Posts Tagged ‘Ορθόδοξος Χριστιανικός Αναρχισμός’

Περί κομμουνισμού-σχολιασμός άρθρων Ο. Τύπου(β’)

25 Μαΐου, 2009
(συνέχεια από το προηγούμενο)

Θα σταθούμε σε τρία ακόμη σημεία:

ε) Η αρθρογράφος υποστηρίζει αλλαχού τα εξής: ότι το ἅπαντα κοινά» των Πράξεων των Αποστόλων ἀναφέρεται σὲ «οἰκειοθελῆ ἐγχειρήματα ἰδιωτῶν, συντόμως καὶ αὐτοβούλως ἐγκαταλειφθέντα»(!). Φοβάμαι, ότι δεν έχει κατανοήση, ότι η όλη ιεροσολυμίτικη κοινότητα των «τρισχιλίων» ήταν κοινοκτημονική. Αυτό από κάποιους μελετητές θεωρείται δε, ότι διήρκεσε με κάποια μορφή και τους επόμενους 2-3 αιώνες. Στο δε Ορθόδοξο κοινόβιο που οι δυτικόφρονες/εθνικόφρονες συνήθως «σνομπάρουν» ή και βδελλύσονται, υπάρχει παραγωγή και κατανάλωση αυτόνομη και σε πλήρη κοινοκτημοσύνη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσοστομος έλεγε δε, ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο παράδειγμα των τρισχιλίων ενώ ο Μέγας Βασίλειος, ότι πρέπει να ποθήσουμε το παράδειγμα των τρισχιλίων, που ήσαν τα πάντα σε αυτούς κοινά και να ντραπούμε(«αιδεσθώμεν») τα φιλάνθρωπα διηγήματα των «Ελλήνων» που αναφέρουν κοινή σίτιση κτο. Βεβαίως, εννοείται, ότι ιδίως τούτο, αν μιλούμε για την Εκκλησία, δεν επιβάλλεται δια του φόβου του ξίφους της Πολιτείας, του Καίσαρα. Παραταύτα, η κοινωνική αδικία με την μορφή της σοσιαλιστικής εκμετάλλευσης-αποστέρησης κατά τους Πατέρες απαγορεύεται αυστηρά, οι δε δύο ιδιότητες, του καπιταλιστή και του Χριστιανού Ορθόδοξου είναι αλληλοαποκλειόμενες, ακόμη και αν ανανοηματοδοτήσουμε κατάλληλα την πρώτη.

