Posts Tagged ‘Ελευθεροτυπία’

Για την συνέντευξη του συγγραφέα Ν. Πλάτη ή «η τέλεια αγάπη βάλλει έξω τον φόβο»

8 Οκτωβρίου, 2011

Λοιπόν, παλαιότερα κανείς μπορούσε να διαβάσει, κανονικά ή λάθρα, εφημερίδες και έντυπα όπου ανέπτυσσαν απόψεις άνθρωποι όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Φώτης Κόντογλου, ο Κλέων Παράσχος, ο Ευάγγελος Παπανούτσος κ.π.ά. Επίσης, όσοι γίνονταν συγγραφείς είχαν κατά κανόνα μια ορισμένη πάραπάνω γνώση, ήταν «επαΐοντες» -που έλεγε και ο Σωκράτης- εν τινί μέτρω. Σήμερα, απεναντίας, παρά το ότι υπάρχουν θαυμάσιες «πένες», διαβάζουμε και μάλιστα διαβάζουμε ως σπουδαίους ή και εναλλακτικούς ανθρώπους που απλώς αραδιάζουν αφόρητες επιπολαιότητες. Το θέμα ΔΕΝ είναι να είσαι γραμματιζούμενος, το θέμα είναι να μην είσαι προκατειλημμένος και εμπαθής· διότι «έξυπνος είναι αυτός που δεν έχει πάθη». Πάθη που τον σέρνουν από την μύτη, παθ-ητικά…

(more…)

Ειρωνείαι ποικίλαι κατά οργανωσιακών περιοδικών εις τον Τύπον

13 Οκτωβρίου, 2010

Διαβάζουμε στην σημερινή «Ε» το εξής, «γλυκύτατο» οπωσδήποτε, σχόλιο:

Ω Σώτερ

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά και της τσέπης δεν πάει πίσω.

Κυρίως αν ο Σωτήρ προσθέτει και κανένα ευρουλάκι στην τσέπη θεουσών καθηγητών, που μοιράζουν περιοδικά της παραθρησκευτικής του οργάνωσης σε μαθητές μέσα στα σχολεία. Εναντι ενός ευρώ και χωρίς απόδειξη!

Ας τολμήσει ο μαθητής της μικρής τάξης να πει όχι. Αγαπάς τον δάσκαλο; Απόδειξη. Αλλιώς δεν σε σώζει ούτε ο Σωτήρ ούτε ο εορτάζων σε λίγο Αγιος Δημήτριος ο Μυροβλήτης. Ωραία σχολεία έχουμε, κυρία υπουργέ.

Υπογράφει ο Γ.Π.(sic).  Α!-μα πρόκειται περί ροΐδειας ειρώνειας. Παρ’όλ’αυτά, υπάρχουν νοηματικά λάθη, που ο Ροΐδης, αυτός ο έξοχος Ευρωπαίος ρατσιοναλιστής και βολταιριστής και ο τόσο, κατά τον Λουκιανό, φιλοσκώμμων, δεν θα ανεχόταν στον λόγο του.  Κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών, που λέει κι ο ποιητής. Τώρα, βέβαια, υφίσταται και ένα μικρό πρόβλημα, που το μαθαίνει κανείς και από το Λύκειο ακόμη-ακόμη. Πού βρίσκεται το γεγονός και πού το σχόλιο; Ή μήπως, όπως μου λέει ο λογισμός, πρόκειται μόνο για Propaganda Fidei του συντάκτου; Για να δούμε…

(more…)

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς(1894-1979) για τους Έλληνες, εμάς

