Posts Tagged ‘ΚΚΕ’

Πολιτικός απολογισμός 2015- προοπτικές για το 2016

30 Ιανουαρίου, 2016

ea61e674461e41988a816f274ccb4385_18Ένας χρόνος από τους πυκνότερους σε πολιτικώς εξέχοντα γεγονότα πέρασε. Αυτός ο χρόνος μπόρεσε μέσα σε άλλα να αποσαφηνίσει καταστάσεις και προθέσεις, συσχετισμούς και δυνατότητες. Επίσης προκάλεσε μια σημαντική «διχοτομία», διαιρώντας το φαινομενικώς συμπαγές πρότερο αντιμνημονιακό στρατόπεδο σε δύο νέες υποκατηγορίες.

Βαρυσήμαντο είναι πρώτα-πρώτα να ξεκινήσουμε το νέο έτος με την ίδια οργή εναντίον της δυναστείας του γερμανικού imperium, με την ίδια επαναστατημένη συνείδηση, μα, ταυτόχρονα, περισσότερο προσγειωμένοι, με λιγότερες πλάνες, περισσότερη επίγνωση και εθνική-κοινωνική αυτοσυνειδησία.

(more…)

Νέο Σύμφωνο Συμβίωσης- μια απόπειρα προσέγγισης

13 Ιανουαρίου, 2016

 

ΕΔΑΔΤο ζήτημα του Συμφώνου Συμβίωσης τέθηκε και πάλι στο προσκήνιο αυτές τις ημέρες, εφόσον ψηφίστηκε την Τρίτη 22/12. Η νέα ρύθμιση του Συμφώνου Συμβίωσης επιτρέπει και σε ομόφυλα άτομα να προσχωρούν στις ρυθμίσεις του, οι οποίες αφορούν κατά κύριο λόγο περιουσιακά και κληρονομικά ζητήματα, ενώ ρητά το θέμα της τεκνοθεσίας/ υιοθεσίας παιδιών εκ μέρους τέτοιου τύπου ζευγών αποκλείστηκε από τον αρμόδιο Υπουργό.

Το νομοθέτημα, όπως διαφαινόταν, καταψηφίστηκε, με λίγες απουσίες, από το ΚΚΕ και την Χρυσή Αυγή, ενώ οι ΑΝΕΛ κράτησαν μια επαμφοτερίζουσα στάση ως Κοινοβουλευτική Ομάδα, με απόντα τον πρόεδρό τους, θέτοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της υιοθεσίας. Είναι γνωστό άλλωστε ότι και στην ΕΣΣΔ αλλά και την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία οι ομοφυλόφιλοι τύγχαναν ιδιαίτερα αρνητικής μεταχείρισης. Ο Στάλιν έθεσε εκτός νόμου την ομοφυλοφιλία ως πάθηση το 1933, νομοθεσία που ίσχυσε ως την διάλυση του καθεστώτος(«κίνημα Γιέλτσιν»- 1993).

(more…)

Η Ελλάδα του τέλους του 2015 εν συνόψει

18 Νοεμβρίου, 2015

Συνοπτική καταγραφή ορισμένων στοιχείων που διακρίνουν τμήματα του ελλαδικού πληθυσμού τον Νοέμβριο του 2015:

1)Εργατοπατερικές «εργατικές» οργανώσεις που κατάπιαν αμάσητα τα δύο πρώτα μνημόνια εμφανίζονται να κηρύσσουν τώρα αντιμνημονιακό «ανένδοτο»

2)Η μαοσταλινική άκρα αριστερά εμφανίζεται να κάνει κάθε μέρα την αυτοδικαιωτική ρητορική «εξέγερση των καδρονιών» εναντίον, αυτή την φορά, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του Σόιμπλε…

(more…)

Με λογισμό, όνειρο και ψυχρή οργή

10 Μαΐου, 2012

  Οι εκλογές που διεξήχθησαν την περασμένη Κυριακή πράγματι κατέδειξαν με τον πιο επίσημο τρόπο τον οποίο διαθέτει μία κοινοβουλευτική δημοκρατία αγγλικού τύπου, δηλαδή αυτή που έχουμε ως πολίτευμα, την άρνηση των ανθρώπων της Χώρας μας στο αδιέξοδο υπό το καθεστώς του τρόμου . Τα αποτελέσματα υπήρξαν άκρως θεαματικά. Και ειδικότερα υπό πολλές επόψεις που μπορούμε να τα κοιτάξουμε.

