυτή επιχειρεί να επωφεληθεί από την ευκαιρία που παρουσιάζεται από το γεγονός του πλήρους ξεφουσκώματος του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ. Επιχειρεί να φανεί ως μια νέα «Κεντροαριστερά» δηλαδή η οποία φιλοδοξεί να λάβει την θέση του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, σκέπτονται, ένα κόμμα της Αριστεράς. Ως τώρα δε, τα δύο μεγάλα κόμματα ανήκαν στην λεγόμενη Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά. Η ευκαιρία πασίδηλη.

(more…)

«Πού να σε βρω, σε ποιο κάλπικο όνειρο…» ή προεκλογικαί επισημάνσεις(1)

3 Οκτωβρίου, 2009

Βεβαίως, οι εκλογές εμπίπτουν σε αυτό που λέμε θεολογικά θλίψις, δηλαδή δοκιμασία. 🙂

Αλλά, όπως μας είπε και η Αυτοαλήθεια(ναι, σαφώς δεν είναι βιβλίο η αλήθεια, όπως νομίζουν οι αγαπητοί Προτεστάντες), «εν αυτώ τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

Βεβαίως, σε αυτήν την θλίψιν-δοκιμασία, πρέπει να επισημάνουμε, χωρίς κοινωνιομετρικές βεβαιώσεις έστω, ότι οι περισσότεροι σήμερα περνάνε κάτω από τον πήχυ. Είναι «ορθολογιστές» οι άνθρωποι, με την έννοια, βέβαια, που το εννοούν οι εν Ελλάδι οπαδοί του αστικού Γαλλικού Διαφωτισμού, που  κατά τεκμήριο αγνοούν συχνότατα και περίπου πλήρως καν τι σημαίνει Ορθός Λόγος. Δηλαδή σκέπτονται «πώς θα επιβιώσουμε;», «τα πράγματα είναι δύσκολα», «θα μείνει άνεργο το παιδί, εάν δεν το βολέψουμε κάπου» και έτσι, με απόλυτη… λογική συνέπεια, καταλήγουν στο ότι θα ψηφίσουν το τάδε βο(υ)λευτή του, δυστυχώς, διττού μονοκομματισμού. Η Θεία Πρόνοια (την οποία γνώριζε ακόμη και ο Πωλ Λαφάργκ), η Θεία Οικονομία …αι, πια δεν είναι επιστημονικά πράγματα αυτά.  Ακόμη, η εκκοσμικευμένη Θεία Πρόνοια του μαρξισμού δεν είδαμε, ότι είχε καρπούς πολλούς και αγλαούς, αλλά μάλλον μεταλλάχθηκε σε πολλά πρόσωπα στην χυδαιότερη -και ασοφότερη- συμφεροντολογία και την εφαρμογή της φιλοσοφίας του ηδονισμού.

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Σύντομος, σταχυολογητικός περίπλους

Η «Νέα Δημοκρατία«, η πάλαι ποτέ, μεταπολιτευτικά, ολίγον υπερφίαλα αυτοκαλούμενη «ριζοσπαστική και φιλελεύθερη παράταξη» του Κων/νου Καραμανλή του πρεσβυτέρου, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν θεώρησα, ότι έχει κάποια όντως, τωόντι, και συγκροτημένη ιδεολογία. Ίσως επηρεάστηκα υπέρμετρα από το γεγονός, ότι το μόνο μέλος της φοιτητικής της παρατάξεως(ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ως ιδεολόγο(ο ατομισμός δεν είναι «ιδεολογία», είναι ένας ορισμένος χυδαίος αστικός-δεξιός υλισμός), μετά από ένα έτος, «αυτομόλησε» και προσεχώρησε στην ΠΑΣΠ(!). Θεωρητικοί, «οργανικοί διανοούμενοι» με την ευρεία έννοια, ευπαίδευτοι και υπερκομματικοί εν τινί μέτρω, έστω, άνθρωποι, της παράταξης, όπως ο Γιώργος Στεφανάκης, που ανακάλυψα τελευταία(βλ. συλλογή άρθρων «1984+1», εκδ. Ελλ. Ευρωεκδοτικής), δεν βλέπω, ότι είναι «ενεργοί», όπως άλλοτε.

Παλαιή εικών με τον ισλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Παλαιή εικών με τον ισλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Βεβαίως, βεβαιότατα, υπήρξαν ενέργειες θετικές, που υπερέβησαν το σχήμα της εξάρτησης, που έτειναν σε μία στοιχειώδη, εθνικά αξιοπρεπή, «λαϊκή κυριαρχία» και «εθνική ανεξαρτησία», που είναι από τα πάγια, σταθερά αιτήματα ημών των πολιτικοποιημένων Χριστιανών, αλλά και της Αριστεράς, τουλάχιστον προ του…… εξαμερικανισμού ενός μεγάλου μέρους των κομματικών αξιωματούχων της. Αυτά αναγνωρίστηκαν από πολλούς παληούς αριστερούς, και είχαν αύρα ανδρεοπαπανδρεϊκή, όπως ειπώθηκε ορθά. Υπάρχει, άραγε, σήμερα, όμως, μία τέτοια πρόθεση από κάποιους συμπολιτευομένους;

