Posts Tagged ‘Κόντογλου’

Εκδήλωση της εφημερίδας «Χριστιανική»: «Ο Κόντογλου και η Ευρώπη»(16/12)

Δεκέμβριος 14, 2015

KontogloyἘκδήλωση μὲ θέμα «Ὁ Κόντογλου καὶ ἡ Εὐρώπη» ὀργανώνει ἡ ἐφημερίδα ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ στὶς 16 Δεκεμβρίου καὶ ὥρα 6.30 μμ στὴν αἴθουσα τῆς ΠΕΦΙΠ, Ἀκαδημίας 78Δ (Γ’ ὄροφος), κάτω ἀπὸ τὰ γραφεῖα τῆς ΧΔ, γιἀ νὰ τιμήσει τὰ 50 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ μεγάλου Ὀρθόδοξου συγγραφέα καὶ διανοουμένου.
Ὁμιλητές: Σωτήρης Γουνελᾶς, ποιητὴς καὶ συγγραφέας καὶ Κώστας Γάλλος, ἐκαπιδευτικὸς καὶ συγγραφέας. Ὁ Διευθυντὴς τῆς «Χ» Κωνσταντίνος Μπλάθρας θὰ προβάλει διαφάνειες μὲ τὰ ἔργα του. 

Σε σπίτι εγκαταλειμμένο στην Θεσσαλονίκη(video)…

Αύγουστος 12, 2011

Μια που η περίοδος του θέρους είναι αυτή που πρέπει να  εφαρμόζουμε κάποτε και το «καταπαύσετε ολίγον«… 🙂

Μεγαλοπεμπτιάτικα και πάλι ή, άλλως, και τι χρειάζεται ο Χριστός σε ένα μικρόψυχο καιρό;…

Απρίλιος 1, 2010

«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, την σήν αισθομένη Θεότητα……»


Οχι, δεν θα σχολιάσουμε τα όσα απίστευτα μαργαριτάρια είδαμε αυτές τις ημέρες, π.χ., στον Τύπο -πεντόσταγμα και πεμπτουσία αυτού που λέμε «μη κρίνετε κατ’όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνετε…» όντως-, διότι «η βαλίτσα θα πάει μακριά» και καταλείψει με ο χρόνος διηγούμενον. Ξέρετε, πάντως, είναι απίστευτο το πόσο έχουμε απομακρυνθή από την «εξ απόπτου ενατένισι», δηλαδή την προσπάθεια να δούμε αποστασιοποιημένοι και καθαρά, την «ήρεμο ενατένιση», που λέει και ο… κατηραμένος ποιητής. Δεν οφείλεται μόνο στην χολέρα του lifestyle και της λατρείας του νεωτερισμού αντί της προόδου ή, απλούστερα, της αλήθειας, μην το νομίζετε…

Μυστικός δείπνος και μυστικά άνθη

Ο λόγος σήμερα, λοιπόν, για το θέμα του μυστικού. (more…)

Επικαιρότητας πολυσχιδούς τρέχοντα…(3):ο Κόντογλου στο Ελληνόφωνο Φωταδιστάν

Αύγουστος 26, 2009

Όπως ίσως θα έχετε αντιληφθή και εσείς, η ανάγνωση μεγάλου μέρους του Τύπου μας είναι μία …δοκιμασία. 🙂  Ιδιαίτερα δε, όταν κάποιος έχει παίδευση ικανή και δεν έχει αναισθητοποιηθή η φωνή της ηθικής συνειδήσεώς του, όπως θα έλεγε και ο φιλελεύθερος δημοκράτης Ευ. Παπανούτσος.

Εν παρόδω ας ειπωθή, ότι ο Ευάγγελος Παπανούτσος μπορεί να ήταν φιλελεύθερος δημοκράτης της Ενώσεως Κέντρου, που βέβαια συνεχίζεται στο σημερινό κόμμα Πασόκ, αλλά δεν ήταν δυτικόπληκτος και φραγκόπληκτος, και αυτό παρά το ότι είχε μόρφωση πολλαπλάσια σχεδόν  της ολότητας αυτών που πρόσκεινται στο επιδημικό ρεύμα της ξενομανίας.

