Posts Tagged ‘Νικόλαος Βελιμίροβιτς’

«Χριστιανισμός και πλούτος»: εισήγηση/παρουσίαση

5 Φεβρουαρίου, 2010
  1. Το παρουσιαζόμενο βιβλίο είναι μία εκτενής, πλήρης, λεπτολόγος περιγραφή και ανάλυση του θέματος, με οξυδερκέστατες, νομίζω ταπεινά, επισημάνσεις (αποσπάσματα) στην Πατερική Γραμματεία.
  2. Το θέμα έχει λυθή αποφθεγματικά από τον μέγιστο εκ των Πατέρων ι. Χρυσόστομο, όπως επισημάνθηκε από τον ομολογητή της κοινωνικής Ορθοδοξίας επί Καισαροπαπικού Τσαρισμού παπά-Γρηγόρη Πετρώφ στο χριστιανικό πολιτικό μανιφέστο του και απολογία: «πας πλούσιος άνομος ή κληρονόμος ανόμων». Βεβαίως, το απόφθεγμα σχετίζεται  με την κτήση των αγαθών και όχι με την διαχείριση, που είναι το αγαπημένο θέμα πλείστων με το ρεύμα πηγαινόντων ιεροκηρύκων μας κ.λπ.
  3. Η μεταπολίτευση σημαδεύτηκε από τον σπίλο της απαξίωσης (ιδιαίτερα από τις πολιτιστικές ελίτ) του ό,τι είχε θεωρηθή ως Εκκλησία. Αυτή η απαξίωση βασίζεται ουσιαστικά στο παπαδοπουλικό «Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ευεπίφοροι προς τον κομμουνισμόν, διότι ο κομουνισμός δεν δύναται ουδέν σημείο να έχη  κοινόν με τον ελληνοχριστιανισμόν…». Όμως, ο συγγραφέας αναφέρει αναλυτικώς(σ.11) πώς το βιβλίο του απαγορεύτηκε από την προληπτική λογοκρισία: τα αποσπάσματα που είχαν υπογραμμιστή με χονδρό μαρκαδόρο ήσαν Αγιοπατερικά και Αγιογραφικά! Θεωρήθηκαν «κομμουνιστικά», εν ολίγοις!!!
  4. Μειονέκτημα άλλων τέτοιων βιβλίων –και έχω διεξέλθει προσωπικά πάρα πολλά- είναι το γενικόλογο. Ο δε συγγραφέας αναλύει καταλεπτώς τα ζητήματα αυτά, και μάλιστα με αναφορά σε οικονομικούς όρους. Ένα ερώτημα θεμελιώδες για τους Χριστιανούς είναι: ποια είναι η θέση μας έναντι της εγγείου προσόδου, του καπιταλιστικού κέρδους; Η απάντηση που μας δίδεται είναι (σφοδρότατα) κατακριτική ενί λόγω. Πατέρες όπως ο Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης (στην «χρηστοήθειά» του), αλλά και ο Πατροκοσμάς έχουν εκθέση αναλυτικώς την σχετική διδασκαλία. Ακόμη, ο Άγ. Μάξιμος ο «Γραικός» με επιστολές που έστελνε στον Τσάρο(π.χ. Ιβάν τον Τρομερό) και που πλήρωσε(σ.φ.: πρωθύστερα) με ανείπωτα βασανιστήρια και πολυδεκαετείς(!) φυλακίσεις από το Κράτος και την αντίχριστη τοτινή Διοίκηση της Εκκλησίας.
  5. Θαυμάσια αναφορά γίνεται και στην πρωτοχριστιανική κοινότητα. Ενώ κάποιοι αστοχριστιανοί αναπτύσσουν σε Ορθόδοξα έντυπα απόψεις περί εθελουσίας, σύντομης διάλυσης της εξ ιδιωτών συντεθείσης(!) κοινοκτημονικής κοινότητας, ο συγγραφέας μιλάει για αιώνιο πρότυπο, άποψη που συμμερίζεται και ο «Χρυσόστομος της Σερβίας» κατά Άγ. Ι. Πόποβιτς Άγ. Ν. Βελιμίροβιτς απαντώντας στις «Ιεραποστολικές επιστολές» του σε «ένθερμο παρτιζάνο». Ο Άγιος λέει, ότι η κοινότητα διαλύθηκε έξωθεν, διατηρήθηκε δε στο κοινόβιο σε Ρωσσία και Άγ. Όρος, ενώ ίσως έφτασε η ώρα να επανέλθη επ’εσχάτοις η «κομμουνιστική» αυτή οργάνωση.
  6. Ένα άλλο θέμα είναι η οπωσδήποτε μετωπική ρήξη των θέσεων που επεξεργάζεται εδώ ο αδ. Γ. Ροδίτης σε εποχή που οι όροι Εκκλησία, Πατέρες, κοινοβιακός μοναχισμός ήσαν …άγνωστοι για ορισμένους, σωματειακούς κ.α., λόγους. Μάλιστα, κάποιοι επανέφεραν ακόμη και την αιρετική, ωριγενιστική, διδασκαλία, ότι η ρήση του Παύλου περί της επάρκειας των «τροφών και σκεπασμάτων» («εχοντες δε διατροφας και σκεπασματα τουτοις αρκεσθησομεθα», Α’ Τιμ. 6,8 ) έχει χαρακτήρα διαχρονικό, και κατά γράμμα,  και όχι επικαιρικό Ακόμη, αναιρεί την άποψη, ότι προσπάθειες χριστιανοσοσιαλιστικές ήσαν αντιγραφές ξενικών και ίσως όχι Ορθοδόξων πολιτικών κομμάτων. Την άποψη αυτή έχω αναγνώση παληότερα, π.χ., στο «ήθος άηθες» του π. Φ. Φάρου.
  7. Κλείνοντας, πρέπει να πούμε, ότι γνωρίζουμε, βέβαια, ως προμάχους της κοινωνικής δικαιοσύνης, της φτωχολογιάς, λόγω της κοσμικού πνεύματος προπαγάνδας, τον …Καρλ Μαρξ μόνο και τα τοιαύτα. Εδώ υπάρχει κάτι καίριο: ο μέγιστος, μάλλον, Αμερικανός οικονομολόγος του 20ου αιώνα, ο J.K. Galbraith λέει σε πολύ γνωστό του έργο, ότι ο Μαρξ συναγωνίζεται τον Μωάμεθ στους «πιστούς», αν θεωρήσουμε το Ευαγγέλιο συλλογικό έργο. Η προσέλκυση, όμως, των μαζών δεν έγινε από το τρίτομο Κεφάλαιό του, που ήταν κατά γενική ομολογία το κύριο («επιστημονικό») έργο του μαρξισμού, αλλά από μία ρήση που περιλαμβάνεται στο «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»( και της Ερφούρτης), που λέει, ότι σημαία του προλεταριάτου θα γίνη ένα σύνθημα: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»! Όμως, το σύνθημα αυτό είναι αυτούσιο αγιογραφικό, αποσπασμένο δε από τις Πράξεις των Αποστόλων (4:34-37)!!! «Δανεισμένο»… Κατά συνέπεια και εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το εξής: να επανοικειοποιηθούμε τα κλεμμένα. Για το καλό όλων…
σ.φ.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής».


