Posts Tagged ‘Μαρξ’

ΠΑΝOΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ: O πλανήτης θα ήταν παράδεισος, αν…

10 Ιουλίου, 2011

Από την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Πάνου Κατσιμίχα στον Χρήστο Μιχαηλίδη, που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» (2.7.2011).
Σχόλιο; Τι να πούμε εμείς; O Πάνος Κατσιμίχας τα λέει όλα:
Όσο για τον Θεό του τραγουδιού μας, αυτό ο θεός είναι ο Χριστός. Αν το ανθρώπινο είδος είχε βαδίσει στο δρόμο που έδειξε αυτός, σήμερα η ανθρωπότητα θα ζούσε στο έβδομο επίπεδο συνείδησης και ο πλανήτης μας θα ήταν ο Παράδεισος. Δεν θα χρειάζονταν ούτε οι επαναστάσεις, ούτε ο Μαρξ, ούτε ο Λένιν. Όμως υπερίσχυσαν, ουσιαστικά, «του δαίμονα τα κτήνη», όπως λέει και το τραγούδι και ειδικά ο Μαμωνάς, ο δαίμονας-χρήμα…

«Μόνο εμείς οι άνθρωποι κάνουμε δικά μας τα κοινά και κατέχουμε για τον εαυτό μας αυτά που ανήκουν στους πολλούς.»(Βασίλειος ο Καισαρείας)

1 Ιανουαρίου, 2011

Ας πιούμε, λοιπόν, όλοι Κόκα-Κόλα, σαν τον Άη- Βασίλη

Ναι, φαίνεται ότι οι Πατέρες και οι Μητέρες δεν «κάθονταν φρόνιμα, να γίνουν νοικοκύρηδες». Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία, που θα έλεγε, άκρως ειρωνικά, κι ο Καρυωτάκης για την ομοιοκαταληξία, δεν γίνηκε της ζωής τους ο σκοπός. Έτσι, όχι μόνο θεωρούσαν ότι έπρεπε να ασκούν δριμεία κοινωνική κριτική, σε σημείο που οι ομιλίες τους είναι βασική πηγή για την κοινωνική ζωή της εποχής και η κοινωνική αδικία/δικαιοσύνη ένα από τα τακτικότερα εμφανιζόμενα θέματα στις ομιλίες του Χρυσόστομου, αλλά είχαν και το νεύρο να στέλνουν επιστολές στους πολιτικούς άρχοντες, αιτούμενοι ποικίλα πράγματα(λ.χ. ο Γρηγόριος ο Θεολόγος φοροαπαλλαγές για τους φτωχούς) ή και υποδεικνύοντας ποιος είναι ο σωστός κατά Θεόν άρχοντας. Ο Μέγας Βασίλειος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Άγ. Ι. ο Χρυσόστομος (βλ. εδώ στο ιστολόγιο το «κήρυγμα της κοινοκτημοσύνης» ), οι Φιλοκαλικοί Πατέρες, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς έχουν υποδείξει ή και καταδείξει και την ιδανική κοινωνία ακόμη, με φράσεις και επιχειρηματολογία πολύ αιχμηρή και καθόλου συμβιβασμένη με οποιοδήποτε κατεστημένο. Έτσι, κάποιος ιστορικός σημαντικότατος της εποχής είχε αποκαλέσει τον Χρυσόστομο «σχεδόν σοσιαλιστή». Το ίδιο και ο Μέγας Βασίλειος, ο Άη Βασίλης που λέει και ο (ηλιθιωδέστατος, πράγματι) συρμός, είχε ένα τέτοιο όραμα για την κοινωνία, με την οποία έκρινε και κατέκρινε την υπάρχουσα. Καταλαβαίνουμε με όλα αυτά και πόσο ελάχιστα ‘παιδιά της εποχής’ τους ήταν…[ 🙂 ]Το παρακάτω μεταφρασμένο απόσπασμα είναι από την ομιλία του Μ. Βασιλείου «Σε πείνα και ξηρασία«, εποχή ανάλογη με την σημερινή… :

(more…)

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού ή, μήπως, ο αθεϊσμός το φαρμάκι των αστών

19 Ιουνίου, 2010

Σε συνέχεια μίας παλαιότερής μας ανάρτησης περί «σκουληκιού του σοσιαλισμού», ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα, επί τη ευκαιρία και αφορμή μίας συζήτησης που είχα με κάποιους φίλους από την Νεολαία του ΚΚΕ προχθές.