11 Οκτωβρίου, 2010

Ξέρετε, είναι αρκετά διασκεδαστικό να βλέπη κανείς ορισμένους προσχωρημένους στην ιδεολογία της ευρωλιγούρας, την κατά ορισμένους ξεκινήσασα κατά την «αναγραμματισμένη» μορφή της ημερομηνίας της Άλωσης που είναι το 1354, όταν ο Δημήτριος Κυδώνης μετέφρασε στα ελληνικά τον Θωμά Ακινάτη (ήταν η Summa Theologiae), πριν προσχωρήσει στον Παπισμό μερικά έτη αργότερα. Δυστυχώς, «μιλάνε πολύ, αλλά με λάθος μήνυμα». Και όχι μόνο με λάθος μήνυμα, αλλά χωρίς να κατέχουν με μία ορισμένη επάρκεια κάποιο θέμα, που τους οδηγεί σε αστειότητες ιδεολογικές. Έτσι, π.χ., ο πατήρ Μπέης στα άρθρα του στην «Ε» τολμάει να μας μιλάη επανειλημμένως και ανεπαισθήτως για την …ρωμέικη αναίδεια(sic) και την «βαλκανική καθ’ημάς Ανατολή» που βεβαιότατα καταλαβαίνουμε πόσο μπανάλ είναι, πόσο αθεράπευτα πτωχική και πόσο βαθιά ντροπή πρέπει να φέρουμε για αυτήν. Βεβαίως, επίσης, και είναι, δηλώνει ακραιφνής θαυμαστής του κου Σημίτη (ναι, ακόμη και σήμερα), και θεωρεί ότι τα (συνήθως και κατά ιδεολογία ανυπόφορα νερόβραστα, στον κλασσικισμό, και πάντως προ της άνθισης του ρομαντισμού) κομμάτια που έφκιαχναν οι Χέντελ μπορούν να είναι εφάμιλλα της Λειτουργίας του Χρυσοστόμου και των Πατέρων- πράγμα που φοβάμαι ότι πρώτα-πρώτα δείχνει το μέγεθος της απουσίας επαφής με την καισαρική διαφορά Δύσης-Αίρεσης και Ορθοδοξίας, πράγμα που ήθελε ακριβώς να επισημάνει ο Κόντογλου μιλώντας για «θείο πάθος» αντί για «θείο δράμα«(πρβλ. θέατρο, όπερα). Δεν έχουν γνωρίσει την καλοσύνη(δεν πουλάει άλλωστε, ούτε παράγει εφέ) και το ήθος, κατ’αρχάς, των Ορθόδοξων «λαοτήτων» των Βαλκανίων, και του Βορρά, και, όπως ο ευαίσθητος δυτικόφιλος επαναστάτης Αλεξάντερ Χέρτσεν πριν την επίσκεψή του στην Δύση, θεωρούν ότι το Δυτικό πνεύμα είναι προς εκθειαστέο. Από την άλλη, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς δεν καταδέχθηκε να πάρη πτυχίο, μην τελειώνοντας την πτυχιακή του διατριβή σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας, λόγω της άρνησής του να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις των Ευρωπαίων που δεν τους άρεσε καθόλου η δριμεία κριτική του στον Ευρωπαίο άνθρωπο και τον επιφανειακό, ως συνήθως, ουμανισμό του. Ο δε Βλαδίμηρος Σολοβιώφ πήρε το δίπλωμα του Μαγίστρου των Επιστήμων, οιονεί διδακτορικό, υποστηρίζοντας περί το 1875(1874, αν δεν απατώμαι) την διατριβή του με τον εύγλωττο τίτλο «Η κρίση της δυτικής φιλοσοφίας. Κατά των θετικιστών.» Μόνο που το έλαβε στην Ρωσσία, μετέχοντας στην περίφημη Αναγέννηση που έλαβε χώρα κατά τον 19ο αιώνα, τα τέλη, εκεί. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, να μην πλατυάσω άλλο, λογιότατος όπως ο πρωτοχριστιανικός Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυρας(από τον οποίο και έλαβε εσκεμμένα το όνομα -το πραγματικό του ήταν Μπλάγκογιε), όμως, σε αντίθεση με την Ευρώπη, είχε σε ιδιαίτερη αγάπη και εκτίμηση το (ψευτο-)Ρωμαΐϊκο, την Ορθόδοξη Ελλάδα, του 1920, και μίλησε με λόγια που θα δούμε αμέσως παρακάτω και τα οποία λαμβάνονται από την εξοχη, όντως, μελέτη του π. Αθ. Γιέβτιτς(σήμερα, εδώ και έτη, σε επισκοπικό αξίωμα) για αυτόν… Λέει, συνηθίζει να λέη, λοιπόν, ο νεοαναγνωρισθείς -κρατήστε την έκφραση- Άγιος τα εξής σχεδόν απίστευτα:

