Posts Tagged ‘Εξουσία’

Ανακοίνωση της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» για τη θανάτωση του Αλέξ. Γρηγορόπουλου

7 Δεκεμβρίου, 2016

dolofonia_grigoropoulou_07/12/2016 σήμερα. Πριν 8 χρόνια ακριβώς, το πρωί μετά τον εκκλησιασμό, βρισκόμουν στην πρώτη-πρώτη διαδήλωση διαμαρτυρίας για το φρικαλέο γεγονός, σε μια Θεσσαλονίκη έρημη και έχουσα στη θέση του αγάλματος του Βενιζέλου επιτηδείως «φιλοτεχνημένο» αυτό του Λένιν… Παρακάτω σας παραθέτω τη χθεσινή ανακοίνωση της Χριστιανικής Δημοκρατίας για τα τραγικά γεγονότα που κατέληξαν στο θάνατο του 15ετούς Αλέξανδρου, με την ευχή πρώτον να κοιμηθεί εν ειρήνη ο ίδιος και δεύτερον να διδαχθούν ιδιαίτερα αυτοί που πρέπει και εν γένει όλοι μας από αυτά.

Ήδη οκτώ έτη παρήλθαν από τα τραγικά γεγονότα του Σαββάτου, 6ης Δεκεμβρίου 2008. Ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, περί τις 9 μ.μ., ήλθε σε λεκτική αντιπαράθεση με τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα, ο οποίος θεώρησε καλό να πυροβολήσει εναντίον του, καταλήγοντας στον δι’ εποστρακισμού θάνατό του.

Οι επόμενες ημέρες σημαδεύτηκαν από ένα μεγάλο στασιασμό, ειδικά της Νεολαίας, ο οποίος, πέραν του μηδενιστικού στοιχείου του, είχε ως πνεύμα και την ανάδειξη της υπερ-αξίας της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης ελευθερίας. (more…)

«Από το διάβασμα έμαθα…»

3 Απριλίου, 2016

osios-porphyrios-kavsokalyvitis-xristos-filos-masΩς γνωστόν, ζούμε στην Ελλάδα σε μια εποχή μέσα στην εκκλησιαστική ιστορία όπου διακρίνεται από ξέφρενο, σε ορισμένες περιπτώσεις, γεροντισμό και γεροντολατρεία, και μάλιστα όχι μόνο στα κοινοβιακά μοναστήρια, αλλά και στους εν τω κόσμω Χριστιανούς.
Προφανώς ο εγωισμός, δηλαδή η νοσηρή (και όχι η καλώς εννοούμενη-υγιής) αγάπη του εαυτού, είναι από τα σημαντικότερα πάθη και πάντα και -ιδίως- σήμερα, πραγματική Λερναία Ύδρα (και για αυτό πρέπει κανείς να αγωνίζεται να μεταμορφώσει το θέλημά του, την προσωπικότητά του, επί το φιλάνθρωπο και φιλόθεο). Από την άλλη, όμως, δεν υπάρχει κανένα κέρδος από το να σταματήσει κανείς να δρα με βάση τα πάθη και τις πλάνες του και να δρα με βάση τα πάθη και τις πλάνες κάποιου άλλου «θεσμικού» προσώπου, κάτι που οδηγεί, όπως έλεγε και ο άγ. Ιγνάτιος, στην απώλεια αμφοτέρους. Για αυτό και στην Ορθόδοξη παράδοση, ο Γέροντας με την έννοια του πνευματικού καθοδηγητή είναι βασικά αυτός που έχει φτάσει στην απάθεια, ο «θεραπευμένος», αυτός που (χαρισματικά) έχει όντως εν Χριστώ ζωή δηλαδή.
(more…)

Περί της καλής χρήσεως της εξουσίας(περιστατικό μη-αδειοδοτημένου καστανά)