ς) Ουδεμία σχέση, ακόμη, έχει με τον «εφαρμοσμένο κομμουνισμό»(!;), την «παγκοσμιοποίησι»(!) και την αποβολή της «ελευθερίας της βουλήσεως», η ριζοσπαστική αυτή πλευρά της Ορθόδοξης Παράδοσης και του παραδείγματος των Πατέρων και των Μητέρων. Θα έλεγα το ενάντιο.  Ο αστικός αυτός «χριστιανισμός», ο «ακίνδυνος» και προσαρμοσμένος στο καπιταλιστικό σύστημα θαυμάσια, ώστε να δικαιώνη στους αιώνας των αιώνων τις απαράδεκτες, προκατειλημμένες και γελοιώδεις σχετικά με την Ορθόδοξη Ανατολή, ρήσεις του Λένιν και του Ένγκελς(βλ., π.χ., στο «On early christianity», 1882) περί… αλκοόλ του πνεύματος και δήθεν μετάθεσης της δικαιοσύνης για την επόμενη ζωή(πρβλ. «ως εν ουρανώ και επί της Γης», «δος ημίν τα δέοντα και τα αυτάρκη» κατά την καθημερινή προσευχή του Κόντογλου , «πεινώντας ενέπλησεν αγαθών, και πλουτούντας εξαπέστειλεν κενούς» της Θεοτόκου κπα),  γνώριμος από τον λουθηροκαλβινισμό των ποικίλων μισσιοναρίων, του Κοραή κλπ. «θρησκευόμενων», είναι από κάθε άποψι απαράδεκτος θεολογικά, αλλά και μέρος της Νέας Εποχής και Νέας Τάξης, που βεβαίως είναι ακραία καπιταλιστική, και για αυτό αρκεί π.χ. μία ανάγνωση των πεπραγμένων της τελευταίας σύναξης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός -αλλά και του αντιφόρουμ του Πόρτο Αλλέγκρε. Προφανώς, πολλοί δεν γνωρίζουν καν για τις ριζοσπαστικές κοινωνικά και πολιτικά , δραστηριότητες των Αγίων. Έτσι, η ένταξη και η εργώδης δράση της Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα στο σοσιαλεπαναστατικό κόμμα(=μενσεβίκοι) και κατόπιν στο Χριστιανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ρωσίας, είναι τελείως άγνωστη. Το ίδιο οι προσπάθειες του εκουσίως αρχιεπισκόπου(το αντίθετο πολλών δεσποτοκρατών σήμερα ακριβώς) Αγίου Ιωάννη του Ελεήμονος για την απελευθέρωση όλων των δούλων και την κοινωνική δικαιοσύνη, καθώς και οι θέσεις του, ότι εάν βρούμε μέθοδο να αφαιρέσουμε τα περιττά αγαθά («χιτώνες») από τους πλούσιους (άνευ της θελήσεώς των), και να τα μεταβιβάσουμε στους πτωχούς, δεν θα «ημάρτομεν» ουδόλως των «δεόντων» (για την σχετική παραπομπή στην Πατρολογία, βλ. Ι. Πέτρου «Κοινωνική δικαιοσύνη», Παρατηρητής, 1992).

ζ)Σχετικά με τους αριστερούς και τους δεξιούς, την αριστερά, την δεξιά, και την Εκκλησία. Προσωπικά, θα έλεγα, ότι ναι μεν καθένας καλείται να επανέλθη στην Εκκλησία, και αν είναι πλούσιος, φτωχός, εθνικός, ειδωλολάτρης, εωσφοριστής, τέκτονας κτλ., και αυτό θαυμάσια το αναφέρει ο Χρυσόστομος, λέγοντας, ότι και οι πλούσιοι και οι φτωχοί είναι παιδιά του και κοιλοπόνεσε δι’αμφοτέρους, αλλά ιδεολογίες που στηρίζουν την κοινωνική αδικία, την ανισότητα, την αποστέρηση, ουδεμία σχέση μπορούν να έχουν με την Πατερική Ορθοδοξία. Συνεπώς, οι ιδιότητες του δεξιού, με όλα τα ιδιώματα που φέρει, και του Ορθόδοξου πιστού είναι απλώς ασυμβίβαστες. Αυτό το έχουμε ξανασυζητήση ήδη πολλές φορές και δεν νομίζω, ότι χρειάζεται να επανερχόμαστε αργολογώντας.

Ο ενδιαφερόμενος έχει πολλά αξιόλογα συγγράμματα να προστρέξη, και ακόμη και παληότερα δικά μας κείμενα. Αυτά τα ελάχιστα και γνωστά με «πνεύμα παροξυμένο» κατά τι, αλλά με ειλικρινή πρόθεση και με αγάπη για όλους τους αναφερόμενους…

Υ.Γ. Βλέπε και εδώ για μία πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του κειμένου. Δεύτερον, εδώ το α’ μέρος , εδω το β’ μέρος και, επίσης, εκεί και εκεί για ένα διάλογο μεταξύ πρ. π.Μεταλληνού και συντάκτιδος.

Ο Χριστός ως Επαναστάτης (Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς)

14 Απριλίου, 2009

Μιλήσαμε για τον Ντομ Χέλντερ Καμάρα στην προηγούμενη ανάρτησί μας. Ας δούμε τώρα τι λέει σχετικά με την επανάσταση ενάντια στο κακό, κοινωνικό, πολιτικό, ηθικό ένας Ορθόδοξα Χριστιανός επίσκοπος.

