Posts Tagged ‘Μονεταρισμός’

Η παλιά ιστορία (για το καταραμένο απόγευμα)

6 Δεκεμβρίου, 2013

AntonisSamarasafp_2256711breagan_eraΠολλές φορές το έχουμε γράψει: τα όσα ζουν οι απλοί άνθρωποι της χώρας μας από την ιδεολογικοποιημένη μισανθρωπία, την ίδια, ναζιστικής ψυχρότητας, λογικότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής είναι ξανά και ξανά ειδωμένα. Ξανά και ξανά γραμμένα. Οι ίδιες αιτίες, οι ίδιες προφάσεις, τα ίδια αποτελέσματα. Τόσο πολύ που θύμιζαν εκείνο το ωραίο και φρικτό και απέριττο ποίημα του Μ. Σαχτούρη για την «παλιά ιστορία, το καταραμένο απόγευμα», όπου ο ίδιος εμφανίζεται να δέχεται συνεχή τηλεφωνήματα από κάποιον με σκοπό να του μιλήσουν πάλι για το ίδιο, πάλι για το «καταραμένο απόγευμα», παρά το ότι είναι «παλιά ιστορία»… «Ποιος τα θυμάται», όμως, που έλεγε και ένας άλλος ποιητής, ο Μ. Αναγνωστάκης… Αυτό είναι το ζήτημα.

Αφορμή για αυτές τις διαπιστώσεις, πολλάκις (μοιραία) ξαναγραμμένες και αυτές, ήταν η ανακάλυψη &  «αναδίφηση» σε ένα παλιό βιβλίο, βαρύτιμο για τα χρόνια μας σίγουρα: το «ταξίδι στον χρόνο της οικονομίας» του Τζ. Κ. Γκαλμπρέιθ(μτφ. Εκδ. Κάκτος, 1998), ενός από τους κατά τεκμήριον 5-10 κορυφαίους της οικονομικής θεωρίας και επιστήμης του 20ου αι. Χρόνος αναφοράς: η εποχή της προεδρίας Ρόναλντ Ρέιγκαν. Τόπος: Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δεκαετία του 1980.

Σε ποια σημεία βρίσκεται η αναλογία;

(more…)

Πώς δεν λειτουργούν τα πράγματα

19 Φεβρουαρίου, 2011

Έχει ειπωθεί ότι πολύ πιο εύκολο είναι να βρούμε πώς δεν λειτουργούν τα πράγματα παρά πώς (ακριβώς) λειτουργούν… Και το βρίσκω, ειλικρινά, πάρα πολύ σωστό… Να γίνω πιο συγκεκριμένος…

Α) Ποιος ξέρει ότι ο Άγιος Μακάριος Κορίνθου(+1805), ο γενάρχης των Φιλοκαλικών Πατέρων(των λεγόμενων, καταχρηστικά και περιπαιχτικά στην αρχή, «Κολλυβάδων») και χρηματοδότης από το υστέρημά του των ιατρικών σπουδών στο Παρίσι του 25ετούς τότε Αδ. Κοραή ήταν μπροστάρης και ξεσήκωσε τον λαό στην προδομένη επανάσταση κατά των Οθωμανών των Ορλωφικών; Ποιος ξέρει, επίσης, ότι ο ίδιος προετοίμασε αρκετούς, επώνυμους και ξακουσμένους, νεομάρτυρες ως «αλείπτης» τους για το μαρτύριό τους λόγω της Ορθόδοξης πίστης τους; Κι’ όμως, αγαπημένοι μου αδελφοί, αυτά και μόνο αυτά κάνουν κονιορτό τις κουταμάρες της διαβόητης σειράς μεγάλου και τρανού σταθμού της χώρας για το ’21… Διότι ούτε η «στάση της Εκκλησίας ήταν προδοτική»(κατ’αρχάς οι επαναστάτες ήταν ενεργότατα μέλη της Εκκλησίας, ο Μακρυγιάννης ήταν σχεδόν καλόγηρος) ούτε ο «εξισλαμισμός ήταν προαιρετικός».

(more…)

Ουγγαρία, Ελλάδα, G20, η ίδια (δύσμορφη) ιστορία.

26 Ιουλίου, 2010

Έτσι συνοψίζει η Ναόμι Κλάιν ( εδώ ) τα αποτελέσματα της συνόδου των G20 που έλαβε χώρα στο Τορόντο του Καναδά τον προηγούμενο μήνα:

Η πόλη μου μοιάζει σαν μία σκηνή εγκλήματος και οι εγκληματίες λυώνουν μέσ’στην νύχτα, λουφάζοντας από την σκηνή. Όχι, δεν μιλώ για τα παιδιά στα μαύρα που έσπασαν παράθυρα και έκαψαν αστυνομικά αμάξια το Σάββατο.

