Posts Tagged ‘Μέγας Βασίλειος’

Για τα κομμένα τραγούδια από το Νέο Πρόγραμμα του μαθήματος των «Θρησκευτικών»

Ιουλίου 3, 2017

Ως γνωστόν στο «εκκλησιαστικόν ρεπορτάζ», με πρόταση της Ιεραρχίας της Διοικούσας Εκκλησίας, εκόπησαν τρία τραγούδια, ένα του Διονύση Σαββόπουλου, ένα του Νικόλα Άσιμου κι ένα της ποπ-σταρ Ριάνα. Τα τρία αυτά κομμάτια, μαζί με ορισμένες γελοιογραφίες κ.λπ., θεωρήθηκε ότι είναι «άπρεπα» ή «αντιθρησκευτικά» για την μαθητιώσα νεολαία που θα τα διαβάσει και επομένως απορρίφθηκαν. Με βάση αυτήν την εξέλιξη, ο τραγουδοποιός Γιάννης Αγγελάκας (πρ. «Τρύπες») ζήτησε μετ’επιτάσεως να αφαιρεθεί το τραγούδι του με όνομα «Γιορτή» από το Ν.Π. του ΜτΘ, διότι «ακόμα και αν με εγκρίνουν αυτοί[=η Ιεραρχία], δεν τους εγκρίνω εγώ για αυτόν τον ρόλο».

Με αφορμή επίσης το θέμα αυτό, δύο αξιόλογα ιστολόγια από όσα μιλούν για ζητήματα περί την πίστη (διότι, πιστέψτε με, διαβάζουμε ΤΑ τέρατα κάθε τρεις και δύο…) , εδώ και εδώ προσέγγισαν με ενδιαφέροντα τρόπο ορισμένες πτυχές του θέματος. Στα παρακάτω θα δώσω τη δική μου «θεώρηση» στο θέμα υπό την μορφή σύντομων επισημάνσεων και παρατηρήσεων. Επίσης, θα προτείνω… κι ο ίδιος δύο τραγούδια για μελλοντικό νέο πρόγραμμα του ΜτΘ…
(more…)

Advertisements

Τι είναι και τι δεν είναι ορθόδοξη νηστεία

Φεβρουαρίου 24, 2017
Προφήτης Μαλαχίας

Προφήτης Μαλαχίας

Με την ευκαιρία της επικείμενης σαρακοστιανής νηστείας, ας

Μέγας Βασίλειος

Μέγας Βασίλειος

κάνουμε μια σύντομη αναφορά: Ο Μ. Βασίλειος στο έργο του «περί ελεημοσύνης» τόνιζε την επίκαιρη θέση περί προσευχής του Προφήτη Μαλαχία ότι «Οι προσευχές των ίσων (δικαίων) που αγαπούν την ισότητα, γίνονται δεκτές από Αυτόν»(Μαλαχίας γ’ 8.10). Αντίστοιχα, περί νηστείας, ο Προφήτης Ησαΐας παρουσιάζει τον Θεό να λέει:

«Η νηστεία που επιθυμώ εγώ, είναι αυτή: Να σπάτε τα δεσμά των αδικημένων, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, ν’ απελευθερώνετε τους καταπιεσμένους και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο να μοιράζεστε το ψωμί σας, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι σας˙ αν βλέπετε κάποιον γυμνό, να τον ενδύετε με ρούχα και να μην αρνείστε την βοήθεια στον συνάνθρωπό σας».

(more…)

