Posts Tagged ‘Ντ. Μπακογιάννη’

Ελάχιστες κριτικές επισημάνσεις επί των μετεκλογικών «θρήνων και κοπετών»

9 Δεκεμβρίου, 2009

Μόλις σημερινή …σοδιά. Θα θίξω ζητήματα ευρύτερα, που προκύπτουν και που οι συντασσόμενοι υπό την …αριστερόεσσα (σημαία) «κατακρεουργούν» μονίμως, λόγω ιδεολογικής αφασίας, και ανοησίας, κατά το «ο μωρός μωρά λαλήσει». Ιδιαίτερα στο παραπάνω κείμενο, μετά βίας συγκρατεί κανείς τον θυμό του για τις απίθανες, πράγματι, χονδροείδειες. Παραταύτα, ας προβούμε με μακροθυμία:

1)Μεταπολιτευτικώς, πλήθος από τις αλλαγές που επήλθαν ήσαν λαϊκή βούληση επί μακρόν και, μάλιστα, μετά πόθου. Αυτό είναι, μαλλον, «αυταπόδεικτο». Εξ ου και προωθήθηκαν από… «συντηρητικούς». Οι βιομήχανοι είχαν κατηγορήση τότε τον Καραμανλή, όπως αναφέρει και ο ιστορικός Απ. Βακαλόπουλος, για σοσιαλμανία -λόγω, βέβαια, της μόνιμής τους εκμεταλλευτικής απληστίας. Το ίδιο, για να θυμίσω και το …μακράν αγαπημένο θέμα των φωταδιστών/υπαρκτών εκσυγχρονιστών μας, συνέβη και με την Γαλλική Επανάσταση. Ουδείς ή ελάχιστοι που άσκησαν κριτική στο μετεπαναστατικό καθεστώς κήρυτταν επιστροφή στο ancien regime. Ο Σλάιερμαχερ θεωρούσε τον παπισμό(που ανετράπη από τους επαναστάτες) την πραγματωμένη καταστροφή του Κατολικισμού. Ο Ζοζέφ ντε Μαιστρ , μέρος της πνευματικής αντίδρασης(Μπερντιάεφ, «Για την κοινωνική ανισότητα», εκδ. Πουρναρά) στα «Φώτα»(οι πολέμιοι του Διαφωτισμού Αριστεροί Χορκχάιμερ/Αντόρνο θα τον κατατάξουν στο αντιδραστικό εκείνο τμήμα των αντιδιαφωτιστών και ρητώς, αν δεν απατώμαι) έβλεπε στην επανάσταση και ειδικότερα στην Γαλλική Επανάσταση ένα βαθύτατο θεολογικό νόημα, μία αναγκαιότητα. Ο «χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος του πρώιμου Γερμανικού Ρομαντισμού» Novalis(1792-1801) είχε μία αντίληψη, ας πούμε, προοδευτική για την Ιστορία που ανταποκρινόταν και στην γερμανική πρόσληψη του Αστικοκαπιταλιστικού Γαλλικού Διαφωτισμού και έβλεπε, παρά την νοσταλγία της πνευματικής παιδικής αθωότητας και εμπιστοσύνης του Μεσαίωνα, μία πνευματική/θρησκευτική αναγέννηση που θα κατέληγε μελλοντικώς σε ένα νέο (Χριστιανικό) κόσμο ειρήνης και αληθινής ελευθερίας. Είναι, γενικότερα, νόμος, λοιπόν, ότι δεν αμφισβητείται η αλλαγή από μία κατάσταση που υπήρξε τόσο ποθητή(η αλλαγή) παρά από άφρονες.

2)Διαβάζουμε για …«εθνικιστική στροφή». Για εθνικισμό, και μάλιστα «ξέφρενο» κατηγορείτο ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξωτερική πολιτική, επειδή δεν έκανε όλα τα χατίρια στην Τουρκία, σύμφωνα και με τα αποχαρακτηρισθένα αρχεία των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών που παρουσίασε προ μηνών η εφ. «Έθνος». Ο ίδιος μιλούσε για την εθνική απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ως το πρώτιστό μας μέλημα.  Ως εθνικιστές κατηγορούνται ή, μάλλον, ορίζονται, και ο Φιντέλ Κάστρο και λοιποί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής. Οι κατηγορίες αποσύρονται σε συνάρτηση με το πώς φέρονται, π.χ., στις πολυεθνικές που νέμονται τους πόρους των χωρών αυτών. Αν δεν κάνεις ό,τι θέλουν οι ΗΠΑ, όπως έλεγε και ο Νόαμ Τσόμσκι, είσαι «tyrant»,  φασίστας και «εθνικιστής», όπως ο Τσάβεζ κατά αποδεδειγμένες συκοφαντίες ΜΜΕ υπερατλαντικών. Φαίνεται, ότι μόνοι… «κεντρώοι» ήσαν οι αμερικανοκίνητοι, φιλοατλαντιστές  δικτάτορες Banzer, Μπατίστα, Σομόζα. Και εθνικιστές ήσαν όσοι τους ανέτρεψαν που, οι αναίσχυντοι, εκραύγαζαν συνθήματα μίσους και εθνικιστικά όπως «Πατρίδα ή θάνατος«(Τσε) και αποκαλούνταν με ονόματα όπως FSLN, Εθνικό(άκουσον, άκουσον!) Απελευθερωτικό Μέτωπο.