Μιλώ για τις κεφαλές του Κράτους που, την Κυριακή το βράδυ, τσάκισαν τα δίχτυα κοινωνικής ασφάλειας και έκαψαν καλές δουλειές εν μέσω μίας ύφεσης. Αντιμέτωπη με τα αποτελέσματα μιας κρίσης που δημιουργήθηκε από τα πλουσιότερα και πιο προνομιούχα στρώματα, αποφάσισαν να στείλουν στους φτωχότερους και πιο ευάλωτους ανθρώπους στις χώρες τους τον λογαριασμό.

Πώς αλλιώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ανακοινωθέν των G20 , που δεν περιλαμβάνει ούτε τον πιο μικρούλη φόρο στις τράπεζες ή στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, και παρά ταύτα εντέλλει τις κυβερνήσεις να κόψουν τα ελλείμματά τους στο μισό ως το 2013. Αυτή είναι μία τεράστια και σοκαριστική περικοπή, και θα έπρεπε να είμαστε ξεκάθαροι σχετικά με το ποιος θα πληρώσει το τίμημα: οι φοιτητές που θα δουν τις δημόσιες εκπαιδεύσεις τους να επιδεινώνονται καθώς τα δίδακτρα ανεβαίνουν· οι συνταξιούχοι που θα χάσουν οφέλη σκληρά αποκτημένα· εργάτες του δημόσιου τομέα των οποίων οι δουλειές θα εξαφανιστούν. Και η λίστα συνεχίζεται. Αυτοί οι τύποι των περικοπών έχουν ήδη ξεκινήσει σε πολλές από τις χώρες των G20 περιλαμβανόμενου του Καναδά, και πρόκειται να γίνουν πολύ χειρότεροι. Για παράδειγμα, μειώνοντας το προβλεπόμενο έλλειμμα του 2010 κατά το ήμισυ στις ΗΠΑ, εν τη απουσία μίας ευμεγέθους αύξησης των φόρων, θα σήμαινε ένα  εντυπωσιακό κόψιμο 780 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

(more…)

«Αφίστε κάθε ελπίδα»:Είσοδος στην κόλαση του ΔάΝΤη

29 Απριλίου, 2010

Ήταν στην πρόσφατη τηλεμαχία που ο ηγέτης των Βρετανών Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον, έβγαλε από το έρκος των οδόντων του μία φράση εντυπωσιακή, που πληροφορήθηκαμε μόνο από τα ξένα ΜΜΕ. Συγκεκριμένα, στις 05/04  είπε: «Here we sit today with a budget deficit bigger than Greece», κάτι που έγινε μεγάλη είδηση και σημείον αντιλεγόμενον σε αρκετά κατεστημένα ΜΜΕ της Βρεττανίας, όπως το «Kανάλι 4».

Ο ηγέτης των Συντηρητικών (Conservative Party) Ντέιβιντ Κάμερον

(more…)

«Εγώ μπορώ να πάρω το αεροπλάνο και να λουφάξω, αν κάτι πάει στραβά»…

2 Νοεμβρίου, 2009

Αυτά ακριβώς(«I can catch a plane and flee» -εν αντιθέσει με εσάς, εννοείται, την λατινοαμερικανική κυβέρνηση), βάσει των διαθέσιμων στοιχείων που καταθέτει η Ναόμι Κλάιν στο τελευταίο της βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» έλεγε ο επιτετραμμένος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην μετεκλογική Βολιβία των μέσων της δεκαετίας του 1980, αφού ανταγωνίστηκαν για τον θώκο του ύπατου πολιτικού αξιώματος ο πρώην δικτάτορας Banzer και ο κεντροαριστερός «εθνικοεπαναστάτης «(nationalist revolutionary- βλ. αντιϊμπεριαλιστής) Βίκτορ Εστενσόρο Παζ.

