Posts Tagged ‘Μουσείο Ακρόπολης’

Περί Γαβρά και «λογοκρισίας» παρουσιαστικού animation

29 Ιουλίου, 2009

Με πάσα ειλικρίνεια, φρονώ, ότι η όλη υπόθεση με τον Κώστα Γαβρά είναι παροργιστική ιδιαζόντως.

Ανέγνωμεν και έγνωμεν αρκετά «ρεπορτάζ» για τις δηλώσεις του σκηνοθέτη ταινιών με τον Τζον Τραβόλτα, τον Ντάστιν Χόφμαν, «(φιλο)μεταναστευτικές» περί εμιγκρέδων κτλ.

Οπωσδήποτε θεωρώ, ότι είναι και σκανδαλιστικό και αστόχημα να μην τίθεται το θέμα σε συζήτησι και η όλη αιτιολογία που κάποιοι μητροπολίτες της Δ.Ι.Σ. «επικαλούνται» είναι να μην υπάρξη διάσταση και «εθνικός διχασμός». Το σημαίνον είναι να ειπωθή το αληθές. Όπως έλεγε και ο Πολύβιος και είναι πασίγνωστο, η ιστορία άνευ της αλήθειας είναι ένα διήγημα- κενολόγημα.  Κατά συνέπεια, έπρεπε να συζητηθή, εάν υπήρξε κάποτε κάτι σχετικό και αναλόγως να κρατηθή ως ιστορική αλήθεια ή ψέμμα.

Κατά την προσωπική μου ταπεινή γνώμη, δεν υπήρξαν ποτέ τέτοιες καταστροφές, και αυτό προκύπτει διαυγώς από τα ιστορικά, ανασκαφικά κτο. δεδομένα. Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και οι πλέον ακραίοι αρχαιολάτρες, όπως κάποιοι παγανοδωδεκαθεϊστές εθνικιστές θεωρητικοί που κυκλοφορού(σα)ν περιοδικά με μικρή αναγνωσιμότητα δέχονται, ότι στον ελλαδικό χώρο ουδέποτε υπήρξαν μεγάλες καταστροφές, και ήσαν περιθωριακό φαινόμενο. Δεύτερον, χαρακτηριστικό και ενδεικτικό ως προς αυτό είναι, ότι, τα μεγαλύτερα μνημεία, όπως η Δωδώνη και ο Παρθενώνας κττ.,  ουδέποτε υπέστησαν καταστροφές ακόμη και από ετερόδοξους ή ζηλωτιστές και κατά τούτο αμαρτωλούς ιδιαιτέρως Χριστιανούς. Θέλω να πω, ότι από την σαφέστατη αθιξία του Παρθενωνος, συνάγουν πιο «ειδικοί» και γνώστες, ότι δεν υπήρξαν «βανδαλισμοί» από Χριστιανικής πλευράς. Στοιχείο βαρύτιμο για το θέμα μας…

«Λογοκρισία καλλιτεχνικού έργου»;!…- Χριστιανισμός/Ορθοδοξία και Δημοκρατία

Δεύτερον, έγινε λόγος για λογοκρισία καλλιτεχνικού έργου από διαφόρους, ακόμη και από εκπροσώπους κομμάτων, όπως η κα Δαμανάκη.

Κάποιοι, ακόμη, aufklarers μεταρρυθμιστές αριστεροί/σοσιαλδημοκράτες μας μίλησαν για …….«κρούσμα χομεϊνικού σκοταδισμού» και τα όμοια με αυτά. Ήταν , βέβαια, ένα αναμηρύκασμα σκέψεων της γνωστής φωταδιστικής, κυριολεκτικώς εκτός τόπου και χρόνου «κασσέτας» που μικρή σημασία έχει. Το σχετικό ρεπορτάζ των «Νέων» λέει:

«Η Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ευρώπη και τη Δημοκρατία. Και δεν είναι μόνο ζήτημα κράτους, που έχει τη βασική ευθύνη, αλλά καθένας από μας θέλει να γίνει ταυτόχρονα χωροφύλακας και δικαστής. Πρέπει επιτέλους να γίνουμε πιο δημοκρατικοί και πιο πολιτισμένοι Ευρωπαίοι. Κανονικοί άνθρωποι…»

