Posts Tagged ‘Ζακ Ελλύλ’

Κίνημα κατά των πλειστηριασμών

15 Μαρτίου, 2018

Ο Νίκος Ψαρουδάκης έγραφε μεταξύ πολλών άλλων στο βιβλίο του «Η επανάστασις της αγάπης» ότι η Χριστιανική Πολιτεία θα «έδινε τα κλειδιά στο χέρι» του σπιτιού κάθε νέου ζευγαριού που θα παντρευόταν, ώστε να επιλυθεί το υπαρκτό, τότε και μέχρι σήμερα, στεγαστικό πρόβλημα.

Στις μέρες μας, στα πλαίσια των μνημονίων και, τελευταία, της υπερψήφισης του Πολυνομοσχεδίου από την κυβερνητική πλειοψηφία των 154, η οποία ανέταξε το σκηνικό, αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση όπου και τα απολύτως αναγκαία τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Η υπόθεση ξεκινάει το 2010, όπου η κ. Κατσέλη, η οποία αντί του υποσχεθέντος υπό του ΓΑΠ Υπουργείου Οικονομικών, αναλαμβάνει το έλασσον της «Οικονομίας», κατορθώνει να περάσει έναν από τους λίγους ευεργετικούς νόμους της ολεθριότερης όλων έως σήμερα κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που εκλέχθηκε τον Οκτώβριο του 2009 με μεγάλη πλειοψηφία, τον ν.3869/2010, βάσει του οποίου προστατεύεται η πρώτη κατοικία «υπερχρεωμένων νοικοκυριών» των οφειλετών σε τράπεζες.

(more…)

Χριστιανική πολιτική(2)

23 Δεκεμβρίου, 2016

Στο προηγούμενο τεύχος της «Χ» αναφερθήκαμε στη χαρακτηριστικότερη ίσως μορφή του Ανατολικού(Ορθόδοξου) Χριστιανισμού, τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, αλλά και στη χαρακτηριστικότερη του δυτικού χριστιανισμού, τον ιερό Αυγουστίνο και πώς έβλεπαν τον Χριστιανό πολιτικό άρχοντα και την άσκηση χριστιανικής πολιτικής.

jacques_ellul_maxpppΕδώ ας σημειωθεί κάτι: είναι αξιομνημόνευτη η παρατήρηση που είχε κάνει ο μεγάλος Χριστιανός καθηγητής πολιτικής επιστήμης Ζακ Ελλύλ για τον Χριστιανό σοσιαλιστή συνδικαλιστή και κατόπιν πολιτικό Πολωνό Λεχ Βαλέσα στα πρώτα χρόνια της άσκησης πολιτικής εκ μέρους του. Είχε πει συγκεκριμένα ότι «δεν υπάρχει χριστιανική πολιτική, αλλά Χριστιανοί στην πολιτική». Ο μεγάλος Ζακ Ελλύλ τα έλεγε αυτά, ακριβώς επειδή θεωρούσε τον μη-βίαιο αγώνα προς την αναρχία τον «αγώνα τον καλό» και κάτι που διδάσκει η Βίβλος, αν και ως ιδεώδες μάλλον παρά ως κάτι υλοποιήσιμο και σε αντίθεση προς την νεωτερική αναρχία που πρέσβευε ότι εφόσον εκλείψει η εξουσία θα πρυτανεύσει αποκλειστικά η αγαθή φύση του ανθρώπου. Απόψεις παρόμοιες ως κάποιο μέτρο διατυπώθηκαν και από μία ετερόδοξη χριστιανική ομάδα που φάνηκε και έδρασε στα πλαίσια της Εκκλησίας της Αφρικής τον 4ο αιώνα, τους Δονατιστές. Οι Δονατιστές συμπύκνωναν την «πολιτική θεωρία» τους στη χαρακτηριστική φράση «Quid est Imperatori cum Ecclesia?», δηλαδή «ποια σχέση έχει ο Αυτοκράτορας με την Εκκλησία;», υπονοώντας ότι η ρωμαϊκή ειδικά εξουσία, έστω και αν αυτή εκπροσωπείται από τον Μ. Κωνσταντίνο, δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την Εκκλησία και ότι είναι αυτόχρημα αντιχριστιανική (βλ. Ν. Μαγγιώρου, «Ο Μ. Κωνσταντίνος και η δονατιστική έριδα», σελ. 111-112).

