Posts Tagged ‘εξέγερση Δεκέμβρη 2008’

Εν «τυραννίη στυγερή»- o Δεκέμβρης 2 έτη μετά

11 Δεκεμβρίου, 2010

«Οι μέρες περνούν σαν τον άνεμο/και αυτ’ η ζωή είναι τοσο κοντή…», τραγουδούν κάποιοι καλλιτέχνες της εποχής μας. Έτσι, φτάσαμε ήδη 2 έτη μετά από εκείνο τον καιρό των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008, φρικαλέων, μηδενιστικών και γκροτέσκων, με πανόμορφες διακηρύξεις, με δημιουργία απλώς δια της καταστροφής και ανεπίγνωστες στοχεύσεις. Και δυο έτη μετά, δεν βρίσκουμε παρά την χώρα σε μια τυραννία στυγνή. Τυραννία, διότι εκπληρώνει κάθε σχετικό κριτήριο που θέτουν από την μια ο Όσιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης και από την άλλη ο Φωτιος ο Μέγας. Ο πρ.Σισανίου και Σιατίστης Αντώνιος γράφει για τις διδαχές του πρώτου:«…διδάσκει ότι η πολιτική εξουσία είναι έργον της θείας σοφίας, «όταν μηδέν παραβλάπτη προς την ευσέβειαν», αλλ’αποβλέπη «προς το κοινόν συμφέρον των υπηκόων» διότι άλλως, εφ’όσον προξενεί «πόνους τοις αρχομένοις», δι’ων οι άρχοντες πορίζονται ‘εαυτοίς ηδονάς αθεμίτους» μετατρέπεται εις τυραννίδα, ότε οι διοικούντες δεν άρχουσιν εκόντων των υπηκόων αλλά ακόντων(=αθέλητα) και «αντί πειθούς έριδας και στάσεις τεκταίνουσιν»»(«Κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία», εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 1992, σ.61).  Έριδες και στάσεις τεκταίνουσιν(κτίζουν) οι τύραννοι, το λοιπόν, και όχι οι «ταραξίες» (με ορμητήριο φερ’ειπείν κάποιο άσυλο). Από την άλλη, συμμετάσχοντες στην «στάσιν»-αναταραχή εκείνη ενεργά διαπιστώνουν σήμερα ότι είναι σαν να μην έχει μείνει τίποτε από εκείνο το πνεύμα. Ο δε Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ γράφει, κλίνοντας προς το πέρας της εδώ ζωής του: «Είναι [οι άνθρωποι]τυφλά όπλα στα παντοδύναμα χέρια της θείας πρόνοιας. Εκπληρώνουν αυτό που Εκείνος εντέλλεται ή που Εκείνος επιτρέπει.» Έτσι, εμείς πρέπει να βρούμε, εν τινί μέτρω έστω, γιατί Εκείνος επέτρεψε αυτή την μανιασμένη καταστροφή χωρίς αύριο που τα ΜΜΕ του τόπου τότε, γελοιωδώς και υποκριτικότατα, εξήραν…
(more…)

Ο μικρός Χριστός και ο μικρός Αλέξης

25 Δεκεμβρίου, 2009

Παραμονή Χριστουγέννων και απαρχή του αγ.Δωδεκαημέρου σήμερα. Ο μικρός αχώρητος Χριστός, δηλ. η αλήθεια, η οδός, η ζωή, εν σαρκί κατέρχεται και χωρείται, κενώνεται, προσλαμβάνει μορφή (εθελό)δούλου, για να θεραπεύσει. Προσλαμβάνει τα πάντα και όχι μόνο τον «Λόγο», διότι το «απρόσληπτον και αθεράπευτον«. Όπως ο Ίδιος μας συστήνεται στην Συναγωγή (που μετέπειτα, βέβαια, θα γίνει «κατοικητήριο δαιμόνων») : κατέρχεται για να πει καλά νέα στους φτωχούς(πρβλ. το υμνογραφικό «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού»), για να κηρύξει ελευθέρωση στους αιχμαλώτους, για να δώσει το φως στους τυφλούς, για να γιατρέψει τους καρδιακά συντετριμμένους(Λκ., 4:16). Είναι όντως ο Ελευθερωτής και αυτός που μας καλεί «στην κάλλιστη και πιο μεγαλειώδη επανάσταση ενάντια στο κακό».(Αγ. Ν. Βελιμίροβιτς, «Εκκλησία και επαναστατική παιδαγωγική»)
Το παιδί Αυτό, λοιπόν, γεννιέται εξόριστο, κατάμονο, ανεπιθύμητο, «από θεούς και ανθρώπους μισημένο». Άνθρωποι -και συγκεκριμένα ο κρατήσας φορέας της εξουσίας- θέλουν, ακόμη δεν ετέχθη, την θανάτωσή του! Γιατί θέλουν κάτι τέτοιο; Μα, πρώτα-πρώτα, θα τους χαλάσει την βολή! Ο θρόνος των «αρχόντων του αιώνος τούτου, των καταργουμένων«(Α’Κορινθίους, 2:6-8) τρίζει ήδη και τα «αρχαία θα παρέλθουν» σύντομα…

"Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην, και τι θέλω ει ήδη ανήφθη..."

Δυστυχώς, όμοια γίνονται κατά καιρούς και ούτω εγένοντο, τηρουμένων των αναλογιών, και με την περίπτωση του αγαπητού μας έφηβου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Νομίζω, ότι αυτή η «λαϊκή εξέγερση» του περασμένου Δεκέμβρη έχει υποτιμηθεί βάναυσα ως προς αυτό που θέλει να εκφράσει, παρά την καπηλεία της από κάποια κόμματα επώνυμα της Αριστεράς ή του αριστερισμού ή παρά το στημένο ή/και εσκεμμένα προκλητικό πολλών γεγονότων. Περιμένατε σαφήνεια τέλεια; Εδώ, οι ίδιοι οι σπουδαγμένοι μαρξιστές(όταν ήταν κάπως περισσότεροι) ήσαν σύνθεση πραγμάτων των οποίων οι ίδιοι δεν είχαν συνείδηση, όπως αποδείκνυε τέλεια και ο Ν. Μπερντιάεφ κάπου. Όσος (νεανικός) αυθορμητισμός -και όχι μουχλιασμένες διάνοιες- υπήρξε σε αυτήν ήταν όντως όχι εκδικητικός και ήταν έκφραση μίας ηθικής, συνειδησιακής αγανάκτησης που η νεολαία έχει περισσότερο. Ιδιαίτερα, οι έφηβοι ύψωσαν σημαίες ηθικοπνευματικών «ιδανικών» που ο σημερινός παρακμιακός αστικός «θρυμματισμένος κόσμος» φτύνει και ολοένα και πιο φανερά. Είπαν στους «μεγάλους»: «ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε. Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε δεν δημιουργείτε! Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε. ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ». Για όσους πουλάνε, λοιπόν, την ψυχή τους(κατά κυριολεξία, όμως) στο διάβολο για λίγα ψιχία για τον εαυτούλη τους, για τον ανέραστο καταναλωτισμό, που έλεγε και ο Κωστής Μοσκώφ -μάλιστα, αναφερόμενος στους «μικροαστούς θετικιστές» της (υπαρκτής) αριστεράς. Για τον μεταμοντέρνο μηδενισμό που μας σερνει πεθαμένους, δεκαετίες τώρα, πίσω από το άρμα του. Μακάρι, όμως, οι «μεγάλοι» να διδάσκονταν από την χαρίεσσα αθωότητα των παιδιών, όπως ήθελε ο Χριστός…

Ειλικρινά,  η γέννηση του μικρού Χριστού φέτος μας είναι ασύγκριτα πιο επιτακτική από άλλες εποχές και έτη. Χρειαζόμαστε, απελπισμένα, τον Επαναστάτη, χρειαζόμαστε τον Ιατρό(κατ’εξοχήν των ψυχών- που άλλοι Τον εκτόπισαν), χρειαζόμαστε τον Κύριο των κυριευόντων Βασιληά, χρειαζόμαστε τον μανικότερο πάντων και νηφάλιο Εραστή και Ερώμενο να μας βγάλει από την χαβούζα της ανέραστης και άπονης μανίας μας περί τα αφροδίσια και να μας μυσταγωγήσει στο χαρμόλυπο, απροϋπόθετα αγαπητικό μυστήριο του αδελφού

Υ.Γ. Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της εφ. «Χριστιανική»