Λέει, λοιπόν, ο κάτωθε επίσκοπος, δάσκαλος πανεπιστημιακός και Άγιος:

Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Ο Χριστός δεν σήκωνε εξεγέρσεις ενάντια στην εξουσία του κράτους, με στόχο μία εφήμερη αλλαγή τοπικής σημασίας· ο Χριστός εργαζόταν για μια επανάσταση που είχε ως στόχο την καθολική παγκόσμια ανατροπή. Ο Χριστός δεν δημαγωγούσε ενάντια στις δυναστείες του Ηρώδη και του Αυγούστου-αυτή θα ήταν μια μικρή «αντάρτικη» δουλειά-αλλά έθετε τα θεμέλια σ’ένα πολύ μεγαλύτερο έργο. Πήγε πέρα και βαθύτερα απ’όλους τους επαναστάτες του κόσμου. Στο δένδρο του κακού δεν κλάδευε κλαριά και δεν καθάριζε τα φύλλα, αλλά έβαζε το τσεκούρι στην ίδια τη ρίζα. Δεν βιαζόταν να δει γρήγορα την επιτυχία του έργου Του[…]

«Επαναστατήστε πρώτα εναντίον του εαυτού σας και ύστερα ενάντια στον κόσμο»-αυτό το μήνυμα θα μπορούσε να βγει από το κύριο κήρυγμα του Χριστού. Τούτο ήταν το εργαλείο για λάξευμα και για λείανση.[…]

Γι’αυτό αφήστε , αδέλφια, τα παιδιά να πλησιάσουν τον Χριστό, να ποτιστούν με το πνεύμα του Χριστού, με το πνεύμα της πιο μεγαλειώδους και κάλλιστης επανάστασης ενάντια στο κακό.[…]

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εισαχθεί στην διαπαιδαγώγηση…«(σσ.42-47, Αργά βαδίζει ο Χριστός, εκδ. Εν πλω, 2008)

Αυτό το «νέο πνεύμα» ασφαλώς δεν εκφράζεται από πλειάδα ιερέων, και οπωσδήποτε όχι αρχιερέων και Δεσποτοκρατών της σήμερον.

Αυτοί εκφράζουν εν πολλοίς την «φιλισταϊκή παιδαγωγική του Σπένσερ, με την οποία τρεφόταν η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια(και) σήμερα μαζεύει τους πλούσιους καρπούς της. Τούτη είναι παιδαγωγική χωρίς επαναστατική ζύμη.(οπ.π, σ. 68)».

Πλην ουαί τη Εκκλησία -και τη αληθεία, της οποίας αποτελεί «στύλον και εδραίωμα»-, εάν δεν υπάρξη αλλαγή «ρότας»

«Αυτεξούσιον και αδέσποτον»(πλαστουργημένον)…!

2 Απριλίου, 2009

…κατέστησε ο Θεός τον άνθρωπο κατά τον Θεοφάνη Κεραμέα, σε κείμενό του που διάβαζα(βλ. εικόνα) επί τη ευκαιρία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως που ήταν προ 11 ημερών…

Σταυρός του Χριστού στην ζωή μας υπό Αγίου Ανδρέα Κρήτης, συγγραφέα Μέγα Κανόνα

"Σταυρός του Χριστού στην ζωή μας" υπό Θεοφάνου Κεραμέως

Στον οποίο σταυρό προσγράφει, λίαν ενδιαφερόντως, στο ίδιο ο Άγιος που συνέγραψε όντως εν συντριβή τον ψεσινό εν εκκλησίαις και διάσημο Μέγα Κανόνα, Ανδρέας Κρήτης τις ιδιότητες του «σωφρονιστή πλουσίων» και «προνοητή πενήτων»…

Μαρτυρίες

Αυτό το νόημα έχει, μας λέει, η σταυροαναστάσιμη «Κυριακή ρήση» «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν,  αρατω τον σταυρόν αυτού, απαρνησάσθω εαυτόν και ακολουθείτω μοι».