(more…)

Για την επίσκεψη του Ρίτσαρντ Ντώκινς στην Αθήνα

8 Μαΐου, 2015

dawk-8sΉταν πριν λίγες ημέρες που ο γνωστός συγγραφέας βιβλίων «εκλαϊκευμένης επιστήμης» και εξελικτικός βιολόγος, αγγλικής καταγωγής, Ρίτσαρντ Ντώκινς κλήθηκε να δώσει κάποια ομιλία στην Αθήνα. Μαζί του ήταν και ο Δ. Νανόπουλος, καθηγητής Φυσικής, και άλλα πρόσωπα του χώρου του «σκεπτικισμού», καθώς και της νεοαρχαιολατρίας, γνωστά περισσότερο στο ευρύ κοινό από την τηλεοπτική τους παρουσία σε εκπομπές αντίστοιχης θεματολογίας, όπως η κ. Τζάνη, ο κ. Καλόπουλος και άλλοι. Ορισμένα από τα σημεία που έθιξε στην ομιλία του ο κ. Ντώκινς δόθηκαν από ορισμένες ιστοσελίδες και χρήζουν ενός ευρύτερου σχολιασμού. (more…)

Για την οπισθοδρόμηση στα “ορθολογιστικά φώτα” του 18ου αιώνα(μέρος Γ’)

30 Αυγούστου, 2010

Στα δύο προηγηθέντα μέρη (πατήστε εδώ ή εδώ) , μιλήσαμε, εν συνόψει, για δύο εξαιρετικά σημαντικές πτυχές ενός γεγονότος της σημερινής Ελλάδας. Δηλαδή, το πώς θα έπρεπε να δούμε την οπισθοδρόμηση στα «ορθολογιστικά φώτα του 18ου αι.». Η σημερινή ελλαδική κοινωνία εμβαπτίζεται, σε σημαντικό της μέρος που, λόγω της παρακμής της ζωής του ή λόγω ιδεολογίας,(η μετακένωσις του Κοραή υπήρξε κυρίαρχη ιδεολογία από την αρχή, εξ άλλου) θέλει να χαρακτηρίζεται δυτικό ή ευρωπαϊκό, μπορεί ή δεν μπορεί να το εκφράση έτσι, στα μελανά ύδατα του μηδενός, που, όπως αναφέρει και ο Ζακ Ελλύλ, υπήρξε η ασύνειδη πρόθεση του αστού, από την εποχή του Βολταίρου και της ριζοσπαστικής μορφής της Μασωνίας (στην οποία στασιάζεται αν ο ίδιος ανήκε όπως ο Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος).

Εξορθολογισμός, ο κυρίαρχος.

