Posts Tagged ‘Ρασιοναλισμός’

Ποίηση και μυστικισμός (Novalis)

20 Μαρτίου, 2017

Η κλίση προς την ποίηση έχει πολλά κοινά σημεία με την κλίση προς τον μυστικισμό. Είναι η κλίση προς το ιδιάζον, το προσωπικό, άγνωστο, μυστηριώδες, άκρως αποκαλυπτικό, αναγκαίως-συμπτωματικό. Απεικονίζει το ανεικόνιστο. Θεάται το αθέατο(…) Ποιητής είναι ο τωόντι πνεύματι διαρπαγείς, γι’ αυτό τα πάντα εμφανίζονται εντός του.(…)
Η κλίση προς την ποίηση έχει στενή συγγένεια με την αίσθηση της προφητείας και με το θρησκευτικό στοιχείο, το προφητικό πνεύμα γενικώς.

 

Πηγή: Novalis, «Σκέψεις», εκδ. Στιγμή, 2012, σελ. 140-141

«Μη θρησκευτικά, προς Θεού!» -παρενθετικόν στιχούργημα φίλου

11 Μαΐου, 2010

Ένας φίλος, επιστήθιος(όχι ο Φώτανδρος ο Έλλην), μας απέστειλε ένα τετράστιχο πονημάτιον για τον πολιτιστικό μας εκσυγχρονισμό. Από ό,τι μας γράφει, το αφιερώνει στους σκληρά κάμνοντας εκσυγχρονιστάς της ελληνικής κοινωνίας, στα πεπολιτισμένα της Εσπερίας έθνη, στους Έλληνες που δρουν ως Ευρωπαίοι πολίται πλέον, όπως το λέει και ο  Δ. Κρεμαστινός,

που προόδευσαν πλέον και αυτοί ως άμεσοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, που τόσο δεν εκτιμήσαμε, ως μας δίδασκε ο Μ. Πλωρίτης ματαίως, στον πολιτικό και τέως Υπ. Οικ. επί κυβερνήσεως Σημίτη Αλ. Παπαδόπουλο που η Ελλάδα δεν κατανόησε -λόγω, ασφαλώς, της τριτοκοσμικής ποπουλίστικής της υφής- το μεγαλείο των προτάσεών του για τον εξευρωπαϊσμό και την πρόοδό της καθώς και τις επ’εσχάτοις όχι λαϊκίστικες προτάσεις του για το νοικοκύρεμα της χώρας. Σας αφήνω να το δήτε, άνευ επιλοίπων σχολίων:

🙂

(more…)

Δύση και Χέρτσεν(2):αδιέξοδα της Δύσης, ορθολογισμός, επιφανειακότητα και η δυτική αντίδραση

3 Μαρτίου, 2010

Στο προηγούμενο, είπαμε για την Δύση και πόσο αυτή απογοήτευσε τον μέγιστο δυτικόφιλο φιλόσοφο Alexander Herzen. Πράγματι, αυτή ήταν πολύ μακρϋά από την ρωσσική αντίληψη.  Κύριο γνώρισμα της Δύσης είναι, για πάρα πολλούς μεγάλους, η επιφανειακότητα, η επιπολαιότητα(το ίδιο είναι). Αυτό συνήθιζε να το λέει ο μέγιστος της παρ’ημίν λογοτεχνίας και δοκιμιογραφίας, ο κυρ Φώτης Κόντογλου. Αλλά το έλεγαν και πάρα πολλοί άλλοι, μεταξύ των οποίων ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στον συγγραφέα Μελχιόρ ντε Βογκέ. Αυτό το γνώρισμα έχει, όντως, ο ρηχός ρασιοναλισμός(«ορθολογισμός»).