Ο Απόστολος Παύλος, άλλωστε, μεταβατικός στην θεολογία του, απευθυνόμενους δημόσια σε ασύλληπτα ως προς το σήμερα άκρους κρατιστές, είχε πη, και μάλιστα προ της προς Φιλήμονα,  όπου επιτάσσει αγαπητικά την απελευθέρωσι του ληστεύσαντός τον «δούλου» κατά κόσμον Ονήσιμου: «Τιμής ηγοράσθητε, μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων»(Α’ προς Κορινθίους).

Ο ίδιος ο Χριστός μας εξαγόρασε με το αίμα Του και το «δοξαστικό εκούσιο πάθος» από την κατάρα του Νόμου, όπως διαβάζει κανείς στην προς Γαλάτας(3:13):

«Χριστος ημας εξηγορασεν εκ της καταρας του νομου γενομενος υπερ ημων καταρα οτι γεγραπται επικαταρατος πας ο κρεμαμενος επι ξυλου»

Και, ακόμη, λίγο ενωρίτερα, αναγράφεται:

«ο εν Κυρίω κληθείς δούλος απελεύθερος Κυρίου εστίν»

Εδώ δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, στην δουλεία από τους ανθρώπους, και βεβαίως δεν μπορεί κανείς να ασχολήται «επισταμένως» με ιλαρά και τραγικά διαδικτυακά αναμηρυκάσματα περί «ορθόδοξης δουλοφροσύνης» με συνήθεις «πηγές»… τον Ambelain, τον Σκαρίμπα, και τον Σιμόπουλο..

Απλώς στο ότι όσον αφορά στα του Θεού υπάρχει πλήρης αναρχία. Αυτεξούσιον και αδέσποτον.

Την παρατήρησι αυτήν έκανε και ο «διαπρεπής» καθηγητής Νομικής Αλέξανδρος Τσιριντάνης στο δίτομο έργο του περί ανθρωπισμού και ειδικότερα στο «Παύλος και νομος». Σε αυτό τοποθετήθηκε ορθώς, εκεί, οπωσδήποτε, αν και υψηλόβαθμο στέλεχος Χριστιανικής οργάνωσης («Ζωή») που δυστυχώς διακρίθηκε, όπως προκύπτει άμεσα από τα κείμενά της, για την αιρετική ούτως ειπείν θεολογία της νομιμοφροσύνης που ντροπιάζει και σήμερα την Εκκλησία και την κάνει, όπως θα έλεγε και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, να χάνη το επαναστατικό της χρώμα, συμφυρόμενη με κοσμικούς, καπιταλιστικούς, αστικοδημοκρατικούς, θεσμούς…

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος, ακαδημαϊκός, Άγιος.

Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος, ακαδημαϊκός, Άγιος.

Απευθύνσεις (μερικές)

α)Στους ποικίλους κοσμικώ τω τρόπω θεοκράτες ή/και αστοχριστιανούς θεολόγους που θέλουν να μας πείσουν,  π.χ., ότι ο «πολιτικός γάμος» ως επιλογή και η απουσία του αντιδημοκρατικού, άρα αυτόχρημα αντόρθοδοξου, καταναγκασμού προς τον  θρησκευτικό(…) αποκαλούμενο γάμο, που ίσχυε ως την «αλλαγή» του 1981 είναι «αντίχριστος επιλογή», και ότι πρέπει όλους να τους αναγκάσουμε να φορέσουν τα στέφανα που δηλώνουν την εν παρθενία αληθή αφθορία κατά τον ιατρό Άγιο Βασίλειο Αγκύρας, το «νυφικό» ιμάτιο, που δηλώνει όμοια, και να πουν υποκριτικά λόγια, εκκοσμικεύοντας και «μολεύοντας», αθέλητα έστω,  το Μυστήριο που κατακυρώνει στα μάτια του Τριαδικού Θεού -και όχι βέβαια της γειτονιάς και των συγγενολοΐων- ένα άλλο, «μέγα μυστήριο»

