Posts Tagged ‘ΕΣΣΔ’

Ο Λένιν εκτός μαυσωλείου και χωρίς λογοκρισία…(μέρος α’)

6 Μαρτίου, 2011

…και βέβαια ο τίτλος ανήκει στην Έλλη Παππά, την σύζυγο του Ν. Μπελογιάννη, πρόωρα σκοτωμένου από το «μετεμφυλιακό Κράτος της Δεξιάς».

Ειλικρινά δεν ξέρω αν ξέρετε πόσο σημαντική φιγούρα είναι ο Λένιν για κάποιους ανθρώπους οι οποίο προσπαθούν να ζήσουν μια έντιμη και αυθεντική ζωή σε κάποιο μέτρο… Θυμάμαι μια φίλη-γνωστή που μου είχε πει με κάποια αποφασιστικότητα παληότερα ότι το τρίπτυχο των προσωπικοτήτων που είχε ως οδηγούς στην ζωή της ήταν «Μαρξ-Λένιν-Τρότσκι»(!).

Αλλά υπάρχει ένα τεράστιο πρόβλημα σε όλα αυτά. Ότι ο Λένιν που γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι μια προσωπικότητα αμβλυμένη(ως προς τις γωνίες), εξιδανικευμένη όχι μακριά από όσο οι Ιππότες του «Μεσαίωνα»…
Προσωπικά, διαβάζοντας από ανθρώπους «αποστασιοποιημένους» (και, ακόμη, μάλλον προς φιλομαρξιστές) για τον Λ.(Μπερντιάεφ, Ελλύλ, Έλλη Παππά, Γκάλμπρειθ, τον ίδιο), εξοργίζομαι πράγματι με το μέγεθος της απάτης, αλλά και νομίζω ότι έχω ανακαλύψει-«διασταυρώσει» κάποια πενιχρά σημαντικά πράγματα για το πώς έχει ασκήσει και ασκεί τόση, ακόμη και σήμερα, γοητεία, σαγήνη και επιρροή, σε πολλούς ανθρώπους που, όπως λέει και κάποιος δοκιμιογράφος και φιλόσοφος, «διψάνε για ποιότητα»……

(more…)

Νέες αναρτήσεις στην «Αποικία ορεινών μανιταριών».

9 Αυγούστου, 2009

Κατά τις τελευταίες ημέρες αναρτήσαμε τα κάτωθι στην «Αποικία ορεινών μανιταριών»:

1) Βία, Χριστιανισμός και ελληνισμός(σχόλιο σε άρθρο της κας Α. Δαμιανίδη των «Νέων»)

2) Για το ξεπέρασμα του αντιχριστιανισμού

3) Επισημάνσεις επί τη εικοσαετία που παρήλθε από την αρχή της ειρηνικής πτώσης της Σοβιετίας(1989)(Α’ Μέρος)

Ο πρόεδρος του κόμματος των Μενσεβίκων Γκ. Πλεχάνωφ

Ο πρόεδρος του κόμματος των Μενσεβίκων Γκ. Πλεχάνωφ

Να σημειώσουμε, ότι το τελευταίο είναι συνέχεια ενός παληότερου κειμένου μας και που μαζί με αυτό και με τα μέλλοντα να επακολουθήσουν θα συγκροτήσουν μία αφιερωματική αναφορά εντός&εκτός της Αποικίας για τα 20χρονα εκ της πτώσης της Σοβιετίας…

Η Χριστιανοσοσιαλίστρια Οσία Μαρία Σκομπτσόβα(1891-1945) για τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες…!!!

8 Ιουλίου, 2009

Λαμβάνουμε το εκπληκτικά ενδιαφέρον παράθεμα από αξιολογότατο βιβλίο του Σεργκέι Χάκελ(Εκδ. Ακρίτας, Σεπτέμβριος 1998 -α’έκδοση, σ.154). Πρέπει να το αφιερώσουμε σε δύο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων:

α)τους αστοχριστιανούς μας και «Χριστιανούς» του καναπέως και της κοινωνικής συντήρησης ή και αντίδρασης

β)τους μαρξιστές μας, και τους Aufklarers(=διαφωτιστές) σοσιαλδημοκράτες μας, δηλαδή τους οπαδούς της Κοινωνικής Δημοκρατίας της Υπαρκτής Αριστεράς.

