Posts Tagged ‘Οσία Μαρία Σκομπτσόβα’

Η Παναγία ως Μητέρα και συμπάσχουσα στα πάθη όλης της Εκκλησίας(οσ. Μαρία Σκομπτσόβα)

15 Αυγούστου, 2016

Maria SkobtsovaΥπάρχει πολύ υλικό σ’αυτόν τον μητρικό πόνο απ’ το οποίο μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μάθουμε σήμερα, και να βγάλουμε συμπεράσματα σε σχέση με τα δικά μας βάσανα. Πρώτα και κύρια, βλέπουμε την ανθρωπότητα του Χριστού, την Εκκλησία του Χριστού, το Σώμα του Χριστού, του οποίου η Παναγία είναι επίσης η Μητέρα. Και αυτή η έκφραση δεν είναι απλά ένα είδος ευσεβίστικου λυρισμού° αντιστοιχεί ακριβώς στην αντίληψη της Εκκλησίας σαν το Σώμα του Χριστού. Κι αν είν’ έτσι, τότε αυτό που αισθάνθηκε εκείνη σε σχέση με τον Υιό της είναι εξ ίσου αιώνια ζωντανό σε σχέση με την Εκκλησία. Σαν τη Μητέρα της Θεανθρωπότητας -την Εκκλησία- ακόμη και σήμερα διαπερνάται από το πάθος αυτού του Σώματος του Χριστού, το πάθος του κάθε μέλους αυτού του Σώματος. Μ’ άλλα λόγια, όλοι οι αναρίθμητοι σταυροί που η ανθρωπότητα σηκώνει στους ώμους της ακολουθώντας τον Χριστό, γίνονται επίσης αναρίθμητες ρομφαίες που αιώνια διαπερνούν τη μητρική της καρδιά. Εξακολουθεί να συμμετέχει, να συναισθάνεται, να συμπάσχει με κάθε ανθρώπινη ψυχή, όπως τότε στο Γολγοθά.

Οσία Μαρία Σκομπτσόβα, «Για τη μίμηση της Μητέρας του Θεού» [απόσπασμα]

Πηγή: Αγία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945): «Η θυσία του αδελφού», εκδ. Δορκάς, σελ. 85

Τοποθέτηση της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» για τα γεγονότα στην Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

4 Αυγούστου, 2016

diamartyria mitropoliΤην Κυριακή 01/08 και κατά την διάρκεια της τέλεσης της Θείας Λειτουργίας στον Μητροπολιτικό Ναό του συμπολιούχου της Θεσσαλονίκης αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, 26 πρόσωπα του λεγόμενου αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου εισήλθαν στον Ναό με σκοπούς διαμαρτυρίας και διανομής έντυπου υλικού.

Ενώ είχαν ήδη απομακρυνθεί στο προαύλιο του ναού από τους ιερείς και μέρος του εκκλησιάσματος, συνελήφθησαν και προσήχθησαν στην Αστυνομία. Το Δικαστήριο αργότερα έκρινε ότι ήταν αθώοι για το αδίκημα της «υβριστικής συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια θρησκευτικής λατρείας». Η διαμαρτυρία των νέων αυτών αφορούσε την κατεδάφιση του εγκαταλελειμμένου ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος» που ανήκε στην Διοικούσα Εκκλησία, μετά από αστυνομική επιχείρηση, στο οποίο οι ίδιοι περιέθαλπαν ενδεείς πρόσφυγες.

(more…)

Το τσιγάρο που κρατάς…

2 Νοεμβρίου, 2010

Επειδή θάβουμε νεκρούς αντί να τους αναστήνουμε (εμείς οι ακόλουθοι αυτού που πάτησε -δια του θανάτου Του- τον θάνατο), βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας ναυάγια, ναυάγια πραγματικά,  χωρίς αυτεπίγνωση, και που πραγματικά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες από τον κόσμο αυτό. «I’m always feeling steered away/By someone trying to tell me/what to say and do/[…]Open up, and they’ll shove in their meaning of life», όπως λέγανε και κάποιοι οργισμένοι νέοι(οι The Offspring) παληότερα, αντιτιθέμενοι στην μόδα(«Freedom from the tyranny of fashion», ελευθερία από την τυραννία της μόδας -αστική έννοια, συνυφασμένη με την «Πρόοδο»- που λένε και οι Αμερικανοί Ορθόδοξοι του «Death to the world», δηλαδή)… Όταν έχουμε κάποιον λ.χ. που, απλώς, καπνίζει, που «φουμάρει», έτσι, είναι μια περίπτωση μάλλον ανακουφιστική. Ξέφυγε από πολλές από τις Σειρήνες που ετοιμάζονταν να τον αφήσουν κρανίο και οστά και έχει ενα έθος, κάποτε δεύτερη φύση.