Τα έλεγε στον νικητή Βίκτορ Παζ, ο οποίος είχε καταστήση σαφές στον λαό, ότι βεβαίως δεν είναι αυτός που ήταν παληά, προδικτατορικά, ως πρωθυπουργός, αλλά δεν είναι και νεοφιλελεύθερος της σχολής του Σικάγο, Σικάγο μπόυ ας πούμε. Ο λόγος αφορούσε τα όντως ληφθησόμενα οικονομικά μέτρα τα οποία περιελάμβαναν, όπως εδήλωσε ο επιτετραμμένος, ό,τι ακριβώς ονειρευόταν το Δ.Ν.Τ. και μπορούμε, νομίζω, εύκολα να το φανταστούμε: ριζικές μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, «εξυγιάνσεις» εν όψει ιδιωτικοποιήσεων του μεγάλου μέρους του δημόσιου τομέα, κόψιμο τμήδην όλων των επιδοτήσεων όπως των βρώσιμων ειδών, απελευθέρωση όλων των «διατιμήσεων»(π.χ. της τιμής του πετρελαίου, που τετραπλασιάστηκε θεσμικά, αρχικά), κατάργηση των προστατευτικών μέτρων και άνοιγμα στο ξένο Κεφάλαιο κ.λπ.

Βίκτορ Παζ, πρωθυπουργός της Βολιβίας

Τα αποτελέσματα ήσαν «δραματικά» δύσμορφα, «μαύρα και άραχλα», από όλες τις απόψεις: ανεργίας, δημόσιου χρέους, ελλείμματος, κοινωνικής ανισότητας(όπως π.χ. καταμετράται με τον συντελεστή Gini) κ.λπ. Όλα αντίθετα από όσα υπόσχονταν οι εισαγόμενοι προφήτες, όπως ο Αμερικάνος οικονομολόγος Τζέφρι Σαχς. Το μόνο που επετεύχθη ήταν η ριζική μείωση του πληθωρισμού, που, όμως, βασίστηκε στην τεράστια αναγκαστική, λόγω έλλειψης εναλλακτικών απασχόλησης, ανάπτυξη της …αγροτικής παραγωγής κοκαΐνης. Σημειωτέον, ότι, για να κοπάση και αμβλυνθή στις αντιδράσεις του το δυναμικότατο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα χρειάστηκαν μέτρα όπως κάθοδος και εισβολή τανκ στους δρόμους και σε αρκετά δημόσια κτίρια, συλλήψεις και μεταφορά σε απομονωμένα μέρη της Βολιβίας, όλων των ηγητόρων του επιχώριου συνδικαλισμού κττ…

Ολα αυτά τα ανιστορώ ενδεικτικά, καθώς κάθε που εκφράζεται ο …»σοσιαλιστής» κος Αλμούνια, έχουμε εκπομπή των ίδιων μονολίθων, αυτών των βάρβαρων απολιθωμάτων που έχουν καταντήση πολύ χειρότερα και από αυτά της …Γ’ Διεθνούς. Η άγνοια ή η παραμόρφωση της πραγματικότητας εμφαίνεται, όντως, απίθανη. Για αυτό το θέμα, θα θυμάστε, ότι έχουμε αναλύσει θεωρητικά πάμπολλες φορές, τελευταία δε με τον σχολιασμό του βιβλίου του κου Αλογοσκούφη μας για «Μετά την κρίση». Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξη και εκεί, για να δη πώς είναι τελείως απίθανες οι απαιτήσεις για(άμεσο, βραχυπρόθεσμο κατά το δυνατόν) περιορισμό του δημοσίου ελλείμματος υπό το 3%.

Ο κος Αλμούνια υποδεικνύων τα δέοντα γενέσθαι

Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει, ότι κάθε υπέρβασή του είναι ευκταία ή/και κεϋνσιανή(κλασσική κεϋνσιανή πολιτική του deficit spending, δηλαδή δανείζομαι -ευθέως ή μέσω κρατικών ομολόγων- και ξοδεύω) και πρέπει να την επικροτήσουμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που έχει μείνη να ονομάζεται ως στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα. Ανεξάρτητα του ότι οι δημόσιες στρατιωτικές δαπάνες μας έδωσαν το Διαδίκτυο μέσω της ομάδας του Πενταγώνου DARPA, τον πλοηγητή Internet Explorer κ.λπ., στις ΗΠΑ περί(προ και μετά) το 1960, είχαμε το φαινόμενο οι κλασσικοί κεϋνσιανοί-προοδευτικοί-«liberal» οικονομολόγοι να επικροτούν την αύξηση των δημοσίων δαπανών που προοριζόταν, όμως, για κακώς εννοούμενους στρατιωτικούς σκοπούς. Στην Ελλάδα, βέβαια, το αντίστοιχο θα ήταν, παραδείγματος χάριν,  η απίθανη κακοδιαχείριση, διασπάθιση, σπατάλη των φιλάργυρων Βουλευτών(ας πούμε, τους περιλάλητους εξαψήφιους-!- λογαριασμούς των κινητών, τις τρυφηλές διασκεδάσεις σε βασιλικά ξενοδοχεία και τα όμοια).