Να σημειωθή, ότι θεωρούμε αμφότερους τους όρους (Αριστερά-Δεξιά) Δυτικότροπους, εφ’ω και το ότι δεν τους χρησιμοποιούμε προς αυτοπροσδιορισμόν, ενώ θα μπορούσαμε να το πράξουμε βεβαίως λόγω των Χριστιανικών προταγμάτων μας της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εμβάθυνσης και εκπλάτυνσης (και αμεσοποίησης) της Δημοκρατίας, της (ριζικής) οικολογικής αισθητικής και πολιτικής μας αντίληψης (βλ. π.χ. το σχετικό πολύ πρόσφατο βιβλίο του Θεοφιλέστατου Επισκόπου Διοκλείας π. Καλλίστου Ware επί του θέματος της Χριστιανικής Οικολογίας) .

Πράγματι, οι ορισμοί που εδόθησαν από μαρξιστές, κάτι που οφείλεται προφανώς και στους παραπάνω συντηρητικούς και αντιδραστικούς κοινωνικά αδελφούς ή «αδελφούς», στην «θρησκεία»(αν διευρύνουμε καταχρηστικά τον ορισμό της-είναι γνωστό, ότι για εμάς τους Ορθοδόξους η θρησκεία είναι αρρώστια και η Ορθοδοξία η θεραπεία της) είναι όχι επιστημονικοί, αλλά δημαγωγικοί. Π.χ. θα αρκούσε να δούμε ορισμένους διάσπαρτους στα κείμενα του Λένιν-Ουλιάνωφ, τον οποίον πολλοί ως σήμερα(σε χώρες όπως η Ελλάδα, π.χ.) έχουν ως ένα μικρό θεό και του οποίου τα γραφτά θεωρήθηκαν πολύ συχνά ως…..  ιερά-απαραβίαστα δογματικά. Ιδιαίτερα αυτό αφορά το Κράτος-«Εκκλησία» της ιδιαίτερης αθεϊστικής σέκτας που ήταν στην ΕΣΣΔ όχι μόνο η κυρίαρχη, αλλά και η επιβαλλόμενη αμείλικτα και στο όνομα του Λαού (που μας θυμίζει και ένα γνωστό άσμα: «killing in the name of») πανταχού ιδεολογία(«διαλεκτικός υλισμός»– και αυτός ο όρος δημαγωγικός-προπαγανδιστικός είναι και ανύπαρκτος στην Ιστορία της Φιλοσοφίας και μάλιστα της Υλιστικής).

Από την άλλη, ένα μέγα μέρος των αδελφών μας, τότε και τώρα, όπως διέγνωσε με αμείλικτη κατακριτική διάθεση και ο αρχέτυπος αναρχοχριστιανός θεωρητικός και λογοτέχνης Λέων Τολστόι, κατόρθωσε να …δικαιώση εν τινί μέτρω αυτούς τους ορισμούς. Εξ ου και ο λόγος για την «Αξία του Χριστιανισμού και την αναξιότητα των Χριστιανών»(Μπερντιάγεφ-την ίδια επισήμανσι είχε κάνη και ο Μαχάτμα Γκάντι).

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή αντισυμβατικής αγιότητας και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Μία αγία με 1 ολόκληρη ζωή "αντισυμβατικής αγιότητας" και ολοκαυτώματος για τον αδελφό σε κάθε επίπεδο...

Λοιπόν, χωρίς να μακρηγορούμε άλλο και ίσως κατά τι ανερμάτιστα, ας παραθέσουμε το σχετικόν απόσπασμα της Οσίας(η «επίσημη» αναγνώριση της αγιότητάς έλαβε χώρα το 2004, 18 Ιανουαρίου από το Πατριαρχείο και την οικεία Σύνοδο), χωρίς περαιτέρω σχολιασμό:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι κάθε Χριστιανός καλείται να προσφέρει κοινωνική εργασία[….]Καλείται να οργανώσει την προσωπική ζωή των εργαζομένων, να προσφέρει στους ηλικιωμένους, να χτίσει νοσοκομεία, να ενδιαφερθεί για τα παιδιά, να πολεμήσει την εκμετάλλευση, την αδικία, την ανάγκη και την ανομία[…]. Οι ασκητικοί κανόνες είναι απλοί από αυτήν την άποψη, δεν επιτρέπουν παρεκβάσεις[…]για μυστικιστικές πτήσεις, συχνά περιορίζονται σε απλούς καθημερινούς στόχους και ευθύνες.(1939, Pravoslavnoe Delo, σσ.37-38)