Έγινε σαφές στα δύο πρώην «μεγάλα κόμματα» της Χώρας ότι όση ποσοστιαία δύναμη τους απομένει δεν σημαίνει νομιμοποίηση και έγκριση για συνέχιση της ίδιας πολιτικής.

(more…)

Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού ή, μήπως, ο αθεϊσμός το φαρμάκι των αστών

19 Ιουνίου, 2010

Σε συνέχεια μίας παλαιότερής μας ανάρτησης περί «σκουληκιού του σοσιαλισμού», ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα, επί τη ευκαιρία και αφορμή μίας συζήτησης που είχα με κάποιους φίλους από την Νεολαία του ΚΚΕ προχθές.

Η συζήτησή μας πήγε ταχέως στο θέμα της «θρησκείας», όπου και τελείωσε αργότερα, λέγοντας εγώ, ότι ο μαρξισμός είναι θρησκεία(και εγώ είμαι εναντίον της θρησκείας ως Ορθόδοξος), όπως το έλεγε, άλλωστε, και ο Ανατόλ Λουνατσάρσκι. Και κοιτάξτε τι βασικά πράγματα δεν ξέρουν και συνήθως(κατά ποσοστό 99%, θεωρώ, οπωσδήποτε) δεν μαθαίνουν ποτέ οι σχετικοί συναγωνιστές στα κοινωνικά  και φίλοι(που, βέβαια, έφεραν σταυρούς πλειοψηφικώς). Είναι μεν δύο και απλά, αλλά θεμελιώδη και σκοπίμως μένουν στην αφάνεια, αραχνιάζουν και «τα τρώγει η μαρμάγκα»……:

(more…)

“Πού να σε βρω, σε ποιο κάλπικο όνειρο…” ή προεκλογικαί επισημάνσεις(2)

4 Οκτωβρίου, 2009

Το Πα.Σο.Κ. είναι, βέβαια, το κόμμα που προηγείται ανυπέρβλητα και, άρα, αποφασιστικά. Πέρα από τα προεδρικά γραμματικά και συντακτικά λάθη -που, παληά, όσοι δεν είναι «αεί αμνήμονες», είχαν ευρεθή και στην γλώσσα ενός άλλου Γιώργου, του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα, από δημοκρατικό καθηγητή φιλόλογο-  που οπωσδήποτε έχουν «σημασία», δηλαδή συνεπαγωγές, πρέπει να δούμε, ότι υπάρχει μία πρόθεση, στον (κοινωνικο)οικονομικό τομέα, ιδιαίτερα εάν τεθή η καθ. κα Κατσέλη στην υπουργική διαχείρισι των οικονομικών, να υπάρξη μία βελτίωση. Κάποιοι, ιδιαίτερα οι πιο «επαΐοντες», όπως θα έλεγε και ο μέγιστος Σωκράτης, θα θυμούνται την σταδιακή μείωση της ανεργίας, με κατάλληλα διευρυμένους δείκτες, καθ’όλη την οκταετία της διακυβέρνησής του Clinton. Ο Stiglitz ήταν σύμβουλός του βασικός τότε. Προσωπικά, λόγω μίας εργασίας που χρειάστηκε να κάνω προ τινών ημέρων, διαπίστωσα αυτό ακριβώς από τα στοιχεία «ανάγλυφα»: την βαθμιαία και αδιάπτωτη, δηλ. αδιάλλειπτη, πτώση της ανεργίας, έως το 2001(από το 1993), και άρα την προσέγγιση στο πάγιο (μεταρρυθμιστικό, διότι το ρηξικέλευθο θα ήταν άλλο) αίτημα της «Πλήρους Απασχόλησης«.  Οι αναλογίες είναι προφανείς.