Ως γνωστόν δε, οι καταστηματάρχες μερών εστίασης, ψυχαγωγίας, καφενείων, καφωδείων κτλ., απεφάνθησαν ότι δεν θα τηρήσουν, εξ αρχής τουλάχιστον, την απαγόρευση την αυστηρή του Υπουργείου: θέλουν μεταβατική περίοδο(πατήστε εδώ για την είδηση) .

Τα πράγματα σχετικά με το θέμα του καπνίσματος δεν είναι πια και τόσο άσχημα όσο μας τα παρουσίαζε μία ορισμένως μικροαστική ψευδοχριστιανική αυτονομημένη (και για αυτό περίπου μηδενιστική) ηθική· αυτή, δηλαδή, που θέλει τους καπνίζοντες -ιδιαίτερα δε τις καπνίζουσες-, όπως και τους έχοντες ενώτιον(ενώτιον =»σκουλαρίκι») κτλ. να είναι αλητάμπουρες ή «νυμφίδια» και τα τοιαύτα [-ενώ παράλληλα ο τραπεζίτης είναι ένας εύφημος άνδρας της τοπικής κοινωνίας, όπως βέβαια και του συνοικιακού κομμωτηρίου…]. Θα ήθελα να σας το δείξω αυτό μέσω δύο μορφών χαρακτηριστικών για εμάς εδώ, του «καπνιστή» έως τινός σημείου Φώτη Κόντογλου, και της -ομοίως- Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα, της έχουσας ακολουθήσει το τραχύ, αλλά και συγκλονιστικά όμορφο μονοπάτι της «αντισυμβατικής αγιότητας» της τόσο κοινής και συχνής στην ρωμαϊικη και ρωσική Ορθόδοξη αγιότητα…

(more…)

“Ο άνδρας να είναι όπως ο σουλτάνος, ενώ η γυναίκα όπως ο βεζύρης…”(2)

17 Απριλίου, 2010

2)Το βασικό ζήτημα που τίθεται στο άρθρο που επισημάναμε είναι αυτό της κατηγορηματικής άρνησης από κάποιον επίσημο του να ορισθή γυναίκα ως ιερέας. Μέσα, δυστυχώς, στον σκοτασμό της ημιμάθειας και της αποκλειστικής κατοχής της μοντέρνας και μεταμοντέρνας «φεμινιστικής» (;) φιλολογίας, ο αρθρογράφος μας λέει, ότι για όλα αυτά ευθύνεται ο …Παύλος, τον οποίον ο προτεστάντης Holzner στο μνημειώδες, όντως, και λίαν εκτεταμένο έργο του «Παύλος» αναφέρει ως «ο πρώτος μετά τον Ένα», ενώ βέβαια δεν είναι ο πρώτος, αλλά η πρώτη, η «μετά τόκον παρθένος», που έχει τα δευτερεία της Τριάδος. Παραμερίζοντας προς στιγμήν την αίρεση, δηλαδή την (τυπικά κακή) δειγματοληψία(εκ του αιρούμαι=επιλέγω) των φράσεων που βγάζουν το ιδεολόγημα που θέλουμε (εδώ, είναι του… μισογυνισμού), ας ξαναδούμε λίγο το ιστορικό του θέματος που ο τάλας αναγνώστης δεν έχει την ευκαιρία να  μάθη και, ειδικότερα, την σύγκριση της Εκκλησίας με τους συγχρονισμένους Ευαγγελικούς που ώρισαν παστόρισσες.

Η Παν-αγία και Υπερ-αγία -στο πρόσωπό της τιμάται, βέβαια, και το γυναικείο φύλο

(more…)

Η Χριστιανοσοσιαλίστρια Οσία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945) για τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες…!!!