Το νέο πρόγραμμα σπουδών των «Θρησκευτικών», η γνώση και η πίστη

Οκτώβριος 11, 2016

%ce%b8%cf%81%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%acΤο νέο Πρόγραμμα Σπουδών των Θρησκευτικών δίνει μεγαλύτερη έμφαση σε μια σφαιρικότερη γνώση των μεγάλων παγκόσμιων θρησκευμάτων καθώς και του χριστιανισμού, τείνει δηλαδή σε μια θρησκειολογική προσέγγιση, αλλά με έμφαση σε γνώσεις περί της ορθόδοξης πίστης και κουλτούρας. Αντιθέτως, το υπάρχον, με αναφορές στα μεγάλα θρησκεύματα μόνο στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, φαίνεται ότι εν πολλοίς απευθύνεται σε παιδιά που θα ήθελαν να μάθουν περί της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης τους το δυνατόν περισσότερα: λειτουργιολογία, ηθική, θεολογία κ.ά.  Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών, που εφαρμόζεται ανά την επικράτεια με την έναρξη του σχολικού έτους, φαίνεται ότι κυοφορήθηκε εδώ και τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, εγκρίθηκε από τους Υπουργούς Παιδείας και Θρησκευμάτων των μνημονιακών κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ κκ. Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλο, και επιπλέον εφαρμόστηκε πιλοτικά επί των ημερών τους.
Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων(ΠΕΘ), μία από τις δύο μεγάλες συνδικαλιστικές θεολογικές ενώσεις, χαρακτήρισε σε κείμενο που εξέδωσε το νέο πρόγραμμα «αντισυνταγματικό», «αντιπαιδαγωγικό» και «αντορθόδοξο», ενώ θεωρεί ότι «επιβλήθηκε βεβιασμένα» και ότι «επιφέρει την «άλωση της Ορθόδοξης Παιδείας».

(more…)

Ποια πρέπει να είναι τα αιτήματα της Διοικούσας Εκκλησίας προς τις πολιτικές αρχές;

Σεπτεμβρίου 9, 2016

st-basil-the-greatΣυχνά ακούμε για συναντήσεις Μητροπολιτών ή του Αρχιεπισκόπου με τοπικές αρχές, δημοτικές, περιφερειακές ή και εθνικές. Συνήθως συζητούνται τα θέματα των σχέσεων Διοικούσας Εκκλησίας-Πολιτείας, το μάθημα των θρησκευτικών, η εκκλησιαστική περιουσία, η μισθοδοσία του Κλήρου από το Κράτος, η αποκατάσταση των θεολόγων και άλλα παρόμοια. Τίθεται όμως το ερώτημα: είναι αυτά τα αιτήματα τόσο σημαντικά ώστε να μονοπωλούν τις συζητήσεις και πολύ περισσότερο τα αιτήματα της Διοίκησης της Εκκλησίας προς την Πολιτεία και τους πολιτικούς άρχοντες; Την απάντηση -ή μάλλον μια πολύ αξιόλογη απάντηση- μας την δίνει ένας από τους μεγαλύτερους Πατέρες όλων των εποχών, ο Μέγας Βασίλειος, Επίσκοπος Καισαρείας στο παρακάτω απόσπασμα επιστολής του προς τοπικό του Διοικητή.

(more…)

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη: «Το μήνυμα των Τριών Ιεραρχών σήμερα», 03/02, 7 μ.μ.

Φεβρουαρίου 1, 2016

Μεθαύριο, Τετάρτη 03/02/2016 και ώρα 7 μ.μ., στην Θεολογική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(ΑΠΘ) και στον 2ο όροφο, θα πραγματοποιηθεί πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση για το «μήνυμα των Τριών Ιεραρχών σήμερα». Παρακάτω βρίσκονται η πρόσκληση και αφίσσα της εκδήλωσης…

(more…)

«Πολλές δουλειές είναι ντροπή» (ή για τον όλεθρο της ανόδου του βιοπορισμού ως αξίας)

