Posts Tagged ‘παρθενία’

Μεγαλοβδομαδιάτικα 2017 (Ανακοίνωση Χριστιανικής Δημοκρατίας και άλλα)

Απρίλιος 13, 2017

Μ. Πέμπτη σήμερα και είμαστε ήδη στον «μεσασμό» της Μ. Εβδομάδας. Με την ευκαιρία αυτή, σας παραθέτω την επίκαιρη ανακοίνωση που εξέδωσε η Χριστιανική Δημοκρατία για την Μ. Εβδομάδα, καθώς και μια εξαιρετικά εύστοχη ερμηνεία των παλαιοδιαθηκικών/Προφητικών φράσεων που ακούμε αυτές τις μέρες στις Ακολουθίες: «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης», «Πρόσθες αυτοίς, κακά, Κύριε, τοις ενδόξοις της γης». Την ανάρτηση αυτή μπορείτε να την βρείτε με κλικ εδώ.

Με αυτές τις σκέψεις το ιστολόγιο εύχεται [στους πιστεύοντες] καλό β’ μισό της Μ. Εβδομάδας και Καλή Ανάσταση!
Και σε όλους κάθε καλό λόγω των ημερών…

(more…)

Παρθενία και ελεημοσύνη (άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Απρίλιος 11, 2017

«Με άκουσες πολλές φορές και κατ’ιδίαν και δημόσια να διαλέγομαι για τον ορισμό της παρθενίας(…) Διότι ο Παύλος ως όρο παρθενίας δεν θέτει την απειρογαμία και την έλλειψη συνεύρεσης, αλλά τη μέριμνα για τα του Κυρίου.

Και αυτός ο Χριστός δείχνοντας πόσο μεγαλύτερη της παρθενίας είναι η ελεημοσύνη, της οποίας τα σκήπτρα κατέχεις και της οποίας το στεφάνι από παλιά είχες ενδυθεί, από εκείνου του χορού [σημ: των παρθένων] το μισό μέρος έβγαλε έξω, διότι εισήλθαν χωρίς αυτήν, ή μάλλον επειδή δεν την κατείχαν σε αφθονία° διότι «είχαν έλαιο, αλλά δεν τους αρκούσε».

(more…)

Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος περί γάμου

Ιανουαρίου 25, 2017

gregory-theologist«Γάμος εστίν έννομος σαρκών δέσις». Έπη, Α’ 2, 34, στχ. 175. Μ 37, 953

Σήμερα είναι η μνήμη του μεγάλου Θεολόγου της Ορθόδοξης Εκκλησίας Άγιου Γρηγόριου του Θεολόγου. Ο άγ. Γρηγόριος υπήρξε ένας μεγάλος θεολόγος, λόγιος και ποιητής° κατεξοχήν φιλέρημος και φιλομόναχος, διακρινόμενος κατά τον Ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο από «μυστηριώδη μελαγχολία».

Χαρακτηριστικά, όσον αφορά το θέμα του γάμου, είχε επίσης μια θαυμάσια και πολύ όμορφη και ορθή γνώμη° σε λόγο του περί παρθενίας είχε αποκαλέσει τον Χριστό ως «αγνό νυμφίο και νυμφαγωγό»(=αυτός που οδηγεί τη νύμφη στον νυμφίο).

Θερμές ευχές από το ιστολόγιο σε όλους τους εορτάζοντες!

Παναγία: Μητέρα, Παρθένος, και τα δυο..;

Αύγουστος 16, 2011

Ως γνωστόν, οι προτεστάντες, που την αποκαλούν απλώς «Μαρία»(!), τονίζουν την μητρότητα. Κάποιοι άλλοι υπερτονίζουν ίσως την παρθενία, και ειδικότερα την «βιολογική παρθενία». Οι Πατέρες, από όσο λίγο ξέρω, λένε ότι ο Θεός ήθελε να τιμήσει αμφότερα με αυτόν τον τρόπο της γέννησης του Χριστού.

Στους ναούς ακούμε «εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες». Σημαντικό, όμως, είναι ότι η αειπαρθενία αυτή, η «μετά τόκον παρθενία», έχει να κάνει και με το βασικό νόημα της λέξης, που είναι η «μνήστευση του Θεού»· με άλλα λόγια, η Παναγία δεν βρίσκεται σε εθελούσια υποχρέωση να υπακούει κανέναν άλλον που πιθανόν να την έβγαζε από τον δρόμο του Θεού, άρα παραμένει παρά τω Θεώ δια βίου και παρά την μητρότητα, δηλαδή παρθένος, αειπάρθενος. Αυτό νομίζω ότι αναφέρει και ο Άγιος Νεκτάριος στο σχετικό κείμενό του για την «Υπεραγία Θεοτόκο»…