Η συζήτησή μας πήγε ταχέως στο θέμα της «θρησκείας», όπου και τελείωσε αργότερα, λέγοντας εγώ, ότι ο μαρξισμός είναι θρησκεία(και εγώ είμαι εναντίον της θρησκείας ως Ορθόδοξος), όπως το έλεγε, άλλωστε, και ο Ανατόλ Λουνατσάρσκι. Και κοιτάξτε τι βασικά πράγματα δεν ξέρουν και συνήθως(κατά ποσοστό 99%, θεωρώ, οπωσδήποτε) δεν μαθαίνουν ποτέ οι σχετικοί συναγωνιστές στα κοινωνικά  και φίλοι(που, βέβαια, έφεραν σταυρούς πλειοψηφικώς). Είναι μεν δύο και απλά, αλλά θεμελιώδη και σκοπίμως μένουν στην αφάνεια, αραχνιάζουν και «τα τρώγει η μαρμάγκα»……:

(more…)

Το «σκουλήκι του σοσιαλισμού», ο γενάρχης του «επιστημονικού σοσιαλισμού»…

27 Μαΐου, 2010

Διαβάζω ένα εύχυμο σε πληροφορίες δοκίμιο του Φράνσις Γουίν, που αναφέρεται στην ζωή του Καρλ Μαρξ, με αξιώσεις «εξ απόπτου ενατενίσεως», δηλαδή, απλά, εντιμότητας, θα λέγαμε. Ο συγγραφέας αναφέρεται στο εκτενέστατο αυτό έργο του στην αλληλογραφία δύο μεγάλων του κινήματος της κοινωνικής χειραφέτησης, του Καρλ Μαρξ και του Πιέρ -Ζοζέφ Προυντόν(φωτό). Η σχέση τους ξεκίνησε με φιλόφρονες παρατηρήσεις από την πλευρά του Καρλ Μαρξ σε επιστολή του και ευγενέστατη και συνετότατη απάντηση του Προυντόν, αλλά κατέληξε σύντομα σε ναυάγιο…

(more…)