(more…)

Σχόλιο σε αστικό φωταδιστικό κείμενο συνιστολόγων

28 Νοεμβρίου, 2009

Ο σχολιασμός «έλαβε χώραν» προ τριών ημερών. Σας τον παραθέτω ελαφρώς αναμορφωμένο και με συμπληρώματα αλλόχροα, διότι η εν λόγω ανάρτηση του φίλου χρησίμευσε ως σκελετός για την καταγραφή κάποιων σκέψεών μας:

Περί υπερχιλιετών χρυσόβουλων του σουλτάνου

Μα πάλι τα ίδια; Δεν είπαμε, ότι τα “χρυσόβουλα” αναγνωρίζονται από την έννομη τάξη και πως σε αυτά βασίζονται τα δικαιώματά μας π.χ. του Πατριαρχείου;

Βέβαια, η μισαλλοδοξία των ρασιοναλιστάδων(“ορθολογιστών”), είναι γνωστή, γι’ αυτό, άλλωστε, έκαψαν και έριξαν στον Σηκουάνα και το άσηπτο σκήνωμα της -τόσο φιλόπτωχης- Αγίας Γενεβιέβης των Παρισίων οι καπιταλιστές επαναστάτες το 1793. Για την ακρίβεια, τμήμα του -άσηπτου επί περί τους 13 αιώνες!- σκηνώματος κάηκε και πετάχτηκε στον Σηκουάνα. Ήταν τότε που αναστηλώθηκε η λατρεία της Raison-Λόγου-Λογικής που κατείργησε προ της καρατόμησής του ο «αρχηγός» Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος- με τα γνωστά έκτροπα που έκαναν την επανάσταση να μεταλλαχτή σε, στην περίφημη ιακωβίνικη δικτατορία και να απωλέση ή περίπου πολλούς διασημότατους, φιλοσόφους, καλλιτέχνες κτλ., αλλοεθνείς υποστηρικτές της. Αντλώ τις πληροφορίες από το μοναδικό αγιολογικό πόνημα του καθ. Γ. Πιπεράκι «Η εν Ορθοδοξία ηνωμένη Ευρώπη».

Λατρεία του Λόγου(αντί αυτής του Πάπα) το 1793 στην "Φραγκιά"

Περί… “Ιράν της Ευρώπης”

Πρόκειται για το Φωταδιστάν, για την ακρίβεια. Επαρχία ΝΑ Ευρώπης των υπανάπτυκτων γνωσιολογικά Φράγκων φωταδιστών του 19ου αιώνα. Τέτοια κατάντια οι υποτιθέμενοι απόγονοι των Φώτιων, των Γρηγόριων, των Βασίλειων και των Πυθαγόρων. Διότι η συγγένεια δεν απαιτεί μόνο την μηχανιστική συνέχεια της γλώσσας, όπως θεωρούσε ο -Χριστιανός φοιτητής Ιατρικής τη βοηθεία του Αγίου Μακαρίου του Νοταρά και γενάρχης του νεώτερου ευρωεπαρχιωτισμού- Αδ. Κοραής.


“Στο Ιράν της Ευρώπης ο χωρισμός κράτους εκκλησίας είναι πλέον ανέκδοτο. ”

Χωρισμός Κράτους -Εκκλησίας είναι λαθεμένος όρος και υποδηλώνει άγνοια για τις χαώδεις διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Δύσης(θυμάται κανείς το “Τον Πάπα να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία του κακού”; ), διότι η “Εκκλησία” νοείται κληρικαλιστικά. Πάντως, θα έπρεπε να γίνη ειλικρινής λόγος από τους κοσμικιστές για ένα άθεο Κράτος. Ένα Κράτος που -ερήμην και της πλειοψηφίας- θα προάγη την αθεΐα, εν αντιθέσει με την ανοχή.

