Posts Tagged ‘Νέα Δημοκρατία’

Μητσοτακισμός προ των πυλών

2 Ιουλίου, 2019

Πλησιάζουν, σχεδόν …απειλητικά πλέον, οι επερχόμενες βουλευτικές εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Η χώρα, βρισκόμενη περίπου σε λήθαργο και ήδη «αποκαρωμένη» μέσα στο κάμα του (μεταλλαγμένου) καλοκαιριού, δε φαίνεται να δείχνει κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κομματική αναμέτρηση.

Εν τω μεταξύ, ο κ. Μητσοτάκης ακολούθησε τη δοκιμασμένη γραμμή Σαμαρά του Γενάρη του 2015 να μη παρευρεθεί σε καμία τηλεμαχία (debate), αθετώντας τις υποσχέσεις που πρωτύτερα έδινε. Εν τω μεταξύ, ακόμη και η τηλεμαχία που προοριζόταν να πραγματοποιηθεί με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών αρχηγών …ακυρώθηκε, έχοντας ήδη προηγηθεί οι καταγγελίες Στάη και Χατζηνικολάου για «σικέ» διαδικασία, με παράλληλους μονόλογους. Αναμφίβολα η στάση αυτή των Σαμαρά και Μητσοτάκη υπήρξε και είναι τουλάχιστον προσβλητική έναντι του ελληνικού λαού, αν όχι αλαζονική και υπεροπτική.

Μ’ αυτά και μ’αυτά, ο κ. Μητσοτάκης, πρ. Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου με χιλιάδες απολύσεις στο ενεργητικό του, προχωράει μεσίστιος για την πρωθυπουργία, εφόσον η ανατροπή της υπάρχουσας διαφοράς από το δεύτερο κόμμα είναι ολιγοπίθανη. Το ερώτημα που τίθεται είναι: ποιες είναι οι θέσεις της μητσοτακικής Νέας Δημοκρατίας;

(more…)

Κόμμα Νεοφιλελευθέρων

14 Ιουνίου, 2019

Στο προηγούμενο φύλλο της εφ. «Χριστιανική», το άρθρο της στήλης λεγόταν «Προεκλογικά».  Στο συγκεκριμένο άρθρο, η πρόθεση δεν ήταν μια ολοκληρωτική τοποθέτηση, αλλά αντιθέτως είχαμε εστιάσει την προσοχή μας σε ένα φαινόμενο που χρήζει προσοχής ιδιαίτερης. Συγκεκριμένα, στο ότι ορισμένοι προέβαλλαν ως μόνο στόχο την πτώση της παρούσας κυβέρνησης, ακόμα και με άνοδο της δεξιάς εκδοχής του σημιτικού εκσυγχρονισμού, που είναι η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη.

Καταρχάς, να επαναλάβουμε κάτι αναφορικά προς την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ: ανεξαρτήτως των αντικειμενικών συνθηκών, των διεθνών συσχετισμών και όλων των άλλων παραγόντων που πιθανώς επέδρασαν, είναι αναμφισβήτητη η συνθηκολόγηση του Ιουλίου του 15, που από βραχυχρόνια τακτική εξελίχθηκε σε στρατηγική επιλογή. Όπως και αν αξιολογήσει κανείς την χρηστότητα της διαχείρισης ή άλλες παραμέτρους της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να παραβλέψει ότι εξελίχθηκε στην αριστερή πτέρυγα της μνημονιακής πολιτικής και κατήργησε την προοπτική της εναλλακτικής. Από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, δηλαδή, μεταλλάχθηκε σε κόμμα εξουσίας, όπως το είχε ορίσει ο κ. Βενιζέλος σε παλαιότερο βιβλίο του ιδεολογικού περιεχομένου ( «Δύο λέξεις: Αριστερά – Δεξιά στην εποχή μας;», εκδ. Πόλις, 2006). Εκεί ο προαναφερόμενος έγραφε:
«το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι η αριστερότερη (με την έννοια προφανώς της προοδευτικότερης) δυνατή εκδοχή ενός μεγάλου πολυσυλλεκτικού κόμματος εξουσίας». Κάνοντας την καθοριστική επιλογή ο ΣΥΡΙΖΑ να υπηρετήσει ένα σχέδιο μνημονιακής διαχείρισης, ενέπεσε σε αυτόν τον ορισμό.