«Χριστιανισμός και πλούτος»: εισήγηση/παρουσίαση

5 Φεβρουαρίου, 2010
  1. Το παρουσιαζόμενο βιβλίο είναι μία εκτενής, πλήρης, λεπτολόγος περιγραφή και ανάλυση του θέματος, με οξυδερκέστατες, νομίζω ταπεινά, επισημάνσεις (αποσπάσματα) στην Πατερική Γραμματεία.
  2. Το θέμα έχει λυθή αποφθεγματικά από τον μέγιστο εκ των Πατέρων ι. Χρυσόστομο, όπως επισημάνθηκε από τον ομολογητή της κοινωνικής Ορθοδοξίας επί Καισαροπαπικού Τσαρισμού παπά-Γρηγόρη Πετρώφ στο χριστιανικό πολιτικό μανιφέστο του και απολογία: «πας πλούσιος άνομος ή κληρονόμος ανόμων». Βεβαίως, το απόφθεγμα σχετίζεται  με την κτήση των αγαθών και όχι με την διαχείριση, που είναι το αγαπημένο θέμα πλείστων με το ρεύμα πηγαινόντων ιεροκηρύκων μας κ.λπ.
  3. Η μεταπολίτευση σημαδεύτηκε από τον σπίλο της απαξίωσης (ιδιαίτερα από τις πολιτιστικές ελίτ) του ό,τι είχε θεωρηθή ως Εκκλησία. Αυτή η απαξίωση βασίζεται ουσιαστικά στο παπαδοπουλικό «Οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ευεπίφοροι προς τον κομμουνισμόν, διότι ο κομουνισμός δεν δύναται ουδέν σημείο να έχη  κοινόν με τον ελληνοχριστιανισμόν…». Όμως, ο συγγραφέας αναφέρει αναλυτικώς(σ.11) πώς το βιβλίο του απαγορεύτηκε από την προληπτική λογοκρισία: τα αποσπάσματα που είχαν υπογραμμιστή με χονδρό μαρκαδόρο ήσαν Αγιοπατερικά και Αγιογραφικά! Θεωρήθηκαν «κομμουνιστικά», εν ολίγοις!!!
  4. Μειονέκτημα άλλων τέτοιων βιβλίων –και έχω διεξέλθει προσωπικά πάρα πολλά- είναι το γενικόλογο. Ο δε συγγραφέας αναλύει καταλεπτώς τα ζητήματα αυτά, και μάλιστα με αναφορά σε οικονομικούς όρους. Ένα ερώτημα θεμελιώδες για τους Χριστιανούς είναι: ποια είναι η θέση μας έναντι της εγγείου προσόδου, του καπιταλιστικού κέρδους; Η απάντηση που μας δίδεται είναι (σφοδρότατα) κατακριτική ενί λόγω. Πατέρες όπως ο Άγ. Νικόδημος Αγιορείτης (στην «χρηστοήθειά» του), αλλά και ο Πατροκοσμάς έχουν εκθέση αναλυτικώς την σχετική διδασκαλία. Ακόμη, ο Άγ. Μάξιμος ο «Γραικός» με επιστολές που έστελνε στον Τσάρο(π.χ. Ιβάν τον Τρομερό) και που πλήρωσε(σ.φ.: πρωθύστερα) με ανείπωτα βασανιστήρια και πολυδεκαετείς(!) φυλακίσεις από το Κράτος και την αντίχριστη τοτινή Διοίκηση της Εκκλησίας.
  5. Θαυμάσια αναφορά γίνεται και στην πρωτοχριστιανική κοινότητα. Ενώ κάποιοι αστοχριστιανοί αναπτύσσουν σε Ορθόδοξα έντυπα απόψεις περί εθελουσίας, σύντομης διάλυσης της εξ ιδιωτών συντεθείσης(!) κοινοκτημονικής κοινότητας, ο συγγραφέας μιλάει για αιώνιο πρότυπο, άποψη που συμμερίζεται και ο «Χρυσόστομος της Σερβίας» κατά Άγ. Ι. Πόποβιτς Άγ. Ν. Βελιμίροβιτς απαντώντας στις «Ιεραποστολικές επιστολές» του σε «ένθερμο παρτιζάνο». Ο Άγιος λέει, ότι η κοινότητα διαλύθηκε έξωθεν, διατηρήθηκε δε στο κοινόβιο σε Ρωσσία και Άγ. Όρος, ενώ ίσως έφτασε η ώρα να επανέλθη επ’εσχάτοις η «κομμουνιστική» αυτή οργάνωση.
  6. Ένα άλλο θέμα είναι η οπωσδήποτε μετωπική ρήξη των θέσεων που επεξεργάζεται εδώ ο αδ. Γ. Ροδίτης σε εποχή που οι όροι Εκκλησία, Πατέρες, κοινοβιακός μοναχισμός ήσαν …άγνωστοι για ορισμένους, σωματειακούς κ.α., λόγους. Μάλιστα, κάποιοι επανέφεραν ακόμη και την αιρετική, ωριγενιστική, διδασκαλία, ότι η ρήση του Παύλου περί της επάρκειας των «τροφών και σκεπασμάτων» («εχοντες δε διατροφας και σκεπασματα τουτοις αρκεσθησομεθα», Α’ Τιμ. 6,8 ) έχει χαρακτήρα διαχρονικό, και κατά γράμμα,  και όχι επικαιρικό Ακόμη, αναιρεί την άποψη, ότι προσπάθειες χριστιανοσοσιαλιστικές ήσαν αντιγραφές ξενικών και ίσως όχι Ορθοδόξων πολιτικών κομμάτων. Την άποψη αυτή έχω αναγνώση παληότερα, π.χ., στο «ήθος άηθες» του π. Φ. Φάρου.
  7. Κλείνοντας, πρέπει να πούμε, ότι γνωρίζουμε, βέβαια, ως προμάχους της κοινωνικής δικαιοσύνης, της φτωχολογιάς, λόγω της κοσμικού πνεύματος προπαγάνδας, τον …Καρλ Μαρξ μόνο και τα τοιαύτα. Εδώ υπάρχει κάτι καίριο: ο μέγιστος, μάλλον, Αμερικανός οικονομολόγος του 20ου αιώνα, ο J.K. Galbraith λέει σε πολύ γνωστό του έργο, ότι ο Μαρξ συναγωνίζεται τον Μωάμεθ στους «πιστούς», αν θεωρήσουμε το Ευαγγέλιο συλλογικό έργο. Η προσέλκυση, όμως, των μαζών δεν έγινε από το τρίτομο Κεφάλαιό του, που ήταν κατά γενική ομολογία το κύριο («επιστημονικό») έργο του μαρξισμού, αλλά από μία ρήση που περιλαμβάνεται στο «Κριτική του προγράμματος της Γκότα»( και της Ερφούρτης), που λέει, ότι σημαία του προλεταριάτου θα γίνη ένα σύνθημα: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»! Όμως, το σύνθημα αυτό είναι αυτούσιο αγιογραφικό, αποσπασμένο δε από τις Πράξεις των Αποστόλων (4:34-37)!!! «Δανεισμένο»… Κατά συνέπεια και εν κατακλείδι, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι το εξής: να επανοικειοποιηθούμε τα κλεμμένα. Για το καλό όλων…
σ.φ.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής».