(more…)

Ορισμένοι χαριέντες ψιττακίσκοι των ΜΜΕ «ξύνονται στην γκλίτσα του τσομπάνη»………

29 Ιουλίου, 2010

…όπως συνήθιζε να λέη και ο γέροντας Παΐσιος ο Αθωνίτης. Επίσης, σ’αυτόν τον ολισθηρό δρόμο δείχνουν να έχουν μπη κάποιοι δημοσιογράφοι που κατά τα άλλα θα μπορούσαμε και να τους εντάξουμε στην νέα αριστερά, λόγω της αξιοσυμπάθητης «συναισθηματικής τους ταύτισης με τις περιθωριακές(σ.φ.:  με ουδέτερη έννοια) ομάδες» , όπως παρατηρούσε ο δριμύς κριτικός τους(της) και θεωρητικός του αμεσοδημοκρατικού και κοινοτιστικού εξισωτισμού καθ. Κρίστοφερ Λας.

Ναι, δεν θα ήθελα να το προσωποποιήσω, αλλά η τελευταία αφορμή μου δίνεται από ένα απίστευτο, όντως, κείμενο που δημοσιεύεται στην σημερινή «Ελευθεροτυπία» με τίτλο …«φτάνει πια»(ναι, και εμένα μου θυμίζει κάτι τι, ειδικότερα δε προεκλογικά σλόγκαν τινά).(!!!)

Θα ήταν καλό να παραθέσω ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα. Κρατήστε στον νου σας, παρακαλώ, ότι δεν προσωποληπτώ· υπάρχουν άπειρες άλλες περιπτώσεις δημοσιευμάτων, ειδικά της ακροδεξιάς- νεοφιλελεύθερης (διακομματικής) πτέρυγας που άλλωστε έκπαλαι είχε στεγάσει για λόγους πολυφωνίας και το νυν κυβερνών κόμμα…

(more…)

Αρρενομανείς φοράδες: απάντηση στους “θηλυμανείς ίππους”!!!(β’ μέρος)

15 Μαρτίου, 2010

Ξαναπιάνω το νήμα από το παραπάνω, πρώτο μέρος και σας παρακαλώ να κρατήσετε τα τρία σημεία:  τον εκτροχιασμό του φεμινιστικού κινήματος σε ικανό του μέρος,  την εξ ολοκλήρου αστική προέλευση της ηδονιστικής ιδεολογίας*, και  την κατανίκηση της νεολαίας, έστω σε ένα επιφανειακό επίπεδο, από δαιμονόπνευστους «πορνικούς» και συναφείς με αυτούς λογισμούς, που αντικειμενοποιούν το πρόσωπο, με ένα άκρως ανέραστο, αν-αίσθητο κυριολεκτικώς, τρόπο. Όλα αυτά θα μας χρειαστούν, για να εντάξουμε στο σωστό πλαίσιο κάποιο σχετικό, φεμινιστικότατο άρθρο της γνωστής εφ. Ελευθεροτυπία με τίτλο …«Ελληνίδες: ισότητα και στο σεξ»(sic).

(more…)

Το συνεχές σκότωμα των… υλιστών προσωκρατικών φιλοσόφων

7 Φεβρουαρίου, 2010

Θα το έχετε παρατηρήσει, ίσως, ότι ορισμένοι όψιμοι ματεριαλιστές («υλιστές»), ευρωπαιοκεντρικοί(-ευρωλιγούρηδες, κατά Ζουράρι, δηλαδή, και βρυξέλληνες) ελληνόφωνοι, αναφέρονται στους προσωκρατικούς φιλοσόφους, θεωρώντας, ότι δικαιώνουν την δυτικότροπη κοσμοθεωρία τους.  Κατ’εξοχήν διάσημη περίπτωση είναι ο δυσφημιστής του Άγιου Όρους Βασίλης Αλεξάκης με το μυθιστόρημά του «μ.Χ.» όπου μας μιλάει για τους προσωκρατικούς φιλοσόφους εν αντιθέσει με την Ορθοδοξία.