Κατά τα άλλα, οι οδηγίες που θέλει να υιοθετήσουμε ο κος πρωθυπουργός μας μετεκλογικώς όντως φέρουν την συνθλιπτικά βαριά σφραγίδα των σημιτικών, δεξιών, μονεταριστικών φαιδροτήτων, που είναι κατασκευασμένες για να ευνοούν τους πλουσίους και τους καπιταλιστές σε ακραίο βαθμό, αν και παρουσιάστηκαν και από τον κο Σημίτη και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕπισκότισης -που για αυτό έλαβε ρητώς εύσημα από έντυπα της παληάς καπιταλιστικής αστοπατριωτικής δεξιάς, όπως η Εφ. Εστία–  ως προϊόντα προηγμένης, οιονεί εξωπολιτικής τεχνικής(!). Ήταν γνωστό δε, ότι μετά από τοσαύτα και τηλικαύτα έτη «λιτότητας»(ως αν), δημοσιονομικής «σταθερότητας» και τα όμοια, το Κράτος θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει, ότι οι πλεονασματικοί προϋπολογισμοί επιτυγχάνονται, όταν μπορούμε να έχουμε ελλειμματικούς τέτοιους, και άρα όταν δεν έχουμε σε σέβας επάρατα και απομυθευμένα στο έπακρον, ακόμη και για τους διανοητές-φερέφωνα των ελίτ,  Σύμφωνα Σταθερότητας. Η ακραιφνής αυτή προαγγελόμενη,-τέλος- δημοσιονομική σταθερότητα μάλλον ισοδυναμεί, για να θυμηθώ τον Καρυωτάκη και τις «επιστημονικές» επισημάνσεις της καθηγήτριας-Πρυτάνεως Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο «Παρόν«, με ιδανική αυτοχειρία.(συνεχίζεται…)

«Αυτό που δεν τόλμησε να πει (ανοιχτά) κανένας Δεξιός μεταπολεμικά το είπε ο Σημίτης…»

24 Σεπτεμβρίου, 2009

Όλοι γνωρίζουμε, ότι οι δεξιές κυβερνήσεις ανέκαθεν είχαν ένα πολύ έντονο φιλοαμερικανισμό/φιλοατλαντισμό. Είναι  ένα μόνιμο χαρακτηριστικό αυτής της ιδεολογίας. Μάλιστα, έχει υποστηρικτή πολυ τεκμηριωμένα, ότι η πιο φιλοαμερικανική/φιλοατλαντική εξωτερική πολιτική ασκήθηκε από την «Χούντα των συνταγματαρχών» και είναι εγνωσμένη η αντίθεση του Γεωργίου Παπανδρέου στον «προοδευτικόν» Λίντον Τζόνσον(το αντίστοιχο του Κλίντον για την περίοδο 1993-2001) στο σχέδιο Άτσεσον για την Κύπρο, για αυτό το  ε θ ν ι κ ό  θέμα, η οποία προκάλεσε την μήνιν των Αμερικανών και επέφερε την Δικτατορία, που έκανε πολλά για να προδώση το ζήτημα της Κύπρου. Βέβαια, η δεξιά και η άκρα δεξιά είχε συχνά και ένα φιλοτουρκισμό εντονότατο, ιδιαίτερα η παπαδοπουλική δικτατορία, που επιθυμούσε την… συνεργασία-ομοσπονδιοποίηση των δύο χωρών.

Η αντί-θεση σε αυτήν την πολιτική έχει να κάνη και με την αριστερά στην χώρα μας, αρχετυπικά.

Με βάση αυτούς τους λογισμούς, αντιλαμβάνεται κανείς καταλεπτώς το λεχθέν υπό ενός παλαίμαχου της ζωής, θα έλεγα αρκετά αντιπροσωπευτικού μεγάλου -δόξα τω Θεώ, ακόμη- τμήματος του λαού, που έτυχε να ακούσω να μιλάη σε φιλική παρέα σε κάποιο κατάστημα (πώς λέγαν κάποτε… «στου Ζαχαράτου», κάτι συναφές φανταστείτε 🙂 ) . Τι σχολίαζε, λοιπόν, ο σεπτός γέροντας(περί τα 75-80), δυναμικός πάντως και ακμαίος; Την μη-επιλογή Σημίτη για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Και τι προέβλεπε ως αποτέλεσμα και έκγονο τούτου; Την …αύξησι των ποσοστών του Πα.Σο.Κ. κατά 15%!!!

Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική; Ιδού η απορία, ιδού και το δίλημμα για τον τόπο

Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική; Ιδού η απορία, ιδού και το δίλημμα για τον τόπο

Και ποια ήταν η ενδεικτική αιτιολόγηση; Ότι ο Σημίτης, λέει, τόλμησε να πράξη κάτι εκ της Βουλής, που ουδείς δεξιός, ούτε και ο πιο σκληρός και φιλοατλαντιστής, δεν ετόλμησε ποτέ. Ποιο ήταν τούτο; Μα οι  ευχαριστίες προς την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών την… αχνόφεγγη εκείνη νύκτα των Ιμίων!!!!!

Αυτό το κράμα «αντιεθνικισμού» και «αντιπληθωρισμού» , ειρήσθω εν παρόδω, που υιοθέτησε το (μετηλλαγμένο) κόμμα την αποφράδα κατά πάρα πολλούς επταετία-οκταετία συγκροτεί ως σήμερα με παραλλαγές την κρατική ιδεολογία. Η κρατική τηλεόραση μας πληροφορεί, ότι «το εθνικό μας πρόσωπο είναι άσκημο και μπάσταρδο», μάλιστα -εν αντιθέσει με τις διαλέξεις της Αρβελέρ για τον λεγόμενο «βυζαντινό» πολιτισμό, που προβάλλονται τις πολύ μικρές ώρες- σε ώρες «αιχμής»(peak)…

…και επιθυμούν ορισμένοι να μας πείσουν, ότι ο πατριωτισμός αυτός που περιγράψαμε κατά πνεύμα, είναι …δεξιός, συντηρητικός κτο. με αυτά.  Πρόκειται για ένα διαβολικό, όντως, σόφισμα, όπως και αυτό για την επίδραση του Αμερικάνικου Χριστιανισμού στην πολιτική, που ταυτίζεται από κάποιους (κάποιοι είναι τροτσκιστές, εύλογη άρα η παραμόρφωση) με τις καπηλευτικές  αοριστολογικές φαιδρότητες του Μπους και της Πέιλιν.


Αλλά αυτό ακριβώς θα αποτελέση αντικείμενο μίας ευρύτερης ανάλυσης…… 🙂

Για τις ευρωεκλογές:ψαριά ιδιαζούσης υπεραξίας…

30 Μαΐου, 2009

Μας το θύμισε το Α.Σ.Κ.Ε., «αγωνιστικό σοσιαλιστικό κόμμα Ελλάδας», σε άρθρο του σχετικού εκτελεστικού υπευθύνου του -και ανά τακτά διαστήματα αρθρογραφούντος- Ν. Καργόπουλου. Ελπίζω να δειχθή ψυχωφελές οπωσούν… 🙂

Ο συνδεσμός κείται εδώ.

Πρόκειται, λοιπόν, για δήλωσιν της αυτού Καπιταλιστικωτάτης Εξοχότητος, Χανς Όλαφ Χένκελ, όστις τυγχάνει πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων(πρβλ. τον δικό μας Σ.Ε.Β.), σε συνέντευξη στη «Λε Μοντ». Είπεν, λοιπόν, και ελάλησεν στην προειρημένη εφ. «Le monde», το 1999, 31 Μαΐου:

«Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά εθνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα».

O Χένκελ ομιλών...

O Χένκελ ομιλών...

…και τα σχόλιά μας περισσεύουν. Απλώς, να θυμίσουμε, ότι το 1976 ήδη, ο J.K. Galbraith, στην «εποχή της αβεβαιότητάς» του, και σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια (όποιος ενδιαφέρεται για την παραπομπή καταλεπτώς, είναι υπόθεση ορισμένων λεπτών η εύρεσή της) του υπέροχου και τόσο ενθέρμως «έντιμου» αυτού βιβλίου, είχε σημειώση κάτι «κυνικό», αν και από την πλευρά του συμπονετικού ακαδημαϊκού διδασκάλου, για την Ε.Ο.Κ. ταύτη την φορά. Ότι, ο προβαλλόμενος κοινώς ισχυρισμός ήταν, ότι οι στάρτσι της Ε.Ο.Κ. εμελέτησαν πάλι τον Adam Smith και κατέληξαν στην «Κοινή Αγορά» εκείνη που κατέληξε στην σημερινή μας παντοειδή πολιτική αιχμαλωσία, ΑΛΛΆ «το πιο πιθανό» είναι, έλεγε ο δάσκαλος, ότι υπήρξε συνειδητή επιλογή των «πολυεθνικών εταιρειών» οι οποίες, συμπληρώνουμε εμείς, τότε -το «πολυεθνικό κεφάλαιο», όπως θα λέγαμε- διαμορφώνονταν σε «κυρίαρχους παίκτες».

Και άλλωστε, όπως σημείωνε αλλαχού στο αυτό κεφάλαιο:

τελειωτική λύση για την πολυεθνική εταιρεία είναι η πολυεθνική εξουσία(πρβλ. ΕΟΚ, Ε.Ε.),

και για την οποία η απώλεια της εθνικής ταυτότητας στρώνει το έδαφος(συμπλήρωνε).

Αι, τι να πούμε πια; Εκκεντρικότητες καθηγητών… 🙂