Ο Χριστός ως Επαναστάτης (Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς)

14 Απριλίου, 2009

Μιλήσαμε για τον Ντομ Χέλντερ Καμάρα στην προηγούμενη ανάρτησί μας. Ας δούμε τώρα τι λέει σχετικά με την επανάσταση ενάντια στο κακό, κοινωνικό, πολιτικό, ηθικό ένας Ορθόδοξα Χριστιανός επίσκοπος.

Λέει, λοιπόν, ο κάτωθε επίσκοπος, δάσκαλος πανεπιστημιακός και Άγιος:

Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Ο Χριστός δεν σήκωνε εξεγέρσεις ενάντια στην εξουσία του κράτους, με στόχο μία εφήμερη αλλαγή τοπικής σημασίας· ο Χριστός εργαζόταν για μια επανάσταση που είχε ως στόχο την καθολική παγκόσμια ανατροπή. Ο Χριστός δεν δημαγωγούσε ενάντια στις δυναστείες του Ηρώδη και του Αυγούστου-αυτή θα ήταν μια μικρή «αντάρτικη» δουλειά-αλλά έθετε τα θεμέλια σ’ένα πολύ μεγαλύτερο έργο. Πήγε πέρα και βαθύτερα απ’όλους τους επαναστάτες του κόσμου. Στο δένδρο του κακού δεν κλάδευε κλαριά και δεν καθάριζε τα φύλλα, αλλά έβαζε το τσεκούρι στην ίδια τη ρίζα. Δεν βιαζόταν να δει γρήγορα την επιτυχία του έργου Του[…]

«Επαναστατήστε πρώτα εναντίον του εαυτού σας και ύστερα ενάντια στον κόσμο»-αυτό το μήνυμα θα μπορούσε να βγει από το κύριο κήρυγμα του Χριστού. Τούτο ήταν το εργαλείο για λάξευμα και για λείανση.[…]

Γι’αυτό αφήστε , αδέλφια, τα παιδιά να πλησιάσουν τον Χριστό, να ποτιστούν με το πνεύμα του Χριστού, με το πνεύμα της πιο μεγαλειώδους και κάλλιστης επανάστασης ενάντια στο κακό.[…]

Αυτό το νέο πνεύμα πρέπει να εισαχθεί στην διαπαιδαγώγηση…«(σσ.42-47, Αργά βαδίζει ο Χριστός, εκδ. Εν πλω, 2008)

Αυτό το «νέο πνεύμα» ασφαλώς δεν εκφράζεται από πλειάδα ιερέων, και οπωσδήποτε όχι αρχιερέων και Δεσποτοκρατών της σήμερον.

