Posts Tagged ‘παπαδοπουλική δικτατορία’

Σχόλια σε θερινά διαβάσματα… (1)

25 Αυγούστου, 2012

Σήμερα θα σας γράψω ορισμένα γενικά και ειδικότερα σχόλια σε κάποια αναγνώσματα θερινά και μεσοθερινά…

Πρέπει εξ αρχής να σας προειδοποιήσω, όμως, ότι σε κάποια από αυτά ενδέχεται να σας χαλάσω την έκπληξη, αν θέλατε να τα διαβάσετε στο άμεσο ή το απώτερο μέλλον…

1. Για την  «κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά Υιού ο λόγος αρχικά… λοιπόν, πρέπει να ομολογήσω πως είναι ένα από τα καλύτερα φανταστικά έργα, δηλαδή πεζογραφία, που έχω διαβάσει τελευταία. Θα μπορούσαμε άνετα να συγκαταλέξουμε το συγκεκριμένο έργο στην ίδια κατηγορία με τα λογοτεχνικά και ποιητικά γραπτά του Λαμαρτίνου «Paroles d ‘un croyant» -» Στίχοι ενός πιστού» και του Σατωμπριάν «Αταλά» κ.λπ., διότι ο συγγραφέας είναι Χριστιανός και μάλιστα Χριστιανός Ρομαντικός του 19ου αιώνα που έχει πια «πάψει να πιστεύει στις θεωρίες του Βολταίρου», όπως γράφει χαρακτηριστικότατα. Οι θεολογικές αναλύσεις που κάνει αρχικά είναι πραγματικά εξαιρετικές και τονίζουν πάρα πολύ το στοιχείο της συμπόνοιας, ειδικότερα της συμπόνοιας προς τους αμαρτωλούς ανθρώπους και δη τις εκδιδόμενες γυναίκες- η συμπόνια προς όλους τους ανθρώπους τους αναγκεμένους και περιθωριοποιημένους είναι από τις πιο αγαπητές [και συγγενικές] στον Θεό και εκλεκτές αρετές, έλεγε και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον «περί φιλοπτωχείας» λόγο του.

(more…)

«Χουντικά σταγονίδια» στον «φιλόχριστο στρατό»

8 Δεκεμβρίου, 2011

Όπως ίσως θα έχετε παρακολουθήσει οι φίλοι αναγνώστες αυτών των γραμμών, τις τελευταίες δέκα ημέρες έγινε λόγος για ένα ζήτημα το οποίο άπτεται της εορτής του Πολυτεχνείου. Κάποιος νεαρός και ειδικότερα ο 4ετής αρχηγός φοιτητής της Σχολής Ευελπίδων Π. Φαραντάτος, όπως φημολογήθηκε αρχικά από την φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Το βήμα της Κυριακής», μετά την εορτή προς τιμήν του Πολυτεχνείου 1973, μίλησε για «μπούρδες» αναφορικά με την εορτή αυτή και τραγούδησε κάποιο άσμα το οποίο είναι χουντικός ύμνος («Μεσ’ στου Απρίλη την γιορτή»). Μάλιστα, ανάγκασε ίσως ή συνοδεύτηκε σε αυτήν την ενέργεια από ορισμένους(4-5) συμφοιτητές ή και φίλους. Υπήρξαν πληροφορίες έσωθεν ότι το περιστατικό με κάποια μορφή πράγματι έλαβε χώρα, ενώ σε άλλη κυριακάτικη εφημερίδα συγγενής του παιδιού αυτού ισχυρίστηκε ότι συκοφαντήθηκε και ότι επρόκειτο για παρεξήγηση. Η φιλοκυβερνητική εφημερίδα μίλησε για «χουντικό πυρήνα στην Ευελπίδων»· ο δε πρότερος πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου είχε ομιλήσει στους Μέρκελ-Σαρκοζί στην περιβόητη συνάντησή τους μετά την ανακοίνωση δημοψηφίσματος περί κινδύνων… πραξικοπήματος· οι συνδαιτυμόνες αυτοί εξοργίστηκαν με αυτά που άκουγαν- βέβαια «μην κρίνεις, για να μην κριθείς».
Βεβαίως, και νομικά ακόμη υπάρχει το περίφημο τεκμήριο αθωότητας και δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε εύκολες κριτικές και επικρίσεις, πόσω μάλλον καταδίκες. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ισχύει οποιαδήποτε εκδοχή. Ποια σημασία έχει; Αυτές οι σχετικές αναρρωτήσεις είναι σαν να προέρχονται από κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με την ελλαδική πραγματικότητα και δη την στρατιωτική, η οποία σε μεγάλο τμήμα της είναι «σουρεαλιστική» και άκρως εξοργιστική. Ιδίως, ίσως, οι νεώτεροι, από κατ’ ιδίαν συζητήσεις και μόνον θα γνωρίζουν πόσοι και πώς έχουν -έκπαλαι- τέτοια φρονήματα εντός του στρατού. Προσέξτε: όχι εθνικιστικά ή «υπερεθνικόφρονα» φρονήματα, αλλά απλώς φασιστοειδή ή/και «μιλιταριστικά». Δηλαδή αντιδημοκρατικά και νομικιστικά, που προσκυνούν ως είδωλο και ως νέο χρυσό μοσχάρι το Κράτος και έχουν ποικίλα όνειρα φίλαρχης «επιβολής της τάξης».