Άλλη περίπτωση είναι ο «αρχαιολάτρης»- εκδότης Μ. Βερέττας, ας πούμε, που αυτοπαρουσιάζεται ως νεοεπικούρειος. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι ουδεμία σχέση είχε ο δύστηνος (και …ασκητικός, κατά το μάλλον!) Επίκουρος με τον υλιστικό ηδονισμό στον οποίον θέλουν να τον εμπλέξουν, όπως ουδεμία σχέση έχει ο ωφελιμισμός του J.S. Mill με την «απολαυή των αισθήσεων»(στα οικονομικά είχαμε την παραφροσύνη σε κάποιες διάσημες θεωρίες να την …μετράμε και σε μονάδες, δηλαδή utils…). Η πραγματική θεωρία αυτών των ανθρώπων είναι κάτι μεταξύ του ήσσονος εκείνου κηρυναϊσμού και σαρδαναπαλισμού, δηλαδή την θεωρία που… διατύπωσε επιγραμματικά ο Ασσύριος βασιληάς Ασσουρμπανιπάλ με το (ταφικό επίγραμμα) «Συ δε ώ ξένε, έσθιε, πίνε, αφροδισίαζε, τάλλα δ΄ούδεν» ή «ταύτ’έχω όσσ’έφαγον και εφύβρισα» .

Το θέμα είναι ανάξιο λόγου, αλλά το καθιστά άξιο λόγου, ότι το επαναφέρουν ορισμένοι που σφόδρα ανοηταίνουν και που μας επηρεάζουν, όπως κάποιος Α. Ασωνίτης που γράφει σχετικά στην «Βιβλιοθήκη» * της Ελευθεροτυπίας» της 05-02-2010. Μπορείτε να το βρήτε εδώ. (more…)

Οφειλόμενος σχολιασμός σε «καθολικό δαρβινιστικό» κείμενο εν τω ιστολογίω νεοφιλελεύθερου δημοσιογράφου (Τ.Μίχα)

24 Ιουνίου, 2009

Παραθέτω ένα ψεσινό, ήτοι χθεσινοβραδυνό, μου σχόλιο σε κάποιο κείμενο  δοκιμιογράφου και αρθρογραφούντος σε εβδομαδιαία έκδοση εφημερίδας(«Ελευθεροτυπία»), κου Καρόλου. Θεωρώ το όλο θέμα καίριο και άκρως σημαντικό, εξ ου και η επισήμανση εδώ. Το σχόλιο είναι το κάτωθε και ανευρίσκεται εδώ.

Γράφετε:
«Ορισμένοι έχουν επιφυλάξεις σχετικά με τις πολιτικές συνέπειες των θεωριών του Δαρβίνου διότι ταυτίζουν την θεωρία της «φυσικής επιλογής» με την «επιβίωση του ισχυροτέρου». Και από την στιγμή που ισχύει αυτό τότε ανοίγει ο δρόμος για την νομιμοποίηση του «δικαίου του ισχυροτέρου», του «νόμου της ζούγκλας», του «ο θάνατός σου, η ζωή μου» και για άλλα παρεμφερή χαριτωμένα.»

Συγκεκριμένα, κύριε Κάρολέ μου, αυτήν την άποψι την είχε εκφράση ο ίδιος ο συνωνόματός σας, Κάρολος Μαρξ, σε προσωπική του επιστολή, στον Φρ. Ένγκελς, αν δεν απατώμαι. Είχε πη, ότι είναι αντανάκλαση της θεωρίας του T. Malthus, τον οποίον ο ίδιος ο Darwin θαύμαζε ιδιαίτερα. Σας παραπέμπω και στο βιβλίο της S. McKinnon «νεοφιλελεύθερη γενετική» όπου παρατίθεται.