Ιανουαρίου 11, 2011

Υπάρχει κάτι που βλέπω συνεχώς πλάι μου και δίπλα μου και ανησυχώ πολύ με εκείνη την ανησυχία που κατανοεί την αρκετά πιθανή αδυναμία -διότι παρεμβάλλεται διαμορφωμένη θέληση και συνθήκες- να αλλάξει τα πράγματα… Ποιο είναι αυτό..; Μα ότι ο βιοπορισμός έχει ανεβεί τόσο, αλήθεια, υπερβολικά στην κλίμακα των αξιών, και εννοώ για την όντως εργαζόμενη τάξη, όχι την άεργη καπιταλιστική ή των επιχειρηματιών ή των ραντιέρηδων(κατά την ορολογία του 19ου αι.)/»εισοδηματιών». Θεωρείται ότι όποιος λ.χ. σπουδάσει μακροχρόνια και πολύ περισσότερο όχι προς αναζήτηση προσόντων,  qualifications, αλλά όπως ας πούμε ο Μέγας Βασίλειος(28-29, οπότε έγραψε τους κανόνες της μοναχικής ζωής) ή ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος(περίπου το ίδιο) ή πολύ περισσότερο ο (ως τα 34 σπουδάζων, οπότε και έγινε μοναχός στο Όρος) Άγιος Μάξιμος ο Γραικός/Βατοπαιδινός και πρώην Μιχαήλ Τριβώλης είναι, αν όχι χαμένος και παράφρων, πάντως μάλλον… «ούφο»(!), αν μου συγχωρήτε την έκφραση.

Έτσι, λοιπόν, κι όμως, κι όμως, μια κοπέλα που σπουδάζει δημοσιογραφία «μπήκε στην παραγωγή» από την αρχή, επειδή, λέει (στον Τύπο), και όταν, εξ αρχής, κατάλαβε ότι οι σπουδές της είναι (απλώς) για την «διεύρυνση των οριζόντων»(!). Κάποιος άλλος ρωτούσε στο πανεπιστήμιό του τον καθηγητή του «τι μας χρειάζεται για τη δουλειά μας(ενν. από όλα αυτά που εσύ μας διδάσκεις)».  Από την άλλη, το τεράστιο πρόβλημα είναι ότι στην Εκκλησία μας έχουν κλέψει την άποψη για τον βιοπορισμό οι μαρξιστές και ευρύτερα η υπαρκτή Αριστερά -και έτσι σήμερα την απορρίπτουμε(!..). Η άποψη αυτή προτάσσει αφ’ενός(το πολύ) την χρεία και όχι(βέβαια…) την πλησμονή και ως συνέπεια αυτού την μείωση κατά το δυνατόν, έως απαλείψεως, κατά τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο, των ωρών απασχόλησης με τον ατομικό βιοπορισμό. Όμως, η κυρίαρχη/προβαλλόμενη άποψη είναι ή πάντως είναι πολύ-πολύ κοντά στο βαθυστόχαστο, πράγματι, δόγμα ότι «δεν έχει σημασία η «θεωρία»(!;!), αλλά η πράξη». Ο Ζακ Ελλύλ το έλεγε αλλιώς: είναι το «πρωτείο του ποιείν/πράττειν», και οφείλεται ακριβώς στην ιδεολογία που ο αστός έφερε στον κόσμο. Στο πνεύμα εν πολλοίς του πρωτείου του ποιείν/πράττειν ήταν και ο Μαρξ που μίλησε, άλλωστε, για την «αθλιότητα της φιλοσοφίας» και το πώς δεν πρέπει να κατανοήσουμε τον κόσμο(πρώτα), αλλά να τον αλλάξουμε.(Και καταλαβαίνετε πόσο στοιχειώνει τον μαρξισμό ότι ο Μαρξ δεν ασχολήθηκε με το περί Θεού ζήτημα, ελπίζω, έτσι;…) Να τον αλλάξουμε, για να επέλθη το όνειρο της μαζικής (υλιστικής) ευημερίας, που συμπίπτει με την …γενική τελειότητα. Ο καθένας για τον εαυτό του και εναντίον όλων και έτσι θα προωθηθεί το γενικό συμφέρον. Είναι πράγματι ένα ιδιαίτερα ευγενές όνειρο…*

(more…)

«Μόνο εμείς οι άνθρωποι κάνουμε δικά μας τα κοινά και κατέχουμε για τον εαυτό μας αυτά που ανήκουν στους πολλούς.»(Βασίλειος ο Καισαρείας)