18 Δεκεμβρίου, 2015

kastanas-1-735x400Το απόγευμα της 11/12 σε κεντρικό σημείο της Θεσσαλονίκης(συμβολή Τσιμισκή και Αριστοτέλους) έγινε έλεγχος (κατόπιν καταγγελίας) μελών ειδικών σωμάτων της Αστυνομίας σε υπαίθριο μικροπωλητή. Ο μικροπωλητής αυτός  αρνούμενος τον έλεγχο αρχικά κατόπιν λιποθύμησε, ενώ συγκεντρώθηκε μια σειρά πολιτών γύρω από το σημείο όπου ο ίδιος ασκούσε το ίδιο επάγγελμα επί πολλά χρόνια. Η δίωξη που του ασκήθηκε αργότερα στο τμήμα έγινε βάσει του Νόμου 4264/2014, συγκυβέρνησης Σαμαρά –Βενιζέλου, και βάσει των άρθρων 22, 23 και 31. Το κυρίως «πρόβλημα» του καστανά ήταν ότι δεν διέθετε την απαιτούμενη άδεια.

Στα άρθρα αυτά ορίζεται ότι οι άδειες αυτές χορηγούνται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση: «Οι μεν άδειες άσκησης υπαίθριου στάσιμου εμπορίου χορηγούνται με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του οικείου Δήμου, οι δε άδειες άσκησης υπαίθριου πλανόδιου εμπορίου χορηγούνται με απόφαση του οικείου Περιφερειακού Συμβουλίου και ισχύουν εντός της οικείας Περιφέρειας». Ο ίδιος άλλωστε ο καστανάς «έδειξε» τον Δήμαρχο Γ. Μπουτάρη για την μη-ανανέωση της άδειάς του. Η νομική αιτία της μη-ανανέωσης της άδειας είναι τα χρέη του εν λόγω μικροπωλητή, ύψους 140000€ συνολικά, σε Εφορία και ΟΑΕΕ(πρ. ΤΕΒΕ). Γεγονός είναι ότι αν συνυπολογίσουμε τα χρόνια μη-πληρωμής στα ασφ. ταμεία, προκύπτουν περίπου 10-12 έτη(72 δόσεις) με μη-καταβεβλημένες οφειλές λόγω δήλωσης αδυναμίας καταβολής εκ μέρους του ιδίου. Στον μικροπωλητή αυτόν τέλος επιβλήθηκε επιπλέον διοικητικό πρόστιμο 10000€!

(more…)

«Να φοβηθείς τον Δημιουργό και να σταματήσεις να σκοτώνεις τα δημιουργήματά Του…»

7 Δεκεμβρίου, 2014

ceb1ceb3ceb9cebfcf83-cebdceb9cebacebfcebbceb1cebfcf83-ceb1cf87cf81ceb9ceb4cebfcf83-3-png«Τι είναι ο πολιτισμός σε σύγκριση με τον άνθρωπο; Μηδέν.[]
Αν κάποιος, σ’ αυτό το σημείο σκεφτεί πως εδώ εκθέτω τη δική μου προσωπική σκέψη και όχι τη σκέψη της μόνης, αληθινής, αιώνιας, Ορθόδοξης Εκκλησίας, εγώ θα αναφέρω εδώ ένα παράδειγμα, που συνέβη πριν χίλια πεντακόσια χρόνια: Στον καιρό του αυτοκράτορα Θεοδοσίου κάποιοι άνθρωποι την νύχτα έριξαν και έσπασαν τα αγάλματά του στην Αντιόχεια. Ο αυτοκράτορας οργίστηκε πολύ και τιμώρησε με τον πιο αυστηρό τρόπο την Αντιόχεια: Κάψιμο, συλλήψεις, φόνους. Όλη η πόλη σιώπησε και υπέφερε τη φρίκη. Τότε εμφανίστηκε στους δρόμους της μεγάλης Αντιόχειας μια παράξενη ομάδα ανθρώπων, που ξεκίνησε να διαμαρτύρεται εναντίον του αυτοκράτορα Θεοδοσίου. Αυτοί ήταν ορθόδοξοι μοναχοί που ζούσαν στα ψηλά βουνά και στην έρημο. Ακούγοντας για τις κακές πράξεις του αυτοκράτορα Θεοδοσίου και των στρατηγών του στην Αντιόχεια, βγήκαν στους άδειους δρόμους και ξεκίνησαν να φωνάζουν στους δολοφόνους του αυτοκράτορα: «Πηγαίνετε να πείτε στον αυτοκράτορα τα εξής: Είναι αλήθεια πως είσαι αυτοκράτορας, αλλά είσαι και άνθρωπος. Να φοβηθείς τον Δημιουργό και να σταματήσεις να σκοτώνεις τα δημιουργήματά Του. Εσύ θύμωσες, γιατί έπεσαν τα δικά σου πέτρινα αγάλματα. Πιστεύεις πως λιγότερο θα θυμώσει ο Θεός μαζί σου, αφού εσύ καταστρέφεις τα δικά Του ζωντανά δημιουργήματα; Τα δικά σου ομοιώματα εύκολα θα ξαναφτιαχτούν και θα τοποθετηθούν στη θέση τους, αλλά εσύ σκοτώνοντας ανθρώπους, πώς θα διορθώσεις το λάθος σου; Μπορείς να αναστήσεις νεκρούς ανθρώπους;»
(αγ, Νικολάου Αχρίδος, «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής: Μηνύματα στο λαό», εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 236-237)