Ο κ. Γαβράς μας, λοιπόν, θέλει να εξευρωπαϊσθούμε. Προφανώς. Να ακολουθήσουμε τα «πεπολιτισμένα και λελαμπρυσμένα της Εσπερίας έθνη», όπως έλεγε εκ Παρισίων και εκ Montpellier και ο πρώτος εκ της συνομοταξίας των ριζικά εκδυτικισμένων Αδαμάντιος  Κοραής και να έχουμε και εμείς μία θρησκεία πεφωτισμένη δια της φιλοσοφίας. Και έτσι θα εκδημοκρατιστούμε. Είναι προφανές, ότι δεν ξέρει, ότι οι βάσεις της πλέον ριζοσπαστικής δημοκρατίας ετέθησαν από την Χριστιανική ισότητα. Από τον Παύλο, από τον αμεσοδημοκρατικό, όπως τον παρουσιάζει και αναφέρει ο ι. Χρυσόστομος, Απόστολο Πέτρο, από τις Οικουμενικές Συνόδους που έθεσαν ως μέθοδο λήψης (όλων των) αποφάσεων τον κανόνα «η ψήφος των πλειόνων κρατείτω» (όλης της Εκκλησίας, και ευρύτερα, στην Πολιτεία ως δέον), από την πράξη της Εκκλησίας όπου όλες οι γυναίκες ψήφιζαν κανονικά πολύ πριν τον 20ο αιώνα καθώς μας τα αναφέρει και ο αγωνιστής π. Ευ. Σκορδάς στα βιβλία του, έως τον «λαοκρατικό καλόγερο» πατροκοσμά τον Αιτωλό κατά τον εγνωσμένο ως μέγιστο ιστοριοδίφη Σάθα που ακόμη και τα σχολεία ήθελε να διοικούνται από εψηφισμένους από όλους επιτρόπους, π.χ., η σύνολη Πράξη βοά.

Και βέβαια, για να αναφέρουμε και εμείς μερικούς Ευρωπαίους ώστε να…… αναφανούμε εκσυγχρονισμένοι, ο χριστιανοσοσιαλιστής επαναστάτης θεωρητικός Wilhelm Weitling, ήτοι ο εφευρέτης του όρου «κομμουνισμός» της εποχής του Καρλ Μαρξ, ακόμη δε ο Lamennais, ο επαναστάτης θεολόγος Thomas Munzer, ο Karlstadt έχουν αποδείξη, ότι όλες οι δημοκρατικές ιδέες είχαν Χριστιανική προέλευση…..

Τέλος ως προς τούτο, λογοκρισία σημαίνει, ότι περικόπτω τμήμα καλλιτεχνικού έργου, ώστε να μην κυκλοφορή. Πρώτον, το animation αυτό αναφέρεται σε κάποιο μουσείο Κρατικό, και άρα λόγο έχει βασικά ο Λαός, δεύτερον -και συγγνώμην για την αηδία που θα προκληθή από την αναφορά 🙂 –  στο νεοελλαδικό κρατίδιο έχουν εκδοθή τέτοια εκπληκτικά λογοτεχνικά (εν προκειμένω) πονήματα όπως (δειγματοληπτούμε, απλώς) τα «Μελένια λεμόνια: η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων»!!!!! Για ποιαν λογοκρισία, λοιπόν, μπορούμε να μιλούμε;! Λογοκρισία νομικώς υπήρχε πριν το 1981, και κακώς, παρά το ότι κατόπιν κατακλυσθήκαμε από κερδοσκοπικά…… (και βέβαια σχεδόν πάντα αηδούς ατομιστικού ηδονισμού- τύπου Ασσυρίου βασιλέως Σαρδανάπαλου) πορνογραφικά πονήματα που τα βλέπουν όλοι οι παρερχόμενοι ανηρτημένα στα περίπτερα της επικράτειας και όλα τα συναφή με τούτα.

Η Εκκλησία και το δόγμα

Μέσα στους άλλους μαργαρίτες που ακούσαμε να τοξεύωνται –θαρρείς και είμαστε τόσο σκαιοί, απαίδευτοι, και αθεολόγητοι, ήγουν…– από τον σκηνοθέτη και καλλιτέχνη -και έχει κάποια ελαφρυντικά, όπως είπαμε- είναι ο εξής:

Η Εκκλησία πάντοτε αρνείται την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες».

