Posts Tagged ‘Κοινωνική αδικία’

«Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης…»*

25 Απριλίου, 2016

Justice ThemisΠοιο είναι το νόημα του «πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» που ακούγεται στην Υμνογραφία κατά την Ακολουθία του  Νυμφίου (Μ. Δευτέρα και Τρίτη, Κυριακή Βαΐων); Μια εύστοχη απάντηση:

«Οι ισχυροί της γης, οι ένδοξοι της γης, είναι συνήθως άνθρωποι άδικοι. Και ο προφήτης, συμφώνως με την εξουσία, την οποία έχει, ως προφήτης του Θεού, ως «κεχρισμένος παρά Κυρίου», ζητάει από τον Θεό να τιμωρήση με αλλεπάλληλες τιμωρίες τους ισχυρούς της γης, για τις αδικίες που κάνουν κατά των απλών, πτωχών και αδυνάτων ανθρώπων. Δεν είναι κατάρα. Απλώς είναι απαίτησις δικαιοσύνης. Λέγει, λοιπόν: Κύριε, μην αφήνης τους αδίκους της γης, τους κριτές, να καταδυναστεύουν τους πτωχούς. Τιμώρησέ τους, για να συνέλθουν και να μην αδικούν.(…)

Η Εκκλησία το λέγει αυτό την Μεγάλη Εβδομάδα, επειδή ακριβώς εκείνες τις ημέρες η ανθρώπινη αδικία κορυφώνεται. Η αδικία των ισχυρών της γης, των Ρωμαίων, των Αρχιερέων, των Φαρισαίων, των Γραμματέων, φθάνει πλέον όχι σε ανθρωποκτονία, αλλά σε Θεοκτονία».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, «Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος, σελ. 214

 

Εύχομαι εκ βάθους καλή Μεγ. Εβδομάδα στους εκκλησιαστές φίλους του ιστολογίου!!! 🙂

 

 

*Ησ. 26, 15

«Μαζεύουν και τον ιδρώτα ακόμη των φτωχών και γεμίζουν ένα σωρό καντήλια και καμπαναριά…»

4 Μαρτίου, 2015

Σύμφωνα με μια διδαχή (από αυτές που δεν πολυπροβάλλουν οι λεγόμενοι «συντηρητικοί» της ελλαδικής Εκκλησίας), του άγ. Παϊσίου του Αγιορείτη, «Μαζεύουν και τον ιδρώτα ακόμη των φτωχών και γεμίζουν ένα σωρό καντήλια και καμπαναριά, νομίζοντας ότι έτσι δοξολογείται ο Θεός. Αυτού του είδους όμως η ευλάβεια είναι σαν την ευλάβεια την οποία είχαν πολλοί Ρώσοι κληρικοί, οι οποίοι έγιναν αιτία, χωρίς να το θέλουν, τα καντήλια, οι πολυέλαιοι και οι καμπάνες να γίνουν κανόνια και να κτυπήσουν την ίδια την Εκκλησία του Χριστού».*

Αυτό που έλεγε ο π. Παΐσιος τον φέρνει στις ίδιες απόψεις με τον π. Αρσένιο που έγραψε τα βιβλία σχετικά με την προεπαναστατική κατάσταση στην Ρωσσία, με την οσ. Μαρία Σκομπτσόβα που είχε προβλήματα τέτοιου είδους με τις συμμονάστριές της, με τον π. Τύχωνα(«γέροντα» του π. Παΐσιου και ρωσικής καταγωγής). (more…)

Η τεχνητή μας ελλαδική κρίση: ηθικά και πνευματικά διδάγματα

1 Οκτωβρίου, 2010

Ο Παύλος Ευδοκίμωφ, σε ένα συγκλονιστικό του κείμενο με τίτλο «στις εκκλησίες του Χριστού»(σσ. 142-156*), μας γράφει τα εξής και είναι σαν να τα λέη σήμερα, σε εμάς : «ο κόσμος έχει πέσει αλλά το ύψος από το οποίο έχει πέσει  δεν υπάρχει πια. Η έννοια της αμαρτίας είναι η πιο κενή νοήματος και η συγχώρεση χάνει τραγικά το λόγο ύπαρξής της. Κανείς δεν ζητά τη συγχώρεση, γιατί δεν υπάρχουν παρά δύστυχα θύματα της τύχης η οποία τα έριξε στην ύπαρξη: το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να γίνουν όσο το δυνατόν λιγότερο ευαίσθητοι και να ξεχαστούν·[…]». Αυτά τα γεμάτα έμπονη ανησυχία για τον Κόσμο λόγια έχουν εφαρμογή και στις ποικίλες και παρδαλότροπες δικαιολογητικές προσπάθειες των Κυβερνητικών -και των ψιττακών που επαναλαμβάνουν αξιάγαστα- ανθρώπων σήμερα. Είναι η νοοτροπία του «θεαθήναι τοις ανθρώποις», η ανθρωπαρέσκεια, η μωροφιλοδοξία και άλλα εξ ίσου αηδιαστικά πράγματα που έχει στοιχειώσει τον πολιτικό βίο παλαιόθεν. Θυμηθείτε απλώς τις αξιοθρήνητες ρήσεις μεταμελείας του πρώην πρωθυπουργού: γεμάτες από αυτοδικαιώσεις τύπου «αναλαμβάνω την ευθύνη»(άρα, δείτε, είμαι καλός, ανώτερος) και άλλα συναφή.
(more…)