Μάλιστα, η διδακτορική του διατριβή που εξεπόνησε εν Γερμανία τι θέμα είχε; «Το θρησκευτικό βίωμα στον Πλάτωνα»!  Τα είπαμε ήδη για τον «θρησκόληπτο» Παλαμά που προέτρεπε την Ρωμηοσύνη να στηλωθή με του Υψίστου τη χάρη κλπ.

Να, όμως, που στον ίδιο χώρο σήμερα γράφουν άνθρωποι που μισούν θανάσιμα -το μίσος της άγνοιας- την «προδομένη παράδοση», που έλεγε και ο Κώστας Σαρδελής, και που τολμούν να ασελγούν σε μορφές όπως ο Φώτης Κόντογλου. Φυσικά, δεν είναι τώρα καιρός για να πούμε για (εμάς) την νεολαία που δηλητηριάζεται βαθμιαία με το αρσενικό της παρακμής που ενοικεί θεληματικά μέσα στην -ας πούμε- εν λόγω ιντελλιγκέντσια, αλλά είναι καιρός να δούμε ορισμένες θέσεις και να καταγράψουμε ορισμένα σχόλια.

Ο κυρ- Φώτης Κόντογλου,  ο αγιογράφος, ο λογοτέχνης, ο λόγιος, ο δοκιμιογράφος, ο αντιδυτικός ενδιατρίψας σε Γαλλία και Ισπανία και γνωρίζων απταίστως την γαλλική, για όσους δεν το έχουν καταλάβη, αν και τον μελετούμε τελευταία, σχετικά (τους τελευταίους 6 μήνες), είναι από τα αντικείμενα που κατέχουμε αρκετά καλά, ώστε να γνωρίζουμε πότε κάποιος καταγράφει πραγματικότητες και πότε καταγράφει τις ιδεολογικές του προσκολλήσεις. Και βέβαια μακάρι να ήσαν μόνον αυτά…

Ευλογημένο καταφύγιο

Αυτός είναι, εντελώς, ο τίτλος της επανέκδοσης του βιβλίου με κείμενα του Φ. Κόντογλου από τις εκδόσεις «Άγκυρα». Ο παρουσιαστής, που δεν τον γνωρίζαμε παρά ελάχιστα πριν, και ούτε μας απασχολεί δι’όλου εν προκειμένω, Τάκης Θεοδωρόπουλος, που απ’ ό,τι ανακαλύπτουμε τυγχάνει επί μακρόν λογοτέχνης, θεωρεί κατ’αρχάς, ότι ο Φ.Κ. «πέρα από φανατικός ορθόδοξος υπήρξε και δημιουργός και είναι στ΄ αλήθεια κρίμα να τον αφήσουμε στο έλεος του χριστιανισμού του και μόνον».

Aκόμη, ο Κόντογλου αγιοποιεί την ταυτότητά -εξυπονοείται εδώ: ελληνική και χριστιανική-, του επειδή η «πραγματικότητα του φέρθηκε σκληρά».  Αν υποθέσουμε, ότι υπάρχει μία εσωτερική συνέπεια σε αυτές τις δύο πεποιθήσεις, οπωσδήποτε δύσκολα μπορούμε να υποθέσουμε, ότι υπάρχει επαφή με την πραγματικότητα. Ο Κόντογλου ήταν πεπεισμένος για τις Ορθόδοξες θέσεις του. Και αυτό, αν και δεν ήταν, βέβαια, πάντοτε ο Κόντογλου που γνωρίζουμε από τα τελευταία του κείμενα, από τα «Μυστικά άνθη» ή από αυτά που σήμερα τιτλοφορούνται ως «αντιπαπικά»(ήταν, όπως, άλλωστε, και ο Ντοστογιέφσκι, μέγας αντιπαπιστής). Πολύ νωρίς, είχε ήδη γράψη το «Πέδρο Καζάς». Επέστρεψε και αυτός από την Δύση, την οποία αντιμάχεται με οργή και καθ’ολοκληρίαν σχεδόν στα δοκίμιά του, όπως ο Γ. Σεφέρης περί τα 26 του έτη, κατά περίφημη ρήση του. Δηλαδή «διψασμένος«.

