Posts Tagged ‘ΠΑΣΟΚ’

«Πότε, είπες, θα βγεις στη σύνταξη; Πότε;;;» (Η πεδιάς και το νεκροταφείον.)

12 Ιουλίου, 2010

Μας το θύμισε ο αγαπητός μας ο Γιάννης εδώ και είναι επίκαιρο τώρα που οι συντάξεις καρατομούνται και ειδικότερα καρατομούνται στην προοδευμένη έκτοτε επίσημον αγχόνη του  Παγκάλου, κατά τον ποιητήν, ήγουν του δικτάτορος

Πάλιν και πολλάκις τα περί «Δεξιάς του Κυρίου» ή περί Παπαθεμελή, Καρατζαφέρη και «αναπαλλοτρίωτης» εκκλησιαστικής περιουσίας

1 Οκτωβρίου, 2009

Διαβάζω στο «Βήμα» της Κυριακής: Ηγετικό στέλεχος επί χρόνια της Επιτροπής Ορθοδόξων της Βουλής, γενικός γραμματέας επί μία δεκαετία της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης των Ορθοδόξων στην οποία συμμετέχουν ορθόδοξοι βουλευτές απ΄ όλες τις χώρες της Ευρώπης και μέλος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ενωσης, της νεολαίας της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή», από την οποία πέρασαν χιλιάδες νέοι των δεκαετιών του ΄50, του ΄60 και του ΄70, ο Στ. Παπαθεμελής μετά τις τελευταίες τοποθετήσεις του κ. Καρατζαφέρη έδειξε ότι δεν αλλάζει εύκολα θέσεις και απόψεις. Εδειξε ότι υποστηρίζει, όπως λένε στενοί του συνεργάτες, τις θέσεις της Εκκλησίας ανεξάρτητα από το κλίμα της εποχής και το υψηλό ρίσκο.

Ο λόγος -το λοιπόν- περί Στ. Παπαθεμελή, προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης, που τελευταίως μάθαμε το αίσιον και φέρελπι, ότι θα έχη(πλην της -επικεφαλής του ψηφοδελτίου- εξαίρετης καθ. και πρυτάνεως του Πα.Μακ. και φιλόπονης συγγραφέως Μ.Νεγρεπόντη-Δελιβάνη) και την συμμετοχή στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του καθηγητή της Παντείου και προέδρου της ιστορικής Ενώσεως Δημοκρατικού Κέντρου Νεοκλή Σαρρή. Ενδεικτικά, όθεν το πληροφορηθήκαμε, το άρθρο του «Παρόν»-τος.

Δείτε, όμως, τι με «ενοχλεί» και εξανίσταμαι με το άρθρο. Ο Στ. Παπαθεμελής κατέπτυσε την σοσιαλφιλελευθεροποίηση του ΠΑΣΟΚ και δημιούργησε κάποιο άλλο κόμμα. Με άλλα λόγια, έκανε κριτική εξ ευωνύμων στο μετηλλαγμένο αυτό κόμμα.

Έκτοτε, και σαφώς, ακόμη και προσκείμενοι στην σκληρή (δεξιά-) υπαρκτοεκσυγχρονιστική μερίδα του ΠΑΣΟΚ, μας έλεγαν, ότι… «βρέθηκε αίφνης στην Δεξιά» ή, ακόμη και ότι ήταν δεξιός(sic) ή ό,τι συναφές ένεκα της συνεργασίας με την(ατυχούς, όντως, έμπνευσης, αλλά με πλούσιο ιστορικό προηγούμενο και, άρα, άσχετη αιτολογία) Ν.Δ. το 2004. (Αυτά τα λέω γνωρίζοντας και εγγύθεν θέσεις αγαπητών φίλων ενταγμένων ή και …σκληροπυρηνικών της νεολαίας του κόμματος αυτού.)

Λήθη και αλήθεια δεν τέμνονται ουδαμού…

…και άρα δεν είναι μπορετό να …τεθή στην απολησμονιά η συμμετοχή του εν λόγω πολιτικού προσώπου στην ριζοσπαστικά χριστιανοσοσιαλιστική Χριστιανική Δημοκρατία(με την οποία συνεργάστηκε εκλογικά στις προηγούμενες εκλογές και στην οποίαν την αναφερόμενη στο άρθρο δεκαετία του ’70 στάθηκε αντιπρόεδρος), η πολυειδής σύγκρουση με τα αστοχριστιανικά σωματεία όπως η (τοτινή) «Ζωή», και ακόμη και με τ0 δεσποτικό/δεσποτοκρατικό κατεστημένο, που τον εδίωξε, αντάμα, βέβαια, με πολλούς άλλους Ορθόδοξους φιλοπρόοδους/ανατρεπτικούς αγωνιστές, με τρόπο που θυμίζει αμυδρά και την (ψευδο-)σύνοδο στην Δρυ και τον Χρυσόστομο.

Αντιστασιακά κείμενα του Σ.Π.