Δεύτερον, ο(σ.φ.: πατήρ του κοινωνικού δαρβινισμού) Herbert Spencer, προωθώντας τον κοινωνικό δαρβινισμό με μεγάλη επιτυχία, ιδιαίτερα σε πολλά ακροατήρια των ΗΠΑ που τον τιμούν ως σήμερα με ρητές αναφορές (π.χ. ο CEO της General Motors Jack Welch άνοιγε πάντα, κατά την αναφορά του φίλου του Ph. Kotler, τις συνεδριάσεις με το κοινωνικοδαρβινιστικό «Change or die»-αυτό που αναφέρετε και εσείς ως προσαρμογή ήτοι fitting), έλεγε πάντα, ότι «μεταφέρω απλώς τις απόψεις του κυρίου Δαρβίνου στην κοινωνία».

Νομίζω, ότι οι ταπεινές αυτές υπομνήσεις θα ωφελήσουν και την ευρύτερη εποπτεία σας πάνω στο έργο του Δαρβίνου, αφού, απ’ ό,τι αντιλαμβάνεται κανείς, τείνετε στην κοσμοθεωρητικού τύπου θεωρία του Dawkins που ο McGrath ονομάζει στο άρτιο έργο του “η αυταπάτη του Dawkins» «καθολικό δαρβινισμό».

Μετ-αναστατικά πρώιμα: ημιβαρεία θεολογία…(Μέρος Β’)

24 Απριλίου, 2009

5)Σε ένθετο περιοδικό της εφ. «Ελευθεροτυπία» υπήρχε ένα κείμενο που δημοσιεύθηκε το Μέγα Σάββατο και που αναφερόταν στις «θρησκείες και διατροφικά ταμπού»(sic) και τιτλοφορείτο «Νήστευε και μη ερεύνα» κατά την μάλλον μηδέποτε υπάρξασα ούτε σε γράμμα μήτε σε πνεύμα ρήση «Πίστευε και μη ερεύνα». Εκεί, η συντάκτις διατροφοανθρωπολόγος και ακαδημαϊκός προέβη σε ορισμένους αθεολόγητους (και ανελλήνιστους) χαρακτηρισμούς περί της νηστείας της Ορθόδοξης, την οποία, επί πλέον, προσπάθησε να συμψηφίση με τις των «θρησκειών». Βεβαίως, εμάς ουδόλως μας αφορά το εν λόγω πρόσωπο ούτε η κατάρτισή του, απλώς να διασαφηνίσουμε ορισμένα θέματα.

Στην Ορθοδοξία δεν έχουμε απαγορεύσεις. Απαγορεύσεις ηθικού, ηθικίστικου τύπου ή νομικού/δικανικού και νομικίστικου τύπου. Έχουμε υπέρβαση της ηθικής σε ένα ήθος το οποίο εμπνέεται από τον Παράκλητο που «όπου θέλει πνει» και που είναι εκπορευόμενος υπό του Πατρός, όπως θεολόγησε ο Γρηγόριος ο Θεολόγος/Ναζιανζηνός εμπειρικά, δίχως να μπορή να επεκταθή πιο «καταλεπτώς» για αυτόν τον λόγο(εν Θεώ εμπειρία/Αποκάλυψη και όριά της). Έτσι, η νηστεία μπορεί να φτάση να είναι «ξηροφαγία άπαξ της ημέρας» ή μπορεί να είναι και μηδαμινή σε ανθρώπους που έχουν ασθενική «κράση», ασθενούν σωματικώς κτο. διότι σκοπός είναι η μεταποίηση των παθών και η κατάκτηση της ηθικής ελευθερίας. Ο πασίγνωστος γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης, π.χ.,  που έτρωγε κάθε ημέρα λίγα παξιμάδια εφ’όλης της Σαρακοστής -προκαλώντας σοκ στους παντοειδείς υλιστές, όπως τον Φόυερμπαχ, μέντορα των πρώιμων Μαρξ και Ένγκελς, που θεωρεί, ότι είμαστε ό,τι τρώμε και, ότι η πολιτισμική αναβάθμιση προέρχεται από την διατροφική αναβάθμιση– συνέστηνε σε ανθρώπους με αυτά τα χαρακτηριστικά να τρώνε «κανονικά» ή όπως αυτός, δηλαδή ο «Γέροντάς»- Πνευματικός τους, τους υπεδείκνυε.