β)Στους παλαιοδιαθηκολόγους που δεν κατανοούν, ότι ο άνθρωπος τότε, πριν σχηματίση διαθήκη με τον Θεό, γέγονε και ήταν δούλος των στοιχείων του κόσμου, του «νόμου της αμαρτίας στα μέλη του«, των πολλών τάξεων και κατηγοριών δαιμόνων. Ήταν ανελεύθερος συνολικά, και εν απογνώσει εν πολλοίς. Ο θάνατος ήταν μετάβαση στο σκότος, αν και όχι στον άδη κάποιων δημοτικών τραγουδιών, ή στον άδη της αρχαίας μυθολογίας ή και επών. Για αυτό και ο Χριστός κατά τον Αγ. Νικόλαο Βελιμίροβιτς ήταν ο μέγιστος επαναστάτης, που έβαλε το «πριόνι» σε αυτήν την ίδια την ρίζα του κακού, και «εποίησε καινά τα πάντα»

γ)Σε οσους δεν κατανοούν στο ελάχιστο τις λέξεις «ποίμνιο» κ.τ.ο. και δεν αντέχουν την ταπείνωση ορισμένων Χριστιανών, όπως ποικίλους «παγανοδωδεκαθεϊστές», φασίστες κλπ.. Αυτή η ταπείνωση είναι θεληματική μπροστά σε ένα άκρως ταπεινό Θεό, όπως Τον σκιαγραφούν εμπειρικά οι Πατέρες, που δεν μας αναγκάζει σε τίποτα και για τίποτα. Εξ ου και το αφόρητο πολυώνυμο κακό, που κάποιοι, όπως ο αξιολογότατος μαρξιστής συγγραφέας Βασίλης Ραφαηλίδης, γράφουν, ότι έκανε τον Θεό να… αυτοκτονήση, τύψεων ένεκεν, για την απάνθρωπη κοινωνία που αδυνάτησε να «ξεκάνει».

Για αυτό, άλλωστε, ο εξέχων Χριστιανοσοσιαλιστής , αποπεμφθείς δε υπό της έκπτωτης Τσαροκατευθυνόμενης Δεσποτοκρατίας και όχι βέβαια «της Εκκλησίας» στην Σιβηρία, Νικολάι Μπερντιάγεφ(και εικονιζόμενος)  σε εντολή που έμεινε κενό γράμμα λόγω «επανάστασης του ’17», έκανε λόγο για την Βασιλεία του Θεού ή το Βασίλειο του Πνεύματος ως αναρχία, κάτι που του προσήψε τον τίτλο υπό τινών Δυτικών του αναρχοχριστιανού

Νικολάι Μπερντιάγεφ(1874-1948):Ορθόδοξος, Περσοναλιστής Χριστιανοσοσιαλιστής, Γενναίος έναντι των πολυώνυμων τυράννων

Νικολάι Μπερντιάγεφ(1874-1948):Ορθόδοξος, Περσοναλιστής Χριστιανοσοσιαλιστής, Γενναίος έναντι των πολυώνυμων τυράννων

Περαστικά παντάπασι και σε όλους μας, λοιπόν…… 🙂

Υ.Γ. Συγγνώμην για την διορθωμένη αρχική μνημονική παραδρομή……

Δοκησισόφου νιτσεϊκού αθέου συγγραφέα δαψιλείας μαργαριταριών κριτική

1 Απριλίου, 2009

Χθες, έτυχε να διαβάζω στην καθημερινή εφημερίδα «Τα Νέα» μία συνέντευξι κάποιου συγγραφέα ονόματι «Χανίφ Κιουρέισι»,

Ο 54 ετών λογοτέχνης Χ.Κιουρέισι

Ο 54 ετών λογοτέχνης Χ.Κιουρέισι

που ανακοινώνεται και «συντέμνεται» με την αφοριστική «βαρυγδουπίαν» :»Οι θρησκευτικοί ηγέτες είναι ανίδεοι και ανόητοι». Ο σχετικός Υπερσύνδεσμος κείται εδώ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4509773

Βεβαίως, θα ήταν σμικρολογία, και αργολογία να ασχοληθούμε με τις αφόρητες κοινοτοπίες και με τις κατ’εξοχήν Ευρωπαϊκές, αντιιδεαλιστικές συγχύσεις που έχει στο νου του και μας μεταγγίζει.