Τέλος του θέρους και Φθινόπωρο του θερισμού

28 Αυγούστου, 2013

Τέλος του καλοκαιριού (του σκότους) και επιτέλους νέα ανάρτηση για το ιστολόγιο. (Με την ευκαιρία, ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες για την παύση και τις παύσεις, αλλά υπήρξαν λόγοι… πολύμηνης ανωτέρας βίας. Στο εξής αυτό θα αλλάξει, συν Θεώ.)

kosmas_aitolosΝα εξομολογηθώ κάτι: υπάρχει κάτι χαρμόσυνο κάθε που φεύγει το καλοκαίρι για εμένα° ο Αύγουστος, σύμφωνα με τον Άγ, Γρηγόριο τον Παλαμά, είναι ο χειρότερος μήνας του χρόνου (εξ ου και το Μυστήριο του Ευχέλαίου που προτάσσεται). Ο δε Άγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης στον λόγο του για την ανακομιδή των οστών του Αγ. Γεωργίου(μήνα Νοέμβριο), έγραφε πως το Φθινόπωρο και η Άνοιξη είναι οι καλύτερες εποχές του χρόνου.

Και προσωπικά, σε τέτοιες εποχές που μπαίνει το Φθινόπωρο, αισθάνομαι την πόλη της Θεσσαλονίκης ως ποιητική και σαγηνευτική -αν και τσιμεντούπολη.

Το Φθινόπωρο αυτό φαίνεται ότι θα σημάνει αλλαγές° η μνημονιακή κυβέρνηση είναι πλέον σαν αυτήν την σαπισμένη πόρτα με την οποία παρομοίαζε τα καθεστώτα που ανατράπηκαν επιτυχημένα από  επαναστάσεις ο Τζ. Κ. Γκαλμπραίηθ. Ο προωθούμενος νόμος για τον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας, σήμα ότι το χρηματοπιστωτικό Κεφάλαιο έχει αφεθεί ασύδοτο να αλωνίζει και να εξουσιάζει έμμεσα, θα φέρει πολύ πθανώς, αν η αλαζονεία και η κοντόθωρη οπτική συνεχίσουν να επικρατούν, το …μοιραίο. Άλλωστε, οι Αμερικανοί διπλωμάτες του τόπου, απεφάνθησαν ότι μάλλον μέσα στο Φθινόπωρο θα έρθουν οι πρόωρες εκλογές, ενώ η εκτόνωση της οργής, συνέχισαν, θα έρθει με την έλευση στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ.