Σχόλιο για τα 20 χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος των υλιστών καπήλων του σοσιαλισμού……

3 Ιουλίου, 2009

……και όχι του «κομμουνισμού».  Ήδη πέρασαν 20 έτη από το 1989. Το καθεστώς έλυωσε …νομιμότατα και όχι οι πάγοι που υποτίθεται, ότι συμβόλιζαν την λήξη της… προιστορικής περιόδου.  Έχουν γραφή εκπληκτικά βιβλία πάνω σε αυτά τα θέματα. Τελευταία, ξαναδιάβαζα το τελικό κεφάλαιο του βιβλίο του Ν. Μπερντιάγεφ «Οι πηγές και το νόημα του ρωσικού κομμουνισμού», γραμμένο το 1935-1936.  Το θέμα είναι «Χριστιανισμός και κομμουνισμός».  Ειλικρινά, σκέπτομαι, ότι θα ήθελα να «χαρίσω» από ένα αντίτυπο στην συντριπτική πλειοψηφία των μαρξιστών μας και μαρξιστών-λενινιστών, τροτσκιστών, μαοϊκών(λιγότερο), κτλ., για να μελετήσουν και να μάθουν επί τέλους πέντε-δέκα αλήθειες για τα θέματα αυτά, διότι οι σχετικές κατ’ ιδίαν συζητήσεις και δοκιμιογραφίες οπωσδήποτε καταλήγουν σε…. φρικίασιν λόγω της αμάθειας και των οφθαλμοφανών παρωπίδων. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και για τους αστοχριστιανούς μας, «ψευδαδέλφους» και λοιπούς ανοηταίνοντες και αντιδραστικούς κοινωνικά.

Είμαι στην πολύ δυσάρεστη θέση να ανακαλύπτω, ότι αυτήν την χύδην αμάθεια και χάλκευση νέας ιστορικής πραγματικότητας την λαμβάνουν κατά το πνεύμα από στήλες του «Ριζοσπάστη», που αναπαράγει ακόμη και ακόμη και την σταλινική προπαγάνδα του ειδικού της καθεστωτικής προπαγάνδας Γιαροσλάφσκι και του (έργου του) «Στο αντιθρησκευτικό μέτωπο και κατά της θρησκείας και της Εκκλησίας». Π.χ. «έπεσα» κατά λάθος(τι τά ήθελα; 🙂 ) στην καταχώρηση του «Ημεροδρόμου» της 5-3-2005. Επανάληψη, βάσει της αντικειμενικότατης και ιδιαιτέρως πολύπλευρης «βιβλιογραφίας» των απίστευτων, πραγματικά, προπαγανδών ομοιδεατών, αλλά οξυχόλων τοιούτων και ιδεολόγων δογματικού τύπου(Λ.Ζωγράφου, Γ.Κορδάτος, Μ.Βερέττας κττ.) κατά πως χαρακτήρισε και το περιοδικό Prospect(που πρωτύτερα τον είχε κατατάξη στους παγκοσμίως 3 κορυφαίους διανοητές ή επιστήμονες)  τον Ντώκινς μετά την έκδοση της «Περί Θεού αυταπάτης»(2005): «Ντώκινς ο δογματιστής».  Παραχαράσσεται με απίθανο, αλλά τον χαρακτηριστικά παγανοφασιστικό, κουτοπόνηρο τρόπο γνωστών εντύπων, ενεργών ή κλειστών πλέον, ακόμη και το «Συνοδικό της Ορθοδοξίας» που κατά την στήλη λέει, ότι αναθεματίζονται όλοι όσοι διεξέρχονται τα ελληνικά μαθήματα, ενώ το κείμενο βέβαια λέει αμέσως παρακάτω: «…και ως αλήθεσι πιστεύουσι»!!!!!