(more…)

Με ποια ιδιότητα αποτρέπεται ένας άνθρωπος από την επίσκεψη στο Αγιονόρος;

2 Μαρτίου, 2014

SYRIZA AGIO OROSΑδιαμφισβήτητη αίσθηση και ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε στους αναγνώστες του ένα άρθρο του Λέκτορα και Γ.Γ. της δικομματικής κυβέρνησης κ. Ιωάννη Παναγιωτόπουλου που δημοσιεύτηκε προ δύο εβδομάδων που αφορούσε την επίσκεψη του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τσίπρα στο Άγιο Όρος. Ο κ. Παναγιωτόπουλος με σκληρές πράγματι εκφράσεις επετίθετο τότε εναντίον του κ. Τσίπρα, αλλά και σύνολης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το θέμα έχει δύο πτυχές: η πρώτη είναι θεολογική, η δεύτερη πολιτική. Στα παρακάτω η προσπάθειά μας είναι να σημειώσουμε δύο βασικά πράγματα για αμφότερες.

(more…)

Περί εκλογών Ν.Δ., ποικίλων ενημερωτάδων του Τύπου, ιδεολογίας και φιλοπατρίας

3 Δεκεμβρίου, 2009

Η -άνευ …συστάσεων- εφημερίδα «Τα Νέα» προχθες μας ωμίλησε(βλ. παραπομπή α’) στην κεντρική φράση της εφημερίδας για δεξιά στροφή που συνέδεσε με την εκλογή του νέου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν πάντες την σκανδαλωδέστατη, όντως στήριξη στην εκ της «λεβεντογέννας Κρήτης» υποψήφια από τα γνωστά εκείνα πρόσωπα, λάτρες, πράγματι, του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.

Αλλά, βέβαια, είναι απαράδεκτη και άρα απορριπτέα ορθολογικά(είπαμε, άλλο ο ελληνικός Λόγος, άλλο η λατινική Ratio) η υποστήριξη μίας τέτοιας θέσης. Από ό,τι ως τώρα, τουλάχιστο, μάθαμε, η ιδεολογική διαφορά των δύο υποψηφίων ήταν, ότι ο εκλεγείς «εμφορείται» από τον κάποιον κοινωνικό φιλελευθερισμό μαζί με κάποια, στοιχειώδη έστω, πολυπολικότητα(να δήτε ποιον μου θυμίζει αυτό…) και αντιγκλομπαλιστικότητα, ενώ η δεύτερη είναι προσδεδεμένη στην …βιτόρια(Τ. Άγρας, αν αναρωτιέστε) των πανηθικότατων φίλων και συμμάχων μας πέραν του Ατλαντικού και υποστήριξε ξεκάθαρα δεξιότερη ακόμη στροφή στην κοινωνική και οικονομική πολιτική, μιλώντας για περισσότερη τόλμη στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων(μεταρρυθμίσεις ακριβώς, νομίζω, με την έννοια του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και άλλων χριστιανικότατων και ελεημονέστατων κοινωνικά «νεοφιλελεύθερων»/ μονεταριστικών καθιδρυμάτων). Κάποιος θα θυμόταν εδώ την Μάγκι Θάτσερ και την στάση της απέναντι στα συνδικάτα, αν δεν ήταν ελάχιστα και προπέτεια αυτό, δηλ. ερμηνεία.