Σε ποια Εκκλησία αναφέρεται ο εν Παρισίοις ακμάσας καλλιτέχνης;

Μήπως νομίζει, ότι αναφέρεται σε αυτήν την φιλοσοφική «Εκκλησία»-Αιρεσιαρχία της Δύσεως, την εν Γαλλία; Γνωρίζει να μας πη γιατί ο Βολταίρος έλεγε το περίφημο σύνθημά του «Ecrasez l’infame!«; Αυτή η αθλιότητα(infame) στην οποία στόχευε μήπως ήταν αυτή η βλάσφημη(σύμφυση δύο εξουσιών) για την Πατερική Ορθόδοξη Ανατολή του γαλλικού ρωμαιοκατολικισμού που είχε εξουσία πολιτική/κοσμική και επιπλέον επέβαλε απαγορεύσεις, βασανιστήρια σε αντιφρονούντες κτλ.; Γνωρίζει, ότι αυτή η εξουσία βασίζεται κλασσικά σε ορισμένες απολυτοποιημένες θέσεις του Αυγουστίνου -τυπικά για την Δύση- περί civitate Dei ήτοι Πολιτείας του Θεού που είναι η «Εκκλησία» και πολιτείας του Διαβόλου που είναι η κοσμική εξουσία και που πρέπει να καταληφθή από την πρώτη;

Δεύτερον, γνωρίζει, ότι στην Ορθοδοξία ουσιαστικά δεν υπάρχει δόγμα; Ότι το δόγμα είναι αποτέλεσμα της θετικής εμπειρίας και ότι σκοπός του είναι να οδηγή στην εμπειρία του Θεού που τόσο όμορφα εξέφρασε το κείμενο των αρεοπαγιτικών μιλώντας για το πώς όσο πλησιάζει κάποιος στον Θεό μειώνει λέξεις, προχωρώντας αποφατικά(=αρνητικά), ώσπου Τον γνωρίζει μέσα στον διανοητικά ακατάληπτο γνόφο της αγνωσίας Του; Έχει έστω διαβάση κάποτε κάποιο κείμενο του λογιώτατου Γάλλου και μετά λογιώτατου Ορθόδοξου Γάλλου Θεολόγου Olivier Clement; Έχει διαβάση περί της μυστικής θεολογίας και θέας του Θεού από τον μέγιστο νεοπαλαμιστή θεολόγο Βλ. Λόσσκυ;

Αλήθεια, όταν η Θεολογία της Εκκλησίας συγκαταλέγεται, λόγω μεθοδολογίας, στις θετικές επιστήμες, όπως έλεγε ο μέγιστος δογματολόγος της Ορθοδοξίας του 20ου αιώνα καθηγητής π. Ι. Ρωμανίδης, πώς μπορεί να κάνη πράγματα, για να ……………»σώση το δόγμα της»;;;!!!

Πώς μπορεί να συμβαίνη κάτι τέτοιο, όταν η Θεολογία, όπως έλεγε και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι προϊόν της ανακράσεως/μετοχής/μέθεξης εμπειρικής με τον Θεό εν αντιθέσει με την διανοητική και άρα φαντασιακή θεολογία ή, μάλλον, θεολογοφιλοσοφία της Δύσεως;

Δύο «τινά» μπορεί να συντρέχουν:

1ον)μιλούμε περί απαιδευσίας άκρας, γνώρισμα τυπικό των aufklarers ευρωπαϊστών: όπως έλεγε και ο Χ. Γιανναράς σωστότατα, «γνωρίζουν τόσα για την πνευματική παράδοση του τόπου τους όσα γνωρίζω εγώ από διοίκηση υποβρυχίου».

2ον)Έχουμε μία εγωιστική…… προσέγγισιν στο θέμα.  Αι, τότε, ο σκηνοθέτης μας μπορεί να επικαλεστή εκείνο το εξαίρετο επινόημα του παρισινού Σαρλ Μπωντλέρ: το «droit de la contradiction». Ήτοι το δικαίωμα στην αντίφαση.

Σε αμφότερες, όμως, περιπτώσεις, η εξ ελευθερίας μεταποίηση του δογματίζοντος ταύτα είναι sine qua non

Και τούτο ευχόμαστε με, ειλικρινώς, πάσα φίλια διάθεση. 🙂