Posts Tagged ‘Κορδάτος’

Περί εκλογών Ν.Δ., ποικίλων ενημερωτάδων του Τύπου, ιδεολογίας και φιλοπατρίας

3 Δεκεμβρίου, 2009

Η -άνευ …συστάσεων- εφημερίδα «Τα Νέα» προχθες μας ωμίλησε(βλ. παραπομπή α’) στην κεντρική φράση της εφημερίδας για δεξιά στροφή που συνέδεσε με την εκλογή του νέου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν πάντες την σκανδαλωδέστατη, όντως στήριξη στην εκ της «λεβεντογέννας Κρήτης» υποψήφια από τα γνωστά εκείνα πρόσωπα, λάτρες, πράγματι, του υπαρκτού εκσυγχρονισμού.

Αλλά, βέβαια, είναι απαράδεκτη και άρα απορριπτέα ορθολογικά(είπαμε, άλλο ο ελληνικός Λόγος, άλλο η λατινική Ratio) η υποστήριξη μίας τέτοιας θέσης. Από ό,τι ως τώρα, τουλάχιστο, μάθαμε, η ιδεολογική διαφορά των δύο υποψηφίων ήταν, ότι ο εκλεγείς «εμφορείται» από τον κάποιον κοινωνικό φιλελευθερισμό μαζί με κάποια, στοιχειώδη έστω, πολυπολικότητα(να δήτε ποιον μου θυμίζει αυτό…) και αντιγκλομπαλιστικότητα, ενώ η δεύτερη είναι προσδεδεμένη στην …βιτόρια(Τ. Άγρας, αν αναρωτιέστε) των πανηθικότατων φίλων και συμμάχων μας πέραν του Ατλαντικού και υποστήριξε ξεκάθαρα δεξιότερη ακόμη στροφή στην κοινωνική και οικονομική πολιτική, μιλώντας για περισσότερη τόλμη στην προώθηση των μεταρρυθμίσεων(μεταρρυθμίσεις ακριβώς, νομίζω, με την έννοια του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ και άλλων χριστιανικότατων και ελεημονέστατων κοινωνικά «νεοφιλελεύθερων»/ μονεταριστικών καθιδρυμάτων). Κάποιος θα θυμόταν εδώ την Μάγκι Θάτσερ και την στάση της απέναντι στα συνδικάτα, αν δεν ήταν ελάχιστα και προπέτεια αυτό, δηλ. ερμηνεία.

Αλλά το πλέον θλιβερό είναι, ότι οι Ανανεωτικοί «Αριστεροί»(;) της εφημερίδας Αυγής ή μάλλον αριστεροί ευρωπαϊστές της συνθήκης του Μάαστριχτ(όχι, δεν είναι ανορθολογικό αυτό) μας έγραψαν κι’ αυτοί(βλ. παραπομπές) για στροφή «επί Δεξιά!»(δεν ομοιάζει καταπληκτικά με αντιγραφή;). Ειλικρινά, έχουν αντιστρέψη τα πράγματα. Δεν ξέρω κάποια αριστερή παράδοση -εκτός, ίσως, της σχολής σκέψης Δραγώνα-Φραγκουδάκη-Κουλούρη- που να έχη την αντίληψη, ότι η όντως εθνική ανεξαρτησία και η όντως υπεράσπιση του εθνισμού, δηλαδή της εγχώριας παράδοσης, είναι δεξιά ή συντηρητική, ενώ η αυτοπαράδοση στον επεκτατισμό, στην ομοιογενοποίηση, στην απάλειψη κάθε -ιδιαίτερα- αληθούς εθνικού στοιχείου είναι …προοδευτική. (Ακόμη και ο Μπακούνιν διακήρυσσε «Οι προλετάριοι έχουν πατρίδα![…] Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα.«, ενώ θυμόμαστε και τα αντίστοιχα -συνδυασμό πατριωτισμού-διεθνισμού για τον πασιφιστή απελευθερωτή Μ. Γκάντι. ). Το έχουμε ξαναπή κάπου, ότι, όπως παραθέτει και ο Σ. Καργάκος σε βιβλίο του σχετικό, αυτή η συμπεριφορά θυμίζει πάρα πολύ την καρνεαδική σχολή επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας. Οι καρνεαδικοί(=η «εκλεκτική καρνεαδική σχολή») ήσαν, όπως λέει κι ο Κορδάτος, ένθερμοι κοσμοπολίτες, και ήσαν αντιδραστικοί, διότι επεδίωκαν, όντες Έλληνες, την συμπάθεια του «μεγάλου αφεντικού», των Ρωμαίων, κατά τον Γ.Κορδάτο για υλικά οφέλη(πρβλ. «επιδοτήσεις»).