Ακραίος ευρωμονεταρισμός ή διεκδίκηση ανεξαρτησίας;

Στα θέματα  εξωτερικής πολιτικής, τα πολιτιστικά, τα «εθνικά» είναι οπωσδήποτε υπό αίρεσιν εν αμφιβόλω αν θα έχουμε αλλαγή επί τα χείρω ή επί τα βελτίω. Η Ν.Δ. δεν άλλαξε και πολλά και ήδη έχουμε μιλήση για την «αντιεθνικιστική»(κατά το αντικομμουνιστική) κρατική ιδεολογία που τα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ εκπέμπουν, σαν να τηρούν τον κανόνα εκείνο της ιδεαλιστικής διαλεκτικής του G. F. W. Hegel: ότι η θέση(βλ. προ δικτατορίας) παράγει την αντίθεση στις ιδέες, οι οποίες και κυβερνούν, τρόπον τινά, την πραγματικότητα. Να ελπίσω, ότι έχει έλθη η ώρα για την σύν-θεσιν; Οπωσδήποτε. Μπορώ, «ρεαλιστικά», να το υποστηρίξω; Όχι, κατά το μάλλον.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Υπαρκτής Αριστεράς(Συν-ΣυΡιζΑ, Κ.Κ.Ε.) αντιμετωπίζουν τα γνωστά προβλήματα -και, από την άλλη, φέρουν και κομίζουν τα ελπιδοφόρα και απαραίτητα στοιχεία- που έχουμε επισημάνη και στο παρελθόν. Μιλώντας γενικά, η γραμμή του ενός μεν κείται στα μάκρη της Ρωσσίας του 1920(έως ~1970), ενώ του άλλου στην ιδεολογία των σπλάχνων του κόσμου που θα γεννούσε τον «άλλο κόσμο (σταλινομαρξιστικό)» αυτόν: σε ένα ορισμένο …αστικό «διαφωτισμό», όπως ήδη είπαμε δε Γαλλικόν. Θα μου πήτε, και «πώς θα προσαρμόση την κριτική στον γαλλικό ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία«; Μα …δεν θα την προσαρμόση! Αρκούν ορισμένες εντυπωσιακές «ατάκες» και η προσφυγή στον scientisme και τους ιεροφάντες της επιστήμης των οραματισμών του (θρησκευτικού αθεϊσμού του) Αυγούστου Κοντ! Ταύτα πάντοτε στο πεδίο το από τα πάνω ιδεολογικοφιλοσοφικό που συνοψίζεται σε ό,τι ο Ντοστογιέφσκι αποκαλούσε στο «Υπόγειό» του το «πνεύμα του Ευκλείδη».

Η λανθάνουσα culte de Raison(λατρεία της Λογικής) εν δράσει το 1793-94

Η λανθάνουσα culte de la Raison(λατρεία της "Λογικής") εν δράσει το 1793-94 εν Γαλλία

Διότι στο πεδίο το κοινωνικοοικονομικό και δημοκρατικό, όντως τα κόμματα αυτά έχουν να μας παράσχουν πολλά σωστά, δίκαια, ίσα και όσια. Αρκούν, όμως, αυτά…; Και να σκεφτή κάποιος, ότι δεν βάλαμε στην εξίσωση και τα της εξωτερικής πολιτικής

