Posts Tagged ‘Επεκτατισμός’

«Καθεστώς Μαδούρο»

12 Φεβρουαρίου, 2019

Η δυσαρέσκεια του Δυτικού και μάλιστα του αμερικανικού κατεστημένου αναφορικά προς τις κυβερνήσεις της Βενεζουέλας από το 1999 και εξής είναι χαρακτηριστική. Στα δυτικά μέσα ο προερχόμενος από τις ειδικές δυνάμεις, Ρωμαιοκαθολικός, δημοκράτης και χριστιανοσοσιαλιστής Ούγκο Τσάβεζ, ο οποίος είχε αναλάβει μια χώρα που όντως ήταν «καμένη γη» από όλες τις απόψεις, ήταν δικτάτορας. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε κερδίσει την προεδρία σε αλλεπάλληλες ελεύθερες εκλογές και πριν την συνταγματική αναθεώρηση του 2009 είχε επίσης συγκαλέσει και κερδίσει Δημοψήφισμα. Οι αντίπαλοι του Τσάβεζ τον κατηγόρησαν για αυταρχισμό επειδή αρνήθηκε να ανανεώσει την άδεια εκπομπής (περιουσία του κράτους) στο κανάλι Ράδιο Καράκας (RCTV) το 2007 (που εφεξής μετακινήθηκε στην καλωδιακή/δορυφορική τηλεόραση), όμως παρέλειπαν να επισημάνουν ότι το κανάλι αυτό δεν είχε απλώς υποστηρίξει αλλά είχε προτρέψει από τη συχνότητά του σε πραξικόπημα έναντι του δημοκρατικά εκλεγέντος προέδρου.

Από ό,τι φαίνεται, πάντως, μία από τις σημαντικότερες αιτίες που η αμερικανική ειδικά κυβέρνηση του Μπους του νεότερου σφόδρα δυσαρεστήθηκε ήταν η εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας, η οποία ως τότε ήταν αντικείμενο της εκμετάλλευσης από τις γνωστές αμερικανικής έδρας πολυεθνικές εταιρείες ExxonMobil, Chevron και άλλες. Το πετρέλαιο όμως φαίνεται πως παίζει το ρόλο του και στην τρέχουσα στάση της αμερικανικής ειδικά κυβέρνησης έναντι του νέου προέδρου της Βενεζουέλας Νίκολας Μαδούρο.

(more…)

Τοποθέτηση της Χριστιανικής Δημοκρατίας για τις αμερικανικές εκλογές-νίκη Τραμπ

11 Νοεμβρίου, 2016

Όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι, προχθές o Ντόναλντ Τραμπ, υποψήφιος με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα των ΉΠΑ, εξελέγη πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρακάτω αναδημοσιεύω μια τοποθέτηση της Χριστιανικής Δημοκρατίας, με σημαντικά στοιχεία επεξήγησης της «σοκαριστικής» νίκης αυτής.

 

trump-victory-speech1.Τα ξημερώματα της 9ης Νοεμβρίου είδαν μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές ανατροπές στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που επισυνέβησαν σε χώρα του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ένας λαϊκιστής πολύ-εκατομμυριούχος που έλαβε το χρίσμα του κόμματός του ενάντια στο ίδιο το κατεστημένο του, αντιπαθής στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στους ολετήρες χρηματιστές της Ουώλ Στρητ και σε άλλες παρόμοιες καθεστωτικές δυνάμεις, εξελέγη Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών με χαρακτηριστική άνεση, εφόσον εξασφάλισε 279 εκλέκτορες σε σχέση με τους μόλις 228 της Χίλλαρυ Κλίντον.

