Posts Tagged ‘κατάκριση’

Για τον Βαγγέλη και τον «σχολικό εκφοβισμό»

12 Μαρτίου, 2015

GiakoumakisΕδώ και περίπου ένα μήνα(06/02) έχει γίνει γνωστή η υπόθεση του εξαφανισμένου παιδιού από την Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων Βαγγέλη Γιακουμάκη, κρητικής καταγωγής. Ο Βαγγέλης είχε υπάρξει ένα παιδί κατάλληλο για να κάνουν τα σαδιστικά και μισανθρωπικά τους αστεία ομάδα συμφοιτητών του οι οποίοι του έκαναν την ζωή κόλαση καθημερινά. Αντιδρούσε σε αυτά με ένα τρόπο ο οποίος τους προκαλούσε τον γέλωτα και τους εξερέθιζε να τα συνεχίζουν.
Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά τα περιστατικά είναι εξαιρετικά οικεία σε πολλούς από εμάς των νεότερων γενεών, εφόσον έχουμε δει το μακάβριο έργο αυτό να παίζεται επανειλημμένως με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, σε χαμηλή ή πιο αυξημένη ένταση.
(more…)

Αμνηστία και θανατική καταδίκη

4 Δεκεμβρίου, 2014
109_AgiaPoulheria

Αγ. Πουλχερία

Δύσκολοι καιροί αυτοί που περνάμε, αλλά ακόμη δυσκολότεροι είναι για ορισμένα πρόσωπα. Ενώ σε 2 ημέρες συμπληρώνονται 6 χρόνια από τον μετ’ εποστρακισμού φόνο του 15-16ετούς Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ένας από τους φίλους του βιαιοθανάτου Αλέξανδρου, ο Νίκος Ρωμανός, ένα παλικάρι εικοσιενός ετών, με αγάπη στην αναρχική ιδέα ο ίδιος, κινδυνεύει να αποδημήσει προώρως μέσα στις φυλακές Γ’ Τύπου όπου τοποθετήθηκε μετά από την μόνη αποδεδειγμένη ενοχή του για συμμετοχή του στην ληστεία τράπεζας του Βελβεντού Κοζάνης. Το παιδί αυτό αναμφίβολα κρίνει πολύ αυστηρά διάφορες μορφές κακού που ενδημούν στον κόσμο μας, καθώς και τους εκτελεστές αυτού. Τα λόγια που γράφει φαίνονται να προέρχονται από έναν νεότατο άνθρωπο γνήσιο και ιδεολόγο, που η αγνότητα των προθέσεων του ιδίου μαζί με τις σκληρές εμπειρίες του συμβάλλουν στο να τον κάνουν πολύ σκληρό με όλους τους συμβιβασμένους και πολυποίκιλα προσκυνημένους και ημιπροσκυνημένους, με όλες τις Ισμήνες θα λέγαμε αυτού του κόσμου. Ο Μέγας Βασίλειος άλλωστε θαύμαζε ως προς τον θαρρετό λόγο(παρρησία) τον Διογένη τον Κυνικό, όπως λέει στο γνωστό του έργο «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», έναν πρώιμο «αντιεξουσιαστή», θα λέγαμε, της εποχής.
(more…)

H «μη-κριτική» και η δίψα για δικαιοσύνη

15 Οκτωβρίου, 2010

Διαβάζουμε πολλάκις απόψεις οι οποίες υποστηρίζουν μία στάση της Εκκλησίας(και της Ποιμαίνουσας Εκκλησίας, τηρουμένων των αναλογιών, δηλ. «λαού και κλήρου») η οποία είναι μία στάση μη-κριτικής, κατά τον καθ. Κρίστοφερ Λας. Δηλαδή, πρέπει να αποδεχόμαστε κάθε τι, οσοδήποτε κακό και αν είναι αυτό, χωρίς να μιλούμε ή χωρίς να ελέγχουμε ή σχολιάζουμε.
Εδώ, βεβαίως, δεν μιλούμε για τον περίφημο καλό λογισμό(το «εν αφελότητι καρδίας» των Πράξεων, βλ. κεφ. 2), που τόσο και αυτός μας λείπει(θυμηθείτε τα περί «εργοστασίου καλών λογισμών» που πρέπει να είμαστε,  του γέροντα Παΐσιου του Αθωνίτη), για την αποφυγή της κατάκρισης, που πράγματι είναι η πιο εύκολη αμαρτία(στην οποία έπεφταν και πολύ μεγάλοι ασκητές του καιρού και του τόπου μας) ή δεν μιλούμε για την αποφυγή νομικών-πολιτικών κυρώσεων, δηλαδή για την με κοσμικά μέσα κατάκριση(=καταδίκη). Ουσιαστικά, εννοούμε την αθέτηση και αντιστροφή αυτού που ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος έλεγε ότι βγαίνει ως εργαλείο για λάξευμα από τον λόγο του Κυρίου: «επαναστατήστε πρώτα ενάντια στον εαυτό σας και μετά ενάντια στον κόσμο». Έτσι συνόψιζε άλλωστε την ασκητική του Άγιου Σάββα του Νεμάνια/Σερβίας ο μεγάλος των ημερών μας Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «εξέγερση ενάντια στο κακό μέσα του και στον κόσμο»(βλ. π. Γιέβτιτς, 2001, σ. 69), από την εποχή που ασκήτευε ως απλός μοναχός ονόματι Ράστκα. Αλλά από πού κατάγεται αυτή η τάση στις ημέρες μας και πώς καταλήξαμε σε αυτές τις θέσεις που είναι τόσο διαδεδομένες σήμερα και λογίζονται περίπου ως αυτονόητες;
(more…)