Posts Tagged ‘Παπαδιαμάντης’

Αγάπη έμπονη με πράξεις στο εδώ και τώρα, όχι μόνο στο κάποτε και αν με «ταξικό επαναστατικό αγώνα»…

1 Μαρτίου, 2011

Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος -και είναι τόσο μα τόσο λάθος… Έτσι, στην μεταπολίτευση, με τον σάπιο κόσμο της που μας τραβάει, κάπως σαν στο ‘Φάντασμα’ του Ξενόπουλου, από το χώμα προς τα κάτω, συνέβη το εξής καταπληκτικό: ένας ορισμένος μαρξισμός υπεραπλουστεύτηκε, έγινε αγνώριστος οπωσδήποτε, και χρησιμοποιήθηκε, για να μας διδάξει ποικίλα ηλίθια και απείρως ευτελή, δηλαδή φτηνιάρικα, ιδεολογήματα. Και μπορεί τα ‘κομμουνιστικά εγχειρίδια’ και ιδιαίτερα αυτά της Τρίτης/Κομμουνιστικής Διεθνούς(λ.χ. του ΚΚΕ-«Σύγχρονη εποχή») να διέκριναν απ’τα παλιά αυστηρά και ρητά τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό από τον ηθικό ιδεαλισμό και ο -ανεκδιήγητος εδώ- Γ. Κορδάτος να …κατέκρινε τον άγιο των γραμμάτων μας Παπαδιαμάντη, επειδή έπινε λίγο ο καημένος και δεν είχε, τάχα, (κοινωνικές) αξίες και ιδανικά, αλλά ο μαρξισμός αυτός της μεταπολίτευσης(και το ΠαΣοΚ συστηνόταν ως «μαρξιστικό, μη δογματικό κόμμα», μέχρι που εκπορνεύτηκε σε ικανό μέρος από τον καπιταλισμό και τους θανατηφόρους πειρασμούς του…) έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε, γενικά, ιδανικά, διότι ‘όλοι κοιτάνε την πάρτη τους’ και ‘αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού’ (παιχνιδιού;…) και ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’ και ‘έτσι θα φάμε το κεφάλι μας'(!).

Βέβαια, δεν καταλάβαιναν αυτοί οι τόσο πρακτικοί, να πούμε, συνάνθρωποί μας ότι όλα αυτά είναι τόσο αδιέξοδα ήδη και οδηγούν ανεξαιρέτως σε μια αυτοτιμωρία φρικτή, αλλά είχαν το (άσφαιρο) όπλο του γνωσιολογικού σχετικισμού του αστού(έρχομαι να σας εξηγήσω αμέσως), όσον αφορά την Ιστορία, ότι δεν υπάρχει Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια που μπορεί μέχρι ένα σημείο να βρούμε, αλλά υπάρχουν αφηγήσεις και αφηγήματα, αυτό δηλαδή που εμείς οι γραμματιζούμενοι λέμε μεταμοντερνισμό. Μπέρδεμα μέγα… Και ότι ήδη ο Μαρξ και οι μαρξιστές, αλλά και πολλοί-πολλοί άλλοι, άνθρωποι, είχαν προσπαθήσει να διακρίνουν την θεωρία(=δηλαδή η «αλήθεια») από την ιδεολογία(=τα ιδεολογήματα, που λέμε συνήθως), με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά τι να λέμε, ο αυτοδικαιωτισμός αμφισβητεί την γεωμετρία, όχι απλώς και μόνο τις υπερβατικές πραγματικότητες που προϋποθέτουν να δώσουμε μόνοι μας βάση και θέληση

(more…)

Κοινοτισμός, Μια αίγλη φωτός!(αναδημοσίευση)

7 Νοεμβρίου, 2010

Σημ. ph.: Η εφ. Μακεδονία της Κυριακής όπως «τυχαία» πρόσεξα, έχει ένα θ α υ μ ά σ ι ο αφιέρωμα, πραγματικά αντισυμβατικό, στον κοινοτισμό, με κείμενα αρθρογράφων και συγγραφέων, παληών και νέων, που εδώ αγαπούμε και διαβάζουμε ιδιαίτερα και ιδιαίτατα(υπερθετικός). Το αφιέρωμα επιμελείται ο Στ. Κούκος και τα κείμενα είναι των Αλ. Παπαδιαμάντη(προλόγισμα καταστατικού συνεταιρισμού!), Κ. Καραβίδα, Σπ. Κουτρούλη, Μ. Μελετόπουλου, του ιδίου του επιμελητή, και υπάρχει συνέντευξη του Κ. Βεργόπουλου που ασχολήθηκε επισταμένως -δεν το ήξερα- με το θέμα του κοινοτισμού. Τέλος, απόσπασμα έργου του πρωτοπόρου και σκαπανέα του κοινοτισμού Ν. Πανταζόπουλου. Παρακάτω, σας αναδημοσιεύω το εναρκτήριο κείμενο του επιμελητή. Στην πηγή ( πατήστε εδώ ) μπορείτε να δήτε και το πλήρες κείμενο του αφιερώματος σε μορφή pdf.

“Μοι φαίνεται ως μία αίγλη φωτός, εν φαεινόν βήμα, εν εύηχον κήρυγμα προόδου, ευημερίας και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων”! Με αυτά τα γεμάτα ενθουσιασμό και από καρδιάς λόγια ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης χαιρετίζει το 1908 την ίδρυση συνεταιρισμού άρτι συσταθείσας κοινότητας, προλογίζοντας το καταστατικό της.
(more…)