Αλλά το πλέον θλιβερό είναι, ότι οι Ανανεωτικοί «Αριστεροί»(;) της εφημερίδας Αυγής ή μάλλον αριστεροί ευρωπαϊστές της συνθήκης του Μάαστριχτ(όχι, δεν είναι ανορθολογικό αυτό) μας έγραψαν κι’ αυτοί(βλ. παραπομπές) για στροφή «επί Δεξιά!»(δεν ομοιάζει καταπληκτικά με αντιγραφή;). Ειλικρινά, έχουν αντιστρέψη τα πράγματα. Δεν ξέρω κάποια αριστερή παράδοση -εκτός, ίσως, της σχολής σκέψης Δραγώνα-Φραγκουδάκη-Κουλούρη- που να έχη την αντίληψη, ότι η όντως εθνική ανεξαρτησία και η όντως υπεράσπιση του εθνισμού, δηλαδή της εγχώριας παράδοσης, είναι δεξιά ή συντηρητική, ενώ η αυτοπαράδοση στον επεκτατισμό, στην ομοιογενοποίηση, στην απάλειψη κάθε -ιδιαίτερα- αληθούς εθνικού στοιχείου είναι …προοδευτική. (Ακόμη και ο Μπακούνιν διακήρυσσε «Οι προλετάριοι έχουν πατρίδα![…] Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.«, ενώ θυμόμαστε και τα αντίστοιχα -συνδυασμό πατριωτισμού-διεθνισμού για τον πασιφιστή απελευθερωτή Μ. Γκάντι. ). Το έχουμε ξαναπή κάπου, ότι, όπως παραθέτει και ο Σ. Καργάκος σε βιβλίο του σχετικό, αυτή η συμπεριφορά θυμίζει πάρα πολύ την καρνεαδική σχολή επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Οι καρνεαδικοί(=η «εκλεκτική καρνεαδική σχολή») ήσαν, όπως λέει κι ο Κορδάτος, ένθερμοι κοσμοπολίτες, και ήσαν αντιδραστικοί, διότι επεδίωκαν, όντες Έλληνες, την συμπάθεια του «μεγάλου αφεντικού», των Ρωμαίων, κατά τον Γ.Κορδάτο για υλικά οφέλη(πρβλ. «επιδοτήσεις»).

«Δεξιά», «Αριστερά» και υβρίδια

Ξέρετε, όλη αυτή η υπόθεση με την πολιτικοιδεολογική ονοματολογία θυμίζει μεταξύ άλλων πάρα πολύ την ψευδοεπιστημονική κοσμική «ψυχοθεραπευτική» τοιαύτη -την συναφή, δηλαδή, δαιμονολογία, όπως έλεγε και ο Szasz, πλην χωρίς… αναφορά σε δαίμονες. Εν ετέροις λόγοις, εφευρίσκουμε μία φαινομενολογία -χωρίς, βέβαια, «οντολογική βάση»- βάσει της οποίας κάποιος χαρακτηρίζεται και κατηγορείται ως δεξιός, ακροδεξιός, φασίστας, ρατσιστής κατά το «κουμουνιστής»(sic), «συνοδοιπόρος», αντεθνικώς δρων κτλ. του γνωστού εκείνου εθνικού φαρισαϊσμού προδικτατορικώς. Το πρόβλημα, όμως, είναι, ότι «δεν κάνουν τα ράσα τον πάπα» ούτε το… καπέλο τον επίσκοπο. Δηλαδή, για να είσαι δεξιός, τουλάχιστο κατά την δυσφημισμένη έννοια, απαιτούνται εξ ορισμού(επειδή έτσι το ορίσαμε), ταυτολογικά, ορισμένα θεμελιώδη χαρακτηριστικά, όπως 1)να είσαι καπιταλιστής και 2)να επιθυμής αυταρχικό(τερο) Κράτος -με άλλα λόγια πολιτικά μη-φιλελεύθερος και κοινωνικοοικονομικά φιλελεύθερος. Η φιλοπατρία και η υπεράσπιση του εθνισμού δεν συμπεριλαμβάνεται, δεν θα μπορούσε λογικά, κατ’αρχή στα χαρακτηριστικά αυτά που ορίζουν τον αριστερό και τον δεξιό. Μάλλον θα μπορούσε να περιληφθή ως επί πλέον στοιχείο εν είδει επιθετικού προσδιορισμού(πατριωτική αριστερά/δεξιά/κεντροδεξιά/ριζοσπαστική φιλελεύθερη παράταξη/κεντροαριστερά κτλ.).

Με βάση αυτήν την κατηγοριοποίηση(και δεν είναι δική μας, βέβαια), την διδιάστατη(αυταρχισμός και καπιταλισμός), νομίζω, ότι είναι σαφές, ότι ο/η επιθυμητός/ή υπό των εκσυγχρονιστών υποψήφιος/α του θώκου προκύπτει σαφέστατα πολύ δεξιότερος/η. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε και για τον ίδιο τον υπαρκτό εκσυγχρονισμό, που -παρεμπίπτον- απέκτησε υποστηρικτές και επαινετές γνήσιους σε παλαιούς Δεξιούς δημοσιολόγους και δημοσιογράφους(θυμάμαι την ιστορική εφημερίδα Εστία, ας πούμε).

