Posts Tagged ‘Ποιμαίνουσα Εκκλησία’

Τοποθέτηση της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» για τις σχέσεις Δ.Εκκλησίας-Απριλιανής Δικτατορίας

1 Οκτωβρίου, 2016

ieraxia-1967Με αφορμή γεγονότα της επικαιρότητας, η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση για τις σχέσεις Δ. Εκκλησίας-Δικτατορικών αρχών, την οποία σας παραθέτω παρακάτω αυτούσια.

 

«… Ανέβησαν μεν ήδη πολλοί επί το δέντρον τούτο, ο καλούμενόν εστι τυραννίς° κατέβη δε ουδείς πάλιν, αλλά καταπίπτουσιν άπαντες». (Μ. Φώτιος, Επιστολή προς Ιωάννη Πατρίκιο- απόσπασμα)

 

1. Ο Υπουργός Παιδείας κ. Νίκος Φίλης, στα πλαίσια της διαμάχης του με την ποιμαίνουσα Εκκλησία, επιχείρησε, διερωτώμενος για το ρόλο της Εκκλησίας τις περιόδους της Κατοχής και της Δικτατορίας, ενώ μιλούσε σε τηλεοπτικό σταθμό, να αναπαράγει γενικευτικά στερεότυπα τα οποία παραπλανούν τον κόσμο της Αριστεράς και θέλουν την Εκκλησία, ως σώμα κλήρου και λαού, πάντοτε απούσα από τους εθνικούς και κοινωνικούς αγώνες, υποταγμένη στην εκάστοτε εξουσία και σύμμαχο της άρχουσας τάξης.

2. Η απάντηση του αρχιεπισκόπου στον κ. Φίλη, πέρα από επισημάνσεις και παρατηρήσεις κατά βάση ορθές, περιέχει και την παρακάτω άποψη:
«Ο επίσημος ρόλος της Εκκλησίας στην περίοδο της δικτατορίας ήταν συνεπής και αδιάβλητος για την αποστολή της, γι’ αυτό αποκλείει πλήρως τις οποιεσδήποτε ιδεοληπτικές ερμηνείες των οποιωνδήποτε επικριτών της».

(more…)

Ο Ν. Ψαρουδάκης για την εκκλησιαστική ηγεσία επί Δικτατορίας(Οκτώβριος 1971)

29 Σεπτεμβρίου, 2016

psarfc1Όλα αυτά είναι, άραγε, έξω της αποστολής της Εκκλησίας ώστε να δικαιολογείται η μουγγαμάρα των εκπροσώπων της; Δεν είναι o Ελληνικός Λαος το ποίμνιο της Εκκλησίας; Δεν θα λογοδοτήσει εκείνη γι’ αυτόν; Τι, άραγε, σημαίνει ποιμήν, ποίμνιο και διαποίμανση; Γιατί ο Χριστός λέγεται ο «Καλός Ποιμήν»; Μήπως γιατί «ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων» όπως έπραξε Εκείνος, ενώ «ο μισθωτός, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά…» όπως πράττουν οι σημερινοί εκπρόσωποί Του;

Πόσους λύκους εμπόδισαν μέχρι σήμερα οι ποιμένες; Μήπως τον εκμεταλλευτή πλουτοκράτη; Μήπως τον πολιτικό δυνάστη ή τον άρπαγα της Εξουσίας; Μήπως τον σκοταδιστή, τον διαφθορέα, τον φρακοφορεμένο μηδενιστή;

(more…)

H «μη-κριτική» και η δίψα για δικαιοσύνη

15 Οκτωβρίου, 2010

Διαβάζουμε πολλάκις απόψεις οι οποίες υποστηρίζουν μία στάση της Εκκλησίας(και της Ποιμαίνουσας Εκκλησίας, τηρουμένων των αναλογιών, δηλ. «λαού και κλήρου») η οποία είναι μία στάση μη-κριτικής, κατά τον καθ. Κρίστοφερ Λας. Δηλαδή, πρέπει να αποδεχόμαστε κάθε τι, οσοδήποτε κακό και αν είναι αυτό, χωρίς να μιλούμε ή χωρίς να ελέγχουμε ή σχολιάζουμε.
Εδώ, βεβαίως, δεν μιλούμε για τον περίφημο καλό λογισμό(το «εν αφελότητι καρδίας» των Πράξεων, βλ. κεφ. 2), που τόσο και αυτός μας λείπει(θυμηθείτε τα περί «εργοστασίου καλών λογισμών» που πρέπει να είμαστε,  του γέροντα Παΐσιου του Αθωνίτη), για την αποφυγή της κατάκρισης, που πράγματι είναι η πιο εύκολη αμαρτία(στην οποία έπεφταν και πολύ μεγάλοι ασκητές του καιρού και του τόπου μας) ή δεν μιλούμε για την αποφυγή νομικών-πολιτικών κυρώσεων, δηλαδή για την με κοσμικά μέσα κατάκριση(=καταδίκη). Ουσιαστικά, εννοούμε την αθέτηση και αντιστροφή αυτού που ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος έλεγε ότι βγαίνει ως εργαλείο για λάξευμα από τον λόγο του Κυρίου: «επαναστατήστε πρώτα ενάντια στον εαυτό σας και μετά ενάντια στον κόσμο». Έτσι συνόψιζε άλλωστε την ασκητική του Άγιου Σάββα του Νεμάνια/Σερβίας ο μεγάλος των ημερών μας Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «εξέγερση ενάντια στο κακό μέσα του και στον κόσμο»(βλ. π. Γιέβτιτς, 2001, σ. 69), από την εποχή που ασκήτευε ως απλός μοναχός ονόματι Ράστκα. Αλλά από πού κατάγεται αυτή η τάση στις ημέρες μας και πώς καταλήξαμε σε αυτές τις θέσεις που είναι τόσο διαδεδομένες σήμερα και λογίζονται περίπου ως αυτονόητες;
(more…)