Υπάρχουν ακόμη και ορισμένα δοκίμα του Κόντογλου, όπου με οφθαλμοφανέστατο ζήλο, φανερώνει τις προθέσεις του και λέει πως για αυτές και για τον συνοδεύοντα ζήλο -δηλαδή την ανάδειξη των Ορθόδοξων αξιών-δεν στάθηκε ικανός να βρεθή χρήσιμος και επίκουρος(δηλ. βοηθός) υλικά στα πρόσωπα της οικογένειάς του.

Διαβάζοντας, λοιπόν, τα δοκίμιά του, κατανοούμε κάτι πολύ βασικό, θεμελιώδες: «ο ζήλος του οίκου Σου-κατά το γραφικόν λόγιον- κατέφαγε« τον μεγάλο «τουρκομερίτη» (Κυδωνιές-Αϊβαλί).

Ο Κόντογλου ως … «ένας από τους κύριους εμπνευστές της ελληνοχριστιανικής αντίληψης»

Περίπου όπως λέμε(-νε οι σχολιογράφοι και οι κριτικοί του παρ’ημίν κατεστημένου Τύπου) «η καθαρεύουσα του Παπαδιαμάντη». Θα μπορούσαμε να μιλούμε επί μακρόν, αλλά κατανοούμε την δυσκολία της παρακολούθησης από τους αναγνώστες που δεν διαθέτουν τόσο την εξοικείωση με το θέμα μας. Οπότε, θα επικεντρώσουμε, όπως το έκανε και ο Alister McGrath για το ευκόλως αποδειχθέν ως αθεϊστικό φονταμενταλιστικό πόνημα του R. Dawkins περί «Θεού αυταπάτης», την κριτική μας σε ένα ορισμένο σημείο. Γνωρίζω, ότι πολλοί φίλοι που έχουν ασχοληθή με το ζήτημα γνωρίζουν κάλλιστα, ότι προωθητές αυτής της αντίληψης  υπήρξαν τελείως άλλοι άνθρωποι, ξεκινώντας από τον (πολύ αξιόλογο, όπως και γλαφυρό) ιστορικό Ζαμπέλιο και συνεχίζοντας με τα πιετιστικά εκσυγχρονιστικά σωματεία. Τι σημαίνει ελληνοχριστιανισμός, όρος που απαντά ακριβώς στον Ζαμπέλιο; Ελληνοχριστιανισμός είναι η ιδεολογία που θέλει να συμφιλιώση μέχρι …συγκράσεως Ορθοδοξία και αρχαιοελληνική φιλοσοφία, να χρησιμοποιήση στο σήμερα την δεύτερη προκειμένου να μας βοηθήση ως διδάσκαλος για το σήμερα. Κάποιοι θα θυμούνται ίσως το ότι ο (αξιολογότατος) καθηγητής της «Ζωής» και της Χ.Ε.Ε. Αλ. Τσιριντάνης στον «ανθρωπισμό» του αναφέρεται σε τρεις διδασκάλους για το σήμερα, μεταξύ των οποίων ένα κοριτσάκι-μικρή κομμουνίστρια, 12 ετών, που γράφει επί Κατοχής επαναστατικά συνθήματα κατέναντι της οικίας του καθηγητή. Ενώ ο δεύτερος είναι η κλασσική αρχαιότητα, που μάλιστα χρησιμεύει και ως …σκαλοπάτι προσέγγισης στην Ορθοπραξία, ώστε να πράξουμε πρώτα-πρώτα τα «βασικά».