Πράγματι,  εξαίρετη συνέχεια των περί λογοτεχνίας άρθρων του Ζαχαριάδη για τον Κωστή Παλαμά, όπου ανακάλυπτε βάσει μερικών στίχων του, ότι κατηγορεί τους σκοταδιστές καλογερους(αυτοί οι καλόγεροι-αντιγραφείς των αρχαιοελληνικών κειμένων,συν τοις άλλοις) που ήταν κατά της γνώσης κλπ….! Βέβαια, ο μακαρίτης δεν είχε δη(…) ποτέ τους περίφημους στίχους του Δωδεκάλογου του γύφτου, π.χ.,  που έλεγαν «Έρμη,σκλάβα, πικρή Ρωμηοσύνη,[….]Κάψε το έργο του άθεου που τό’χει/Σατανάς φυσημένο/προ του πέσει στο πλάνο του βρόχι/ό,τι μένει σου αγνό και παρθένο», μέσα από  άπειρα παραδείγματα σχετικά… Σίγουρα, κι ο Παλαμάς θρησκόληπτος ήταν.  Κρίμα για την μη-επισήμανση.

Βέβαια, όλα αυτά που διέπραξαν οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του «Κομμουνισμού» και του Σοσιαλισμού είναι ο τέλειος αντικομμουνισμός και αντισοσιαλισμός. Ήταν όντως ένας «τιμωρητικός» «κανόνας του Θεού» (π. Τύχων) για τα απίθανα αμαρτήματα της οικείας «Εκκλησίας» και για την σκανδαλώδη και φρικτή αδιαφορία για την κοινωνική δικαιοσύνη…! Τα κατάφεραν, όμως, να σπιλώσουν όλες αυτές τις ευγενείς ιδέες, σχεδόν ανεπανόρθωτα. Όπως και τα αστοχριστιανικά υποζύγια και αθύρματα του εξ ορισμού και έμπρακτα άθεου καπιταλισμού ακριβώς κατάφεραν ως άλλοι χοίροι να λερώσουν το μαργαριτάρι της Πίστης που έχουμε σε «οστράκινα σκεύη»– για να δανειστώ την εικόνα του Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς και σχετικές για το θέμα φράσεις του.

Πράγματι, είναι αφορμή δοξασμού του όντως Θεού, ότι αυτοί που κατέκριναν με τον δριμύτερο τρόπο τα εγκλήματα αυτά της Χριστιανικής πλευράς ήσαν οι Ντοστογιέφσκι, Κομιακώφ, Σολοβιόφ και άλλοι απόλυτα Χριστιανοί Ορθ. γίγαντες του πνεύματος, φιλόσοφοι, λογοτέχνες κτλ.. Ο Ντοστογιέφσκι, αναφέρει ο Μπερντιάγεφ, το δείχνει τούτο  λέγων, ότι η Εκκλησία έχει κτυπηθή από παράλυση, που δυστυχώς δεν έσωσαν ούτε οι μεγάλοι «γέροντες», startzi, των μεγάλων μοναστικών κέντρων της Όπτινα, Σάρωφ, κτλ………….

Αυτό δεν είναι παρά ένα πρώτο μικρό σχόλιο, λοιπόν, και υποσχόμαστε να επανέλθουμε οσονούπω… 🙂

Για την αταξική κοινωνία…!:Συμπλήρωση αναγκαία περί Μπερδιάγεφ

9 Μαΐου, 2009

Είδαμε ήδη κάποιες εξόχως οξείες κατηγορίες του μεγάλου Ορθόδοξου διανοητή -με τις δικές του ιδιοτυπίες, οπωσδήποτε, όπως είχε παρατηρήση σωστά και ο Φ.Κόντογλου- ενάντια στην αστική μορφή του σοσιαλισμού που ονομάζει, προφανώς επηρεασμένος από Σολόβιεφ, Ντοστογιέφσκι (και τους «Δαιμονισμένους» του, ειδικότερα), αλλά και την σλαβόφιλη ρωσσική φιλοσοφική παράδοση(το άλλο μείζον μέρος της είναι η «δυτικόφιλη») συχνά απλώς σοσιαλισμό.