(more…)

Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον- Μετάφραση κειμένου του Christopher Lasch(Μέρος 6o και τελευταίο)

Οκτώβριος 7, 2010

Αν και ο θεσμός της οικογένειας ανάγκασε τους άνδρες, για να γίνουν μονογαμικοί, ένα διπλό μέτρο σεξουαλικής συμπεριφοράς πάντοτε έκλεινε το μάτι στις συχνές τους διαλλείψεις από αυτό το ιδανικό, ενώ τιμωρούσε τις γυναίκες για τις ίδιες διακοπές, συνήθως με αγριωπή σοβαρότητα. Το διπλό μέτρο ήταν ίσως η πιο σημαντική μόνη επιρροή που εν τέλει έφερε την οικογένεια σε δυσφημία.  Ο εικοστός αιώνας, δυστυχώς, έχει προσπαθήσει να επανορθώσει αυτή την οφθαλμοφανή αδικία θεσμίζοντας ένα μονό μέτρο σεξουαλικής  αδειοδότησης, ενόσω το σωστό γιατρικό είναι ένα πιο απαιτητικό μέτρο σεξουαλικής πιστότητας και ένας πιο απαιτητικός ορισμός της υπευθυνότητας των γονιών στα παιδιά τους. Μία «οικογενειακή πολιτική» σχεδιασμένη να στρέψει αυτή την υπευθυνότητα στο κράτος δεν είναι καθόλου μια λύση. Ούτε είναι μία «ριζοσπαστική» λύση. Απλώς θα ενέκρινε το σχήμα του γραφειοκρατικού ατομικισμού που ήδη υφίσταται, στο οποίο το κράτος αναλαμβάνει τις λειτουργίες ανατροφής που πρότερα ήταν συσχετισμένες με την γονικότητα και αφήνει τους ανθρώπους ελεύθερους να απολαύσουν τους εαυτούς τους ως καταναλωτές. Μία τέτοια λύση μας καθιστά όλους παιδιά. Ο κόσμος μπορεί να κάνει χωρίς ένα «ριζοσπαστισμό» που προτείνει μόνο να φέρει τους υπάρχοντες διακανονισμούς στη λογική τους συνέπεια: η απορρόφηση της δημόσιας ζωής από το κράτος και η καταστροφή των ενδιάμεσων θεσμών με τον επανορισμό τους ως ομάδων πίεσης ή «[εδαφικά] παραρτήματα τρόπων ζωής» (κατά την έκφραση του Ρόμπερτ Μπέλα) στα οποία τα άτομα αφήνονται ελεύθερα να κυνηγήσουν αμιγώς ατομικά συμφέροντα και απολαύσεις.

Εφ’όσον η Ρούμπιν αναμιμνήσκεται την δεκαετία των 60, ώστε να υποστηρίξει τον αμφίβολό της ισχυρισμό ότι τα ριζοσπαστικά κινήματα αυτής της δεκαετίας βρήκαν την έσχατή τους τελειότητα στον φεμινισμό, θα ήταν μια καλή ιδέα να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι η δεκαετία του 60 είδε μια αναβίωση της κοινοτιστικής παράδοσης που έχει ανέκαθεν συνυπάρξει με την κυρίαρχη φιλελεύθερη παράδοση. Η διαφωνία μεταξύ των κοινοτιστών και των φιλελεύθερων αγγιστρώνεται σε αντιφατικές συλλήψεις του εαυτού. Εκεί που οι φιλελεύθεροι συλλαμβάνουν τον εαυτό ως ουσιαστικά κατάφορτο και ελεύθερο να επιλέξει μέσα από ενα ευρύ φάσμα εναλλακτικών, οι κοινοτιστές επιμένουν ότι ο εαυτός είναι συντεταγμένος μέσα και αποτελούμενος από την παράδοση, την πολιτογράφηση σε μια ιστορικά ριζωμένη κοινότητα. Οι φιλελεύθεροι θεωρούν την παράδοση ως μία συλλογή προκαταλήψεων που προσκόπτει το άτομο, προκειμένου να καταλάβει τις δικές του ανάγκες.  Εκθειάζουν τον κοσμοπολιτισμό απέναντι στον επαρχιωτισμό [σ.ph.: είδος τοπικότητας/τοπικισμού] που στα μάτια τους ενθαρρύνει την συμμόρφωση και την δυσανεξία. Οι κοινοτιστές, από την άλλη, απαντούν ότι «η δυσανεξία φυτρώνει το πιο πολύ», καταπώς το λέει ο Μάικλ Σάντελ, «εκεί που οι μορφές της ζωής είναι εξαρθρωμένες, οι ρίζες εκτοπισμένες, οι παραδόσεις αναιρεμένες.» (more…)