Posts Tagged ‘θρησκευτικά στερεότυπα’

Ταφή και καύση

Μαρτίου 29, 2017

Παρατηρείται ότι το τελευταίο διάστημα ανακινήθηκε πάλι το ζήτημα της αποτέφρωσης των νεκρών. Φαίνεται ότι ορισμένοι πολίτες εκδηλώνουν την επιθυμία της συγκεκριμένης μεταθανάτιας διαχείρισης του σώματός τους, ενώ οι αντίστοιχες υποδομές οι οποίες πρέπει να δημιουργηθούν σε επίπεδο Δήμων, παρά το ότι υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο από την εποχή της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή ακόμη, είναι γενικά ανύπαρκτες ή βρίσκονται σε εμβρυώδες επίπεδο, λόγω βέβαια και του υψηλού τους κόστους.
Για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, θα έπρεπε να είναι απολύτως αυτονόητο (για λόγους ελευθερίας του προσώπου, ελευθερίας της συνείδησης, που είναι απαράβατες χριστιανικές αρχές) ότι πρέπει να επιτρέπεται η αποτέφρωση των νεκρών, με μέριμνα ασφαλώς της Πολιτείας και της Δημοτικής Αρχής και να μην προβάλλονται εμπόδια. Η χριστιανική αρετή σε προσωπικό επίπεδο προϋποθέτει, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος, αλλά και σύνολη η Ορθόδοξη Θεολογία, την ελεύθερη προαίρεση και επιλογή. Επιλογή «ορθή» χωρίς ελευθερία δεν είναι αρετή, αλλά φόβος, που δεν έχει σε θέση σε προσωπικού χαρακτήρα ζητήματα. Ταυτόχρονα στην Ανατολική Ορθόδοξη Θεολογία δεν ισχύει καθόλου το«βίασον εισελθείν εις την πίστιν» του ι. Αυγουστίνου, αλλά το αντίθετό του.

(more…)

Advertisements

Παράδοση και πρόσληψη

Μαρτίου 15, 2017

Ορισμένα χρόνια πριν, διαβάζοντας ένα ενδιαφέρον βιβλίο του Χριστιανού καθ. Φιλοσοφίας Κ. Καβαρνού με τίτλο «Συναντήσεις με τον Κόντογλου», είχα μάθει για την ιδιαίτερη, ή μάλλον εξαιρετική εκτίμηση, που ο ίδιος είχε προς τον μεγάλο Αμερικανό συγγραφέα Έντγκαρ Άλλαν Πόε (+ 1849). Ο Κόντογλου θαύμαζε πολύ το έργο του Πόε ως εμφορούμενο από ένα «βαθύ, μεταφυσικό, θρησκευτικό» πνεύμα και μάλιστα είχε μεταφράσει μέρος των διηγημάτων του από τα γαλλικά!

Το έργο του Πόε, ο οποίος ήταν κι ο ίδιος πιστός Χριστιανός, διακρίνεται από την έντονη παρουσία του μυστηρίου, της υποβλητικότητας, του υπερφυσικού τρόμου και φρίκης, ανήκοντας σε μια παράδοση που θα μπορούσαμε να την πούμε «σκοτεινή ρομαντική».
Πρωτύτερα, ένας άλλος μεγάλος της παράδοσής μας, ο Αλ. Παπαδιαμάντης, μέσα στις μεταφράσεις που επέλεγε να υλοποιήσει, ήταν αυτή του περίφημου έργου της λεγόμενης «βαμπιρικής παράδοσης» του Μπραμ Στόουκερ «Ο Πύργος του Δράκουλα». Άλλωστε, όπως καταδεικνύει και ο Λ. Καμπερίδης στο βιβλίο του «Με εντάφια κτερίσματα…», υπάρχει σειρά στοιχείων και στο δικό του έργο(ποιήματα και πεζά), που θα μπορούσαν, πάντα με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο, να ενταχθούν σε μια παρόμοια παράδοση.

(more…)