(more…)

«Αυτό που δεν τόλμησε να πει (ανοιχτά) κανένας Δεξιός μεταπολεμικά το είπε ο Σημίτης…»

24 Σεπτεμβρίου, 2009

Όλοι γνωρίζουμε, ότι οι δεξιές κυβερνήσεις ανέκαθεν είχαν ένα πολύ έντονο φιλοαμερικανισμό/φιλοατλαντισμό. Είναι  ένα μόνιμο χαρακτηριστικό αυτής της ιδεολογίας. Μάλιστα, έχει υποστηρικτή πολυ τεκμηριωμένα, ότι η πιο φιλοαμερικανική/φιλοατλαντική εξωτερική πολιτική ασκήθηκε από την «Χούντα των συνταγματαρχών» και είναι εγνωσμένη η αντίθεση του Γεωργίου Παπανδρέου στον «προοδευτικόν» Λίντον Τζόνσον(το αντίστοιχο του Κλίντον για την περίοδο 1993-2001) στο σχέδιο Άτσεσον για την Κύπρο, για αυτό το  ε θ ν ι κ ό  θέμα, η οποία προκάλεσε την μήνιν των Αμερικανών και επέφερε την Δικτατορία, που έκανε πολλά για να προδώση το ζήτημα της Κύπρου. Βέβαια, η δεξιά και η άκρα δεξιά είχε συχνά και ένα φιλοτουρκισμό εντονότατο, ιδιαίτερα η παπαδοπουλική δικτατορία, που επιθυμούσε την… συνεργασία-ομοσπονδιοποίηση των δύο χωρών.

Η αντί-θεση σε αυτήν την πολιτική έχει να κάνη και με την αριστερά στην χώρα μας, αρχετυπικά.

Με βάση αυτούς τους λογισμούς, αντιλαμβάνεται κανείς καταλεπτώς το λεχθέν υπό ενός παλαίμαχου της ζωής, θα έλεγα αρκετά αντιπροσωπευτικού μεγάλου -δόξα τω Θεώ, ακόμη- τμήματος του λαού, που έτυχε να ακούσω να μιλάη σε φιλική παρέα σε κάποιο κατάστημα (πώς λέγαν κάποτε… «στου Ζαχαράτου», κάτι συναφές φανταστείτε 🙂 ) . Τι σχολίαζε, λοιπόν, ο σεπτός γέροντας(περί τα 75-80), δυναμικός πάντως και ακμαίος; Την μη-επιλογή Σημίτη για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Και τι προέβλεπε ως αποτέλεσμα και έκγονο τούτου; Την …αύξησι των ποσοστών του Πα.Σο.Κ. κατά 15%!!!

Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική; Ιδού η απορία, ιδού και το δίλημμα για τον τόπο

Εθνικιστικός λαϊκισμός ή εθνική στρατηγική; Ιδού η απορία, ιδού και το δίλημμα για τον τόπο

Και ποια ήταν η ενδεικτική αιτιολόγηση; Ότι ο Σημίτης, λέει, τόλμησε να πράξη κάτι εκ της Βουλής, που ουδείς δεξιός, ούτε και ο πιο σκληρός και φιλοατλαντιστής, δεν ετόλμησε ποτέ. Ποιο ήταν τούτο; Μα οι  ευχαριστίες προς την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών την… αχνόφεγγη εκείνη νύκτα των Ιμίων!!!!!

Αυτό το κράμα «αντιεθνικισμού» και «αντιπληθωρισμού» , ειρήσθω εν παρόδω, που υιοθέτησε το (μετηλλαγμένο) κόμμα την αποφράδα κατά πάρα πολλούς επταετία-οκταετία συγκροτεί ως σήμερα με παραλλαγές την κρατική ιδεολογία. Η κρατική τηλεόραση μας πληροφορεί, ότι «το εθνικό μας πρόσωπο είναι άσκημο και μπάσταρδο», μάλιστα -εν αντιθέσει με τις διαλέξεις της Αρβελέρ για τον λεγόμενο «βυζαντινό» πολιτισμό, που προβάλλονται τις πολύ μικρές ώρες- σε ώρες «αιχμής»(peak)…

…και επιθυμούν ορισμένοι να μας πείσουν, ότι ο πατριωτισμός αυτός που περιγράψαμε κατά πνεύμα, είναι …δεξιός, συντηρητικός κτο. με αυτά.  Πρόκειται για ένα διαβολικό, όντως, σόφισμα, όπως και αυτό για την επίδραση του Αμερικάνικου Χριστιανισμού στην πολιτική, που ταυτίζεται από κάποιους (κάποιοι είναι τροτσκιστές, εύλογη άρα η παραμόρφωση) με τις καπηλευτικές  αοριστολογικές φαιδρότητες του Μπους και της Πέιλιν.


Αλλά αυτό ακριβώς θα αποτελέση αντικείμενο μίας ευρύτερης ανάλυσης…… 🙂