Πάντως, φτάνοντας στον ΛαΟΣ, επισημαίνουμε το εξής: ο Ίδιος τότε ο Κύριος καταδίκασε το συντηρητικό κατεστημένο, όπως εξεπροσωπείτο από τους Φαρισαίους, για τους οποίους είπε τα περίφημα «ουαί». Εκτός από αυτούς, υπήρχαν οι φιλελεύθεροι Σαδδουκαίοι, οι ζηλωτές και ακραιφνώς επαναστατικών πρακτικών Εσσαίοι, και πολλοί άλλοι. Όλα αυτά σημαίνουν μεταξύ άλλων, ότι η έντιμη άρνηση είναι καλλίτερη από την καπηλευτική ή και υποκριτική ενστέρνιση. Ο ΛαΟΣ, βέβαια, έχει παράδοση στην ακραιφνή «ελληνοχριστιανική» καπηλεία και ρητορική. «Φωνάζει» «εκ του μακρόθεν» η παλαιομοδίτικη αυτή τακτική. Όσο για την θεολογική κατάρτιση, μας φέρνει στον νου τον παλαιόν εκείνο (ιεροδιάκονο και) Νεοέλληνα Διαφωτιστή Ιώσηπο Μοϊσιόδακα: ήτοι  ουδεμία (εργώδης) επιμέλεια υπάρχει, παρά μόνο της «θύραθεν» και αυτή επιλεκτική, ώστε να εξυπηρετήται παρά το αδογμάτιστο ελληνικό πνεύμα το τάδε «αστοπατριωτικό», που έλεγε και ο μέγιστος χριστιανοσοσιαλιστής θεωρητικός και ρέκτης Ν.Ψαρουδάκης, ιδεολόγημα.

Το 1945.

Το 1945.

Το νέο που κομίζει ο Λα.Ο.Σ. είναι το στοιχείο της κάπως και αριστερόστροφα(πρβλ. το συνθηματικό του παληού εθνικοανεξαρτησιακού ΠΑΣΟΚ «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες») ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. (Πριν, βέβαια, υπήρχε η ομολογημένη προσκόλληση στις βουλές των καλών Καλβινιστών των Η.Π.Α..) Και μία -κατά… το μέτρο του ακροατή- υπέρβαση των παλαιών ιδεολογικών «στεγανών» και στερεοτύπων και συγκεκριμένα της διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Χωρίς καμμία αμφιβολία, βέβαια, αυτό το στοιχείο, που -ας όψονται οι προστάτες και τα ιδεολογικά… «λουμπάγκο»- έχει οψίμως προδοθή από τον τετρακομματισμό αυτόν, εκπροσωπείται βέλτιστα από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο, παλαιο-σοσιαλδημοκρατικό(Δημ.Αν.) ή σοσιαλιστικό(ΑΣΚΕ) ή χριστιανοσοσιαλιστικό(Χ.Δ.)

Συμπεράσματα

Καταλείψει με ο χρόνος διηγούμενον, όμως. Να που φτάσαμε στο πέρας του μικρού περίπλου. Τι προκύπτει, θα ρωτήσετε… Μα …δεν προκύπτει. Ακριβώς. Και αυτός ήταν ο σκοπός μας. Η κατά δύναμιν διαφώτιση(καταγραφή γνώμης, αν προκρίνετε) και όχι η αγωγή. Η αγωγή πρέπει να έλθη μέσα είτε από περαιτέρω έρευνα και σκέψη, είτε -όπερ και το «θεϊκόν»– από προσευχή είτε… αμφότερα.

Το θεμελιώδες είναι ένα εδώ, στην επιλογή μας την επικείμενη: να αναβούμε στην κλίμακα των αρετών. Να κρίνουμε με βάση το μεγάλο, το αιώνιο, το απόλυτο, και όχι το εφήμερο. Να κάνουμε(διότι περί τούτου πρόκειται), αν προτιμάτε «μεγάλη πολιτική», και όχι «μικροπολιτική»...

Υ.Γ Ο στίχος του τίτλου προέρχεται από παλαιό, και βαρυσήμαντο όντως, άσμα του συγκροτήματος «Ενδελέχεια».