Posts Tagged ‘κεντροδεξιά’

Σχετικά με την νέα «συντηρητική επανάσταση»

20 Δεκεμβρίου, 2014

conservative revolution2Πάνε κάποια χρόνια που ετοίμαζα για κάποιο έντυπο ένα μικρό κείμενο που είχε σκοπό να αναφερθεί στην «νέα συντηρητική επανάσταση» και τα «υφάδια» της, δηλαδή τα στοιχεία της.
Θεώρησα καλό να πάρω ένα τμήμα αυτού του κειμένου και, κατόπιν προσαρμογής και διορθώσεων, να σας το δημοσιεύσω εδώ αυτές τις μέρες. Γιατί μου συνέβη αυτό;
Επειδή (προφανώς) επίκεινται εκλογές και θα ακούμε πλέον συνεχώς και με μεγαλύτερη ακόμη ένταση τα φερέφωνα της ανοησίας να μιλάνε για «ακραίες δυνάμεις» (προερχόμενες από κυρίως «Αριστερά» και «Λαϊκή Δεξιά»), επιφυλάσσοντας για τους ευνοουμένους τους το βραβείο και τον στέφανον της σύνεσης, της σωφροσύνης και του μέτρου, αυτό δηλαδή που παλαιότερα θα λεγόταν Κέντρο ή, πιο μετά, «μεσαίος χώρος». Επειδή όλα αυτά πάρα πολύ απέχουν από το να είναι πραγματικά, νομίζω πως οι παρακάτω παρατηρήσεις μπορούν να ωθήσουν σε αυτήν την συνειδητοποίηση. (Ξέρω φυσικά ότι ενδιαφέρεστε κι εσείς που διάβαζετε το μπλογκ για τέτοια κείμενα.)

(more…)

Σκελετοί στην ντουλάπα

27 Φεβρουαρίου, 2014

elia1Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, έχει μαθευτεί δια μέσου των διαδικτυακών ΜΜΕ η ρήξη μεταξύ της κίνησης των 58 και του ΠΑΣΟΚ σε ό,τι αφορά τις επικείμενες ευρωεκλογές. Αποσύρεται από τον σχηματισμό, μαθαίνουμε, της «Ελιάς». Από ό,τι φαίνεται λοιπόν, απέτυχε η περιπόθητη, κατά μία αξιοπρόσεκτη γνώμη, για την εκλογική σωτηρία του ΠΑΣΟΚ συνεργασία με την «κίνηση των 58».

Ο σοβαρός αναγνώστης και ακροατής όλων αυτών των ειδήσεων και πραγμάτων σίγουρα διερωτάται τα εξής: Τι ακριβώς εκπροσωπεί ιδεολογικοπολιτικά η «κίνηση των 58»; Ποια η λαϊκή της υποστήριξη;  Για ποιον λόγο τυγχάνει τέτοιας απίθανης υπερπροβολής εκ μέρους συγκεκριμένων διαπλεκόμενων μιντιακών συγκροτημάτων;  Ποια η σχέση της ιδεολογίας της με την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία  όλων των περασμένων ετών και ειδικότερα των μνημονίων;

Πρώτα-πρώτα, οφείλουμε μια εκτίμηση που θα διαυγάσει και ξεκαθαρίσει τον χρονισμό της πρωτοβουλίας αυτής: η κίνηση αυτή επιχειρεί να επωφεληθεί από την ευκαιρία που παρουσιάζεται από το γεγονός του πλήρους ξεφουσκώματος του μνημονιακού ΠΑΣΟΚ. Επιχειρεί να φανεί ως μια νέα «Κεντροαριστερά» δηλαδή η οποία φιλοδοξεί να λάβει την θέση του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, σκέπτονται, ένα κόμμα της Αριστεράς. Ως τώρα δε, τα δύο μεγάλα κόμματα ανήκαν στην λεγόμενη Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά. Η ευκαιρία πασίδηλη.