Ιανουαρίου 1, 2011

Ας πιούμε, λοιπόν, όλοι Κόκα-Κόλα, σαν τον Άη- Βασίλη

Ναι, φαίνεται ότι οι Πατέρες και οι Μητέρες δεν «κάθονταν φρόνιμα, να γίνουν νοικοκύρηδες». Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία, που θα έλεγε, άκρως ειρωνικά, κι ο Καρυωτάκης για την ομοιοκαταληξία, δεν γίνηκε της ζωής τους ο σκοπός. Έτσι, όχι μόνο θεωρούσαν ότι έπρεπε να ασκούν δριμεία κοινωνική κριτική, σε σημείο που οι ομιλίες τους είναι βασική πηγή για την κοινωνική ζωή της εποχής και η κοινωνική αδικία/δικαιοσύνη ένα από τα τακτικότερα εμφανιζόμενα θέματα στις ομιλίες του Χρυσόστομου, αλλά είχαν και το νεύρο να στέλνουν επιστολές στους πολιτικούς άρχοντες, αιτούμενοι ποικίλα πράγματα(λ.χ. ο Γρηγόριος ο Θεολόγος φοροαπαλλαγές για τους φτωχούς) ή και υποδεικνύοντας ποιος είναι ο σωστός κατά Θεόν άρχοντας. Ο Μέγας Βασίλειος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Άγ. Ι. ο Χρυσόστομος (βλ. εδώ στο ιστολόγιο το «κήρυγμα της κοινοκτημοσύνης» ), οι Φιλοκαλικοί Πατέρες, ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς έχουν υποδείξει ή και καταδείξει και την ιδανική κοινωνία ακόμη, με φράσεις και επιχειρηματολογία πολύ αιχμηρή και καθόλου συμβιβασμένη με οποιοδήποτε κατεστημένο. Έτσι, κάποιος ιστορικός σημαντικότατος της εποχής είχε αποκαλέσει τον Χρυσόστομο «σχεδόν σοσιαλιστή». Το ίδιο και ο Μέγας Βασίλειος, ο Άη Βασίλης που λέει και ο (ηλιθιωδέστατος, πράγματι) συρμός, είχε ένα τέτοιο όραμα για την κοινωνία, με την οποία έκρινε και κατέκρινε την υπάρχουσα. Καταλαβαίνουμε με όλα αυτά και πόσο ελάχιστα ‘παιδιά της εποχής’ τους ήταν…[ 🙂 ]Το παρακάτω μεταφρασμένο απόσπασμα είναι από την ομιλία του Μ. Βασιλείου «Σε πείνα και ξηρασία«, εποχή ανάλογη με την σημερινή… :

(more…)

Αποσπάσματα ομιλίας γέροντα Χριστόδουλου, (καθ)ηγουμένου Ι.Μ. Κουτλουμουσίου Αγ. Όρους για τον «εναλλακτικό δρόμο των Αγίων», της αγάπης

Δεκέμβριος 19, 2010

Σημ. philalethe00: Τα παρακάτω σημειώθηκαν από εμένα κατά ομιλία που «έλαβε χώρα» σε ναό στην περιοχή Χαριλάου στην Θεσσαλονίκη, την 04/12/2010. Βρήκα την ομιλία πραγματικά καταπληκτική -με «εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα»- και δεν προλάβαινα να σημειώνω, στενογραφικά. Ζητώ ειλικρινά συγγνώμη για κάθε παράλειψη, κάθε ασάφεια, κάθε αλλοίωση των νοημάτων του γέροντα… Προσπάθησα κατά βάση να καταγράψω τις σημειώσεις που κράτησα, και όπου εμφανίζονται αγκύλες, προσθέτω εγώ το περιεχόμενό τους, ώστε να μην εμφανίζεται έλλειψη στο νόημα ή στην πρόταση. Τα έντονα(bold) είναι επίσης κατά δική μου παρέμβαση. Ειλικρινά ελπίζω να εντυπωσιαστείτε τόσο βαθιά όσο θα ήθελα… πραγματικά κάποια αποσπάσματα είναι απλώς «κατανυκτικά»…