«Δεξιά», «Αριστερά» και υβρίδια

Ξέρετε, όλη αυτή η υπόθεση με την πολιτικοιδεολογική ονοματολογία θυμίζει μεταξύ άλλων πάρα πολύ την ψευδοεπιστημονική κοσμική «ψυχοθεραπευτική» τοιαύτη -την συναφή, δηλαδή, δαιμονολογία, όπως έλεγε και ο Szasz, πλην χωρίς… αναφορά σε δαίμονες. Εν ετέροις λόγοις, εφευρίσκουμε μία φαινομενολογία -χωρίς, βέβαια, «οντολογική βάση»- βάσει της οποίας κάποιος χαρακτηρίζεται και κατηγορείται ως δεξιός, ακροδεξιός, φασίστας, ρατσιστής κατά το «κουμουνιστής»(sic), «συνοδοιπόρος», αντεθνικώς δρων κτλ. του γνωστού εκείνου εθνικού φαρισαϊσμού προδικτατορικώς. Το πρόβλημα, όμως, είναι, ότι «δεν κάνουν τα ράσα τον πάπα» ούτε το… καπέλο τον επίσκοπο. Δηλαδή, για να είσαι δεξιός, τουλάχιστο κατά την δυσφημισμένη έννοια, απαιτούνται εξ ορισμού(επειδή έτσι το ορίσαμε), ταυτολογικά, ορισμένα θεμελιώδη χαρακτηριστικά, όπως 1)να είσαι καπιταλιστής και 2)να επιθυμής αυταρχικό(τερο) Κράτος -με άλλα λόγια πολιτικά μη-φιλελεύθερος και κοινωνικοοικονομικά φιλελεύθερος. Η φιλοπατρία και η υπεράσπιση του εθνισμού δεν συμπεριλαμβάνεται, δεν θα μπορούσε λογικά, κατ’αρχή στα χαρακτηριστικά αυτά που ορίζουν τον αριστερό και τον δεξιό. Μάλλον θα μπορούσε να περιληφθή ως επί πλέον στοιχείο εν είδει επιθετικού προσδιορισμού(πατριωτική αριστερά/δεξιά/κεντροδεξιά/ριζοσπαστική φιλελεύθερη παράταξη/κεντροαριστερά κτλ.).

Με βάση αυτήν την κατηγοριοποίηση(και δεν είναι δική μας, βέβαια), την διδιάστατη(αυταρχισμός και καπιταλισμός), νομίζω, ότι είναι σαφές, ότι ο/η επιθυμητός/ή υπό των εκσυγχρονιστών υποψήφιος/α του θώκου προκύπτει σαφέστατα πολύ δεξιότερος/η. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε και για τον ίδιο τον υπαρκτό εκσυγχρονισμό, που -παρεμπίπτον- απέκτησε υποστηρικτές και επαινετές γνήσιους σε παλαιούς Δεξιούς δημοσιολόγους και δημοσιογράφους(θυμάμαι την ιστορική εφημερίδα Εστία, ας πούμε).

