Posts Tagged ‘πλήρης απασχόληση’

Ο ασθενής- Ελλάδα σε νέο γύψο

19 Μαρτίου, 2012

Ιδού, λοιπόν, που οι διαπραγματεύσεις για το περίφημο PSI επέτυχαν. Οι φίλοι και εταίροι, ευγενείς όντες, μας επέβαλαν ένα νέο κούρεμα των ομολόγων που οφείλονται σε πιστωτές ιδιώτες που αγγίζει, μαθαίνουμε, πλέον το 70%. Βεβαίως, μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και κάποια ανταλλάγματα: Ήδη αυτές τις ημέρες ρυθμίζονται τα θέματα που αφορούν στην κατά 22-32% μείωση των μισθών, σε μια χώρα που ήδη επισήμως έχει από τον Νοέμβριο του 2011 (αύξουσα) ανεργία ίση με 21%!!! Με άλλα λόγια, μιλούμε για το διαμετρικώς αντίθετο της περίφημης –στους πλησιέστερους στα οικονομικά αντικείμενα- «πλήρους απασχόλησης», που μαθαίνουμε σε πλείστα όσα ακαδημαϊκά εγχειρίδια ότι είναι ο κύριος -ή εκ των κύριων- στόχος της οικονομικής πολιτικής μιας Χώρας. Η ανεργία και η συνακόλουθη Ύφεση δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα για το οποίο σκέφτεται και φιλοσοφεί κάποιος από το γραφείο και τον γυάλινό του πύργο. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, είναι ο διακόπτης, το καίριο σημείο, διότι από αυτό εξαρτώνται όλα όσα αφορούν την οικονομία και την κοινωνία.

(more…)

Η [πιο καταφανής] πολιτική εξαπάτηση και το ιδανικό της «εργασίας»

21 Ιανουαρίου, 2011

Νομίζω ότι στον φρικαλέο δημόσιο λόγο της κυβέρνησης, είναι υπερβαλλόντως εκπληκτικό τουλάχιστον το εξής: η -τεχνητή, έστω- προθυμία με την οποία τα στελέχη της στηρίζουν με παραπειστικές σοφιστείες, δηλαδή αγυρτείες του λόγου, την πολιτική που τους επιβάλλεται από τα πάνω. Αυτή είναι η πολιτική στην οποία και πειθαρχούν, προφανώς μη-όντες ενήμεροι, όπως όσοι εγκρατείς περί τα Πατερικά, για τα περί «αγίας ανυπακοής». Νομίζω ότι και εσείς θα έχετε ακούσει και διαβάσει αρκετές τέτοιες εκθέσεις ιδεών ως τώρα…
Λοιπόν, ανατρέχοντας, όπως ήδη έκαναν πολλοί για τα λόγια του πρωθυπουργού εκθέτοντας στο κοινό την πράγματι κατάδηλη φενάκη, στις σχετικές αντιπολιτευτικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διαπιστώνουμε μία τελεία αντίθεση με την σημερινή επιχειρηματολογία. Δεν μιλάμε για μια «υπό αίρεσιν» επιχειρηματολογία, αλλά για μια ρητή διαμετρικά αντίθετη αντίληψη περί τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, που άλλωστε συμβαδίζει με ένα κόμμα που, εις κλαυσιγέλωτα ίσως πολύ και τραγική ειρωνεία, επιμένει να (αυτο)αποκαλείται «σοσιαλιστικό». Και βεβαίως, οπωσδήποτε, τις ίδιες απόψεις εκφέρουν και πάρα πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ίσως απελπιστικά για το μέλλον του λαού πολλοί… Αλλά τουλάχιστον σε αυτούς μπορούμε να αναγνωρίσουμε εν μέρει μια ιδεολογική συνέπεια: ήταν και είναι ιδεολόγοι του παρασιτισμού του Κεφαλαίου και της «αργόσχολης τάξης»(«leisure class», κατά τον κορυφαίο Αμερικανό κοινωνιολόγο Θ. Βέμπλεν) και της «επιδεικτικής σχόλης», ενώ εμείς είμαστε με το Γραφικό «ο μη θέλων εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» και με την προφανώς ριζοτομικά αντικαπιταλιστική αρχή του Πατρο-κοσμά του Αιτωλού ότι «είτε από προσωπική εργασία είτε από αδικίες» θα είναι το εισόδημα ενός εκάστου (που είναι «στην παραγωγή»). Εδώ μιλάμε απλώς και μόνο για το ότι κανείς εκποιεί ό,τι είναι και ό,τι πιο μονάκριβο διαθέτει -διότι η μόνη μας ιδιοκτησία είναι οι καλές μας πράξεις, κατά τον ι. Χρυσόστομο, δυστυχώς- για να μείνει μέσα στο κάδρο της νομής εξουσίας, της καριέρας, της προβολής, της κούφιας δόξας. Το σχόλιο που θέλω να κάνω αφορά την ιδεολογία αυτή του καριερισμού και δεύτερον την πράγματι αποκαρδιωτικά προβλέψιμη ιδεολογία που εκφράζουν οι όψιμοι αυτοί νεοφιλελεύθεροι και νεοσυντηρητικοί «σοσιαλιστές» που «δοκούν άρχειν».

(more…)