Όσο για την υπεράσπιση του έθνους -και όχι, δεν είναι το natio των αστών, σήμερα αντεθνιστών(πρβλ. την «μεταμόρφωση του αστού» του Ζακ Ελλύλ)- οι ιδέες που έχω τουλάχιστο, ως τώρα, διαβάση να υποστηρίζονται (από τον εκλεγέντα) είναι οπωσδήποτε εναλλακτικές, δεύτερο δε θυμίζουν πάρα πολύ αυτές του σαμπκομμαντάντε Μάρκος -που βλέπει το έθνος ως το (ιδανικό) ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση και τον γκλομπαλισμό των «ελίτ».

Ποιος ξέρει μην οι εθνικόφρονες -με τις μεζούρες τους- εισέδυσαν και στους Ζαπατίστας…;!

Από την άλλη, ο ενδοτισμός , η εθνική μειοδοσία(δείτε και σχόλιο στον πυθμένα), η θανάτωση της παράδοσης στην πράξη, είναι η παραμόνιμη ιδεολογία των ακροδεξιών της Λατινικής Αμερικής, της Γεωργίας, της Βουλγαρίας, της Δικτατορίας της δικής μας κτλ., κτλ. Για αυτό, άλλωστε, και ο «ριζοσπαστικός εθνικισμός» , τύπου Λατινικής Αμερικής, είναι κατά τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που παρουσιάζει ο Νόαμ Τσόμσκι κάπου(αν δεν απατώμαι, είναι στο «Κέρδος και πολίτης») ο βασικότερος εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών.

********************************************************************

Και μην νομίσετε, ότι προωθούν την φιλία των λαών… 🙂

Παραπομπές:

α. Εφ. «Τα Νέα» 30/11

β. Εφ. «Η Αυγή», 1/12

Υ.Γ Ο όλος …σαματάς εξεκίνησε από ένα σχόλιό μου στον αγαπητό συνιστολόγο voici: H Βάση της ΝΔ βράζει.

«Πού να σε βρω, σε ποιο κάλπικο όνειρο…» ή προεκλογικαί επισημάνσεις(1)

3 Οκτωβρίου, 2009

Βεβαίως, οι εκλογές εμπίπτουν σε αυτό που λέμε θεολογικά θλίψις, δηλαδή δοκιμασία. 🙂

Αλλά, όπως μας είπε και η Αυτοαλήθεια(ναι, σαφώς δεν είναι βιβλίο η αλήθεια, όπως νομίζουν οι αγαπητοί Προτεστάντες), «εν αυτώ τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

Βεβαίως, σε αυτήν την θλίψιν-δοκιμασία, πρέπει να επισημάνουμε, χωρίς κοινωνιομετρικές βεβαιώσεις έστω, ότι οι περισσότεροι σήμερα περνάνε κάτω από τον πήχυ. Είναι «ορθολογιστές» οι άνθρωποι, με την έννοια, βέβαια, που το εννοούν οι εν Ελλάδι οπαδοί του αστικού Γαλλικού Διαφωτισμού, που  κατά τεκμήριο αγνοούν συχνότατα και περίπου πλήρως καν τι σημαίνει Ορθός Λόγος. Δηλαδή σκέπτονται «πώς θα επιβιώσουμε;», «τα πράγματα είναι δύσκολα», «θα μείνει άνεργο το παιδί, εάν δεν το βολέψουμε κάπου» και έτσι, με απόλυτη… λογική συνέπεια, καταλήγουν στο ότι θα ψηφίσουν το τάδε βο(υ)λευτή του, δυστυχώς, διττού μονοκομματισμού. Η Θεία Πρόνοια (την οποία γνώριζε ακόμη και ο Πωλ Λαφάργκ), η Θεία Οικονομία …αι, πια δεν είναι επιστημονικά πράγματα αυτά.  Ακόμη, η εκκοσμικευμένη Θεία Πρόνοια του μαρξισμού δεν είδαμε, ότι είχε καρπούς πολλούς και αγλαούς, αλλά μάλλον μεταλλάχθηκε σε πολλά πρόσωπα στην χυδαιότερη -και ασοφότερη- συμφεροντολογία και την εφαρμογή της φιλοσοφίας του ηδονισμού.