Η εκκλησιαστική περιουσία

Πρόκειται για ακανθώδες θέμα που οι φωταδιστάδες και οι συντηρητικοί το αγνοούν αρκετά συνήθως. Υπάρχει το («ιεροκανονικό»/παραδοσιακό) αναπαλλοτρίωτό της, ως γνωστόν. Ό μ ω ς, ο τρόπος λειτουργίας της εν Ελλάδι αυτοκέφαλης Εκκλησίας είναι τελείως εσφαλμένος, κοσμικός στο έπακρον, αντικανονικός, έρχεται σε τέλεια αντίθεση με τους Ιερούς Κανόνες της Ορθοδοξίας, που έρχονται σε αντίθεση με τις εξουσιαστικές φιλαρχίες πολλών Ποιμεναρχών(δεν γενικεύω, ευδήλως).  Όπως έχω ξαναπή, ξέρουμε, ότι γνήσιοι/»αυστηροί» Κολλυβάδες όπως ο Άγ. Αθανάσιος ο Πάριος και περισσότερο άλλοι όπως ο Νεόφυτος ο Καυσοκαλυβίτης ήλθαν σε σφοδρή σύγκρουση με το («νωχελικό») εκκλησιαστικό κατεστημένο για το θέμα της κατ’οικονομίαν, αντικανονικής τέλεσης των μνημοσύνων με κόλλυβα εκτός Σαββάτων. Ακόμη και ο Άγιος Μακάριος ο Κορίνθου που δεν ασχολήθηκε, αλλά δεν τα τελούσε Κυριακές παρά μόνο Σάββατα, διώχθηκε(από το Άγιο Όρος) για τούτο. Υπάρχουν πολύ βασικότερα τέτοιας υφής θέματα, όμως, σήμερα, π.χ. του πολιτεύματος της Εκκλησίας, που χρήζουν ζήλου πολύ επίσης. Ένα εξ αυτών είναι η ό ν τ ω ς συνοδικότητα(που σημαίνει δημοκρατικότητα ακριβώς). Όταν αποκατασταθούν αυτά, θα μπορούμε να μιλούμε και για «εκκλησιαστική περιουσία που βρίσκεται στα χέρια της Εκκλησίας» και όχι της -«εν τη Εκκλησία»- Ιεραρχίας και που, άρα, δεν πρέπει να πάη στο αστικό-καπιταλιστικό Κράτος και τους εποφθαλμιούντες. Η περιουσία θα «αξιοποιείται» όχι εκμεταλλευτικά-καπιταλιστικά(για αυτό υπέστη τόσα βασανιστήρια και άπειρες ταπεινώσεις ο αναγεννησιακός λόγιος και μετά Φωτιστής των Ρώσσων Ισαπόστολος Άγιος Μάξιμος ο Βατοπαιδινός/Γραικός), αλλά με συλλογική προσωπική εργασία που θα αποβαίνη προς όφελος όλων και των ενδεών, φτωχών και πάμφτωχων (και ξένων) πρώτων. Στην Γάζα, προ πολλών αιώνων, ο Άγιος Πορφύριος, επίσκοπος, είχε κατορθώση να δίνη ένα μισθό(άνευ εργασίας) που καλύπτει τις ανάγκες τους σε όλους τους ξένους και φτωχούς. Άραγε δεν θα μπορούσαμε σήμερα να το ποιήσουμε αυτό…; Μη γένοιτο (-τοιαύτη πλάνη).

Κατά συνέπεια, διαφωνούμε, μάλλον, με αμφοτέρους.

Πάντως, η προσπάθεια δημιουργία σπίλων στο παρελθόν, για να βολέψη «επιχειρήματα» παροντικά, είναι απαράδεκτη. Δυστυχώς, το κόμμα αυτό έχασε παράλληλα και εξ αρχής πάρα πολλούς και αριστερότατους κοινωνικά και μη-εθνικιστές πατριώτες. Οι γνώστες γνωρίζουν, ότι ο κατάλογος είναι μακρύς. Από τον σπουδαίο συγγραφέα Δαμιανό Βασιλειάδη και την ριζοσπαστική αριστεροπατριωτική Π.Α.Κ.-ική ομάδα του Α.Σ.Κ.Ε. μέχρι τον χριστιανοσοσιαλιστή καθ. Μ. Δρεττάκη, τον Μ. Χαραλαμπίδη και βέβαια τον χριστιανοσοσιαλιστή Στ. Παπαθεμελή(και την ομάδα του Δη.Κ.Κι.). Ιδιαίτερα, ο τελευταιος υπήρξε από τους ελάχιστους που διαφώνησαν ανοιχτά και ειλικρινά(με Κρητικό και Πολύδωρα, ίσως) στο θέμα της σύγκρουσης περί ταυτοτήτων κττ.. Μάλιστα, τότε θύμιζε(scripta manent) στους του κόμματός του τα περί «μπαγιάτικου αστικού αθεϊσμού» που πρεσβεύουν ανοήτως και τα περί νατσιστικού-χιτλερικού αντικληρικαλισμού και (κατ’ευφημισμό) «etat laique» που θέλουν και αυτοί …σοσιαλιστές όντες να εγκαθιδρύσουν. Σήμερα, κάποιος θα συμπλήρωνε με τον ριζικό αντικληρικαλισμό του Λεπέν και του «Εθνικού μετώπου». Όλα αυτά, βέβαια, έχουν ακριβώς ως συνέπεια αυτήν την λίαν οχληρή και μικροπρεπή (μιλώ γενικά, όχι επί τούτου) απόκριση. Ως πότε;