Ας δούμε, όμως, το εξής: ο Κόντογλου, αν και γνώριζε τέλεια την σχέση μεταξύ παράδοσης και ανανέωσης(βάσει του πνεύματος της παράδοσης, ενν.) όπως έχει παρατηρηθή σωστά και από τον αγαπητό μας π. Ν. Λουδοβίκο(βλ. «Ορθοδοξία και εκσυγχρονισμός«-σχετικό κεφάλαιο) υπήρξε, μετά την επιστροφή του, ιδιαίτερα κατακριτικός-αφοριστικός προς ό,τι δυτικό και εγχώριο δυτικότροπο. Στα κείμενά του υπάρχει σχεδόν μία επιθετικότητα, όπως σωστά παρατηρούσε ο Κώστας Σαρδελής. Από αυτή την αφοριστική διάθεση δεν ξεγλιστρούν πολλοί: ένας τυγχάνει, χάριν παραδείγματος, ο Έδγαρ Άλλαν Πόε, που ο Κόντογλου θαύμαζε και μετέφρασε από τα γαλλικά έργα του, που, βέβαια, δεν σώθηκαν. Παρόμοια ισχύουν και για την αρχαία φιλοσοφία. Ο Κόντογλου, προκειμένου να την απορρίψη, έρχεται στις πηγές των υδάτων της Καινής Διαθήκης και μας θυμίζει, ουσιαστικά, ότι «ο Θεός νηπίων εξελέξατο(ενν. για να διαδώση τον Λόγο Του), ίνα καταισχύνη τους σοφούς«. Με τον Κόντογλου συμφωνούν, όπως έχουμε πη, ο μεγάλος λογοτέχνης και «χριστιανοσοσιαλιστής» Κωστής Μπαστιάς(συγγραφέας έργου περί του αντάρτη του πνεύματος «Παπουλάκου») και ο συντηρητικός πολέμιος του Χ. Γιανναρά και ως ένα σημείο προ καταλλαγής, της λαμπρής «επαναστάσεως της αγάπης» της Χριστιανικής Δημοκρατίας, πατέρας (μοναχός) Θεόκλητος Διονυσιάτης(βλ. «Αθωνικά άνθη»).

Σας προτείνω, σε αυτήν την συνάφεια, να μελετήσετε και το βιβλίο του καθηγητή Φιλοσοφίας εν ΗΠΑ Κωνσταντίνου Καβαρνού «συναντήσεις με τον Κόντογλου». Εκεί θα δήτε πώς ήταν και εναντίον των οργανώσεων αυτών(των οποίων μέλος ήταν και ο Στ. Παττακός), όπως της «Ζωής», τις οποίες θεωρούσε δυτικότροπες και αντιΠατερικού πνεύματος. Αυτές οι οργανώσεις εξεπροσώπησαν ακριβώς τον «ελληνοχριστιανισμό». Από την άλλη, ο Κόντογλου, αν και θαύμαζε και είχε εικονογραφημένους διαφόρους φιλοσόφους, όπως τον Πυθαγόρα τον Σάμιο, τον Ηράκλειτο κα., ενώ από ξένους τον Πασκάλ, τον Έμερσον κλπ., δεν έκανε καμμία σύγκραση για λόγους ενός ορισμένου δυτικού εθνικισμού. Στην πραγματικότητα, στην εποχή του «Πέδρο Καζάς» κατήγγελε με οργή τον εθνικισμό, που έκανε τους ανθρώπους να μισούν τους Τούρκους, τους οποίους «ηγάπα», επειδή τους είχε γνωρίση και εγγύθεν στα παιδικά του χρόνια.

«Στο έλεος του χριστιανισμού του»

Κατακλείδα: ο οργισμένος αντιδυτικιστής, και αγιασμένος Κόντογλου δεν μπορεί να κατανοηθή από…. «φραγκεμένους» και τα φραγκολεβαντίνικα ποιούντες. Δυστυχώς. Η ψυχή του, όπως βλέπουμε στα ομορφότερα έργα του, ήταν μεταρσιωμένη, και αλλοιωμένη με την καλή αλλοίωση και την παραδείσια αυτή «χαρμολύπη» του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακος, και την ανώτερη αγιοπνευματική συγκίνηση της κατάνυξης. Η μυστηριακή ζωή που ο ίδιος υπεραγαπούσε και εξυμνούσε απαύστως είχε αναφλέξη την ψυχή τουΚαι αυτή η τελείως παλληκαρίσια και απογειωμένη ψυχή είναι που μας έδωσε αυτά τα αριστουργήματα της αγιογραφίας, της δοκιμιογραφίας, και της λογοτεχνίας, και που δίδαξε και διδάσκει όλους εμάς τους δυτικόπληκτους για την Ρωμηοσύνη, και την τέχνη της, που είναι ανώτερη, αν πιστέψουμε τον Άγγλο Ράνσιμαν, της αρχαίας. Ως γνωστόν, πολιτισμός είναι η πραγμάτωση της ψυχής, εν χώρω και εν χρόνω