(more…)

«Από ένα κακό άρχοντα, είναι προτιμότερη η αναρχία»

27 Απριλίου, 2012

Ο διορατικός στάρετς Σέργιος(+1987) έλεγε «μην τολμήσετε να θεολογήσετε χωρίς να αναφερθείτε στους Τρεις Ιεράρχες» και αυτή η φράση, η του τίτλου, είναι του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, ξεκάθαρα δε αποτελεί αυτό που θα λέγαμε «πολιτική θεολογία». Ακριβέστερα: «…είναι προτιμότερο να μην διοικείται ένας λαός από κανένα άρχοντα, παρά να διοικείται από κακό και τρισάθλιο πολιτικό ηγέτη»(PG 63,231). Και απαντάει, (μάλιστα με ένα τελείως ρηξικέλευθο και ακραιφνή τρόπο) στο καταπληκτικό, πράγματι, επιχείρημα περί «κινδύνου της ακυβερνησίας», που επισείουν τα παρακολουθήματα των κομμάτων του Μνημονίου. Αυτοί οι φοβεροί, δηλαδή, τύποι που όσο επιδεινώνονται τα οικονομικά μεγέθη της χώρας και των ανθρώπων της, τόσο επικαλούνται την απελευθέρωση του επαγγέλματος των συμβολαιογράφων ως πηγή των ανορθολογικών δεινών ή μάλλον καταφεύγουν στην κατατρομοκράτηση των πιστών αναγνωστών τους. Φανταστείτε ότι η αναρχία δεν σημαίνει κάτι σαν «δυσχέρεια στην κυβέρνηση της χώρας», αλλά απλώς «έλλειψη κυβέρνησης»!!!

(more…)

Ποια εξουσία(«οὐχ οὕτως δέ ἔσται ἐν ὑμῖν»)

7 Απριλίου, 2012

Στο Ευαγγέλιο της προηγούμενης Κυριακής, είχαμε αναφορά σε ένα θέμα που μας απασχολεί πάρα πολύ και αυτόν τον καιρό και είναι η εξουσία και τα μέσα που χειρίζονται οι άνθρωποι για την απόκτησή της. Ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, ως γνωστόν, παρουσιάζονται στον Χριστό και Του ζητούν υψηλές θέσεις, πρωτοκαθεδρίες στην Βασιλεία  Του. Το όλο ζήτημα είναι αυτό της φιλαρχίας, της αρχομανίας, της εκζήτησης ο άνθρωπος να άρχει, επιπλέον με άδικα μέσα, και, τέλος, όταν άρχει, να άρχει με τρόπο εφάμαρτο και χυδαίο, μειωτικό και προσβλητικό, καταπιεστικό.

Ο μακαριστός π.  Χαράλαμπος Βασιλόπουλος αναφέρει σχετικά:   «Τα λαμπρά αξιώματα και οι αι εξουσίαι ηλεκτρίζουν τας καρδίας όλων των φιλοδόξων. Πολλοί παρουσιάζονται μνηστήρες της αρχής αυτόκλητοι και κάμνουν Ομηρικάς μάχας δια την απόκτησίν της. Διότι με την εξουσίαν θα είναι ψηλά, ψηλότερα από τους άλλους όλους, θα διευθύνουν όλους, θα διατάσσουν όλους, θα διαχειρίζωνται την δύναμιν όλων, τα χρήματα όλων. Από εκεί ψηλά θα σκορπίζουν τα κοινά αγαθά κατά βούλησιν εις τους φίλους των και θα τιμωρούν αμειλίκτως τους εχθρούς των. Εκεί ψηλά όμως δεν μπορούν ν’ ανεβούν αυτοί συνήθως, αν δεν τους ανεβάσωμεν ημείς. Ημείς θα τους τοποθετήσωμεν εκεί. Ημείς θα παραδώσωμεν την εξουσίαν εις τους κυβερνήτας. Ημείς θα εκλέξωμεν τον πρωθυπουργόν, τον βουλευτήν, τον δήμαρχον, τους προέδρους και τους συμβούλους των πολυποικίλων σωματείων, ων ουκ έστιν αριθμός.» ( σ. 180, Τα μυστικά της ευτυχίας)