Μήπως λοιπόν υπήρξε αντιδραστικός; Μήπως υπήρξε, έστω, προτιμητής της μοναρχίας, έστω της επιφορτισμένης συνειδητά με την μυστικιστική (φιλο)λαϊκή αποστολή της, μαζί με κάποιους προαναφερθέντες, τον Κομιάκωφ, κ.α.; Η απάντηση σε αυτά είναι όχι.

Έχω την εντύπωσι, ότι σε αρκετά θέματα, ο Μπ. μεταβάλλει θέσεις ή συμπληρώνει προς κάποιες (ακόμη) πιο ριζοσπαστικές κοινωνικά, χωρίς αυτό να σημαίνη, ότι χάνει κάπου από την αξία που αποδίδει στο πρόσωπο και την ελευθερία του.

Λέει, λοιπόν, κάπου, στο(καταπληκτικό) ώριμο έργο(1935-’36) του «Οι πηγές και το νόημα του ρωσικού κομμουνισμού» απαντώντας σε γενικολόγο συκοφάντη του ιδίου και απολογητή του υπαρκτού μαρξιστικού σοσιαλισμού στην Δύση Χέκερ«Πράγματι, είμαι οπαδός μιάς αταξικής κοινωνίας, δηλαδή, μ’αυτή την έννοια, πιο κοντά στον κομουνισμό παρά οπουδήποτε αλλού. Από την αλλη, είμαι πεπεισμένος για την αναγκαιότητα ενός αριστοκρατικού στοιχείου, που αντιτίθεται στο ταξικό στοιχείοο, στον περιστασιακό παράγοντα- οπαδός, αν το θέλετε, μιας πνευματικής αριστοκρατίας. Οι ταξικές ανισότητες πρέπει να εξαφανιστούν, οι προσωπικές να αναφαίνονται όλο και πιο καλύτερα. Ο άνθρωπος πρέπει να ξεχωρίζει από τον διπλανό του με τις προσωπικές του ιδιότητες, και όχι με την κοινωνική του κατάσταση. Μακριά από το να περιορίζεται αυτή η ποιοτική αριστοκρατική αρχή με την εξαφάνιση των κοινωνικών στρωμάτων, οφείλει αντίθετα να ενισχύεται με την εξάλειψή τους[….]Είμαι σ’αυτό το σημείο οπαδός του χριστιανικού περσοναλισμού, όχι του ατομικισμού[…]στην καπιταλιστική και αστική κοινωνία, η προσωπικότητα σβήνεται, έχει μεταχείριση ατόμου.» (σσ. 257-258)

Και επί τη ευκαιρία, σκέφτομαι πως εστίαση πρέπει να υπάρξη περισσότερο όχι στον σκοπό μας ως Χριστιανών Ορθόδοξων, που παραδοσιακά,  Πατερικά είναι η αταξική κοινωνία, αλλά στα μέσα.  Μέσα κατά καιρούς έχουν προταθή διάφορα, και υπάρχουν μέσα για τις μεταρρυθμίσεις(τα συμβατικά, π.χ, σήμερα: απεργίες, πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις κτλ.) και μέσα για το τελικό σε κοινωνικοοικονομικό επίπεδο «ποθούμενον», αυτήν ταύτην, δηλαδή, την ελεύθερη χριστιανική αταξική κοινωνία.
Ίσως πρέπει τούτο, λοιπόν, να τεθή και στο νέο συλλογικό ιστοχώρο ημών των εχόντων την νηπτικοησυχαστική αναφορά, που βέβαια είναι -για όσους δεν το γνώριζαν- ο tomtb.com … Πολύς ο θερισμός…

Διάλειμμα για τα περί τρεχούσης ανάγνωσης-Μπερντιάγεφ:»Για την κοινωνική ανισότητα»

22 Απριλίου, 2009

Αυτές τις μέρες ιδιαίτερα διάβαζα το «Για την κοινωνική ανισότητα» του Νικολάι Μπερντιάγεφ.