Να σημειωθή, ότι θέλω άπειρα πράγματα να αλλάξουν υπέρ της ελευθερίας και υπέρ της ανεξιθρησκείας, όπως άλλωστε την είχε επιβάλη ο κατασυκοφαντημένος πλην μέγιστος Κωνσταντίνος τεκμηριωμένα και υποδειγματικά, το 313 μ.Χ.. Σε όσους είναι άσχετοι με το θέμα, προτείνω το “Περί ανεξιθρησκείας” του Αγίου Νεκταρίου(εκδότης) και -ιερομονάχου Φωτιστή του Γένους- Ευγένιου του Βουλγάρεως. Ο Βούλγαρις, νεοέλληνας-όντως- (δια)φωτιστής εισήγαγε αυτές τις έννοιες. Tolerantia(λατινιστί) και tolerance(γαλλιστί), μιλώντας ακριβώς για εκκλησιαστική διδασκαλία. Αλλά φαίνεται, πως κάποιοι καταλαβαίνουν την ελευθερία ως απελευθέρωση από ό,τι αυτοί(εσφαλμένα, συμπληρώνω) θεωρούν δεισιδαιμονία, για να θυμηθώ και τον σύντροφο Μαρξ. Η παραπομπή είναι στην «Κριτική του προγράμματος της Γκότα και της Ερφούρτης» του επαναστατικού σοσιαλδημοκρατικού γερμανικού κόμματος, όπου ο Μαρξ επικρίνει την ανοχή στην σοσιαλιστική κοινωνία της «ελευθερίας της συνείδησης». Βεβαίως, θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξη, ότι ο Μαρξ θεωρούσε τότε εσφαλμένα, όπως αποδείχτηκε ιστορικά, ότι η συνειδητοποίηση η ταξική θα απάλειφε την «θρησκεία» και την θρησκευτικότητα(religiositat). Απεναντίας, σήμερα και εδώ και 10 και πλέον έτη, το ΚΚΣΕ δηλώνει, ότι έχει ως «ιδεολογικό του αρχηγό τον Ιησού Χριστό»…!

Για να μην πω, ότι θέλουν να το κάνουν τελείως από τα πάνω α λα αντικληρικαλισμό Τρίτου Ράιχ και ούτε(διότι το τρίτο ράιχ πήρε πλειοψηφία για το πρόγραμμά του, που ανακοίνωσε με ευθύτητα). Για όσους δεν το γνωρίζουν, η επιφανέστερη, ίσως, αντιστασιακή οργάνωση -ήταν παθητικής αντίστασης- ήταν αυτή η απόλυτα Χριστιανική του Λευκού Ρόδου(βλ.φωτό) με πρωτοστάτι την μικρούλα τότε(μικρότερη από 22), αλλά τόσο απόλυτα ώριμη και, άρα, Χριστιανή ηρωίδα Sophie Scholl... Και, βέβαια, το Ναζιστικό κόμμα είχε αντικληρικαλιστικό πρόγραμμα, θα λέγαμε λαϊκιστικό (πρβλ. etat laique), για να θυμηθούμε και τον αναρχικό μελετητή του φασισμού Ντανιέλ Γκερέν, που τόσο εκτιμούσε ο αείμνηστος Ραφαηλίδης. Οι ιερείς να μιλάνε μόνο για τον Ουρανό, όπως είχε πη κατά πνεύμα και ο fuhrer. Για να ξεκαθαρίσουμε και αποσαφηνίσουμε το τοπίο, όπως έγραφε και ο αείμνηστος ρηξικέλευθος Πατερικότατος θεολόγος Νικόλαος Μπουγάτσος (βλ. «Ο Ορθόδοξος δρόμος για την πολιτική εξουσία»), χωρισμός με εχθρικό πνεύμα υπάρχει βασικά στον φασισμό και στον μαρξισμό, ενώ, βέβαια, βάσει της third amendment του Συντάγματος, υπάρχει και στις ΗΠΑ κάτι παρόμοιο, αλλά με πνεύμα «συνεργασίας».

