Posts Tagged ‘Κέυνς’

Κυβέρνηση- μαριονέτα

25 Νοεμβρίου, 2011

  Κυβέρνηση- μαριονέτα(puppet government)· έτσι αποκάλεσε την νέα κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργό τον πρ. αντιπρόεδρο της ΕΚΤ Λ. Παπαδήμο ο Nigel Farage, γνωστός ευρωβουλευτής και αντιπρόεδρος της ομάδας «Ευρώπη της Δημοκρατίας και Ελευθερίας». Αυτά τα είπε όλα κατάμουτρα στους Μπαρόζο, Χ. β. Ρομπέι και άλλους ευρωκράτες, κλείνοντας ως εξής: «τι απολύτως αηδιαστικό θεαμα ήταν αυτό», παρομοιάζοντάς τους με μια αγέλη από ύαινες που έριξαν ακόμη και τον Μπερλουσκόνι. Τουναντίον, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγαινε να συναντήσει τον Σαρκοζί και την Μέρκελ, του υπέδειξαν την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που ο ίδιος ανακοίνωσε και, ακόμη, ανέτρεψαν τελείως την θεματολογία του, υποδεχόμενοι τον ευρωπαϊκό εταίρο από την πίσω πόρτα δια ενός υπηρετη, όπως τουλάχιστον διέρρευσε. Ο πρωθυπουργός μας, βέβαια, έδειξε μια μειλίχια στάση απέναντι σε αυτό· μην στενοχωρήσουμε τώρα τους ανθρώπους, μην μας κατηγορήσουν και για «ρήγμα εμπιστοσύνης», όπως είπε ο σπουδαίος εκείνος κ. Όλι Ρεν. Τελικώς και το δημοψήφισμα, βέβαια, ακυρώθηκε, και ο κ. Παπανδρέου, «προώρως απέθανεν εις την ξένην» ως πρωθυπουργός της Χώρας.

(more…)

Oικονομικίστικου τύπου σχολίου συνέχεια

31 Μαρτίου, 2009

Κάτι που δεν εξηγήσαμε στο προηγούμενο, και ταχέως συνταχθέν άρθρο: Καθ’όλη την διάρκεια της μεταπολεμικής σχετικής διαταξικής συναίνεσης(1945-197*) , που έφτασε μέχρι την συνδιαχείρισι των επιχειρήσεων υπό των εργαζομένων στην Γερμανία και την ντεγκωλιστική συμμετοχή των εργαζομένων στα κέρδη στην Γαλλία, είχαμε μία πολιτική που βασίστηκε, ιδιαίτερα την δεκαετία του 1960, σε ορισμένα εργαλεία θεωρητικά. Χαρακτηριστικά είναι:

α)οι εξισώσεις του προτύπου IS-LM

β)η «καμπύλη Phillips», που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω

Δεν πρέπει να μας εκπλήσση και «μπερδεύει» η ονοματολογία αυτή. Αρκεί να πούμε, ότι ο οικονομολόγος A.W. Phillips είχε κάνη το 1958 μία ανάλυση παλινδρόμησης των δεδομένων της αύξησης των τιμών, δηλ. πληθωρισμού, και ανεργίας, κατά τα έτη 1861-1957 στην Μ.Βρεττανία. Έτσι, έδειξε μία γραμμική σχέση μεταξύ των δύο.

Alban W. Phillips: αθέλητα αυτουργός της αντικεϋνσιανής δυσφήμησης των νεοφιλελευθέρων

Alban W. Phillips: αθέλητα αυτουργός της αντικεϋνσιανής δυσφήμησης των νεοφιλελευθέρων

Τι συνέβη το 1973

Τότε, λοιπόν, είχαμε το φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού. Αυτό ήταν ένα σταθερό, κατόπιν, φαινόμενο και έλκος των νεοφιλελεύθερων οικονομικών. Δεν ήταν, λοιπόν, αποκλειστικότητα που αναφερόταν υποθετικά σε κάποια «κεϋνσιανή» πολιτική.