Αυτό το μηδέν είναι ακριβώς ό,τι απομένει βλέποντας τα συντρίμμια της αστικής ιδεολογίας να ρημάζουν· ο ουμανισμός, η ιδεολογία της ευτυχίας, έχουν ήδη καταντήση από τις επίγονες μορφές της αστικής τάξης, ιδίως από την επιφανειακά «ριζοσπαστική», αλλά βαθιά ενσωματωμένη στην κυρίαρχη ιδεολογία,  πτέρυγά της, περίγελα. Ουδείς διαβασμένος σήμερα μπορεί να θεωρήση, ότι η «Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη» μπόρεσε να επιφέρη κάτι περισσότερο από ένα «ευχολόγιο», και μετά περισσότερη αποικιοκρατία, περισσότερη εκμετάλλευση, πείνα και ένδεια για ένα ολοένα αυξανόμενο τμήμα του κόσμου, και, επ’εσχάτοις, ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς. Ο πολύς κος Φουκώ ήδη αντέτασσε ένα «φιλοσοφικό γέλιο» σε όλα αυτά, όπως έλεγε. Ο Νίτσε, προφήτης και ενσαρκωτής του μηδενισμού της σημερινής εποχής, ήδη είχε κατορθώση να δη την απουσία βάσης για τα ιδεώδη του αστού, για την «επιστημονική» εντιμότητά του κτό., παρά το ότι ο ubermensch(υπεράνθρωπος) που προσέβλεπε ήταν ένα πορτραίτο μολυσμένο από όλα αυτά τα γνωρίσματα της υπαρκτής αστικής τάξης. Όλα αυτά, όμως, δεν πτοούν αυτούς που θέλουν να ξανακάνουμε τα ίδια, να πιστέψουμε στα ίδια αδιέξοδα πράγματα από την αρχή: να πιστέψουμε, στην ορθολογικότητα, στην παραγωγικότητα, στην ανταγωνιστικότητα, στην επιστήμη και στην τεχνοεπιστήμη. Αυτά, λένε, θα μας σώσουν, αυτά θα μας βγάλουν από το αδιέξοδό μας· έτσι, πρέπει να μισήσουμε ό,τι έρχεται σε αντίθεση με αυτά, έστω με ένα διακριτικό τρόπο, να το βάλουμε στην άκρη. Δεν θα πάμε μπροστά με τα «Κύριε, ελέησον». Άλλωστε, το «πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς», έτσι δεν είναι; Να φροντίσουμε να είμαστε εργατικοί, χρήσιμοι, χρησιμοθήρες στο κάτω- κάτω. Όχι σπουδές «θεωρητικές», θεολογικές, φιλοσοφικές, καλλιτεχνικές, ανούσιες, όχι για το ειδέναι, αυτά ξεπεράστηκαν πια· αλλά σπουδές αυστηρά προσανατολισμένες στην παραγωγικότητα, στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου που θα συντελεστεί, άλλωστε, όπως λέει κι ο οικονομολόγος Φρίντμαν, με τα trickle-down economics. Έτσι θα πάμε στον δρόμο της «πρόοδου», στον δρόμο της Ευρώπης και όχι της καθυστέρησης. Προπαγάνδα; Αναμφίβολα. Αλλά βλέπετε πόση πέραση έχει; Και πώς και η επίσημη ελλαδική Αριστερά είναι βαθύτατα ενσωματωμένη σε αυτά από την εποχή του Μαρξ που έλεγε στις «θέσεις για τον Φόυερμπαχ», ότι το σημαντικό είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και όχι να τον καταλάβουμε, όπως αυτοί οι παλιάνθρωποι φιλόσοφοι; Marx dixit*, σου λέει, ca suffit.

(more…)

Η ψυχρή λογικότητα του αστικού κοινωνικοφιλοσοφικού συστήματος, η ταπεινή τρυφερότητα των Αγίων…(3ον και τελευταίον)

12 Ιουλίου, 2010

Για να κάνουμε την σύνδεση με τα παραπάνω, η όλη αφορμή δόθηκε από κείμενο ανανεωτικού-πολυτεχνίτου καθηγητού του ΕΜΠ, που μας μίλησε για το πώς η ελλαδική κοινωνία αδυνάτησε να αφομοιώση τον ορθολογιστικό-ωφελιμιστικό λόγο και έτσι να «εκσυγχρονιστή πολιτιστικά», εμποδίζοντας, έτσι, αυτό την πρόοδό της.