To "Λευκό Ρόδο" εν δράσει

Όποιος ενδιαφέρεται για το θέμα, μπορεί να δη και εδώ αναλυτικά τα μέτρα που ελήφθησαν:

http://www.amazon.com/Nazi-Persecution-Churches-J-Conway/dp/1573830801

Μεταξύ αυτών, περιλαμβάνονται (μεταφράζω):

*Σε συγκεντρώσεις σχολικές απαγορεύονται οι προσευχές.(Κατάργηση σχολικής προσευχής).
*Αφαίρεση σταυρών και «θρησκευτικών» εικόνων-ζωγραφιών απο τα σχολεία.

Επίσης στο όνομα της ηνωμένης Ευρώπης. Βέβαια, δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε φασίστες ή νεοναζιστές όσους «ευρωπαϊστές» υποστηρίζουν τα -ιστορικά- φασιστικά αντικληρικαλιστικά μέτρα αυτά. Μπορούμε, όμως, να δούμε σαφέστατα πού αποσκοπούν και πού αποβαίνουν.

Για την θεοπτική επιστήμη και κάποιες θρησκευτικές ασοφίες(άλλως δε,κριτική θεολογικού κειμένου του συμμπλόγκερ Ν.Δήμου)

28 Απριλίου, 2009

Ως γνωστόν, «πάντως άρα φιλοσοφητέον». Δηλαδή δεν μπορεί να απορρίψη κάποιος κατά τον Αριστοτέλη το χώρο της φιλοσοφίας αβρόχοις ποσί.  Τα πόδια του θα βραχούν, διότι «ει δε μη φιλοσοφητέον, φιλοσοφητέον», δηλαδή, για να βρούμε, αν πρέπει να φιλοσοφούμε, πρέπει να φιλοσοφηθή, να το φιλοσοφήσουμε. Άρα: πάντως φιλοσοφητέον.

Το ίδιο ισχύει και με την θεογνωσία ή την θεολογία, τον λόγο περί του Θεού. Εάν πρόκειται να απορρίψουμε τον Θεό, αν υποθέσουμε, ότι μπορούμε, κάνουμε άθεη θεο-λογία, που πολύ συχνά είναι μία ορισμένη (ή/και ξεπερασμένη εν πολλοίς, όπως ο… αεί βουρβουλακιάζων και πολυειδής Υλισμός) φιλοσοφία των επιστημών.

Το έχουμε ξαναπή, ότι στην Ορθοδοξία δεν έχουμε φιλοσοφίες, θεωρητικολογίες, θρησκευτικές θεωρίες, ωραίες και υψιπετείς ηθικολογίες και τα τοιαύτα. Έχουμε εμπειρία, γνώση με ορισμένο γνωστικό όργανο του ανθρώπου. Θα μπορούσε κάποιος εδώ να θυμηθή τον νεοπλατωνισμό, την θεωρία του Πλωτίνου, που έμπαινε στον χώρο της εμπειρικής θεολογίας με την γνώση του «Ενός»(το Εν=ο «Δημιουργός Θεός»), για να πάρη κάποια όχι άσχετη ιδέα.

Η αφορμή για αυτή την καταγραφή και τα ακόλουθα είναι μία ανα-ανα-αναδημοσίευση ενός παληού χρονογραφικού(=επί τω Πάσχα των Χριστιανών) άρθρου του δοκιμιογράφου, διαφημιστή, (πάλαι) ιστολογούντος, και ρέκτη του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, Γαλλικού Διαφωτισμού και του Αστικού Φιλελευθερισμού κου Ν. Δήμου.

Βεβαίως, θα παρατηρήση κάποιος, ότι υπάρχει μία πτωχεία στην όλη προσπάθεια, αυθαίρετες παραδοχές, δεν αναφέρονται πηγές, κτο.

Αλλά τα δημοφιλή αναγνώσματα της σήμερον, σχεδόν άπαντα, πάσχουν από τέτοια προβλήματα και μείζονα τούτων. Ενώ πάντα «μετράει» και το ευρύτερο πνεύμα και όχι η ακρίβεια των πληροφοριών.  Σε αυτό ο homo universalis της θεωρίας του management Peter Drucker είχε δίκηο.