(more…)

Ελάχιστες κριτικές επισημάνσεις επί των μετεκλογικών «θρήνων και κοπετών»

9 Δεκεμβρίου, 2009

Μόλις σημερινή …σοδιά. Θα θίξω ζητήματα ευρύτερα, που προκύπτουν και που οι συντασσόμενοι υπό την …αριστερόεσσα (σημαία) «κατακρεουργούν» μονίμως, λόγω ιδεολογικής αφασίας, και ανοησίας, κατά το «ο μωρός μωρά λαλήσει». Ιδιαίτερα στο παραπάνω κείμενο, μετά βίας συγκρατεί κανείς τον θυμό του για τις απίθανες, πράγματι, χονδροείδειες. Παραταύτα, ας προβούμε με μακροθυμία:

1)Μεταπολιτευτικώς, πλήθος από τις αλλαγές που επήλθαν ήσαν λαϊκή βούληση επί μακρόν και, μάλιστα, μετά πόθου. Αυτό είναι, μαλλον, «αυταπόδεικτο». Εξ ου και προωθήθηκαν από… «συντηρητικούς». Οι βιομήχανοι είχαν κατηγορήση τότε τον Καραμανλή, όπως αναφέρει και ο ιστορικός Απ. Βακαλόπουλος, για σοσιαλμανία -λόγω, βέβαια, της μόνιμής τους εκμεταλλευτικής απληστίας. Το ίδιο, για να θυμίσω και το …μακράν αγαπημένο θέμα των φωταδιστών/υπαρκτών εκσυγχρονιστών μας, συνέβη και με την Γαλλική Επανάσταση. Ουδείς ή ελάχιστοι που άσκησαν κριτική στο μετεπαναστατικό καθεστώς κήρυτταν επιστροφή στο ancien regime. Ο Σλάιερμαχερ θεωρούσε τον παπισμό(που ανετράπη από τους επαναστάτες) την πραγματωμένη καταστροφή του Κατολικισμού. Ο Ζοζέφ ντε Μαιστρ , μέρος της πνευματικής αντίδρασης(Μπερντιάεφ, «Για την κοινωνική ανισότητα», εκδ. Πουρναρά) στα «Φώτα»(οι πολέμιοι του Διαφωτισμού Αριστεροί Χορκχάιμερ/Αντόρνο θα τον κατατάξουν στο αντιδραστικό εκείνο τμήμα των αντιδιαφωτιστών και ρητώς, αν δεν απατώμαι) έβλεπε στην επανάσταση και ειδικότερα στην Γαλλική Επανάσταση ένα βαθύτατο θεολογικό νόημα, μία αναγκαιότητα. Ο «χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος του πρώιμου Γερμανικού Ρομαντισμού» Novalis(1792-1801) είχε μία αντίληψη, ας πούμε, προοδευτική για την Ιστορία που ανταποκρινόταν και στην γερμανική πρόσληψη του Αστικοκαπιταλιστικού Γαλλικού Διαφωτισμού και έβλεπε, παρά την νοσταλγία της πνευματικής παιδικής αθωότητας και εμπιστοσύνης του Μεσαίωνα, μία πνευματική/θρησκευτική αναγέννηση που θα κατέληγε μελλοντικώς σε ένα νέο (Χριστιανικό) κόσμο ειρήνης και αληθινής ελευθερίας. Είναι, γενικότερα, νόμος, λοιπόν, ότι δεν αμφισβητείται η αλλαγή από μία κατάσταση που υπήρξε τόσο ποθητή(η αλλαγή) παρά από άφρονες.

2)Διαβάζουμε για …«εθνικιστική στροφή». Για εθνικισμό, και μάλιστα «ξέφρενο» κατηγορείτο ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξωτερική πολιτική, επειδή δεν έκανε όλα τα χατίρια στην Τουρκία, σύμφωνα και με τα αποχαρακτηρισθένα αρχεία των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών που παρουσίασε προ μηνών η εφ. «Έθνος». Ο ίδιος μιλούσε για την εθνική απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ως το πρώτιστό μας μέλημα.  Ως εθνικιστές κατηγορούνται ή, μάλλον, ορίζονται, και ο Φιντέλ Κάστρο και λοιποί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής. Οι κατηγορίες αποσύρονται σε συνάρτηση με το πώς φέρονται, π.χ., στις πολυεθνικές που νέμονται τους πόρους των χωρών αυτών. Αν δεν κάνεις ό,τι θέλουν οι ΗΠΑ, όπως έλεγε και ο Νόαμ Τσόμσκι, είσαι «tyrant»,  φασίστας και «εθνικιστής», όπως ο Τσάβεζ κατά αποδεδειγμένες συκοφαντίες ΜΜΕ υπερατλαντικών. Φαίνεται, ότι μόνοι… «κεντρώοι» ήσαν οι αμερικανοκίνητοι, φιλοατλαντιστές  δικτάτορες Banzer, Μπατίστα, Σομόζα. Και εθνικιστές ήσαν όσοι τους ανέτρεψαν που, οι αναίσχυντοι, εκραύγαζαν συνθήματα μίσους και εθνικιστικά όπως «Πατρίδα ή θάνατος«(Τσε) και αποκαλούνταν με ονόματα όπως FSLN, Εθνικό(άκουσον, άκουσον!) Απελευθερωτικό Μέτωπο.