Περί ραγκούσειου νομοσχεδίου χορήγησης ιθαγένειας άνευ όρων.

11 Ιανουαρίου, 2010

Ξέρετε, ο διάλογος στο… αθηνοκεντρικό ψευδοκράτος των Αθηνών, που λέει και ο υπέροχος grand provocateur Κ. Ζουράρις(όταν το είχε ακούση πρώτη φορά ο νομάρχης Π. Ψωμιάδης, είχε αποχωρήση εις ένδειξιν διαμαρτυρίας από σχετική εκδήλωση, σας βεβαιώ), γίνεται με όρους απαράμιλλης χυδαιότητας, που αρμόζει στην ορθολογική μεταφυσική(Μ. Χορκχάιμερ) και τον φιλοσοφικό σχετικισμό/μεταμοντέρνο μηδενισμό(δανείζομαι τον όρο από την καταπληκτική, όντως, μελέτη του αδελφού Θ. Ζιάκα περί μηδενισμού) που το Κράτος και οι ιδεολογικοί του μηχανισμοί(Πανεπιστήμια, ΜΜΕ κτλ.) μας …μετακενώνουν από τας Ευρώπας.

Δηλαδή, όποιος διαφωνεί με κάτι, ανεξαρτήτως γιατί διαφωνεί και τι επιθυμεί, προκηρύχνεται με διάφορους όρους τσουβαλιάσματος που τον εξουδετερώνουν δια παντός: (ακρο)δεξιός, εθνικιστής, ρατσιστής κτλ.. Είναι το ανάλογο του κομμουνιστή(δηλαδή τριτοδιεθνιστή, για να είμαστε λεπτολόγοι) για την εποχή μας, το έχουμε ξαναπή. Σε όλα αυτά, υπάρχει ένα πολύ διασκεδαστικό στοιχείο. Τα λένε πολλοί ρέκτες (<ρέζω=πράττω, κάμνω) του σημιτισμού! Αυτού του φορέα και κομιστή της ακροδεξιάς θατσερικής (=νεοφιλελεύθερης+νεοσυντηρητικής, στελεχιακά) παράδοσης, όπως καταξιώθηκε ρητώς και από αρχής προεδρικής θητείας από τον ίδιο τον νεοεργατικό Μπλερ(που κάποτε είχε καταβολές… χριστιανοσοσιαλιστικές κι’ αυτός…)!

Πολλές αναλύσεις έχουν γίνη και έχουν πολλά θετικά στοιχεία και να μην επαναλαμβάνουμε τα εγνωσμένα, άρα. Γεγονός, όμως, είναι, ότι, εξ ορισμού, η οχλοκρατία απαιτεί να μην ενδιαφερόμαστε για τα θεμελιώδη δικαιώματα του προσώπου(π.χ. μαρξισμός, φασισμός, Ουτοπία του Moore ή του Καμπανέλλα κ.α.). Εδώ δε, είναι σαφές, ότι δεν έχουμε κάτι τέτοιο.