Ας δούμε κάποιες διορθώσεις.

1)Περί ορθολογισμού. Λέει το κείμενο:

«Ο ληστής, όπως κι ο άλλος ορθολογιστής, ο Θωμάς, γύρευε κάποια απόδειξη.»


Ο ορθολογισμός είναι, όπως ορθώς λέει ο αείμνηστος μέγας φιλέλληνας Αυστριακός και ριζοσπάστης ΡΚαθολικός ιερωμένος Λαυρέντιος Γκεμερέυ (φωτό), στο (υπερ-)θαυμάσιο: «Δύση της Δύσης: η απομυθοποίηση της Ευρώπης και ο ελληνισμός», κακή μετάφραση, μετάφρασμα της λέξης ρατσιοναλισμός, rationalism, rationalismus, που, όπως και η λέξη natio, που κακώς μεταφράζεται με την παμπάλαια ελληνική λέξι έθνος, είναι της Γαλλικής Επανάστασης και του Γαλλικού Διαφωτισμού. Οι λέξεις στις διάφορες γλώσσες έχουν και διάφορε(τικέ)ς σημασίες. Έτσι, π.χ., η λέξη πράβδα στα ρωσσικά, έχει διαφορετικό «σημαινόμενο» από την λέξη αλήθεια με την οποία μεταφράζεται συχνά. Ο Μπερδιάγεφ την θεωρεί ευλόγως (εξαίρετη και) μοναδική λέξη. Ταύτα για την αναλογία.

Ratio, λοιπόν, είναι ο «Λόγος», κάτι σαν το λογιστικό μέρος της ψυχής κατά τους Πατέρες, ακόμη και τον Πλατώνα.

Επιπλέον, ορθός λόγος(<«ορθολογισμός») ή ορθώς διανοείσθαι ή λογική, που θεμελίωσε και πάλι ο Αριστοτέλης και μαθηματικοποίησε στους νεώτερους χρόνους ο G.Boole(πρβλ. άλγεβρα Boole),  είναι ακριβώς μία μεθοδολογία της διανόησης.

Έχει να κάνη με τον τρόπο σύνταξης των επιχειρημάτων, π.χ. παραγωγικός συλλογισμός, επαγωγικός συλλογισμός, τέλεια ή μαθηματική επαγωγή, ατελής ή των φυσικών επιστημών επαγωγή. Αλλά σε όλα αυτά ενυπάρχει και η φιλοσοφία των επιστημών ή η επιστήμη της επιστήμης, όπου έχουμε αρκούντως ριζοσπαστικές θέσεις σχετικά με τους τρέχοντες «ορθολογιστές» από τον νεοθετικιστή K. Popper ως τον («μετανεωτερικό») Feyerabend. Π.χ., ο ληστής εκ δεξιών θα μπορούσε να σκέπτεται ως εξής, με ένα ορθολογικό τρόπο που περιέχει τέτοια αξιώματα και προκείμενες:

  • Θέλω απροϋπόθετα την ευδαιμονία εν ζωή.
  • Δεν με ενδιαφέρει(ή δεν μπορώ να την επιδιώξω)  η «σωτηρία» ή μόνη αυτή και η πνευματικότητα, ενδοκοσμική ή μεταθανάτια.
  • Μπορεί ο στο κέντρο να είναι όντως χαρισματούχος ή και …ο Θεάνθρωπος.

Είναι σαφές, ότι αν στην θέση αυτών των θέσεων βάλουμε άλλες, προκύπτει τελείως ορθολογικά άλλη θέση(δηλ. συμπέρασμα-πόρισμα).