Όπως ο ίδιος έλεγε, άλλωστε, το ίδιο ακριβώς συνέβαινε με ψυχές όπως του Ντοστογιέφσκι και του Τολστόι. Ιδιαίτερα ο Ντοστογιέφσκι είχε πη στον συγγραφέα Μελχιόρ ντε Βογκέ κάτι συναφές και  ας κλείσουμε ακούγοντας τον ίδιο να το ανιστορή…: «Το τι είναι η Ορθοδοξία, και τι αρίφνητον πλούτο έχει μέσα της, δεν το γνωρίζουνε όχι μονάχα πολλοί από μας τους απλούς χριστιανούς που έχουνε αυτόν τον μεγάλο τίτλο, αλλά κ’ οι περισσότεροι ιερωμένοι, καθώς κ’ οι θεολόγοι μας. Αν ήτανε αλλοιώς, δεν θα την περιφρονούσανε την Ορθοδοξία, που είναι πηγή πάσης σοφίας, και δεν θα λατρεύανε σαν πνευματικοί ραγιάδες, την «επιστημονική και ορθολογιστική» θεολογία της Ευρώπης.

Από την Ορθοδοξία, όχι μοναχά στη θεολογία και στις εκκλησιαστικές τέχνες, αλλά και στην κοσμική τέχνη, προ πάντων, στην λογοτεχνία, βγήκανε κάποια αποκαλυπτικά έργα που ταράξανε τις ψυχές σ’όλον τον κόσμο, ακόμα και τους αλλόδοξους, σαν παράδοξα μετέωρα. Τέτοια είναι τα έργα που γράψανε οι μεγάλοι συγγραφείς της Ρωσίας στα τσαρικά χρόνια, προπάντων ο Τολστόη και περισσότερο ο Ντοστογιέφσκης, και σε μας ο Παπαδιαμάντης και ο Μωραϊτίδης.

Ο Ντοστογιέφσκης πίστευε πως η ανθρωπότητα θα ξαναγεννηθή πνευματικά μοναχά με την Ορθοδοξία, κ’ έλεγε στον Γάλλο συγγραφέα Μελχιόρ ντε Βογκέ, που ήξερε τα ρούσικα: “Εμείς σας καταλαβαίνουμε εσάς τους Δυτικούς ως τα κατάβαθά σας, αλλά εσείς δεν ήσαστε σε θέση να μας καταλάβετε, επειδή έχουμε κάτι που δεν τόχετε εσείς, το ότι ήμαστε Ορθόδοξοι. Μια ορθόδοξη καρδιά είναι σε θέση να αισθανθή τα πιο βαθειά πράγματα”.  (βλ. “Ασάλευτο θεμέλιο”)

Προδεκαπενταγουστιάτικα:Για την πνευματική αγάπη, πού’ναι καϋμός βαθύς…

Ιουλίου 26, 2009

Σε μία συζήτηση με ένα φίλο, τον Γ., που έλαβε χώρα παρεμπιπτόντως και σε κάποια καφετερία, προσπαθούσα να εξηγήσω κατά δύναμιν την φύσιν αυτού του υπαρκτικού-μυστικού βιώματος που ονομάζεται Πατερικά «πνευματική αγάπη».

Και έλεγα, λοιπόν, ότι αυτό το βίωμα «αρπάζει τας φρένας» σε τέτοιο σημείο, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση της Σαπφούς,  ώστε η διάνοια, ο Λόγος φθάνει στο σημείο να σκέπτεται για τον Άλλο «σ’ευχαριστώ που υπάρχεις»…! Ο συνομιλητής μου μου φανέρωσε, ότι αυτό του το είχε πη κάποτε μόνο μία «αγαπημένη» του με την οποία υπήρξε «δεσμευμένος» επί μακρόν…