Εμείς, λοιπόν, αυτό στο οποίο θα εστιάσουμε εδώ είναι ένα ορισμένο σημείο. Το να αντιτίθεσαι στην μαζική χορήγηση ιθαγενειών είναι άραγε κάτι αφ’εαυτού του ακροδεξιό ή …εθνικόφρον(-εθνοκάπηλο) ή ρατσιστικό;

«Η μετανάστευση είναι ευλογία»(Κων/νος Καραμανλής ο πρεσβύτερος);

Όλοι ξέρουμε, ότι η military junta της χώρας μας, αυτό που λέμε και Δικτατορία του Κεφαλαίου, και μαύρο φασισμό, επήλθε το 1967 και διήρκεσε επτά χρόνια. Ο αρθρογράφος/δημοσιογράφος Γιάννης Κατρής(ο Ανδρέας Παπανδρέου υπολόγιζε την συμβολή του στο θριαμβευτικό 48% του 1981 στο 3%, ήτοι 1/16!) έχει γράψη ειδικό βιβλίο, ως γνωστόν, που ονομάζεται «η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα», εννοώντας την μεταφορά και μεταλαμπάδευση της ευρωπαϊκής ιδεολογίας του φασισμού σε νέα εκδοχή εγχωρίως. Εάν η παλινδρόμηση(regression), όπως λέμε στην Οικονομετρία, είναι ορθή και ερμηνεύει σε ικανοποιητικό βαθμό τα δεδομένα, τότε οπωσδήποτε η Δικτατορία πρέπει να απέκλεισε από την εθνική κοινότητα όλους τους ξένους, και ειδικότερα τους ξένους εργάτες. Αυτό μας λέει η εξίσωση που έχουμε μπροστά μας, αυτή είναι η προβλεπτικότητά της. Είναι, όμως, όντως, έτσι;

Φαίνεται, ότι η πραγματικότητα …πόρρω απέχει από τις ιδεολογικές αυτές κατασκευές. Ας δούμε τι λέει ο εξορισμένος στην Γυάρο κατοπινά -και φυλακισμένος για κριτική στην αρεοπαγιτική αποτίμηση της Χούντας- Ν. Ψαρουδάκης στην περίφημη αντιστασιακή εφημερίδα «Χριστιανική» για τον «κοινωνικό τομέα»(Απρίλης ’72,«Οι 5 χρυσές σελίδες»):

«Η άνιση διανομή του Εθνικού Εισοδήματος κι η ανεργία που μάστιζε τον τόπο μετά την απελευθέρωση ανάγκασε τα ελληνικά νιάτα να στραφούν αλλού για να ζήσουν. Έτσι παρατηρήθηκε το φαινόμενο της μαζικής εξόδου της Νεολαίας μας που σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους της γης για ένα κομμάτι ψωμί! Η Γενιά που πολέμησε και νίκησε φασισμό, χιτλερισμό, σταλινισμό και αποικιοκρατία, τώρα νικημένη κοινωνικά σχημάτιζε πένθιμες στρατιές προσφύγων που έψαχναν να βρουν αφεντικά για να γίνουν δούλοι! Το φαινόμενο αυτό με τις τεράστιες διαστάσεις που έλαβε είναι αναμφισβήτητα η καταδίκη του Παλαιοκομματισμού που στάθηκε ανίκανος να συλλάβει το αίτημα της εποχής μας και να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα έθεταν τον πλούτο της χώρας στην υπηρεσία του λαού και θα ματαίωναν την μετανάστευση. Ήρθε η 21η Απριλίου. Τι έκανε προς την κατεύθυνση αυτή; Γιατί δεν γυρίζουν οι ξενιτεμένοι μας πίσω; Τόσο λοιπόν τους μάγεψε η ξενιτειά; Μήπως κι αυτό αποτελεί χρυσή σελίδα; Ή μήπως προτιμήθηκε η λύση της εισαγωγής εργατών από τις αφρικανικές χώρες για να πάρουν τη θέση των παιδιών μας που ξενιτεύθηκαν; Αν είναι αυτό, δεν πρέπει να μιλάμε για «χρυσές σελίδες» αλλά για χρυσές δουλειές της Οικονομικής Ολιγαρχίας εις βάρος εκείνων που θυσιάστηκαν σ’όλα τα μέτωπα για νάχουν την πατρίδα δική τους κι όχι να την βλέπουν από μακρυά με τα κυάλια!» (βλ.»Να πέσει η τυραννία», εκδ. Μήνυμα)