3)Διαβάζουμε για την «προβολή και όχι η αλλαγή των παραδοσιακών και διαχρονικών αξιών της παράταξης» (8/11/2009) που σημαίνει ουσιαστικά την ρατσιστική ιδεολογία του «αίματος» και της «γης», της προαιώνιας «ουσίας» του ελληνικού λαού.(sic;!)

«Ανέγνως(σ.φ.:το ελπίζω), αλλ’ ουκ έγνως• »…

Κατ’αρχάς, στην ίδια ομιλία αναφέρεται ποιες είναι αυτές οι αξίες:

» Τις μεγάλες και διαχρονικές αξίες, τις πανανθρώπινες αρχές που υπερασπιζόμαστε: Την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, την Αξιοκρατία, Την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Ισονομία, τη Δημοκρατία και την Πατρίδα.»

Δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στο όμαιμον. Το εθνικό όμαιμον είναι ρητώς ηροδότεια, και -τουλάχιστον εμμέσως- θουκυδίδεια έννοια.

4)Όσο για τον «εθνικισμό», ο εθνικισμός είναι κατ’αρχάς μη-ελληνικό, μη-παραδοσιακό χαρακτηριστικό που εισήλθε με τον αστικό Γαλλικό Διαφωτισμό -που ιδιαιτέρως υποστηρίζουν οι περισσότεροι της συνωμοταξίας των φωταδιστών αντεθνιστών-κοσμοπολιτών αστικού τύπου. Το ίδιο ισχύει και για τον ιμπεριαλισμό και δεν νομίζω, λ.χ., ότι χρειάζεται να θυμίσω τον ξέφρενο ιμπεριαλισμό του «επαναστατικού γαλλικού στρατού» τα πρώτα χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση. Αλλά ο εθνισμός και η υπεράσπισή του είναι κάτι τελείως άλλο. Ο εθνισμός είναι η παράδοση του τόπου. Παραδείγματος χάριν, όπως μας θύμισε και ο Σ. Καργάκος προσφάτως στην εφ. «Χριστιανική», ο ιδρυτής του ΚΚΙ Αντόνιο Γκράμσι στα «Τετράδια της φυλακής» έγραφε, ότι ο ρωμαιοκατολικισμός είναι το πλέον αξιοσέβαστο στοιχείο της ιταλικής ταυτότητας. Ο δε (Ρώσσος)αναρχικός Μπακούνιν ήταν φανατικός, ας πούμε, «οριενταλιστής», είχε ακόμη και μία «λαϊκή θρησκευτικότητα», και θεωρούσε, ότι το φως εξ Ανατολών έπρεπε να φωτίση τα καπιταλιστικά-(-τεχνοκρατικά) σκοτάδια της Δύσης, ενώ αποκαλούσε τον βαθύτατα Ορθόδοξο ρωσσικό απλό Λαό λαό της επανάστασης. Ο ίδιος ο λενινισμός, όπως υποδειγματικά το έχει φωτίση ΚΑΙ ο Κωστής Μοσκώφ αυτό το θέμα, είναι μία θεωρία που προσβλέπει στις -ενδεχομένως, όπως εν προκειμένω, «προοδευτικές»- εθνικές ιδιαιτερότητες, ώστε να χειραφετηθή ο λαός ταχύτερα. Η παραδοσιακή -και επαναστατική εν τω άμα- Ορθοδοξία είχε αντικατασταθή από τον ευρωπαϊκό πιετισμό από την άρχουσα τάξη ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Ο δε «οικουμενιστής»- αναρχίζων- χριστιανοσοσιαλιστής, Ορθόδοξος Ρώσσος φιλόσοφος Ν. Μπερντιάεφ μιλούσε(«Βασίλειο του Πνεύματος και βασίλειο του Καίσαρα») για την σπουδαιότητα της εθνικής ταυτότητας και πώς η απουσία της θα επέφερε μία τεράστια νοσταλγία που θα επιχειρούσε να βρη υποκατάστατα αυτής.