(more…)

«Πνεύμα φιλαρχίας μη μου δώσεις»……

12 Μαρτίου, 2011

Μία από τις πιο γνωστές ίσως ευχές που διαβάζονται στην Μ. Σαρακοστή που ξεκίνησε αυτήν την Δευτέρα(δεν πειράζει για όσους δεν το ξέρουν…) είναι αυτή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου, που «αναγινώσκεται» κατά το (Μικρό)Απόδειπνο. Το πρώτο μέρος της λέει:

«Κύριε(=Εσύ που ελεύθερα, θεληματικά και «αυτοπροαίρετα» δέχομαι ως τέτοιον) και Δέσποτα της ζωής μου,

πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως…»

Και το απλό -και αγωνιώδες- ερώτημα είναι: πότε αλήθεια θα μπορούσα να πω ότι έχω εγώ πνεύμα φιλαρχίας…;;; Χμ… Παρακατω, θα θέσω, λοιπόν, μερικά ερωτήματα……

(more…)

Νέες εκδόσεις πολιτικής Θεολογίας…!(μέρος B’)

20 Ιουνίου, 2009

Πολιτικής θεολογίας συνέχεια. Το τρίτο βιβλίο που θα σχολιάσουμε είναι το «Εξουσία και κόλαση…!»(εκδ. Θαβώρ, Φεβρουάριος 2009) του πολυγράφου και ενημερωμένου λίαν π. Β. Μπακογιάννη.

Ο στασιάσας στην Πύλη Αλή Πασάς των Ιωαννίνων(-1822)

Εξεικονίζεται ο στασιάσας στην Πύλη "Αλή Πασάς των Ιωαννίνων"(-1822)

Η πολιτική θεολογία της Ορθοδοξίας είναι πράγματι μία τόσο σημαίνουσα υπόθεση και δεν είναι σωστό να αμελήται. Έχει ειπωθή, συγκεκριμένα από τον Σ. Παπαθεμελή, σε εισαγωγή σε βιβλίο με το «Ευαγγέλιο των Σαντινίστας» ενός εκ των δύο αφών Καρντενάλ, υπουργών- ιερέων στην επανασταστική κυβέρνησι των Σαντινίστας(!), ότι στην Ορθόδοξη Ανατολή έχει αναπτυχθή η δική μας θεολογία της απελευθέρωσης(liberation theology) πολύ πριν το 1968, οπότε ο Γκ. Γκουτιέρεζ κήρυξε στην Λίμα του Περού τον όρο, για να σηματοδοτήση την έννοια της «θεολογίας της επανάστασης», επί «Τουρκοκρατίας».  Αυτό δεν είναι τόσο ακριβές. Ο Αντόνιο Φραγκόζο στο βιβλίο του «Ευαγγέλιο και κοινωνική επανάσταση»(1976, εκδ. Μήνυμα), ΡΚαθολικός Επίσκοπος, κάνοντας λόγο για την βατικάνεια στήριξι, σε πιο ειρηνιστική μορφή, των θέσεών του αναφέρεται σε κάποια εγκύκλιο του Πάπα Παύλου του 6ου που μιλάει για «βαθειές, πολύ βαθειές» και «επείγουσες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις». Όμως, τονίζει ο Φραγκόζο στο προειρηθέν, αυτές οι θέσεις του Παύλου δεν προέρχονται από τον …ίδιο. Προέρχονται από τους Πατέρες(sic!) του 4ου και 5ου αιώνα! Το ίδιο και ο πασίγνωστος αρχιεπίσκοπος Χ. Καμάρα αναφέρεται στον Ορθόδοξο Πατέρα των αιώνων αυτών, και του λατινικού χώρου Αμβρόσιο Μεδιολάνων, για να υποστηρίξη, ότι η γη ανήκει σε όλους και απαγορεύεται αυστηρά εκ Θεού να έχη κάποιος τάδε στρέμματα, υπερεπαρκή, και ο άλλος να είναι …ακτήμων.