Και, επανερχόμενος στο θέμα των ελλειμμάτων, του «Καίσαρα» Υπ. Οικονομικών κου Παπ/νου και του σοσιαλιστή-μονεταριστή* Ευρωδιευθύνοντος κου Αλμούνια, είναι λυπηρό, όντως, ποια δυναμική έχει στερήσει η σχεδιασμένη για το συμφέρον των πολυεθνικών κατά τον J.K. Galbraith Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση στην μετρίως ανεπτυγμένη Ελλάδα και εν προκειμένω η επίσημη Συνθήκη σύμπηξης της Ε.Ε., του Μάαστριχτ.

Και, όντως, πλέον η μονη μας καταφυγή είναι αυτή: οι πρεσβείες του Αγίου Αμάνδου(-440), επισκόπου Μάαστριχτ, και φωτιστή της Βελγικής**…

*(όχι, δεν είναι οξύμωρο, όλα είναι δυνατά)
**και όχι, ομολογώ, ότι δεν χαριτολογώ 🙂

Για τις ευρωεκλογές:ψαριά ιδιαζούσης υπεραξίας…

30 Μαΐου, 2009

Μας το θύμισε το Α.Σ.Κ.Ε., «αγωνιστικό σοσιαλιστικό κόμμα Ελλάδας», σε άρθρο του σχετικού εκτελεστικού υπευθύνου του -και ανά τακτά διαστήματα αρθρογραφούντος- Ν. Καργόπουλου. Ελπίζω να δειχθή ψυχωφελές οπωσούν… 🙂

Ο συνδεσμός κείται εδώ.

Πρόκειται, λοιπόν, για δήλωσιν της αυτού Καπιταλιστικωτάτης Εξοχότητος, Χανς Όλαφ Χένκελ, όστις τυγχάνει πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων(πρβλ. τον δικό μας Σ.Ε.Β.), σε συνέντευξη στη «Λε Μοντ». Είπεν, λοιπόν, και ελάλησεν στην προειρημένη εφ. «Le monde», το 1999, 31 Μαΐου:

«Κύρια ευεργετική συνέπεια του ευρώ είναι ότι εγκαθιστά επ’ άπειρον λιτότητα εισοδημάτων των εργαζομένων στην Ευρώπη. Καμιά εθνική κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα».

O Χένκελ ομιλών...

O Χένκελ ομιλών...

…και τα σχόλιά μας περισσεύουν. Απλώς, να θυμίσουμε, ότι το 1976 ήδη, ο J.K. Galbraith, στην «εποχή της αβεβαιότητάς» του, και σε ένα από τα τελευταία κεφάλαια (όποιος ενδιαφέρεται για την παραπομπή καταλεπτώς, είναι υπόθεση ορισμένων λεπτών η εύρεσή της) του υπέροχου και τόσο ενθέρμως «έντιμου» αυτού βιβλίου, είχε σημειώση κάτι «κυνικό», αν και από την πλευρά του συμπονετικού ακαδημαϊκού διδασκάλου, για την Ε.Ο.Κ. ταύτη την φορά. Ότι, ο προβαλλόμενος κοινώς ισχυρισμός ήταν, ότι οι στάρτσι της Ε.Ο.Κ. εμελέτησαν πάλι τον Adam Smith και κατέληξαν στην «Κοινή Αγορά» εκείνη που κατέληξε στην σημερινή μας παντοειδή πολιτική αιχμαλωσία, ΑΛΛΆ «το πιο πιθανό» είναι, έλεγε ο δάσκαλος, ότι υπήρξε συνειδητή επιλογή των «πολυεθνικών εταιρειών» οι οποίες, συμπληρώνουμε εμείς, τότε -το «πολυεθνικό κεφάλαιο», όπως θα λέγαμε- διαμορφώνονταν σε «κυρίαρχους παίκτες».

Και άλλωστε, όπως σημείωνε αλλαχού στο αυτό κεφάλαιο:

τελειωτική λύση για την πολυεθνική εταιρεία είναι η πολυεθνική εξουσία(πρβλ. ΕΟΚ, Ε.Ε.),

και για την οποία η απώλεια της εθνικής ταυτότητας στρώνει το έδαφος(συμπλήρωνε).

Αι, τι να πούμε πια; Εκκεντρικότητες καθηγητών… 🙂