Όμως, αυτό που συνέβη ήταν, ότι η καμπύλη Phillips, που ανήκε σε ένα από τους πολυάριθμους «προφήτες» του John Maynard Keynes, στους οποίους λόγω και του πρωτοφανούς δυσνόητου της όντως επαναστατικής «Γενικής Θεωρίας» του του 1936 βασίστηκε ιδιαίτερα ο ίδιος, έγινε παρωχημένη, ήταν, ας πούμε, ένας… «παράταιρος ήχος τυμπάνου»  πια…!

Έτσι, κάποιοι άδραξαν την ευκαιρία να πουν, ότι ο «κεϋνσιανισμός» πέθανε…! Διότι ο συνδυασμός ανεργίας και πληθωρισμού(=στασιμοπληθωρισμός) την ίδια χρονική στιγμή δεν είχε προβλεφθή τότε από τον Phillips, στην θεωρία του οποίου βασίστηκαν πάρα πολλές οικονομικές πολιτικές βιομηχανικών κρατών της δεκαετίας του ’60, και συγκεκριμένα των Η.Π.Α..

Ο J.M.Keynes: αθώος για το θεωρητικό ανερμήνευτο της οικονομικής κρίσης του 73

Ο J.M.Keynes: "αθώος" για το θεωρητικό ανερμήνευτο της οικονομικής κρίσης του '73

Τι έλεγε ο Keynes

Ο μεγάλος οικονομολόγος, λοιπόν, στο «opus magnum» του του 1936 δεν είχε κάνη παρά νύξεις για αυτό το θέμα… Νύξεις που δεν ήσαν ούτε καν στην ίδια κατεύθυνσι με αυτή του Phillips… Δυστυχώς, όμως, οι κατ’όνομα κεϋνσιανοί ξέφυγαν σε πολλά, και, ακόμη, στο όνομα των επιθυμητών υψηλών δημοσίων δαπανών συνετέλεσαν στην διατήρηση του διαβόητου στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, κάτι εξόχως «συντηρητικό», ρεπουμπλικάνικο. Ο Καρλ Μαρξ, όπως θυμίζει κάπου(βλ. κάτωθι) ο R. Heilbroner, εν ζωή ων, το είχε πη κάποτε δυναμικά: «δεν είμαι μαρξιστής!»

Κλασσικό βιβλίο του Heilbroner, κεφάλαιο: το αμείλικτο σύστημα του Καρλ Μαρξ

"Κλασσικό" βιβλίο του Heilbroner, κεφάλαιο: "το αμείλικτο σύστημα του Καρλ Μαρξ"

Νομίζω, λοιπόν, ότι μπορούμε με ασφάλεια να εικάσουμε, ότι (και) ο Κέυνς δεν ήταν κεϋνσιανιστής…

Πρώτη ανάρτηση: οικονομικίστικου τύπου σχόλιο…

28 Μαρτίου, 2009
Είμαστε όλοι Κεϋνσιανοί τώρα(1971)

"Είμαστε όλοι Κεϋνσιανοί τώρα"(1971)

Τούτο ειπώθηκε από τον άνωθε πρόεδρο των ΗΠΑ τότε. Το 1971. Ο Galbraith μίλησε τότε για επιστροφή ενός ορισμένου «σοσιαλισμού».  Στα θετικά του σαφώς συγκαταλέγεται,  ότι θεωρήθηκε από τον Μίλτον Φρίντμαν ο πλέον κρατιστής πρόεδρος των τελευταίων δεκαετιών, με το μέγα πλήγμα, ότι ήταν «Ρεπουμπλικάνος»(πρβλ. «Συντηρητικός», «Δεξιός», «Φιλελεύθερος»,  «Καπιταλιστής»).

Στα αρνητικά της εποχής που κυβέρνησε, όμως, καταλέγεται η πετρελαϊκή κρίση, και ιδίως αυτή του 1973, και το χρηματιστηριακό «κραχ» που επακολούθησε.