Σε κάποιους, βέβαια, αυτό δεν αποκλείεται να θυμήση τον Κονδύλη του 1991(της «Παρακμής του αστικού πολιτισμού«) που μίλησε -μετά, εν τινί μέτρω, οπωσδήποτε άλλαξε τόνο, αν όχι απόψεις- στην εισαγωγή στην ελληνική έκδοση για «καχεξία του αστικού στοιχείου στην ελληνική κοινωνία και ιδεολογία». Νομίζω, ότι μετά τον καθ’αυτό υπαρκτό εκσυγχρονισμό(1996-2004), χάθηκε και το θάμβος των σχετικών ουτοπιστών. Από την άλλη, ο Κωστής Μοσκώφ, ήδη από την «ιστορία του εργατικού κινήματος», νομίζω, που εκδόθηκε επί Επταετίας, είχε μία, έως ριζικά, άλλη άποψη: γνωρίζοντας, ασύγκριτα περισσότερο από τον Κονδύλη αναμφίλεκτα, την εγχώρια παράδοση (ο Μοσκώφ διάβαζε από Λόσσκυ και Γιανναρά ως Πατέρες και Πασκάλ), θεωρούσε, ότι η Ελλάδα, έπρεπε να χειραφετηθή εθνικά, για να μπορέση να χειραφετηθή κοινωνικά. Και αυτό διότι η Ευρώπη ως συλλογική μητρόπολη της Ελλάδας και π.χ. ο Χριστιανισμός της Ευρώπης, που βάσει κάποιας ρήσης του Πασκάλ αναγνώριζε την σταύρωση του σώματος της Εκκλησίας εως το τέλος της Ιστορίας, δεν μπορούσε να είναι ευεπίφορο βάθρο ιδεολογικό για την χειραφέτηση. Αντίθετα, η Ορθοδοξία με τον μανικό της έρωτα για τον όλο Άλλο, με την θεολογία του προσώπου του ανθρώπου που είναι ερωτικά στραμμένος προς τον Άλλο, με την ερωτική αυθυπέρβαση, έτσι, μπορούσε να φέρει ακριβώς αυτήν την κοινωνική ριζοσπαστικοποίηση που θα συνέτεινε στην Επανάσταση. Τέλος, υπάρχει και το πολύ γνωστό βιβλίο του Β. Φίλια για την νόθα αστικοποίηση. Αυτό σημαίνει, ότι οι Έλληνες αστικοποιήθηκαν, αλλά όχι πλήρως. Έτσι, ως προ τινός τουλάχιστον, δεν βλέπαμε τα φαινόμενα αστικοποίησης που βλέπουμε σήμερα: εξατομίκευση, αποξένωση του ενός από τον άλλο, αποδοχή εγκυρότητας και αυθεντίας των «ψευτογνώσεων των ουμανιστικών επιστήμων»(Ζ. Ελλύλ) όπως της φαρμακρατικής, σήμερα, «ιατρικής ψυχολογίας», αποθέωση της βιοποριστικής εργασίας, της υγείας, του χρήματος κ.α. πολλά. Γίναμε αστοί ιδεολογικά, αλλά όχι και τόσο ή όχι απόλυτα, με άλλα λόγια*.

(more…)

Κοινωνικός Χριστιανισμός, η προμηθεϊκή φωτιά.