Ο εκ ζερβών

Ο εκ ζερβών

2)   Διαβάζουμε: » Βέβαια ο ληστής, αν ήταν διανοούμενος, θα μπορούσε να πει με τον Τερτουλλιανό: “δύναμαι να το πιστέψω, επειδή είναι ανόητο (quia ineptum est)” ή “το θεωρώ σίγουρο διότι είναι αδύνατο (quod impossibile est)”»

Κατ’αρχάς, ο Τερτυλλιανός, όπως ο Κλήμης Αλεξανδρείας και Αθηναίος, όπως ο Ευσέβιος Καισαρείας, όπως ο Ευστάθιος Σεβαστείας, όπως ο Έλληνας Ωριγένης, όπως ο ύστερος εγκρατίτης Τατιανός δεν είναι Αγιος ή Πατέρας, και είναι εισαγωγέας διαχρονικών κακοδοξιών όπως η «εκνομίκευση της πίστης».

Η πίστη δεν είναι παρά-λογη, αλλά είναι υπέρλογη, υπερβαίνει τον «Λόγο», αν και παράγει Λόγο, είναι μία άλλη λειτουργία του ανθρώπου, όπως το είπαμε. Αντιστοιχεί, και θα έλεγα αποδεδειγμένα, στην υπεραισθητή και υπερνοητή γνώση και στην «καρδία» ως γνωστικό όργανο και κέντρο της αυτοσυνειδησίας, άρα όχι βέβαια την υλική.

3.«Τι νόημα έχει που αφήνει τον άνθρωπο να βασανίζεται; Τι εξυπηρετεί ο πόνος κι ο θάνατος αθώων; Κι αυτός ακόμα ο “κακός” ληστής, πόσο υπεύθυνος είναι για την κακία του – όταν τον έχει πλάσει μια πανάγαθη και πανίσχυρη βούληση;»

Εδώ θα μπορούσε κάποιος να θυμηθή την υπόθεση με την Παλαιά Διαθήκη, όπου μετά την Διαθήκη είχαμε την απονομή «δικαιοσύνης» αμεσης. Δεν θα εθεωρείτο φασισμός να καταπολεμούσε ο Θεός «ερήμην» της ανθρώπινης ελευθερίας το κακό; Προφανώς. Ο καπιταλισμός που είναι αναμφίλεκτα από τις διαβολικότερες εμπνεύσεις του ανθρώπου δεν έχει ως άρθρο πίστης του μία υπέρμετρη ελευθερία καταπιεστική, δηλαδή την «ελευθερία που καταπιέζει»; Αλλά εκεί βεβαίως, όλοι οι «Φιλελεύθεροι» δεν μιλούν. Δεν θέλουν π.χ. να εθνικοποιήσουμε με βάση την δημοκρατική αρχή(πλειοψηφικά) όλο ή ένα μικρό μέρος, ακόμη, μεταρρυθμιστικά, από το μεγάλο εγχώριο Κεφάλαιο, διότι αυτό θα ήταν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των αστικών δικαιωμάτων, κτλ. Όσο για τα προβλήματα που προκαλεί ο καπιταλισμός; «Αι, τι να κάνουμε πια, σοβχόζ;»

Ελευθερία ή ασφάλεια, λοιπόν; Ιδού η απορία. Όμως, η (Θεϊκή) αγάπη «ου ζητεί τα εαυτής». Άρα, ελευθερία. Και εξ ελευθερίας ό,τι, π.χ. αφλεξία εν καμίνω, ή αφθαρσία κατά τα μαρτύρια, αν και μόνον αν μας «σκλαβώσει» η αγάπη (και η αλήθεια) Του.

Υ.Γ Όπως καταλαβαίνετε, υλοποίησα τον λογισμό του θεολογικού σχολιασμού(–>σε πασχάλιο θέμα). 🙂 Ίσως είναι τραγικά πολλές οι ερεθιστικές άκανθες της σήμερον. Και ίσως αυτό είναι» δικαιολογίες». 🙂 Ευχαριστώ, πάντως, άπαντες για την υπομονή……!