Μεγάλοι οικονομολόγοι διαφωνούν σχετικά με τις αιτίες αυτής της κρίσης. Ο John Kenneth Galbraith τονίζει στο βιβλίο του «Ένα ταξίδι στον χρόνο της οικονομίας» την τεράστια βαρύτητα αυτού που ονομάζουμε «σπείρα μισθών-τιμών»,  που λόγω ανόητου υπερφιλελευθερισμού, και συγκεκριμένα απουσίας ελέγχων τιμών δεν συγκρατήθηκε, και έτσι εκτόξευσε τον πληθωρισμό κοκ. Ο Τζωρτζ Σόρος, στο βιβλίο του για την κρίση του 2008 που εξεδόθη προσφάτως, μίλησε για μη-συστημική κρίση, δηλαδή για κρίση που δεν παρήχθη από το σύστημα.

Ο αειθαλής Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ ανιστορεί

Ο αειθαλής Τζ. Κ. Γκάλμπρεϊθ ανιστορεί

Άλλοι περιάδραξαν την ευκαιρία, όμως, να μιλήσουν για συντριβή του κεϋνσιανού προτύπου της οικονομίας. Ο Galbraith, σε πολλά κεϋνσιανός ο ίδιος (ως «μετακεϋνσιανός», ας πούμε), είχε πη,  ότι ο κεϋνσιανισμός ήταν καλός για μία περίοδο, αλλά όχι για πάντα, το 1976. Ο Κρούγκμαν θεωρεί δε, ότι ποτέ δεν εφαρμόστηκε κεϋνσιανισμός…!

Η σημερινή οικονομική κρίση

Η σημερινή οικονομική κρίση, όμως, δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Κατ’αρχάς, κρίση υπήρχε πάντοτε τα τελευταία 20-30 έτη. Αλλά ποτέ, βεβαίως, δεν θα ειδωθή να χαρακτηρίζεται από τα μεγάλα Μ.Μ.Ε. κρίση μία κρίση του αδιαλλείπτως επιδεινούμενου συντελεστή Gini, π.χ., που καταμετρά την ανισοκατανομή του εισοδήματος. Η κρίση η σημερινή χαρακτηρίστηκε ορθότατα από τον (κατ’εξοχήν άνθρωπο της πλουτοκρατίας, εννοείται)  Τζωρτζ Σόρος κρίση συστημική. Παρήχθη από το σύστημα, με άλλα λόγια.  Δεν συνέβη μετά από μία προαποφασισμένη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όπως το 1973. Συνέβη κατά την λειτουργία του (απορρυθμισμένου) συστήματος, όπως χορήγηση εξαιρετικά ριψοκινδύνων στεγαστικών δανείων. Και είναι σαφές, ότι αποκάλυψε μια κρίση αγοραστικής δύναμης. Αποκάλυψε πόσο εύθραυστη σε κάθε επίπεδο είναι η ανάπτυξη που δεν συνοδεύεται από στοιχειώδη διάχυσι του εισοδήματος σε κάθε κοινωνικό στρώμα.

Και βέβαια, ακόμη, μπορούμε να πούμε, ότι ακύρωσε αναδρομικά την θεωρία του «liberal» καθηγητή του Χάρβαρδ Μπέντζαμιν Φρίντμαν, ο οποίος στο βιβλίο του που εικονίζεται παρακάτω, προσπάθησε με οικονομετρικά εργαλεία, στατιστικά, ας πούμε, να καταδείξη την ομαλότητα, κοινωνική/πολιτική/οικονομική κτλ., που προκαλεί μόνη η συνεχής αύξηση της παραγωγής, του ΑΕΠ.

Οι ηθικές συνέπειες της οικονομικής μεγέθυνσης-B.Friedman
Βέβαιον είναι,  ότι ο Marcuse θα είχε κατατάξη την θεωρία αυτή του αξιόλογου καθηγητή, μαζί, πολλώ δε μάλλον, με τους αμετανόητους «νεοφιλελεύθερους» συνοδοιπόρους, στους ηθικούς αυτουργούς του «Μονοδιάστατου ανθρώπου», και ο Galbraith στους προωθητές της «συμβατικής σοφίας», της  διαβόητης «conventional wisdom» του…

Μερικές φορές τίποτα («κοσμικό») δεν ικανώνει κάποιον άνθρωπο να δη πέρα από ορισμένες προκαταλήψεις……!