  • Οι πράξεις των Αγίων είναι συνδεδεμένες με τις ανάγκες των άλλων.
  • Ιδιοκτήτες δεν υπάρχουν. Κατά τον Μ. Βασίλειο, [στην ιδανική κατά Χριστόν κοινωνία] δεν υπάρχει φιλονεικία, κοινός ο Θεός, κοινό το εμπόρευμα, κοινή η ευσέβεια, οι κόποι, οι στέφανοι. Οι πολλοί είναι ένας. Αλλά ο ένας είναι μέσα στους πολλούς, είναι δούλοι/κύριοι ο ένας του άλλου, φυλάσσει την ελευθερία με την προσωπική του επιλογή. Το κοινόβιο είναι το πρότυπο.
  • Σαμαρείτης [σημαίνει να] γίνομαι εγώ πλησίον του άλλου, τον πλησιάζω,  για να καλύψω εγώ μια υλική ανάγκη του.
  • Κάθε ενορία/κοινότητα να έχει κοινό ταμείο.
  • Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να γίνει Βασιλεία του Θεού. Η Βασιλεία του Θεού, όμως, αρχίζει από αυτόν τον κόσμο.
  • Ο αγώνας για την βελτίωση του εαυτού και του κόσμου μακράν του Χριστού είναι αυτοκαταδικασμένος(λόγω των παθών).
  • Δεν είναι μετοχή σ’ένα ηθικό σύστημα η χριστιανική ζωή.
  • Η σημερινή κρίση μας κρίνει [σ]το έργο, την αλήθεια μας. Στα ερείπια να βρούμε συνεκτική ύλη αγάπης/συμπάθειας.
  • [Η] ελευθέρωση από τον φόβο του θανάτου είναι αυτή που φέρει την ανιδιοτέλεια.
  • Ο [«εναλλακτικός»] δρόμος των Αγίων είναι η μίμηση Χριστού.
  • Όταν μας δίνει κάτι ο Χριστός μας, να σκεπτόμαστε και να φιλοσοφούμε. Κάτι θα βγει μέσα από αυτήν την κρίση. «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν».

(more…)

Η ψυχρή λογικότητα του αστικού κοινωνικοφιλοσοφικού συστήματος, η ταπεινή τρυφερότητα των Αγίων…(2)

Ιουνίου 19, 2010

Λέγαμε, λοιπόν, στα προηγούμενα για την σκληρότητα, την κακότητα, το ανέραστον και πρόστυχον αντάμα, του αστικού κοινωνικού και φιλοσοφικού συστήματος. Με άλλα λόγια την ψυχρή λογικότητα, την ψυχρή αυτή λογικότητα για την οποία, όπως θα έλεγε και ο Χορκχάιμερ, τόσο προώθησε ο Μαρτίνος Λούθηρος -και στα καθ’ημάς το ρεύμα του βιβλικού χριστιανισμού(πρβλ. Αγουρίδης και οι συν αυτώ). Οι αστοί/φιλελεύθεροι θεωρητικοί και οι καπιταλιστές δεν μιλούσαν για τίποτε άλλο πέραν των ατομικών οικονομικών συμφερόντων, και από εκεί, βέβαια, ξεπήδησε μέγα μέρος της υπαρκτής αριστεράς* των δύο τελευταίων αιώνων, που, όπως έλεγε και ο καθ. Κρίστοφερ Λας, θεωρώντας την «θρησκεία ως μία λανθασμένη μορφή της συνείδησης», έχει μείνει «χωρίς κοινό».

Από την αρχή, οι πολέμιοι του αστικού πολιτισμού(δες, ας πούμε, την κριτική του Νοβάλις στο «Η Χριστιανοσύνη ή άλλως Ευρώπη») έκαναν πύρινη και γεμάτη οξυδερκή αισθηματικότητα κριτική στο πώς αυτός, μένοντας βέβαια εκτός πραγματικότητας, προσπαθεί να αφαιρέση ο,τιδήποτε όμορφο, ο,τιδήποτε μυστικό, ο,τιδήποτε μη- χρησιμοθηρικό εκτός της οπτικής γωνίας του. Ο αστικός πολιτισμός(=zivilisation), όπως μπορούμε να δούμε ιδιαίτερα από τους σημερινούς νεοφιλελεύθερους αναπαλαιωτές του, προσπαθεί να αποϊερώσει τα πάντα, μετρώντας την ορθολογικότητα κάθε ενέργειας του ανθρώπου με το κατά πόσο προώθησε την χρησιμότητά του, δηλαδή την απόλαυση των αισθήσεών του, ακόμη και τις πιο, ας πούμε, «προσωπικές», τον γάμο, την φιλία, την αγάπη, τον έρωτα κατά την διαφυλική και όχι χριστιανική έννοια. Ένα εξαιρετικό βιβλίο για αυτό το θέμα είναι, νομίζω, το σατιρικό του καθ. Rene Passet «Μία οικονομία ονειρική»(εκδ. Επίκεντρο) και, αν δεν με πιστεύετε, μπορείτε να ανατρέξετε εκεί, για να βεβαιωθείτε…