Έτσι, επιτέλους προσεγγίζεται η πηγή των υδάτων και πάλι της ρηξικέλευθης σκέψης με επαναστατική ζύμη, που είναι η Πατερική σκέψη της μετοχής στις Άκτιστες ενέργειες, που διατυπώθηκε σε εποχές που άλλοι που σήμερα παριστάνουν τους υπερεπαναστάτες δεν θα τολμούσαν ούτε να ανοίξουν το στόμα τους, Imperium Romanum ακόμη εν πολλοίς, και παρά τον Μ.Κων/νο, νομικώς γαρ…!

Αναφορές του έργου

O συγγραφέας αναφέρεται σε μία ιδιαίτερη ποικιλία υποθεμάτων που συνδέονται με το θέμα που πραγματεύεται, από υποδείγματα πολιτικών ηγετών βάσει της Ορθόδοξης πολιτικής θεολογίας έως τον ενάρετο χριστιανικά τρόπο διοίκησης από τους πολιτικούς και τους ποιμένες, όπου και παραθέτει κάποιους σπάνιους λόγους του ι. Χρυσοστόμου περί εκλογής ποιμένων και περί αναξίων ποιμένων.

Αναφορές κάνει στον Χριστοκράτη Ιερώνυμο Σαβοναρόλα(1452-1498) που θέλησε να κυβερνήση την πολι(τεια) της Φλωρεντίας, όπου και εξελέγη ο ίδιος ο Χριστός, ώστε να κυβερνήση, κάτι που αναφέρεται ως σήμερα σε σχετική επιγραφή,παμψηφεί, αλλά εντέλει, τα κατεστημένα φάνηκαν σκληρά, ώστε οι διάφορες ομάδες συμφερόντων τον θανάτωσαν σκληρά πριν της διθυραμβικής αποκατάστασης του και της μετάνοιας και της ανέγερσης ανδριάντα προς τιμήν του… Δεύτερον, στον Ν. Πλαστήρα, τρίτον δε στον Μ. Κωνσταντίνο  βάσει ιδιαίτερα του Horst, τον οποίο και αποδεικνύει ένα θαύμα της Ιστορίας που συνέτριψε εν τινί μέτρω τον ζυγό των αδικουμένων κατά τον λόγο του Θεού και την Π. Διαθήκη, και νομοθέτησε φιλελεύθερα πολιτικά, και δίκαια κοινωνικά σε τόσες περιοχές του δικαίου της πολιτείας… Ακόμη, αναφέρεται στην ιερότητα του δημοσίου χρήματος και στο με πόσο δέος θα πρέπη κάποιος να το μεταχειρίζεται, κάτι που δεν συμβαίνει, ενώ ο μόνος που το επισημαίνει δεν είναι οι πολιτικοί, αλλά ο Δ. Κουφοντίνας, κάτι που συμφωνεί με τον λόγο του ι. Χρυσοστόμου περί χρήσης του χρήματος και «περίσκεψης» σχετικής…! Στο βιβλίο τούτο, που γράφεται οντως με τον γνωστό στους αναγνώστες του ζηλωτικό και χαριέντα, θα έλεγα, τρόπο του π. Βασίλειου, κυριαρχεί η ιδέα της αναξιότητος των πολιτικών αρχόντων, ιδιαίτερα της σήμερον. Ενώ η δουλειά τους είναι να είναι ταπεινοί διάκονοι του λαού -κάτι που, σημειώνουμε εμείς, υπερβαίνει ακόμη και την αναρχική άποψη για άμεση εκπήγαση της εξουσίας από τον Λαό, καθώς ο «βασιληάς»(πρέπει να) είναι υπόδουλος τρόπον τινά στον διακονούμενο λαό…!- υστερούν σε δικαιοσύνη και έλεος. Ο συγγραφέας μας ενθυμίζει κάποιες λησμονημένες διατάξεις των («θεόπνευστων», ενν.) Ιερών Κανόνων περί πολλών που αφορούν το θέμα μας. Π.χ. σε κάποια σελίδα μας γράφει για τον Κανόνα που ορίζει τον ποιμενάρχη που αδιαφορεί για τα προς το «ζην» των ιερέων που βρίσκονται χαμηλότερα σε «αξίωμα» να λογίζεται ως φονέας και να καθαιρήται!!!

