Posts Tagged ‘Μουσολίνι’

«Από ένα κακό άρχοντα, είναι προτιμότερη η αναρχία»

27 Απριλίου, 2012

Ο διορατικός στάρετς Σέργιος(+1987) έλεγε «μην τολμήσετε να θεολογήσετε χωρίς να αναφερθείτε στους Τρεις Ιεράρχες» και αυτή η φράση, η του τίτλου, είναι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, ξεκάθαρα δε αποτελεί αυτό που θα λέγαμε «πολιτική θεολογία». Ακριβέστερα: «…είναι προτιμότερο να μην διοικείται ένας λαός από κανένα άρχοντα, παρά να διοικείται από κακό και τρισάθλιο πολιτικό ηγέτη»(PG 63,231). Και απαντάει, (μάλιστα με ένα τελείως ρηξικέλευθο και ακραιφνή τρόπο) στο καταπληκτικό, πράγματι, επιχείρημα περί «κινδύνου της ακυβερνησίας», που επισείουν τα παρακολουθήματα των κομμάτων του Μνημονίου. Αυτοί οι φοβεροί, δηλαδή, τύποι που όσο επιδεινώνονται τα οικονομικά μεγέθη της χώρας και των ανθρώπων της, τόσο επικαλούνται την απελευθέρωση του επαγγέλματος των συμβολαιογράφων ως πηγή των ανορθολογικών δεινών ή μάλλον καταφεύγουν στην κατατρομοκράτηση των πιστών αναγνωστών τους. Φανταστείτε ότι η αναρχία δεν σημαίνει κάτι σαν «δυσχέρεια στην κυβέρνηση της χώρας», αλλά απλώς «έλλειψη κυβέρνησης»!!!

(more…)

Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι, χαρακτήρας και …προστάτης μειονοτήτων

29 Οκτωβρίου, 2010

Το «ΌΧΙ» που μόλις παρήλθε πρέπει να μας γεμίση από μια σειρά διδαγμάτων, που έχει να μας προσφέρη αυτή η τελείως αποκαλυπτική υπόθεση του ιταλικού φασισμού. Ο Μπενίτο Μουσολίνι, αν και λιγότερο ίσως από τον Χίτλερ, ανήκει στην σειρά εκείνη των «φοβερών απλοποιητών» δικτατόρων για τους οποίους κάνει, προφητικά όπως και ο Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους», λόγο ο πολύ γνωστός συγγραφέας Jacob Bruckhardt(ο Τσιριντάνης κάνει μνεία στο έργο του για την Ιταλική Αναγέννηση, που αποκαλύπτει τι βαθύτερα υπήρξε), που τους βλέπει να έρχονται στον 20ο αιώνα. Ο Μουσολίνι είναι πράγματι αυτό: με μερικά γελοιωδώς ψεύτικα προπετάσματα, είναι ένας συνεπέστατος αμοραλιστής, συνεπειοκράτης, και είναι ένας ορθολογιστής. Δεν φαίνεται να αφήνει κανένα ηθικό ή πνευματικό στοιχείο να επηρεάσει την κρίση του, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι «νικάει την ηθική» , όπως νομίζουν οι σημερινοί κουφιοκεφαλάκηδες για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, π.χ.  αριστεροί αστοί πολιτιστικοί συντάκτες ή αυτοί που έλεγαν ανοησίες του τύπου «οι κρίσεις μας για τον ντε Σαντ μας κρίνουν». Ο Μουσολίνι, ακόμη, θέλει να ανασυστήσει το αρχαίο ρωμαικό πάνθεο, και την αίγλη της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το Κράτος θα λατρεύεται και πάλι στο πρόσωπό του. Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί. Αλλά η πραγματικότητα και όχι οι γελοίες υπεραπλουστεύσεις των δογμάτων των Ρεαλιστών μας δείχνει ότι «η μεγαλωσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα»… Έτσι, ο ιταλικός στρατός, υποστηρίζοντας μια ολοφάνερα μηδενιστική απειλή εναντίον ενός ανίσχυρου αντίπαλου, κόντρα σε κάθε ρεαλιστική εκτίμηση, ηττάται κατά κράτος, με περιοχές της Β. Ηπείρου να ανακαταλαμβάνονται κτλ.. Όμως, πριν από αυτό, υπήρξαν ορισμένες αφορμές, οσοδήποτε αστείες. Μία από αυτές αφορούσε κάποιες μειονότητες που το ελλαδικό κράτος κατηγορείτο ότι καταπίεζε. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος στην «Νέα ελληνική ιστορία» γράφει τα εξής σημαντικά:

(more…)