Και αυτό όντως είναι ένα στοιχείο σημαντικό. Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι πολλοί νηπτικοί Πατέρες από ένα σημείο και έπειτα παραλλάσσουν την λέξι «αγάπη» με την λέξη «έρωτας», μιλώντας ακριβώς για αυτήν την «εν Χριστώ αδελφική» αγάπη. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος περιγράφει σε ομιλία του προ της εξορίας του από την αυτοκράτειρα Ευδοξία, επειδή την ήλεγξε για αρπαγή και κοινωνική αδικία, την αιτία για αυτήν την εξορία του:ήταν ο έρως για το ποίμνιό του. Ο ίδιος ο «μακάριος» Απόστολος Παύλος αποκαλεί στην επιστολή τους Προς Φιλιππησίους τους αδελφούς εκεί «αγαπητούς και επιπόθητους», ενώ αλλού(Πράξεις, κεφ. 20) του αναφέρεται εις το πώς «παρήνει», συμβούλευε τον καθένα εκ των των μελών της Εκκλησίας συνεχώς με δάκρυα…: «ΕΤΗ ΝΥΚΤΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΝ ΔΕΝ ΕΠΑΥΣΑ ΝΟΥΘΕΤΩΝ ΜΕΤΑ ΔΑΚΡΥΩΝ ΕΝΑ ΕΚΑΣΤΟΝ»

Το «μυστήριο του αδελφού»…

…είναι αυτό για το οποίο μας μιλάει κάπου και η επαναστάτριά μας Οσία Μαρία Σκομπτσόβα.  Πώς μπορούμε να το περιγράψουμε; Λέγοντας, ότι αυτά τα στίγματα δεν επικαλύπτουν την άρρητη δόξα του Θεού, που αποκαλύπτονται μέσω του μυστηρίου αυτού στον συνάνθρωπο και αδελφό.Και αυτό γιατί είναι «εικών της αρρήτου δόξης ει και στίγματα φέρει πταισμάτων»(Λειτουργία Ι. Χρυσοστόμου) του Θεού… Αυτό αποκαλύπτεται μυστικά στον άνθρωπο που αναβαίνει την κλίμακα… Το Πατερικό «λόγιον»: «είδες αδελφόν σου, είδες Κύριο τον Θεόν σου», ήτοι.

Και στον σκληρό Ρωμηό Φώτη Κόντογλου

Που τόσο έχει απεικονίση αυτόν τον καϋμό στα πρόσωπα των Ευαγγελιστών, της Αειπαρθένου, των Αγίων/Πατέρων και Μητέρων, αλλά και στις αυτοπροσωπογραφίες του, όθεν πρέπει να διακρίνουμε, μεταξύ άλλων:

Αλλά και έχει γράψη και ένα ειδικό καταπληκτικό κείμενο που περιλαμβάνεται στα «Μυστικά άνθη» του, για αυτόν τον «πόνο των πνευματικών ανθρώπων», την «χαρμολύπη». Και που τόσο ο ίδιος τον βίωνε, καθώς μας περιγράφει τον εαυτό του κάποτε, το «σούρουπο», μετά τις αγιογραφήσεις του να καταλαμβάνεται από ένα πνευματικό πόνο για όλους που κάνει δάκρυα να αναβαίνουν στα μάτια του, για τον εαυτό του, την αγαπημένη του ομόζυγο και συμβία, ιδιαίτερα δε τον κόσμο που δυστυχώς «εν τω πονηρώ κείται» και θέλει να βρίσκεται σε φουρτούνες και φασαρίες, για να νομίζη κάπως, ότι ζη (πρβλ.  «clubbin'» κτο.)……

Σήμερα;

Τι ανακαλύπτουμε απροκατάληπτα παρά το ότι ο ιστός έχει διαρραγή; Ακόμη και οι διαφυλικά ερωτευμένοι (και «ουδέν ούτω συγκροτεί τον βίον», καθώς έλεγε ο Χρυσόστομος περίπου, δηλαδή τίποτα δεν δημιουργεί τέτοια κοινωνική ενωτική συνοχή) έχουν σχέσεις που ουδεμία σχέση με έρωτα έχουν, δεν είναι παρά ένα παίγνιο της ανελευθερίας των «διαβλητών παθών» τους,  ένα άθυρμα που σταυρώνει έτι περαιτέρω τον Εσταυρωμένο και όσους θεοειδείς εν τινί μέτρω έχουν απομείνη να το βλέπουν… Το να μιλούμε δε για πνευματική αγάπη μάλλον ως …«ρομαντισμός» τύπου Δον Κιχώτη(και ο ρομαντισμός είναι καρπός της ετερόδοξης Χριστιανικής Ευρώπης, ως γνωστόν 🙂 ) φαίνεται……