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Σύντομος, σταχυολογητικός περίπλους

Η «Νέα Δημοκρατία«, η πάλαι ποτέ, μεταπολιτευτικά, ολίγον υπερφίαλα αυτοκαλούμενη «ριζοσπαστική και φιλελεύθερη παράταξη» του Κων/νου Καραμανλή του πρεσβυτέρου, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν θεώρησα, ότι έχει κάποια όντως, τωόντι, και συγκροτημένη ιδεολογία. Ίσως επηρεάστηκα υπέρμετρα από το γεγονός, ότι το μόνο μέλος της φοιτητικής της παρατάξεως(ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ως ιδεολόγο(ο ατομισμός δεν είναι «ιδεολογία», είναι ένας ορισμένος χυδαίος αστικός-δεξιός υλισμός), μετά από ένα έτος, «αυτομόλησε» και προσεχώρησε στην ΠΑΣΠ(!). Θεωρητικοί, «οργανικοί διανοούμενοι» με την ευρεία έννοια, ευπαίδευτοι και υπερκομματικοί εν τινί μέτρω, έστω, άνθρωποι, της παράταξης, όπως ο Γιώργος Στεφανάκης, που ανακάλυψα τελευταία(βλ. συλλογή άρθρων «1984+1», εκδ. Ελλ. Ευρωεκδοτικής), δεν βλέπω, ότι είναι «ενεργοί», όπως άλλοτε.

Παλαιή εικών με τον ισλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Παλαιή εικών με τον ισλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Βεβαίως, βεβαιότατα, υπήρξαν ενέργειες θετικές, που υπερέβησαν το σχήμα της εξάρτησης, που έτειναν σε μία στοιχειώδη, εθνικά αξιοπρεπή, «λαϊκή κυριαρχία» και «εθνική ανεξαρτησία», που είναι από τα πάγια, σταθερά αιτήματα ημών των πολιτικοποιημένων Χριστιανών, αλλά και της Αριστεράς, τουλάχιστον προ του…… εξαμερικανισμού ενός μεγάλου μέρους των κομματικών αξιωματούχων της. Αυτά αναγνωρίστηκαν από πολλούς παληούς αριστερούς, και είχαν αύρα ανδρεοπαπανδρεϊκή, όπως ειπώθηκε ορθά. Υπάρχει, άραγε, σήμερα, όμως, μία τέτοια πρόθεση από κάποιους συμπολιτευομένους;

Κατά τα άλλα, οι οδηγίες που θέλει να υιοθετήσουμε ο κος πρωθυπουργός μας μετεκλογικώς όντως φέρουν την συνθλιπτικά βαριά σφραγίδα των σημιτικών, δεξιών, μονεταριστικών φαιδροτήτων, που είναι κατασκευασμένες για να ευνοούν τους πλουσίους και τους καπιταλιστές σε ακραίο βαθμό, αν και παρουσιάστηκαν και από τον κο Σημίτη και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕπισκότισης -που για αυτό έλαβε ρητώς εύσημα από έντυπα της παληάς καπιταλιστικής αστοπατριωτικής δεξιάς, όπως η Εφ. Εστία–  ως προϊόντα προηγμένης, οιονεί εξωπολιτικής τεχνικής(!). Ήταν γνωστό δε, ότι μετά από τοσαύτα και τηλικαύτα έτη «λιτότητας»(ως αν), δημοσιονομικής «σταθερότητας» και τα όμοια, το Κράτος θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει, ότι οι πλεονασματικοί προϋπολογισμοί επιτυγχάνονται, όταν μπορούμε να έχουμε ελλειμματικούς τέτοιους, και άρα όταν δεν έχουμε σε σέβας επάρατα και απομυθευμένα στο έπακρον, ακόμη και για τους διανοητές-φερέφωνα των ελίτ,  Σύμφωνα Σταθερότητας. Η ακραιφνής αυτή προαγγελόμενη,-τέλος- δημοσιονομική σταθερότητα μάλλον ισοδυναμεί, για να θυμηθώ τον Καρυωτάκη και τις «επιστημονικές» επισημάνσεις της καθηγήτριας-Πρυτάνεως Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο «Παρόν«, με ιδανική αυτοχειρία.(συνεχίζεται…)