2.Μια εξαιρετικά εύστοχη εξήγηση της συντριπτικής νίκης του Τραμπ έδωσε ο παρ’ ολίγο υποψήφιος πρόεδρος εκhillary-bill-clinton-afp_650x400_71478748812 μέρους των Δημοκρατικών Μπέρνι Σάντερς: «Ο Ντόναλντ Τραμπ διαχειρίστηκε το θυμό μιας παρακμάζουσας μεσαίας τάξης που έχει σιχαθεί τα κατεστημένα οικονομικά, τις κατεστημένες πολιτικές, και τα κατεστημένα Μέσα. Οι άνθρωποι έχουν κουραστεί από το να εργάζονται μακρές ώρες για μικρότερους μισθούς, απ’το να βλέπουν αξιοπρεπώς αμειβόμενες δουλειές να πηγαίνουν στην Κίνα και άλλες χαμηλόμισθες χώρες, από τους δισεκατομμυριούχους που δεν πληρώνουν κανένα φόρο εισοδήματος της περιφερειακής κυβέρνησης και από το να μην μπορούν να πληρώσουν μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση για τα παιδιά τους- όλα αυτά όσο οι πολύ πλούσιοι γίνονται ακόμη κατά πολύ πλουσιότεροι».

(more…)

Ο Φιντέλ Κάστρο για πατρίδα, εθνικό ύμνο και σημαία ή περί πατριωτικής αριστεράς

15 Μαΐου, 2009

Επειδή μακρός και μακρόχρονος ο λόγος περί αριστεράς και πατρίδας, σκέφτηκα καλό να καταχωρίσω εδώ ορισμένες από τις θέσεις του Φιδέλ Κάστρο(1926-), ηγήτορος μέχρι προ τινός διαστήματος της Κούβας για τα θέματα που βλέπετε στον τίτλο. Ο Μπερντιάγεφ κατηγορούσε τους εξουσιαστές μαρξιστές ή «μαρξιστές» της χώρας του το 1918 ως φουτουριστές, που δεν συνδυάζουν την «δημιουργική αρχή με την συντηρητική αρχή«, μία μομφή που ο Λ. Τρότσκι προσπάθησε αργότερα να αποσείση, και όχι επιτυχημένα, μάλλον.

Οι Κουβανοί αυτοί σοσιαλιστές ή και μαρξίζοντες ή ακόμη και μαρξιστές υπήρξαν οπωσδήποτε άνθρωποι που η προσωπικότητά τους στεκόταν ψηλότερα από τις ασπρόμαυρες κοινοτοπίες του μαρξισμού, πάντως. Ο Κάστρο, έτσι, δεν έχει σχέση με την αιφνίδια λατρεία προς την πατρίδα, τους προγόνους, και την διοίκηση της Εκκλησίας του Ι. Στάλιν (που, ως γνωστόν, «ζη» ακόμη και «σπέρνει τον φόβο» στους «οπορτουνιστές» κ.τ.ο.) προ «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου«. Για αυτού του τύπου την λατρεία είχε πη πολλά σωστά, συνελόντι ειπείν, και ο Δ. Σαββόπουλος, πριν 26 χρόνια, επί χριστιανομαρξιστικού διαλόγου.

Αλλά να δούμε τι λέει ο Φιδέλ στον λόγο του «Η ιστορία θα με δικαιώσει»:

α)Έχουμε διδαχτεί να αγαπούμε και να υπερασπιζουμε την όμορφη σημαία του μοναχικού άστρου, και καθε βράδυ να τραγουδάμε έναν ύμνο, του οποίου οι στίχοι λένε ότι η ζωή μέσα στις αλυσίδες είναι ζωή μέσα στις προσβολές και βύθισμα στην καταισχύνη και ότι είναι ζωή ο θάνατος για την πατρίδα.


β)Γεννηθήκαμε σε μία ελεύθερη χώρα, που μας την κληροδότησαν οι πατέρες μας. Πρώτα, λοιπόν, θα βυθιστεί το Νησί στην θάλασσα και έπειτα θα συμβιβαστούμε να είμαστε δούλοι κάποιου.(Τσακνάκης, 2008, σ.26)

Υ.Γ Υπ’όψει θιασωτών πρώιμης μοντερνικότητας και κυνηγών μαγισσών-«αριστεροδεξιών εθνικοφρόνων», καθώς και νετσαγεφικών αντιαντιϊμπεριαλιστών, ενίοτε δε και λατρών των ΗΠΑ και του Ισραήλ…