Οι Άγιοι, όμως, ήσαν στον αντίποδα όλων αυτών· μέσα στην υπερφυσική και κακοπαθούσα, συχνά, ταπεινότητά τους, έβλεπαν τα πάντα μέσα από μία καλή αλλοίωση που δικαιώνει εκτός από τον Πατερικό ανθρωπολογικό όρο «μικρόκοσμος» και τον άλλο: «μικροθεός». Έτσι, αν η συστημική σκέψη και αίσθηση είναι, όπως το έλεγε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος για τον αστό Διαφωτιστή Βολταίρ, χοιροειδής, αυτών η σκέψη και αίσθηση είναι χριστοειδής. Τα παραδείγματα παρακάτω συνάζονται και είναι για να αποδείχνουν τούτο στο διηνεκές…

(more…)

Η κρίση, ο εφημέριος Τιμ Τζόουνς και η Πατερική «αρχή της δικαιοσύνης»

Ιανουαρίου 25, 2010

H απαράδεκτη κοινωνικοοικομική κατάσταση ώθησε τον εφημέριο στο Γιορκ της Αγγλίας Τιμ Τζόουνς να πη προσφάτως, ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν τα πτωχά στρώματα σε μια τέτοια κατάσταση είναι οι μικροκλοπές αγαθών(«shoplifting») στο μέτρο που χρειάζονται(=»μέτρον της χρείας») από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Βεβαίως, η είδηση προξένησε …πολιτισμικόν σοκ σε ορισμένους γραφιάδες εγχώριους, λ.χ. εκκλησιομάχους σε δια βίου σύγχυση, γενικώς έτεκε σχόλια πολυποίκιλα. Επίσης, προκάλεσε την κριτική των κρατουσών τοπικών αρχών εκεί. Όμως, αυτή η πράξη και προτροπή έχει ένα πολύ μεγάλο ιστορικό, σε αμφότερα Αγία Γραφή και Ιερή Παράδοση.  Ιδιαίτερα, στην Παλαιά Διαθήκη, στην διήγηση της ελευθέρωσης και αποχώρησης του καταδυναστευόμενου Ισραήλ από την Αίγυπτο, βλέπουμε τον Θεό να επιτάσση την «απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών» Αιγυπτίων(βλ.»Εξοδος») με την βίαιη πρόσκτηση κάποιων πολύτιμων σκευών και ιματισμού. Οι τοτινοί αιρετικοί γνωστικιστές Μαρκιωνίτες(ήτοι απορρίπτοντες την Π.Δ.) αντιδρούσαν λέγοντας, ότι αυτά είναι πράγματα «ανήθικα», άρα δεν μπορεί να τα επιτάσση ο Θεός. Από την άλλη, Πατέρες όπως ο Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου-Λυώνος σε γνωστό του αντιαιρετικό έργο(«Κατά αιρέσεων») ανατρέπει, δια μακρών, αυτήν την πλάνη, όπως και άλλες, αναπτύσσοντας σχετική κοινωνική θεολογία και κάνοντας λόγο ουσιαστικά για αυτό που ονομάζουμε «αρχή της δικαιοσύνης». Αυτή η αρχή σχετίζεται πάρα πολύ με την «αρχή της εργασίας» που νοσφίσθηκαν και οι μαρξιστές αργότερα από τον Χριστιανισμό(βεβαίως, ο «πρώτος Γερμανός κομμουνιστής», όπως το λέει και ο Φρ. Ένγκελς, υπήρξε ο σπουδαίος Βίλχελμ Βάιτλινγκ, που προέτασσε δια γραπτών και δράσης ένα, δια επανάστασης, χριστιανικό κομμουνισμό της αγάπης με την οργάνωση «Λίγκα των Δικαίων»).