Θα παρατηρήσατε, ότι γίνεται λόγος για χρυσές δουλειές της Οικονομικής Ολιγαρχίας μέσω των εισαγομένων υπό της Χούντας αφρικανών εργατών -αξιοθαύμαστος ο αντιρατσισμός. Σε αυτό συμφωνεί και ο προσφάτως προσκεκλημένος υπό του πρωθυπουργού και προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς γνωστότατος αριστερός συγγραφέας Jeremy Rifkin που αναφέρεται στο θέμα στο «ευρωπαϊκο όνειρο» του και μιλάει για την σχετική αδημονία των πολυεθνικών. Η ελλαδική πραγματικότητα το αποδεικνύει, ως γνωστόν, όταν ο εφεδρικός στρατός εργασίας(αυτά ήσαν γνωστά από την πρώτη σοσιαλιστική διεθνή, όταν δεν υπήρχε καν μαρξισμός) εκβάλλει πλειάδα, ας πούμε, ναυτικών και ναυκλήρων ή, μάλλον, εκβάλλεται από το μείζονος σημασίας εφοπλιστικό κεφάλαιο της χώρας, ώστε να αντικατασταθούν με αλλοδαπούς, και ιδιαίτερα Φιλιππινέζους. Το πλέον, όμως, κρίσιμο είναι ίσως η ριζική αλλαγή της πληθυσμιακής σύστασης, ώστε να μοιάζη πάρα πολύ με… πολυεθνική/πολυφυλετική αυτοκρατορία. Η διαφορά είναι, ότι οι αυτοκράτορες λάμβαναν μέριμνα για σφυρηλάτηση διακριτής ταυτότητας, συνθήκη απόλυτα ζωτική. Και οι της Νεωτερικής Αριστεράς μας δεν πρέπει να ξεχνούν, ότι, όπως έλεγε ο Αντόνιο Γκράμσι, δουλειά του Αριστερού κόμματος είναι να δημιουργήση τον Ιταλό και εν προκειμένω Έλληνα Ιακωβίνο. Μαζάνθρωπος Ιακωβίνος δεν μπορεί να υπάρξη. Και η οικοδόμηση ενός ριζικά καλύτερου μέλλοντος θα γίνη, όντως, όπως το είχε πη κάποτε ο χριστιανοσοσιαλιστής Ντοστογιέφσκι για τον υλιστικό Σοσιαλισμό, Πύργος της Βαβέλ και πόλεμος όλων εναντίον όλων. Όσο για τους απαίδευτους που προπαγανδίζουν, ότι μιλάμε για την… «σταλινική θεωρία των σταδίων«, θα τους έκανε καλό να διαβάσουν την εισαγωγή του Κεφαλαίου του Μαρξ, που είναι η προσφορά του Μαρξ στην ανθρωπότητα και περιέχει, βασικά, τα βιώσιμα -για τους μη-πωρωμένους καρδιακά- στοιχεία από το έργο του*και όπου διατυπώνεται η θεωρία αυτή εξ ολοκλήρου. Όσο για το εκπεφρασμένο συνθηματολογικώς σκεπτικό του νομοσχεδίου είναι συναφέστατο, αν όχι ταυτόσημο, με τις διακηρύξεις των ευρωενωσιακών Διευθυντηρίων.** Όσο δε, τέλος, για τα προβλήματα των αγαπητών και αξιοσυμπάθητων συνανθρώπων μας, υπάρχουν προηγούμενα ιστορικά. Ιδιαίτερα για τους χειμαζόμενους αδελφούς της Παλαιστίνης, ο Παύλος είχε δοκιμάση την ισοκατανεμητική λογείαΤο ημών περίσσευμα εις το εκείνων υστέρημα […]όπως γένηται ισότης», Β’ Κορινθίους , κεφ. 8 ) … Και εδώ, όπως έλεγε και ο πρόεδρος της ATTAC καθ. Rene Passet κάπου, οι υπογραφές των ανεπτυγμένων χωρών παραβιάζονται συστηματικά χωρίς υπολογίσιμη αντίσταση

*Αυτό το λέει ο Κώστας Παπαιωάννου, αλλά το λέει και ο Νικολάι Μπερντιάεφ πριν από αυτόν, όταν μιλάη για την αξιόλογη θεωρία του φετιχισμού του εμπορεύματος.
**ενί λόγω, η μετανάστευση είναι «ευλογία», αλλά η παράνομη μετανάστευση δημιουργεί προβλήματα.