Όσο για την υπεράσπιση του έθνους -και όχι, δεν είναι το natio των αστών, σήμερα αντεθνιστών(πρβλ. την «μεταμόρφωση του αστού» του Ζακ Ελλύλ)- οι ιδέες που έχω τουλάχιστο, ως τώρα, διαβάση να υποστηρίζονται (από τον εκλεγέντα) είναι οπωσδήποτε εναλλακτικές, δεύτερο δε θυμίζουν πάρα πολύ αυτές του σαμπκομμαντάντε Μάρκος -που βλέπει το έθνος ως το (ιδανικό) ανάχωμα στην παγκοσμιοποίηση και τον γκλομπαλισμό των «ελίτ».

Ποιος ξέρει μην οι εθνικόφρονες -με τις μεζούρες τους- εισέδυσαν και στους Ζαπατίστας…;!

Από την άλλη, ο ενδοτισμός , η εθνική μειοδοσία(δείτε και σχόλιο στον πυθμένα), η θανάτωση της παράδοσης στην πράξη, είναι η παραμόνιμη ιδεολογία των ακροδεξιών της Λατινικής Αμερικής, της Γεωργίας, της Βουλγαρίας, της Δικτατορίας της δικής μας κτλ., κτλ. Για αυτό, άλλωστε, και ο «ριζοσπαστικός εθνικισμός» , τύπου Λατινικής Αμερικής, είναι κατά τα αποχαρακτηρισμένα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που παρουσιάζει ο Νόαμ Τσόμσκι κάπου(αν δεν απατώμαι, είναι στο «Κέρδος και πολίτης») ο βασικότερος εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών.

********************************************************************

Και μην νομίσετε, ότι προωθούν την φιλία των λαών… 🙂

Παραπομπές:

α. Εφ. «Τα Νέα» 30/11

β. Εφ. «Η Αυγή», 1/12

Υ.Γ Ο όλος …σαματάς εξεκίνησε από ένα σχόλιό μου στον αγαπητό συνιστολόγο voici: H Βάση της ΝΔ βράζει.

Χαρτοβασίλειο νέων ιστολογικών σχεδιασμάτων, και περί κομμουνισμού

22 Μαΐου, 2009

Είναι πολλά τα ζητήματα για τα οποία σκέπτομαι και νοιώθω, αν μπορώ να πω κάτι όπως αυτό για τα κελεύσματα της ηθικής συνείδησης -κατά Ευ. Παπανούτσο, ότι πρέπει κάτι να συνεισφέρω, διότι πετραδάκια μπορεί ενίοτε να… συγκρατήσουν και ογκόλιθους, όπως έλεγε όμορφα ο π.»Ανυπόμονος».

Και πράγματι, κάτι πρέπει να γραφή

  • για τις οικονομικές εξελίξεις,
  • για κάποιες(3) έξοχες κυκλοφορίες στον χώρο της «πολιτικής θεολογίας»(όχι, δεν εννοώ τον όρο που εφευρέθηκε το 2ο μισό του 20ου αι., για να σημάνη την «θεολογία της απελεύθερωσης» στην Δύση και ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική),
  • για την έσχατη κατάπτωση στον χώρο της «λαϊκοπόπ»(sic) τέχνης, που ως γνωστόν παράγει αισθητική και ήθη, όπως θα παρατηρούσε και ο Αριστοτέλης και ο Πλούταρχος  και εν προκειμένω μάλλον τα ενάντιά τους
  • περί αληθών και μη οραμάτων «θεολογικών», κ.π.α.

Αλλά νομίζω, ότι τώρα μπορούμε να σχολιάσουμε σχετικά με τον όρο του κομμουνισμού, να δούμε εν άκρα συνόψει κάποια στοιχεία. Η αφορμή έρχεται από κάποια σειρά άρθρων της συγγραφέως Δ. Βαρβιτσιώτη στον Ορθόδοξο Τύπο, τα 3 τελευταία τεύχη περίπου, που ετιτλοφορείτο «Χριστιανός και κομμουνιστής ή πατριώτης και αιρετικός;»(!).