Ο συνετός εφημέριος Tim Jones

Αυτή η αρχή σημαίνει, ότι η εργασία (και μόνο η εργασία) παράγει την αξία. Αυτή και μόνον η αρχή ανατρέπει όλο τον καπιταλισμό, όπως, άλλωστε, και την φεουδαρχία. Η «αρχή της δικαιοσύνης» σχετίζεται με τον τρόπο πρόσκτησης των αγαθών, της ιδιοκτησίας, και έχει να κάνη με τα απαράγραπτα δικαιώματα στα αγαθά και στην αξία τους του εργαζόμενου για αυτά(σε αντίθεση με των κεφαλαιούχων ή των γαιοκτημόνων-φεουδαρχών). Την «αρχή της δικαιοσύνης» την (ανα)γνώριζαν και άλλοι Πατέρες. Ο πασίγνωστος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης είχε μιλήση για το πώς δια της απαλλοτρίωσης του («δραπέτη» και «φονιά» -Χρυσόστομος) πλούτου από ληστές κ.λπ. επέρχεται η κοινωνική δικαιοσύνη, όταν αυτή δεν γίνεται με την θέληση του άρπαγα πλουσίου(=»ή με το χέρι ή με το μαχαίρι»). Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων/Αλεξανδρείας είχε πη για ανάλογη περίπτωση απαλλοτρίωσης και μετάδοσης στους φτωχούς(«χιτώνων»), ότι «ουδόλως αν ημάρτομεν των δεόντων«(για την σύνολη παραπομπή στην P.G., βλ. Ι. Πέτρου, «Κοινωνική δικαιοσύνη», 1992). Ο Άγιος Σπυρίδωνας ως επίσκοπος είχε καταφέρη κάτι παρόμοιο δια προσευχής, γκρεμίζοντας με βροχή τις αποθήκες με το σιτάρι κάποιου πλουσίου άσπλαχνου, για να πάρουν οι πενόμενοι όσα χρειάζονταν σε περίοδο «κρίσης».

Αλλά είναι γεγονός, ότι και ο Μέγας Βασίλειος στην περίφημη ομιλία του «εν λιμώ και αυχμώ», δηλαδή «σε πείνα και ξηρασία», αναφέρεται και σε βασική ρίζα του γιατί έμεινε στέρφα η γη, ρίζα της «κρίσης»: διότι κάποιοι γεννούν με ανώμαλο τρόπο χρήματα, δια των τόκων, τους οποίους και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς παρομοίαζε με αυγά εχιδνών που ανοίγουν και τρώνε όσους τα σωρεύουν. Απεναντίας, εμείς αμείψαμε τους (μεγαλο)τραπεζίτες, αντί για τους πτωχούς με δεκάδες(28) δισ. ευρώων.

Εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι χρηστή μάθηση για όσους εμμένουν σε ένα «χριστιανισμό» αναρχο-πατσιφιστικό. Δυστυχώς, δυστυχέστατα, αδελφοί, η βία και αδικία των αρπάγων της σημερινής -αστικοκαπιταλιστικής- κοινωνίας παράγει βία, διότι οι φτωχοί υλικά, όπως έλεγε και ο Άγ. Ν. Βελιμίροβιτς, πιέζονται από την ανάγκη, και «επιτίθενται»(αμύνονται) στους πλουσίους, εν αντιθέσει με τους φτωχούς πνευματικά, που κατευθύνονται από φθόνο στις σχετικές τους επιθέσεις…

σ.φ.: Δημοσιεύεται παρηλλαγμένο στο τρέχον φύλλο της «Χριστιανικής», κυκλοφορίας 21-22/01/2010