Χαίρε η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας, χαίρε η του βορβόρου ρυομένη των εργών

Αλλά έχει ένα ειδικό βάρος, ότι το αγαπημένο βιβλίο του εν λόγω συνεντευξιαζόμενου στο BBC θεατρικού και μη συγγραφέα περί «θρησκείας» και «θρησκευτικότητας» είναι η «Γενεαλογία της ηθικής» του αποθεωτή της αξίας της «θέλησης για δύναμη» Γερμανού φιλοσόφου Φρίντριχ Νίτσε.

Ο Nietzsche

Ο Nietzsche

Τολστόι επικριτής

Άυτό που έχει, όμως, εδώ ενδιαφέρον, είναι να ακούσουμε την κριτική του μέγιστου λογοτέχνη, και σίγουρα εκ των μειζόνων όλων των εποχών, Λέοντα Τολστόι, συγγραφέα του «Πόλεμος και ειρήνη» και της «Άννας Καρένινα» και του εύγλωττου τίτλου «Αφέντης και δούλος». Ο Τολστόι, λοιπόν,  δεινός και διευσδυτικός μελετητής, έμπονος προς τον συνάνθρωπο και τον αδύνατο, και σε μία εποχή που μεσουρανούσε το άστρο του Νίτσε σε πιο ευρεία κλίμακα, στα αστικά σαλόνια κτλ., είχε χαρακτηρίση τον Νίτσε, καθώς μας το μεταφέρει ο Κόντογλου, ως  «πέρα για πέρα ανόητο, απερίσκεπτο, σκοτεινόν, γεμάτον κακία, αλλά κομμένο πάνω στα μέτρα της εποχής του».

Ο αναρχοχριστιανός επαναστάτης της μη-βίας και ασκητής Ρώσσος Λέων Τολστόι

Ο αναρχοχριστιανός επαναστάτης της μη-βίας και ασκητής Ρώσσος Λέων Τολστόι

Βεβαίως, ο Τολστόι εκινείτο σε ένα πνευματικό κλίμα που είχε την τάση να μηδενίζη πολλά, για αυτό και ο Μπερντιάγεφ βλέπει σε αυτόν κάποτε-κάποτε ένα Χριστιανό μηδενιστή, σε αντιπαραβολή με τους κοσμικούς αναρχικούς μηδενιστές, που, όμως, και αυτοί είχαν αποκτήση τον μηδενισμό τους και την εκκοσμικευμένη ασκητική τους επαναστατικότητα μέσα από την Ορθοδοξία, ή μάλλον την ηθική της Ορθοδοξίας. Κατά παρόμοιο, άλλωστε, τρόπο και πολλοί αδιαφοριστές ή και κατά το μάλλον παρά το ήττον άθεοι Αμερικάνοι αστοί έχουν υιοθετήση την ηθική του καλβινισμού(κερδοφορία, εργασιομανία, ατομική λιτότητα,  εκ των υστέρων «ελεημοσύνη»). Έτσι, κάποιος ίσως θα σκεπτόταν μήπως υπήρξε λίγο υπεράγαν αυστηρός ο Τολστόι…

Προσωπικά είχα διαβάση προσφάτως την «Γενεαλογία της ηθικής»… Ομολογώ, ότι τέτοια καινοφάνεια δεν συναπαντά κάποιος εύκολα. Ο θρεμμένος μέσα σε προτεστάντικη οικογένεια Φ. Νίτσε αυτό που λέει, ότι διαβλέπει και υπάρχει κυρίως μέσα στην Καινή Διαθήκη, π.χ., την οποία, όπως θα μας πη αργότερα, δυσκολεύεται ιδιαίτερα να διαβάση, είναι μία σύγκαιρη «ροκοκό αισθητική»…! Τα συμπεράσματα δικά σας, και ο αναγινώσκων νοείτω…