3)Διαβάζουμε για την «προβολή και όχι η αλλαγή των παραδοσιακών και διαχρονικών αξιών της παράταξης» (8/11/2009) που σημαίνει ουσιαστικά την ρατσιστική ιδεολογία του «αίματος» και της «γης», της προαιώνιας «ουσίας» του ελληνικού λαού.(sic;!)

«Ανέγνως(σ.φ.:το ελπίζω), αλλ’ ουκ έγνως• »…

Κατ’αρχάς, στην ίδια ομιλία αναφέρεται ποιες είναι αυτές οι αξίες:

» Τις μεγάλες και διαχρονικές αξίες, τις πανανθρώπινες αρχές που υπερασπιζόμαστε: Την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, την Αξιοκρατία, Την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Ισονομία, τη Δημοκρατία και την Πατρίδα.»

Δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στο όμαιμον. Το εθνικό όμαιμον είναι ρητώς ηροδότεια, και -τουλάχιστον εμμέσως- θουκυδίδεια έννοια.

4)Όσο για τον «εθνικισμό», ο εθνικισμός είναι κατ’αρχάς μη-ελληνικό, μη-παραδοσιακό χαρακτηριστικό που εισήλθε με τον αστικό Γαλλικό Διαφωτισμό -που ιδιαιτέρως υποστηρίζουν οι περισσότεροι της συνωμοταξίας των φωταδιστών αντεθνιστών-κοσμοπολιτών αστικού τύπου. Το ίδιο ισχύει και για τον ιμπεριαλισμό και δεν νομίζω, λ.χ., ότι χρειάζεται να θυμίσω τον ξέφρενο ιμπεριαλισμό του «επαναστατικού γαλλικού στρατού» τα πρώτα χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση. Αλλά ο εθνισμός και η υπεράσπισή του είναι κάτι τελείως άλλο. Ο εθνισμός είναι η παράδοση του τόπου. Παραδείγματος χάριν, όπως μας θύμισε και ο Σ. Καργάκος προσφάτως στην εφ. «Χριστιανική», ο ιδρυτής του ΚΚΙ Αντόνιο Γκράμσι στα «Τετράδια της φυλακής» έγραφε, ότι ο ρωμαιοκατολικισμός είναι το πλέον αξιοσέβαστο στοιχείο της ιταλικής ταυτότητας. Ο δε (Ρώσσος)αναρχικός Μπακούνιν ήταν φανατικός, ας πούμε, «οριενταλιστής», είχε ακόμη και μία «λαϊκή θρησκευτικότητα», και θεωρούσε, ότι το φως εξ Ανατολών έπρεπε να φωτίση τα καπιταλιστικά-(-τεχνοκρατικά) σκοτάδια της Δύσης, ενώ αποκαλούσε τον βαθύτατα Ορθόδοξο ρωσσικό απλό Λαό λαό της επανάστασης. Ο ίδιος ο λενινισμός, όπως υποδειγματικά το έχει φωτίση ΚΑΙ ο Κωστής Μοσκώφ αυτό το θέμα, είναι μία θεωρία που προσβλέπει στις -ενδεχομένως, όπως εν προκειμένω, «προοδευτικές»- εθνικές ιδιαιτερότητες, ώστε να χειραφετηθή ο λαός ταχύτερα. Η παραδοσιακή -και επαναστατική εν τω άμα- Ορθοδοξία είχε αντικατασταθή από τον ευρωπαϊκό πιετισμό από την άρχουσα τάξη ακριβώς για αυτόν τον λόγο. Ο δε «οικουμενιστής»- αναρχίζων- χριστιανοσοσιαλιστής, Ορθόδοξος Ρώσσος φιλόσοφος Ν. Μπερντιάεφ μιλούσε(«Βασίλειο του Πνεύματος και βασίλειο του Καίσαρα») για την σπουδαιότητα της εθνικής ταυτότητας και πώς η απουσία της θα επέφερε μία τεράστια νοσταλγία που θα επιχειρούσε να βρη υποκατάστατα αυτής.

***

Αυτοί που θέλουν να διαλύσουν, λοιπόν, βασικά, την παράδοση, ο,τιδήποτε το παραδεδομένο, είναι, λέγονται, φουτουριστές. Αλλά, δυστυχώς, οι φουτουριστές συνδέθηκαν διαχρονικά στενότατα με τον(ιστορικό) φασισμό