***

Αυτοί που θέλουν να διαλύσουν, λοιπόν, βασικά, την παράδοση, ο,τιδήποτε το παραδεδομένο, είναι, λέγονται, φουτουριστές. Αλλά, δυστυχώς, οι φουτουριστές συνδέθηκαν διαχρονικά στενότατα με τον(ιστορικό) φασισμό


Περί εκλογών Ν.Δ., ποικίλων ενημερωτάδων του Τύπου, ιδεολογίας και φιλοπατρίας

3 Δεκεμβρίου, 2009

Η -άνευ …συστάσεων- εφημερίδα «Τα Νέα» προχθες μας ωμίλησε(βλ. παραπομπή α’) στην κεντρική φράση της εφημερίδας για δεξιά στροφή που συνέδεσε με την εκλογή του νέου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν πάντες την σκανδαλωδέστατη, όντως στήριξη στην εκ της «λεβεντογέννας Κρήτης» υποψήφια από τα γνωστά εκείνα πρόσωπα, λάτρες, πράγματι, του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.

Αλλά, βέβαια, είναι απαράδεκτη και άρα απορριπτέα ορθολογικά(είπαμε, άλλο ο ελληνικός Λόγος, άλλο η λατινική Ratio) η υποστήριξη μίας τέτοιας θέσης. Από ό,τι ως τώρα, τουλάχιστο, μάθαμε, η ιδεολογική διαφορά των δύο υποψηφίων ήταν, ότι ο εκλεγείς «εμφορείται» από τον κάποιον κοινωνικό φιλελευθερισμό μαζί με κάποια, στοιχειώδη έστω, πολυπολικότητα(να δήτε ποιον μου θυμίζει αυτό…) και αντιγκλομπαλιστικότητα, ενώ η δεύτερη είναι προσδεδεμένη στην …βιτόρια(Τ. Άγρας, αν αναρωτιέστε) των πανηθικότατων φίλων και συμμάχων μας πέραν του Ατλαντικού και υποστήριξε ξεκάθαρα δεξιότερη ακόμη στροφή στην κοινωνική και οικονομική πολιτική, μιλώντας για περισσότερη τόλμη στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων(μεταρρυθμίσεις ακριβώς, νομίζω, με την έννοια του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και άλλων χριστιανικότατων και ελεημονέστατων κοινωνικά «νεοφιλελεύθερων»/ μονεταριστικών καθιδρυμάτων). Κάποιος θα θυμόταν εδώ την Μάγκι Θάτσερ και την στάση της απέναντι στα συνδικάτα, αν δεν ήταν ελάχιστα και προπέτεια αυτό, δηλ. ερμηνεία.

Αλλά το πλέον θλιβερό είναι, ότι οι Ανανεωτικοί «Αριστεροί»(;) της εφημερίδας Αυγής ή μάλλον αριστεροί ευρωπαϊστές της συνθήκης του Μάαστριχτ(όχι, δεν είναι ανορθολογικό αυτό) μας έγραψαν κι’ αυτοί(βλ. παραπομπές) για στροφή «επί Δεξιά!»(δεν ομοιάζει καταπληκτικά με αντιγραφή;). Ειλικρινά, έχουν αντιστρέψη τα πράγματα. Δεν ξέρω κάποια αριστερή παράδοση -εκτός, ίσως, της σχολής σκέψης Δραγώνα-Φραγκουδάκη-Κουλούρη- που να έχη την αντίληψη, ότι η όντως εθνική ανεξαρτησία και η όντως υπεράσπιση του εθνισμού, δηλαδή της εγχώριας παράδοσης, είναι δεξιά ή συντηρητική, ενώ η αυτοπαράδοση στον επεκτατισμό, στην ομοιογενοποίηση, στην απάλειψη κάθε -ιδιαίτερα- αληθούς εθνικού στοιχείου είναι …προοδευτική. (Ακόμη και ο Μπακούνιν διακήρυσσε «Οι προλετάριοι έχουν πατρίδα![…] Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.«, ενώ θυμόμαστε και τα αντίστοιχα -συνδυασμό πατριωτισμού-διεθνισμού για τον πασιφιστή απελευθερωτή Μ. Γκάντι. ). Το έχουμε ξαναπή κάπου, ότι, όπως παραθέτει και ο Σ. Καργάκος σε βιβλίο του σχετικό, αυτή η συμπεριφορά θυμίζει πάρα πολύ την καρνεαδική σχολή επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Οι καρνεαδικοί(=η «εκλεκτική καρνεαδική σχολή») ήσαν, όπως λέει κι ο Κορδάτος, ένθερμοι κοσμοπολίτες, και ήσαν αντιδραστικοί, διότι επεδίωκαν, όντες Έλληνες, την συμπάθεια του «μεγάλου αφεντικού», των Ρωμαίων, κατά τον Γ.Κορδάτο για υλικά οφέλη(πρβλ. «επιδοτήσεις»).