Εικόνα

  • Για την ακρίβεια «Φιλοσοφία της ανισότητας ή επιστολές για την κοινωνική φιλοσοφία σε ανθρώπους που δεν με αγαπούν». Γράφτηκε το 1918, εκδόθηκε το 1923 μετά την εξορία του από την καθηγητική έδρα Φιλοσοφίας περί το ’21, που έκτησε το 1920 στην Μόσχα, και από τη χώρα το ’22 με άλλους λόγιους, ελευθεριακούς και πνευματικούς, παρά την εκτίμησιν στο πρόσωπο από στελέχη του ΚΚΣΕ.
  • Είναι βασικά μία συντριπτική και σε κάποια σημεία πολύ οργισμένη κριτική της bourgeois ιδεολογίας και φιλοσοφίας και των πεπραγμένων των εξουσιαστών της Ρωσσίας που γράφτηκε ένα ακριβώς χρόνο μετά την «επανάσταση του ’17».
  • Ο συγγραφέας καταγγέλλει ως μετριότητες, ψευτοπροοδευτικούς και ψευτοανθρωπιστές και στην πράξη τρομερά σκληρούς μηδενιστές, σκοταδιστές και αναχρονιστές της «θρησκείας της (ισοπεδωτικής & παντοειδούς) ισοτητας» τους νέους εξουσιαστές του καθεστώτος της Ρωσσίας μετά το ’17. Είναι προφανές, ότι εδώ οι επιρροές από τον Νίτσε και από το χάος της πρώτης περιόδου της «επανάστασης» είναι υπαρκτές. Αργότερα, σε κάποια θέματα οι θέσεις του Μπ. είναι διαφορετικές.
  • Η κριτική του συγγραφέα εκτείνεται σε ένα τεράστιο εύρος, σ το Κράτος, το Έθνος, την Αριστοκρατία, τον Συντηρητισμό, μέχρι την Ρωσική Επανάσταση, για την οποία θα ξαναγράψη ειδικό βιβλίο αργότερα, το «Πηγές και νόημα του ρωσικού κομμουνισμού». Εκεί θα πη, ότι η Ρωσσία ψάχνει να βρη τον ανθρωπισμό που βρίσκεται κάπου στις ρίζες του μαρξισμού που εφαρμόζεται μαζί με το πνεύμα του Ιβάν του τρομερού.                                  
  • Θαυμάσια είναι η αναφορά του στα γενεσιουργά αίτια της κοινωνικής επανάστασης ή, καλλίτερα, πολλών κοινωνικών επαναστάσεων. Την βλέπει ως «μυστικό γεγονός», μαζί με τον ντε Μαιστρ και ως αποκύημα του βαθύτερου, θεολογικού νοήματος της Ιστορίας μαζί και με το ιστορικό τιμωρητικό επιφαινόμενο των κακών εξουσιών – κάτι σαν αυτό που θα λέγαμε σήμερα «θεία δίκη».
  • Αναφέρεται επίσης στους εξουσιαστές ως του αυτού πνεύματος και ζύμης με τους αστούς όπως τον Ρουσσώ και τον Βολταίρο, τους οποίος, άλλωστε, ο  πατέρας του Καρλ Μαρξ, που άσκησε πάνω του αξιοσημείωτη επίδρασι, γνώριζε από στήθους, κατά τον Βρεττανό μαρξιστή Μπεν Φάιν. Είναι ακριβώς ένα ρεύμα.
  • Σε αυτό το ρεύμα βλέπει αντίπαλο και οικείο το μετεπαναστατικό ρεύμα της πνευματικής αντίδρασης στα «ορθολογιστικά φώτα», που τα νίκησε τον 19ο αιώνα, και του καθολικού χριστιανικού ρομαντισμού που εκφράστηκε από μορφές σαν τον Ζοζέφ ντε Μαιστρ, τον Μονταλλαμπέρ, τον Σατωμπριάν. Από αυτούς επηρεάστηκαν ιδιαίτερα οι Αύγουστος Comte(!) και Σαιν-Σιμόν, μέγας σοσιαλιστής θεωρητικός του οποίου το τελευταίο βιβλίο αφιερώθηκε στην υποστήριξη ενός Νέου Χριστιανισμού (όπως και ετιτλοφορείτο) που θα έδινε το ιδεώδες θεμέλιο μίας σοσιαλιστικής κοινωνίας λόγω των σχέσεων αγάπης και αδελφότητας που θα γίνονταν κραταιές.