Η εν λόγω συγγραφεύς, λοιπόν (και ελπίζω, ότι έχει καταστή σαφές, ότι «ου λαμβάνομεν πρόσωπον ανθρώπου», δηλαδή δεν προσωποληπτούμε, αλλά «κρίνουμε» τα γραφόμενα) αναφέρει τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’ και τον ακαδημαϊκό πρ. π. Μεταλληνό να αυτοπροσδιορίζονται ως (χριστιανοί) κομμουνιστές ή ενίοτε κομμουνιστές και έτσι απορεί και εξίσταται.

Μερικές, λοιπόν, πρώτες νύξεις, επί των γραφομένων(ο ενδιαφερόμενος για τα σχολιαζόμενα -δυστυχώς- πρέπει να ανατρέξη στα σχετικά τεύχη της εβδομαδιαίας εφημερίδας):

α) Ο κομμουνισμός είναι όρος ο οποίος προϋπάρχει σαφέστατα του μαρξισμού. Ο μαρξισμός είναι είδος κομμουνισμού ή σοσιαλισμού. Ο μαρξισμός και μόνον ισχυρίζεται, και για αυτό μας πείθει μία ανάγνωση, ένα ταχύ φυλλομέτρημα του «Κομμουνιστικού μανιφέστο(υ)»(1848) των Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς, ότι είναι το κατ’εξοχήν είδος, το μόνο επιστημονικό είδος. Αλλά, βεβαίως, είναι ουσιαστικά η «απόλυτη -αν και εν «φιλοσοφικώ σχετικισμώ»(!)- αλήθεια», η μόνη «επιστημονική φιλοσοφία», είναι «επιστήμη», είναι  «η φιλοσοφία του προλεταριάτου».  Για όλα αυτά μπορούμε να βρούμε πολλές επιβεβαιώσεις στην μαρξιστική γραμματεία.

β)Ο Galbraith λέει ιστορικά, ότι ο όρος κομμουνισμός προϋπήρχε την εποχή εκείνη του 19ου αι. και ήταν ασαφής ως προς το σημαινόμενο, δηλ. το τι σημαίνει.  Ο R. Heilbroner στους «φιλόσοφους του οικονομικού κόσμου» (μτφ. β’ ‘έκδοσης, εκδ. Κριτική, 2000) λέει, ότι ο κομμουνισμός ήταν βασικά ένας τρόπος οικονομικής οργάνωσης που δεν βασιζόταν στην ατομική ιδιοκτησία. Ο δάσκαλος Χ. Γιανναράς περί το 1983(χριστιανομαρξιστικός διάλογος-μέρος του) έλεγε, ότι ο κομμουνισμός ως λατινική λέξη σημαίνει κοινοκτημοσύνη. Άλλοι ισχυρίζονται, ότι απλώς ελήφθη ο όρος αυτός υπό του διδύμου από την Λατινική μετάφραση της Αγίας Γράφης του Αγίου Ιερωνύμου, υπόθεση που φαίνεται, ότι είναι βάσιμη και με ευρεία παραδοχή. Τα υπόλοιπα ίσως παρέλκουν εδώ.