Οι εναπομείναντες ή εγκώμιον φίλων

«Ο φίλος άλλος εγώ εστί», όπως έλεγε ένας σοφός, λέει ο Μέγας Βασίλειος σε επιστολή του, και αυτός ο σοφός είναι βέβαια ο Αριστοτέλης.

Ποιοι είναι αυτοί οι εναπομείναντες που έχουν ακόμη το «ρωμαίϊκο φιλότιμο»; Να μιλήσω από την ομήγυρη των προσωπικών φίλων;

  • Η αυτοαποκαλούμενη αυτομεμπτικά «βυζαντινόπληκτη» αδ. Μ. που μας αποκαλεί πάντοτε αγαπητικά «χρυσούς»- εννοώ σκέτα, δίχως προσωπικές αντωνυμίες. 🙂
  • Ο Α. με τις εμβριθείς παρατηρήσεις του σχετικά με το Μουσείο της Ακρόπολης και γιατί έπρεπε να εστιάσουμε στην Αφροδίτη της Μήλου του Λούβρου αντί στα όχι ιδιαίτερα λεπταίσθητα «Ελγίνεια μάρμαρα», και που κάνει συχνές μνείες (για καθημερινά ζητήματα!) στον καλό φιλόσοφο και «αφοριστή» Λα Ροσφουκώ και τον Σοπενχάουερ, καθώς και τον Ντοστογιέφσκι, με (φιλοσοφικά) ριζοσπαστική διάθεση.
  • Η Χ., που ήλθε στο Πανεπιστήμιο για εξετάσεις κρατώντας το «1984» του Τζωρτζ Όργουελ, που με ρώτησε για λογοτεχνικές κ.α. προτάσεις μου και που έχει ήδη διαβάση τον Ηλίθιο του Ντοστογιέφσκι και που απόρησε με ειλικρινή «διάκριση» όταν την ενημέρωσα, ότι δεν ήθελα να διαβάσω το («κλασσικό») «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» του Φρίντριχ Νίτσε……..!
  • Ο Κ. που διάβασε «επισταμένα» το βιβλίο «Μυστική Τουρκία» αξιόλογου τουρκολόγου-δημοσιογράφου που του χάρισα, και που μου ζήτησε να συζητήσουμε -σε διάστημα «ανάπαυσης»!- για τις απόψεις μου σχετικά με την Οθωμανική Τουρκία και τον οσμανικό πολιτισμό και τα αγαρηνά «ήθεα ομότροπα»……

Ιδού, λοιπόν, που «όμως υπάρχουν ακόμα/ λίγοι άνθρωποι/ που δεν είναι κόλαση/ η ζωή τους»

Και βέβαια ο ειρημένος πνευματικός αυτός καϋμός εδώ δεν είναι άλλος παρά το να σταθής αυτό το μέγιστο, ανυπέρβλητο μάλλον, και ηγνοημένο σήμερα από όλους εμάς τους παρακμίες πράγμα που αποκαλούμε «αδελφός εν Χριστώ» ή φίλος εν είδει Μ. Βασίλειου και Γρηγορίου Ναζιανζηνού και να κάνης ό,τι πρέπει, ώστε εν πλήρει ελευθερία να μην πέσουν οι «αγαπητοί και επιπόθητοι» στα μέτωπα που τους έχει ανοίξη το εκτραχηλισμένο σήμερα Σύστημα και οι πνευματικές αυτές και «μεταξύ ουρανού και γης αρχές και εξουσίες»…

Μέγας ο καϋμός, μέγα και το Χρέος, αλήθεια… «Και τις δύναται χωρείν»….;