Αυτοί εκφράζουν εν πολλοίς την «φιλισταϊκή παιδαγωγική του Σπένσερ, με την οποία τρεφόταν η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια(και) σήμερα μαζεύει τους πλούσιους καρπούς της. Τούτη είναι παιδαγωγική χωρίς επαναστατική ζύμη.(οπ.π, σ. 68)».

Πλην ουαί τη Εκκλησία -και τη αληθεία, της οποίας αποτελεί «στύλον και εδραίωμα»-, εάν δεν υπάρξη αλλαγή «ρότας»

«Αυτεξούσιον και αδέσποτον»(πλαστουργημένον)…!

2 Απριλίου, 2009

…κατέστησε ο Θεός τον άνθρωπο κατά τον Θεοφάνη Κεραμέα, σε κείμενό του που διάβαζα(βλ. εικόνα) επί τη ευκαιρία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως που ήταν προ 11 ημερών…

Σταυρός του Χριστού στην ζωή μας υπό Αγίου Ανδρέα Κρήτης, συγγραφέα Μέγα Κανόνα

"Σταυρός του Χριστού στην ζωή μας" υπό Θεοφάνου Κεραμέως

Στον οποίο σταυρό προσγράφει, λίαν ενδιαφερόντως, στο ίδιο ο Άγιος που συνέγραψε όντως εν συντριβή τον ψεσινό εν εκκλησίαις και διάσημο Μέγα Κανόνα, Ανδρέας Κρήτης τις ιδιότητες του «σωφρονιστή πλουσίων» και «προνοητή πενήτων»…

Μαρτυρίες

Αυτό το νόημα έχει, μας λέει, η σταυροαναστάσιμη «Κυριακή ρήση» «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν,  αρατω τον σταυρόν αυτού, απαρνησάσθω εαυτόν και ακολουθείτω μοι».

Ο Απόστολος Παύλος, άλλωστε, μεταβατικός στην θεολογία του, απευθυνόμενους δημόσια σε ασύλληπτα ως προς το σήμερα άκρους κρατιστές, είχε πη, και μάλιστα προ της προς Φιλήμονα,  όπου επιτάσσει αγαπητικά την απελευθέρωσι του ληστεύσαντός τον «δούλου» κατά κόσμον Ονήσιμου: «Τιμής ηγοράσθητε, μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων»(Α’ προς Κορινθίους).

Ο ίδιος ο Χριστός μας εξαγόρασε με το αίμα Του και το «δοξαστικό εκούσιο πάθος» από την κατάρα του Νόμου, όπως διαβάζει κανείς στην προς Γαλάτας(3:13):

«Χριστος ημας εξηγορασεν εκ της καταρας του νομου γενομενος υπερ ημων καταρα οτι γεγραπται επικαταρατος πας ο κρεμαμενος επι ξυλου»

Και, ακόμη, λίγο ενωρίτερα, αναγράφεται:

«ο εν Κυρίω κληθείς δούλος απελεύθερος Κυρίου εστίν»

Εδώ δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, στην δουλεία από τους ανθρώπους, και βεβαίως δεν μπορεί κανείς να ασχολήται «επισταμένως» με ιλαρά και τραγικά διαδικτυακά αναμηρυκάσματα περί «ορθόδοξης δουλοφροσύνης» με συνήθεις «πηγές»… τον Ambelain, τον Σκαρίμπα, και τον Σιμόπουλο..

Απλώς στο ότι όσον αφορά στα του Θεού υπάρχει πλήρης αναρχία. Αυτεξούσιον και αδέσποτον.

Την παρατήρησι αυτήν έκανε και ο «διαπρεπής» καθηγητής Νομικής Αλέξανδρος Τσιριντάνης στο δίτομο έργο του περί ανθρωπισμού και ειδικότερα στο «Παύλος και νομος». Σε αυτό τοποθετήθηκε ορθώς, εκεί, οπωσδήποτε, αν και υψηλόβαθμο στέλεχος Χριστιανικής οργάνωσης («Ζωή») που δυστυχώς διακρίθηκε, όπως προκύπτει άμεσα από τα κείμενά της, για την αιρετική ούτως ειπείν θεολογία της νομιμοφροσύνης που ντροπιάζει και σήμερα την Εκκλησία και την κάνει, όπως θα έλεγε και ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, να χάνη το επαναστατικό της χρώμα, συμφυρόμενη με κοσμικούς, καπιταλιστικούς, αστικοδημοκρατικούς, θεσμούς…

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος, ακαδημαϊκός, Άγιος.

Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος, ακαδημαϊκός, Άγιος.

Απευθύνσεις (μερικές)

α)Στους ποικίλους κοσμικώ τω τρόπω θεοκράτες ή/και αστοχριστιανούς θεολόγους που θέλουν να μας πείσουν,  π.χ., ότι ο «πολιτικός γάμος» ως επιλογή και η απουσία του αντιδημοκρατικού, άρα αυτόχρημα αντόρθοδοξου, καταναγκασμού προς τον  θρησκευτικό(…) αποκαλούμενο γάμο, που ίσχυε ως την «αλλαγή» του 1981 είναι «αντίχριστος επιλογή», και ότι πρέπει όλους να τους αναγκάσουμε να φορέσουν τα στέφανα που δηλώνουν την εν παρθενία αληθή αφθορία κατά τον ιατρό Άγιο Βασίλειο Αγκύρας, το «νυφικό» ιμάτιο, που δηλώνει όμοια, και να πουν υποκριτικά λόγια, εκκοσμικεύοντας και «μολεύοντας», αθέλητα έστω,  το Μυστήριο που κατακυρώνει στα μάτια του Τριαδικού Θεού -και όχι βέβαια της γειτονιάς και των συγγενολοΐων- ένα άλλο, «μέγα μυστήριο»

β)Στους παλαιοδιαθηκολόγους που δεν κατανοούν, ότι ο άνθρωπος τότε, πριν σχηματίση διαθήκη με τον Θεό, γέγονε και ήταν δούλος των στοιχείων του κόσμου, του «νόμου της αμαρτίας στα μέλη του«, των πολλών τάξεων και κατηγοριών δαιμόνων. Ήταν ανελεύθερος συνολικά, και εν απογνώσει εν πολλοίς. Ο θάνατος ήταν μετάβαση στο σκότος, αν και όχι στον άδη κάποιων δημοτικών τραγουδιών, ή στον άδη της αρχαίας μυθολογίας ή και επών. Για αυτό και ο Χριστός κατά τον Αγ. Νικόλαο Βελιμίροβιτς ήταν ο μέγιστος επαναστάτης, που έβαλε το «πριόνι» σε αυτήν την ίδια την ρίζα του κακού, και «εποίησε καινά τα πάντα»

γ)Σε οσους δεν κατανοούν στο ελάχιστο τις λέξεις «ποίμνιο» κ.τ.ο. και δεν αντέχουν την ταπείνωση ορισμένων Χριστιανών, όπως ποικίλους «παγανοδωδεκαθεϊστές», φασίστες κλπ.. Αυτή η ταπείνωση είναι θεληματική μπροστά σε ένα άκρως ταπεινό Θεό, όπως Τον σκιαγραφούν εμπειρικά οι Πατέρες, που δεν μας αναγκάζει σε τίποτα και για τίποτα. Εξ ου και το αφόρητο πολυώνυμο κακό, που κάποιοι, όπως ο αξιολογότατος μαρξιστής συγγραφέας Βασίλης Ραφαηλίδης, γράφουν, ότι έκανε τον Θεό να… αυτοκτονήση, τύψεων ένεκεν, για την απάνθρωπη κοινωνία που αδυνάτησε να «ξεκάνει».

Για αυτό, άλλωστε, ο εξέχων Χριστιανοσοσιαλιστής , αποπεμφθείς δε υπό της έκπτωτης Τσαροκατευθυνόμενης Δεσποτοκρατίας και όχι βέβαια «της Εκκλησίας» στην Σιβηρία, Νικολάι Μπερντιάγεφ(και εικονιζόμενος)  σε εντολή που έμεινε κενό γράμμα λόγω «επανάστασης του ’17», έκανε λόγο για την Βασιλεία του Θεού ή το Βασίλειο του Πνεύματος ως αναρχία, κάτι που του προσήψε τον τίτλο υπό τινών Δυτικών του αναρχοχριστιανού

Νικολάι Μπερντιάγεφ(1874-1948):Ορθόδοξος, Περσοναλιστής Χριστιανοσοσιαλιστής, Γενναίος έναντι των πολυώνυμων τυράννων

Νικολάι Μπερντιάγεφ(1874-1948):Ορθόδοξος, Περσοναλιστής Χριστιανοσοσιαλιστής, Γενναίος έναντι των πολυώνυμων τυράννων

Περαστικά παντάπασι και σε όλους μας, λοιπόν…… 🙂

Υ.Γ. Συγγνώμην για την διορθωμένη αρχική μνημονική παραδρομή……