γ)Είναι προφανές, ότι η συγγραφέας αντιλαμβάνεται τον κομμουνισμό ως εννοιολογικά συνδεδεμένο με τον υλισμό. Κάτι δεκτό, διότι το κάνουν, αλλά ρητώς και με διάκριση, ο Σολόβιεφ, ο Μπερντιάγεφ(αν και ευθύς εξ αρχής, 1918, λέει, ότι φτάνει ως το να αυτοπροσδιορίζεται, ως «Χριστιανός σοσιαλιστής»), ο Ντοστογιέφσκι κ.α. Αλλά είναι απαράδεκτο, όταν ή εάν δεν «βούλεται συνιέναι», ότι μπορούν να υπάρχουν άπειροι κομμουνισμοί και σοσιαλισμοί, αν πρέπει να τους ονομάσουμε έτσι. Κομμουνισμός βασικά, λοιπόν, αν αποσυνδεθή από φιλοσοφικές βάσεις ή από (εμπειρικές) θεολογικές(εννοώ βάσει της «επιστήμης της σχετικής με τον Θεό») βάσεις, είναι η κοινή κτήση των παραγωγικών μέσων, όπου εδώ νοούνται και τα «χωράφια», η «γη». Ο τρόπος επέλευσης ενός τέτοιου συστήματος μπορεί να ποικίλη. Π.χ. ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι, αν και προσέβλεπε στον Τσάρο για μεταρρυθμίσεις, ανήκε στον πρώτο κύκλο των Ρώσσων φουριεριστών της εποχής του, τον πετρασεφσκικό κύκλο, από τα 26 του έτη(τότε περίπου εμφανίστηκε εκεί). Ο ίδιος ο Φουριέ ήταν Χριστιανός, όπως και ο Saint-Simon ήταν Χριστιανός, αλλά ζητούσαν σοσιαλιστικές κοινωνίες (και επαναστάσεις κάποιας μορφής ακόμη). Το ίδιο ισχύει και με πολλούς από τους καταδικασμένους από την Ιερά Εξέταση, όπως τον Ιωάννη Ούσσιο(Γιαν Χους) και τον Τομάσο Καμπανέλλα ή ακόμη και από τους προτεστάντες, όπως τον «αιρετικό» θεολόγο Thomas Munzer, εποχής Μ. Λουθήρου. Με άλλα λόγια, Φουριέ, Σαιν Σιμόν, Munzer, Campanella, Ούσσιος, Μαρξ και Ένγκελς είναι «σοσιαλιστές», «κομμουνιστές». Μεταξύ πολλών-πολλών άλλων.

δ)Η συγγραφέας ισχυρίζεται, ότι η Ορθοδοξη Παράδοση λέει, ότι πρέπει να υπάρχη τέλεια ελευθερία στην μετάδοση του πλούτου, εφ’ω και καταγγέλει την βίαιη μαρξιστική καπηλεία και αλλοτρίωση. Αγνοεί, νομίζουμε, σχεδόν τελείως την σχετική προβληματική, και, ακόμη, δικαιώνει τις πρακτικές τύπου Reagan που θεωρεί (ευλόγως…), ότι πρέπει να προωθήσουμε την προσωπική ελεημοσύνη, αντί για την κρατικά επιβαλλόμενη, στοιχειώδη, έστω, κοινωνική δικαιοσύνη. Βεβαίως υπάρχει ελεύθερη βούληση στην μετάδοση όλου του πλούτου. Είναι αυτό που λένε οι Πατέρες, ότι η ακτημοσύνη είναι προαιρετική. Κατά τα άλλα, η αποστέρηση μισθού, η απόκτηση χωρίς προσωπική εργασία κάθε δυνάμενου να εργαστή είναι βαρύτατο αδίκημα χριστιανικά, και η πράξη της ι.εξομολογήσεως πρέπει να συνεπιφέρη την επιστροφή των «κλαπέντων» στον ακουσίως καταπιεζόμενο, ενώ η Εκκλησία απαγορεύεται να λαμβάνη από τα αποκτηθέντα δια της αδικίας. Ακόμη, το Κράτος, γενικώς, βάσει των Πατέρων, έχει τον σκοπό του να προστατεύη ακριβώς τον αδύναμο από τον δυνατό, να επιφέρη κοινωνική δικαιοσύνη, και αυτό το κατάφεραν Άγιοι αυτοκράτορες όπως ο Άγιος Ιωάννης Γ’  Βατάτζης ο και Ελεήμων(-περίοδος αυτοκρατορίας Νίκαιας) κπα. Αυτό το παραδέχεται ακόμη και ο συκοφαντικότατος άλλοτε και αποβληθείς από το ΚΚΕ απλοϊκός μαρξιστής(-Κ. Μοσκώφ) ιστορικός Γ. Κορδάτος, λέγοντας, ότι σχεδόν απάλειψε την «φεουδαρχική εκμετάλλευση», εκτός του ότι εγκαθίδρυσε «συγκεντρωτική δημοκρατία«(!).(συνεχίζεται…)