    Ο συγγραφέας με την Μαρία Σκομπτσόβα, σοσιαλεπαναστάτρια, μετά μέλος του Χριστιανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ρωσσίας, Μητέρα και Οσία

    Ο συγγραφέας με την Μαρία Σκομπτσόβα, σοσιαλεπαναστάτρια, μετά: μέλος του "Χριστιανικού Σοσιαλιστικού Κινήματος" Ρωσσίας, Μητέρα και Οσία

  • Απόσπασμα:  «Δηλητηριαστές της ψυχής του ρωσικού λαού, οι οποίοι τον ποτίσατε με τρομερό δηλητήριο, δολοφόνοι της Ρωσίας, σε σας αφιερώνω αυτές τις επιστολές. Είστε πολυάριθμοι, είστε η πλειοψηφία. Είναι καιρός τώρα που αρχίσατε το έργο σας. Το αρχίσατε, όντας καταπιεσμένοι, υπονομεύοντας τα πνευματικά θεμέλια της ζωής του ρωσικού λαού με αθώες και υπέροχες ομιλίες, γεμάτες με ανθρωπιστικές και προοδευτικές ιδέες. Ωστόσο, δεν άργησε να εμφανιστεί το αληθινό σας πνεύμα, το πνεύμα του μηδενός και γίνατε καταπιεστές. Πρώτα καταπιέσατε το πνεύμα και κυριεύσατε τις ψυχές της ιντελλιγκέντσιας, γίνατε διώκτες κάθε ανώτερης πνευματικής ζωής·παραδώσατε στην κοινή περιφρόνηση όλους όσους πιστεύουν στις ανώτερες πραγματικότητες και πνευματικές αξίες, όλους όσους αναγνώριζαν στην ζωή θρησκευτικό νόημα και σκοπό. Αποδίδετε τις διώξεις σας στην καταπίεση που ασκήθηκε εξαιτίας των πολιτικών σφαλμάτων του παλιού καθεστώτος. Αλλά ήρθε η στιγμή που αποκαλύφθηκε ολόκληρος ο χαρακτήρας σας: και σεις ασκήσατε φυσική καταπίεση και στήσατε μια χωρίς προηγούμενο τυραννία[…]Εξολοθρευτές της αιωνιότητας, θελήσατε να ξεριζώσετε από την ανθρώπινη καρδιά την αίσθηση, την νοσταλγία του αιώνιου.[…] Είναι καιρός που το ένιωσα αυτό και από καιρό τώρα σας πολεμώ πνευματικά στο μέτρο των δυνάμεών μου. Σήμερα, και αυτοί που είχαν πλανηθεί από το πνεύμα σας: αυτοί οι εκπολιτιστές, αυτοί οι προοδευτικοί, αυτοί οι ανθρωπιστές που παραμένουν στην επιφάνεια της ζωής, οι οποίοι δεν βλέπουν το κακό, αυτοί οι άνθρωποι οι γεμάτοι πραότητα, οι οποίο ειλικρινά αποβλέπουν στο καλό του λαού και την ευδαιμονία πάνω στη γη, όλοι αρχίζουν να αναγνωρίζουν τι είστε.[…]Έχουμε μιλήσει για την τρομερή ευθύνη που βαρύνει την εξουσία και τις κυρίαρχες τάξεις, οι οποίες δεν έκαναν σχεδόν τίποτε για να προλάβουν με δημιουργικό τρόπο τη μοιραία πτώση της Ρωσσίας και του λαού της προς την άβυσσο«.

Τέλος, και η Ρόζα Λούξεμπουργκ έχει γράψη ένα κείμενο πάνω σε αυτό το θέμα. Μήπως έχει κάποια αντιστοιχία και στο σήμερα, το «εδώ και τώρα»;

Και μήπως πρέπει (επί τέλους) να σκεφτούμε εκλεκτικά εν σχέσει με τα ρεύματα που αναφέρεται ο (μέγιστος) συγγραφέας και φιλόσοφος;…