Επι-διορθώσεις

Οπωσδήποτε, σε τόσα αδαμάντινα ρήματα, θα εντοπιστούν και οι ανακρίβειες. Επισημαίνουμε κάποια, καθώς είναι συχνή και έχει γίνη αγκάθι που γδέρνει και την γνησιότητά μας την χριστιανική, αλλά και σκάνδαλο. Η αναφορά είναι στα γνωστά ρηθέντα του Απ. Παύλου στην προς Ρωμαίους επιστολή του.

Λέει ο συγγραφέας: «Ενώ θα περίμενε κανείς τον Παύλο να συμβουλέψει τους χριστιανούς να δείξουν καταφρόνηση σε ένα τέτοιο ανάξιο φορέα της εξουσίας, αυτός του συμβούλεψε να του δείξουν υπακοή!

Στον πρόδρομο του Αντιχρίστου(σ.σ. εννοεί τον Νέρωνα).

Αλλά όποιος δεν θα υπάκουε θα υφίστατο τις συνέπειες της απείθειάς του!(σ.φ.: ενν. «τιμωρία» από την κοσμική εξουσία)».
Ο Μπερντιάγεφ αναφέρεται σε αυτήν την ιδέα ως βασική πλάνη που έχει εισχωρήση στην Εκκλησία, ήτοι η παρερμηνεία της Προς Ρωμαίους. Ο θιασώτης της πολιτικής ανυπακοής Χ. Ντ. Θορώ αναφέρεται πρώτα-πρώτα στην επιστολή του Παύλου, λέγοντας, ότι δεν μπορεί να εννοή όλες τις εξουσίες. Ο «χριστιανός επαναστάτης» π. Γρηγόριος Πετρώφ στην απολογία του μιλάει κι αυτός για τις Ρωμαϊκές Αρχές που θανάτωσαν  ακόμη και τον Παύλο. Λέει, πώς είναι δυνατόν αυτοί να επιτελούν το έργο του Θεού;

Όλους αυτούς τους δικαιώνει, όπως έχουμε ξαναπή κάπου, ο ι. Χρυσόστομος, βασικότατος ερμηνευτής του Απ. Παύλου, ο κορυφαίος ίσως όλων των εποχών. Αυτός αναφέρει(απαντά σε ρητορική ερώτησι που θέτει σε λόγο του), ότι δεν το είπε για κάθε άρχοντα,  αλλά για την εξουσία ως θεσμό, και με συγκεκριμένη αποστολή(συμπληρώνουμε εμείς βάσει του Παύλου), γενικώς. Πάντως, έχει συμπληρώση, ότι από τους κακούς άρχοντες προτιμότερη είναι η αναρχία που συνήθως, βέβαια, οδηγεί στο να καταπίνη ο δυνατός και πλούσιος τον φτωχό και τον αδύνατο(πρβλ. αναρχοκαπιταλισμός)…

Επιλεγόμενα

Αυτά τα πενιχρά θέλαμε να καταθέσουμε από την μεριά μας. Ελπίζουμε να μελετηθή από πολλούς, όσους περισσότερους γίνεται. Τα τραίνα φεύγουν το ένα μετά το άλλο, ο χρόνος του καθενός μας «τρέχει» και βλέπουμε να ασχολούνται διάφοροι με ό,τι ανούσιο, σκοτώνοντας τον χρόνο, που βέβαια έχει το ιδίωμα, ότι δεν αναπληρώνεται……