«Δεξιά», «Αριστερά» και υβρίδια

Ξέρετε, όλη αυτή η υπόθεση με την πολιτικοιδεολογική ονοματολογία θυμίζει μεταξύ άλλων πάρα πολύ την ψευδοεπιστημονική κοσμική «ψυχοθεραπευτική» τοιαύτη -την συναφή, δηλαδή, δαιμονολογία, όπως έλεγε και ο Szasz, πλην χωρίς… αναφορά σε δαίμονες. Εν ετέροις λόγοις, εφευρίσκουμε μία φαινομενολογία -χωρίς, βέβαια, «οντολογική βάση»- βάσει της οποίας κάποιος χαρακτηρίζεται και κατηγορείται ως δεξιός, ακροδεξιός, φασίστας, ρατσιστής κατά το «κουμουνιστής»(sic), «συνοδοιπόρος», αντεθνικώς δρων κτλ. του γνωστού εκείνου εθνικού φαρισαϊσμού προδικτατορικώς. Το πρόβλημα, όμως, είναι, ότι «δεν κάνουν τα ράσα τον πάπα» ούτε το… καπέλο τον επίσκοπο. Δηλαδή, για να είσαι δεξιός, τουλάχιστο κατά την δυσφημισμένη έννοια, απαιτούνται εξ ορισμού(επειδή έτσι το ορίσαμε), ταυτολογικά, ορισμένα θεμελιώδη χαρακτηριστικά, όπως 1)να είσαι καπιταλιστής και 2)να επιθυμής αυταρχικό(τερο) Κράτος -με άλλα λόγια πολιτικά μη-φιλελεύθερος και κοινωνικοοικονομικά φιλελεύθερος. Η φιλοπατρία και η υπεράσπιση του εθνισμού δεν συμπεριλαμβάνεται, δεν θα μπορούσε λογικά, κατ’αρχή στα χαρακτηριστικά αυτά που ορίζουν τον αριστερό και τον δεξιό. Μάλλον θα μπορούσε να περιληφθή ως επί πλέον στοιχείο εν είδει επιθετικού προσδιορισμού(πατριωτική αριστερά/δεξιά/κεντροδεξιά/ριζοσπαστική φιλελεύθερη παράταξη/κεντροαριστερά κτλ.).

Με βάση αυτήν την κατηγοριοποίηση(και δεν είναι δική μας, βέβαια), την διδιάστατη(αυταρχισμός και καπιταλισμός), νομίζω, ότι είναι σαφές, ότι ο/η επιθυμητός/ή υπό των εκσυγχρονιστών υποψήφιος/α του θώκου προκύπτει σαφέστατα πολύ δεξιότερος/η. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε και για τον ίδιο τον υπαρκτό εκσυγχρονισμό, που -παρεμπίπτον- απέκτησε υποστηρικτές και επαινετές γνήσιους σε παλαιούς Δεξιούς δημοσιολόγους και δημοσιογράφους(θυμάμαι την ιστορική εφημερίδα Εστία, ας πούμε).

Όσο για την υπεράσπιση του έθνους -και όχι, δεν είναι το natio των αστών, σήμερα αντεθνιστών(πρβλ. την «μεταμόρφωση του αστού» του Ζακ Ελλύλ)- οι ιδέες που έχω τουλάχιστο, ως τώρα, διαβάση να υποστηρίζονται (από τον εκλεγέντα) είναι οπωσδήποτε εναλλακτικές, δεύτερο δε θυμίζουν πάρα πολύ αυτές του σαμπκομμαντάντε Μάρκος -που βλέπει το έθνος ως το (ιδανικό) ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση και τον γκλομπαλισμό των «ελίτ».

Ποιος ξέρει μην οι εθνικόφρονες -με τις μεζούρες τους- εισέδυσαν και στους Ζαπατίστας…;!

Από την άλλη, ο ενδοτισμός , η εθνική μειοδοσία(δείτε και σχόλιο στον πυθμένα), η θανάτωση της παράδοσης στην πράξη, είναι η παραμόνιμη ιδεολογία των ακροδεξιών της Λατινικής Αμερικής, της Γεωργίας, της Βουλγαρίας, της Δικτατορίας της δικής μας κτλ., κτλ. Για αυτό, άλλωστε, και ο «ριζοσπαστικός εθνικισμός» , τύπου Λατινικής Αμερικής, είναι κατά τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που παρουσιάζει ο Νόαμ Τσόμσκι κάπου(αν δεν απατώμαι, είναι στο «Κέρδος και πολίτης») ο βασικότερος εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών.

********************************************************************

Και μην νομίσετε, ότι προωθούν την φιλία των λαών… 🙂

Παραπομπές:

α. Εφ. «Τα Νέα» 30/11

β. Εφ. «Η Αυγή», 1/12

Υ.Γ Ο όλος …σαματάς εξεκίνησε από ένα σχόλιό μου στον αγαπητό συνιστολόγο voici: H Βάση της ΝΔ βράζει.