«Πυρ καταναλίσκον» …για την Χριστιανική επανάσταση… :-)

8 Ιουνίου, 2010

Την κατά τον αοίδιμο και μακάριο Νίκο Ψαρουδάκη επαναστάση της αγάπης… Οπότε, αδέλφια μου, «come on and fire it up…» 🙂

(Από τον νέο δίσκο «Welcome to the masquerade» του Χριστιανικού συγκροτήματος, και με αξιοσημείωτα εκπληκτική επιτυχία στο εξωτερικό, Thousand Foot Krutch).

Ντομ Χέλντερ Καμάρα:μία δυτική αρχιεπισκοπική(!) φωνή για αυτούς που δεν έχουν φωνή…

12 Απριλίου, 2009

Λαμβάνοντας αφορμή από τη θαυμάσια ανάρτησι στο ιστολόγιο του αδ. π. Λίβυου, μεταφέρω ένα καταπληκτικό απόσπασμα από το βιβλίο του μεγάλου Χριστιανού και Χριστιανοσοσιαλιστή «Ο φαύλος κύκλος της βίας». Λαμβάνεται από τις παληότερες εκείνες εκδόσεις του οπωσδήποτε ηρωικού και αγωνιστικού πολιτικού κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας «Μήνυμα», σε έκδοσι που έγινε επί «Χουντικής» Επταετίας……

Κανείς δεν γεννηθηκε για νά’ναι σκλάβος. Κανείς δεν επιδιώκει να υποφέρει αδικίες, εξευτελισμούς και πικρίες. Ένα ανθρώπινο πλάσμα καταδικασμένο σε μιά βάρβαρη κατάσταση θυμίζει ζώο -βόδι ή γαϊδουράκι- που πνίγεται στη λάσπη.

Ο εγωισμός συνεπώς των διαφόρων προνομιούχων ομάδων οδηγεί πλήθη ανθρωπίνων υπάρξεων σ’αυτήν την υπανθρώπινη κατάσταση, κάτω απ’την οποία υπομένουν καταναγκασμούς, ταπεινώσεις και αδικίες. Ζώντας χωρίς προοπτικές και χωρίς ελπίδες, η κοινωνική τους κατάσταση είναι ίδια με των σκλάβων.

Τούτη η κατεστημένη βία, η βία νούμερο 1 γεννά τη βία νούμερο 2: την επανάσταση ή των ίδιων των καταπιεζομένων, ή της νεότητας που είναι αποφασισμένη να αγωνισθεί για έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.

Βέβαια, αναφορικά με τη βία νούμερο 2, υπάρχουν από ήπειρο σε ήπειρο, από χώρα σε χώρα κι’ από πόλη σε πόλη, ποικιλίες, διαφορές, διαβαθμίσεις και αποχρώσεις.

Σήμερα  ωστόσο γενικά οι καταπιεζόμενοι σ’όλο τον κόσμο ξυπνούν.

Οι αρχές και οι προνομιούχοι πανικοβάλλονται από την παρουσία πρακτόρων του εξωτερικού τους οποίους αποκαλούν «αναρχικά στοιχεία», «ταραχοποιούς» και «κομμουνιστές».

Ορισμένες φορές πρόκειται για πρόσωπα στρατευμένα σε ακροαριστερή ιδεολογία, που μάχονται για την απελευθέρωση των καταπιεζομένων, πιστεύοντας στην ένοπλη βία. Άλλοτε πάλι, πρόκειται για ανθρώπους που, αλλαγμένοι από ένα θρησκευτικό αίσθημα, δεν δέχονται πια η θρησκεία να ερμηνεύεται και να βιώνεται σαν όπιο των λαών, σα μια δύναμη που αλλοτριώνεται και αλλοτριώνει, αλλ’αντίθετα τη θέλουν στην υπηρεσία της ανθρώπινης προόδου και κείνων που είναι δέσμιοι ενός απάνθρωπου κοινωνικού κατεστημένου.

Οι αρχές και οι προνομιούχοι βλέπουν τις δυό ομάδες με το ίδιο μάτι[…]

Αν κάποια γωνιά του κόσμου στέκει ήσυχη, πάντως με μια ησυχία στηριγμένη στις αδικίες -ησυχία που έχουν τα τέλματα μέσα στα οποία υπάρχουν αναβρασμοί σαπίλας – είναι σίγουρο ότι πρόκειται για μια γαλήνη απατηλή.


Η βία γεννά τη βία. Ας το επαναλαμβάνουμε άφοβα και αδιάκοπα: οι αδικίες γεννούν την επανάσταση, είτε των καταπιεζομένων, είτε της νεολαίας, που είναι αποφασισμένη να αγωνισθεί για ένα κόσμο πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. (σσ. 29-31, εκδ. Μήνυμα, 1972, μτφ. Σ. Παπαθεμελή)

Σ.σ.: Οι τονισμοί έγιναν από φιλαλήθη/philalethe00