6 Ιουλίου, 2010

Ο Λαυρέντιος Γκεμερέυ έγραφε, ότι το Σύστημα κυρίως πολεμάει τον Κοινωνικό Χριστιανισμό ή τον Χριστιανικό Κοινωνισμό/Σοσιαλισμό. Και είχε τόσο δίκηο… Είχε δίκηο δε ιδιαίτερα για την Ελλάδα. Διότι, δείτε, πού είναι οι αναφορές αυτές στους σχετικούς μας θεωρητικούς/στοχαστές; Οι άνθρωποι δεν είναι απλώς ακόλουθοι ιδεών ανεξέταστων κριτικά, αλλά κάνουν γκρίζα και μαύρη προπαγάνδα με τον πιο δογματικό και «κολλημένο», κοινώς, τρόπο. Αυτό συμβαίνει, βέβαια, ιδιαίτερα στους δογματικούς μαρξιστές, ακόμη και στους περισσότερο ενημερωμένους. Δείτε, π.χ. , τα κείμενα του (πολύ καλού, τηρουμένων των αναλογιών) Ευτύχη Μπιτσάκη και του Γ. Ρούση του ΚΚΕ περί Χριστιανισμού. Ο ένας αναπαράγει τις ιδέες του …μαρξιστικού ορθολογισμού(ορθολογισμός, όταν ένα από τα δύο κριτήρια αληθείας του Λένιν είναι η συνείδηση του ημερομίσθιου βιομηχανικού εργάτη -ήτοι του προλετάριου- την περίοδο του καπιταλισμού) του Αύγουστου Μπαγιόνα, προφανέστατα, και βάσει των πηγών του*, ενώ ο άλλος αναπαράγει τις απίστευτες και θεωρητικά απόλυτα έωλες ιδέες και φαντασίες του «αποστάτη Κάουτσκι», που βέβαια μετά εξεδόθησαν και στην ΕΣΣΔ, για να μην χάση στην προλετκούλτ του ο λαός. Πολύ χειρότερη είναι, ενίοτε, η κατάσταση ακόμη και σε αυτούς που υποτίθεται, ότι, παρά την προχωρημένη ηλικία τους, θα ανανέωναν την παράδοση αυτή. Δείτε, ας πούμε, απ’την άλλη, τον γενναίο πρωτεργάτη της ανανέωσης της Αριστεράς(και ΓΓ του ΚΚ Ισπανίας τότε)  Σαντιάγκο Καρίλιο και διαβάστε το βιβλίο του «Προβλήματα του σοσιαλισμού σήμερα»(πρόλογος-μετάφραση Ηλ. Ηλιού!). Αυτός απ0καλούσε, και στην Ισπανία ων, που όντως γνώρισε ιδιαίτερα φωτιές ιεροεξεταστικές, «φανατικούς της Αριστεράς» όλους αυτούς που εχθρεύονταν την «Εκκλησία» της Ισπανίας και θεωρούσε ότι παίζουν το παιγνίδι των καπιταλιστών και ταυτίζονται με τους αντιδραστικούς ιντεγκριστές(σαν να λέμε, η Opus Dei) από την μεριά των Παπικών εκεί Χριστιανών.

(more…)

Περί Ζοζέ Σαμαράγκου τύχης ή αρετής

25 Ιουνίου, 2010

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να πούμε είναι «κοίμου εν ειρήνη», καθώς πρόκειται περί αποθανόντος, που δεδικαίωται κατά τα έργα αυτού, χωρίς, βέβαια, να αποκλείεται και η ιδέα που εκφράζουν οι Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος σε ομιλία του απολογητική περί την «εις Πόντον φυγήν» και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης περί αποκαταστάσεως των πάντων.

Όμως, αυτά δεν δικαιολογούν να έχουμε αυταπάτες για το τι κομίζει ένα πρόσωπο. Τι νέο κομίζει, τι πρωτοφανές, τι, έστω, σοφό ξαναειπωμένο με το έργο του, ιδιαίτερα όταν έχει μία αρκετά «σκεπτικιστική-αντιδογματική» στράτευση στο στρατόπεδο της φιλοσοφίας της προόδου, άρα την Αλήθεια, έστω ως οικοδόμημα πάνω σε ρόδες(=ιδεαλιστική-εγελιανή διαλεκτική), μάλλον την αναζητά και δεν την έχει βρει.

Ο λόγος, λοιπόν, για τον  Ισπανό Πορτογάλο συγγραφέα Ζοζέ Σαμαράγκου που απεδήμησε πολύ πρόσφατα σε ηλικία περί τα 88 έτη. Θα μπορούσαμε , βέβαια, να κάνουμε πάρα πολύ σκληρή, δίκαιη κριτική σε κάποια από αυτά που αναφέρει -και κάποιοι δικοί μας χάσκακες χάσκουν- ως διδάγματα σπουδαία στο μυθιστόρημά του «Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον». Π.χ. ότι πολλά από αυτά που λέει δεν είναι παρά μία ελεύθερη απόδοση του αυγουστίνειου praedestinatio  που ως Πορτογάλος ασφαλώς διδάχθηκε πολύ καλά, δηλαδή του απολύτου προορισμού. Η ιδέα δε για την ύπαρξη ενός κακού δημιουργού-θεού είναι κραυγαλέος γνωστικισμός πρωτοχριστιανικού τύπου· επιβίωσε και στον ρωσικό αθεϊσμό του 19ου αι., σχεδόν αυτούσια*.