8 Ιουλίου, 2009

Λαμβάνουμε το εκπληκτικά ενδιαφέρον παράθεμα από αξιολογότατο βιβλίο του Σεργκέι Χάκελ(Εκδ. Ακρίτας, Σεπτέμβριος 1998 -α’έκδοση, σ.154). Πρέπει να το αφιερώσουμε σε δύο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων:

α)τους αστοχριστιανούς μας και «Χριστιανούς» του καναπέως και της κοινωνικής συντήρησης ή και αντίδρασης

β)τους μαρξιστές μας, και τους Aufklarers(=διαφωτιστές) σοσιαλδημοκράτες μας, δηλαδή τους οπαδούς της Κοινωνικής Δημοκρατίας της Υπαρκτής Αριστεράς.

Να σημειωθή, ότι θεωρούμε αμφότερους τους όρους (Αριστερά-Δεξιά) Δυτικότροπους, εφ’ω και το ότι δεν τους χρησιμοποιούμε προς αυτοπροσδιορισμόν, ενώ θα μπορούσαμε να το πράξουμε βεβαίως λόγω των Χριστιανικών προταγμάτων μας της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εμβάθυνσης και εκπλάτυνσης (και αμεσοποίησης) της Δημοκρατίας, της (ριζικής) οικολογικής αισθητικής και πολιτικής μας αντίληψης (βλ. π.χ. το σχετικό πολύ πρόσφατο βιβλίο του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Διοκλείας π. Καλλίστου Ware επί του θέματος της Χριστιανικής Οικολογίας) .

Πράγματι, οι ορισμοί που εδόθησαν από μαρξιστές, κάτι που οφείλεται προφανώς και στους παραπάνω συντηρητικούς και αντιδραστικούς κοινωνικά αδελφούς ή «αδελφούς», στην «θρησκεία»(αν διευρύνουμε καταχρηστικά τον ορισμό της-είναι γνωστό, ότι για εμάς τους Ορθοδόξους η θρησκεία είναι αρρώστια και η Ορθοδοξία η θεραπεία της) είναι όχι επιστημονικοί, αλλά δημαγωγικοί. Π.χ. θα αρκούσε να δούμε ορισμένους διάσπαρτους στα κείμενα του Λένιν-Ουλιάνωφ, τον οποίον πολλοί ως σήμερα(σε χώρες όπως η Ελλάδα, π.χ.) έχουν ως ένα μικρό θεό και του οποίου τα γραφτά θεωρήθηκαν πολύ συχνά ως…..  ιερά-απαραβίαστα δογματικά. Ιδιαίτερα αυτό αφορά το Κράτος-«Εκκλησία» της ιδιαίτερης αθεϊστικής σέκτας που ήταν στην ΕΣΣΔ όχι μόνο η κυρίαρχη, αλλά και η επιβαλλόμενη αμείλικτα και στο όνομα του Λαού (που μας θυμίζει και ένα γνωστό άσμα: «killing in the name of») πανταχού ιδεολογία(«διαλεκτικός υλισμός»– και αυτός ο όρος δημαγωγικός-προπαγανδιστικός είναι και ανύπαρκτος στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και μάλιστα της Υλιστικής).

Από την άλλη, ένα μέγα μέρος των αδελφών μας, τότε και τώρα, όπως διέγνωσε με αμείλικτη κατακριτική διάθεση και ο αρχέτυπος αναρχοχριστιανός θεωρητικός και λογοτέχνης Λέων Τολστόι, κατόρθωσε να …δικαιώση εν τινί μέτρω αυτούς τους ορισμούς. Εξ ου και ο λόγος για την «Αξία του Χριστιανισμού και την αναξιότητα των Χριστιανών»(Μπερντιάγεφ-την ίδια επισήμανσι είχε κάνη και ο Μαχάτμα Γκάντι).

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή αντισυμβατικής αγιότητας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή "αντισυμβατικής αγιότητας" και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Λοιπόν, χωρίς να μακρηγορούμε άλλο και ίσως κατά τι ανερμάτιστα, ας παραθέσουμε το σχετικόν απόσπασμα της Οσίας(η «επίσημη» αναγνώριση της αγιότητάς έλαβε χώρα το 2004, 18 Ιανουαρίου από το Πατριαρχείο και την οικεία Σύνοδο), χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία[….]Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία[…]. Οι ασκητικοί κανόνες είναι απλοί από αυτήν την άποψη, δεν επιτρέπουν παρεκβάσεις[…]για μυστικιστικές πτήσεις, συχνά περιορίζονται σε απλούς καθημερινούς στόχους και ευθύνες.(1939, Pravoslavnoe Delo, σσ.37-38)