(more…)

Η «ερειπωμένη πολιτεία» και οι «παρελάσεις υπερηφάνειας»

10 Ιουνίου, 2010

Την παρελθούσα Κυριακή έλαβε χώρα εν μέσαις Αθήναις το γνωστό φεστιβάλ και παρέλαση «υπερηφάνειας» των ομοφυλοφίλων/ αμφισεξουαλικών κλπ. καταπιεσμένων ομάδων του πληθυσμού. Επρόκειτο, άραγε, για αυτό που μας πληροφόρησαν ορισμένα ΜΜΕ, δηλαδή για μια «γιορτή ισότητας»; Αν κρίνουμε από την σχετική ανάρτηση στη επίσημη ιστοσελίδα του «φεστιβάλ» που διενεργείται εδώ και έξη έτη, όχι …ακριβώς: «…είμαι περήφανος/περήφανη γι’ αυτό που είμαι κι επειδή σε μία κοινωνία που παραμένει ομοφοβική δεν κρύβομαι, ζω τη ζωή μου όπως θέλω και διεκδικώ τα δικαιώματα μου.»
(more…)

Επί ποδός όλο το Ρωμαΐικο!

12 Μαΐου, 2010

Τα πράγματα περιπλέκονται στο (κατά Πατροκοσμά) ψευτορωμαΐικο. Ήδη αιτηθήκαμε την πρώτη δόση βοήθειας από τον τριμερή μηχανισμό στήριξης, με, βεβαίως, μεγάλη ποσοστιαία, συμμετοχή, του ΔΝΤ. Σύνοδος του Εκοφίν αποφάσισε, ότι θα υλοποιηθεί οπωσδήποτε μηχάνευμα στήριξης των οικονομιών που απειλούνται με πτώχευση με ποσό που ακόμη κυμαίνεται, είναι μη-αποφασισμένο(πάνω από μισό τρισ. ευρώων), αλλά που θα συμμετέχει πάλι το ΔΝΤ! Μετά το ναυάγιο (της νηός Ελλάδας) που συντελέστηκε με την υπερψήφιση του πακέτου στήριξης προ ημερών, είναι όντως αμφίβολο, αν δεν θα ωφελήσει μόνον την Πορτογαλία, της οποίας τα επιτόκια όντως έφθασαν εκεί που ήσαν τα ελλαδικά προ μερικών εβδομάδων, την Ισπανία κτο. (Αυτή είναι η άποψη του Κρούγκμαν και ο δικός μου λογισμός.)

(more…)

Αρρενομανείς φοράδες: απάντηση στους “θηλυμανείς ίππους”!!!(β’ μέρος)

15 Μαρτίου, 2010

Ξαναπιάνω το νήμα από το παραπάνω, πρώτο μέρος και σας παρακαλώ να κρατήσετε τα τρία σημεία:  τον εκτροχιασμό του φεμινιστικού κινήματος σε ικανό του μέρος,  την εξ ολοκλήρου αστική προέλευση της ηδονιστικής ιδεολογίας*, και  την κατανίκηση της νεολαίας, έστω σε ένα επιφανειακό επίπεδο, από δαιμονόπνευστους «πορνικούς» και συναφείς με αυτούς λογισμούς, που αντικειμενοποιούν το πρόσωπο, με ένα άκρως ανέραστο, αν-αίσθητο κυριολεκτικώς, τρόπο. Όλα αυτά θα μας χρειαστούν, για να εντάξουμε στο σωστό πλαίσιο κάποιο σχετικό, φεμινιστικότατο άρθρο της γνωστής εφ. Ελευθεροτυπία με τίτλο …«Ελληνίδες: ισότητα και στο σεξ»(sic).

(more…)