Αυτό σημαίνει, ότι η νηστεία έχει μία τελείως άλλη λειτουργία, δεν είναι υποχρεωτική, και εντάσσεται στο πλαίσιο της μεταρσίωσης, της κάθαρσης που οδηγεί προς τα πάνω και που συνεχίζεται με τον Φωτισμό, την θεωρία ή θέα του Ακτίστου Φωτός και με την Θέωση, κατά την στερεότυπη Θεολογία του Ησυχαστή Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Ο δε Χριστός, ως γνωστόν, την ενέτασσε στο πλαίσιο της δυνατότητας εκβολής κάποιων γενών δαιμόνων από τους ανθρώπους (τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται, εί μη εν προσευχή καί νηστεία,  Ματθαίος 17, 21). Ο ίδιος νήστεψε καθολικά, προ της αντιμετώπισης των πειρασμών του ίδιου του εκπεπτωκότα αρχάγγελου. Ο δε σύγχρονός μας Άγιος Νεκτάριος εν Αιγίνη νήστευε καθολικά περίπου, όταν επρόκειτο να πάη σε μέρος όπου θα τον επαινούσαν και θα δοκίμαζε τους εκ του πονηρού «λογισμούς της υπερηφάνειας», κάτι που μας διδάσκει να νηστεύουμε, όταν έχουμε έντονα πειρασμικά φαινόμενα και δυσχέρειες. Πειρασμικά καλούσε δε ο εκ των μέγιστων startzi και θεοσόφων ανθρώπων της εποχής μας, ο Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, τα όσα λένε οι διάφοροι αποκαλούμενοι «ψυχολόγοι», «ψυχίατροι» κτλ. «ψυχολογικά» (προβλήματα κτλ.).

Νομίζω, ότι είναι σαφές, λοιπόν, ότι δεν έχουμε απαγορεύσεις, αλλά έχουμε θεραπευτική μέθοδο του εξ ελευθερίας «πνευματικού ιατρείου» που συνιστά η Εκκλησία, που ποικίλλει αντιστοίχως του προσερχόμενου.

Είναι υπερβολή να ζητούμε να κατέχη κάποιος όλα αυτά σήμερα; Ναι. Θα έπρεπε να τα γνωρίζη ως στοιχειώδεις γνώσεις που αντιστοιχούν στο θεολογικοφιλοσοφικό νόημα της ζωής; Ναι. Ας μείνουμε, όμως, στην επιείκεια.

Όποιος όμως πιεί από το νερό, το οποίο εγώ θα δώσω σ΄ αυτόν, δεν θα διψάσει ξανά ποτέ εις τον αιώνα

Όποιος όμως πιεί από το νερό, το οποίο εγώ θα δώσω σ΄ αυτόν, δεν θα διψάσει ξανά ποτέ εις τον αιώνα..........

6)Ας εξετάσουμε και το εξής ζήτημα. Είναι άραγε η ανθρώπινη πίστη στον αληθινό Θεό, και όχι στις εθελοθρησκείες(εδώ μπορούμε να εντάξουμε και τον λεγόμενο «θρησκευτικό αθεϊσμό», όπως είναι κατά κάποιους αυτός του Sartre, Heidegger κ.α.) και τα ανθρωπόφκιαχτα είδωλα, κάποιο  ορμέμφυτο και αποκούμπι που καταφεύγει ο αδύναμος άνθρωπος; Είμαι σίγουρος, ότι όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές έχετε ακούση από διάφορους πεφυσιωμένους που…. αυτολογίζονται ως σοφοί, συχνότατα, ωσάν προπαγανδιστικό moto, αυτήν την ιδέα.

Οπωσδήποτε, αναθυμάται κανείς τον Πατερικό όρο «δούλος του Θεού» που αντιστοιχεί στον για τον «φόβο της τιμωρίας» υπακούουντα άνθρωπο στο θέλημά Του. Εκτός αυτού, υπάρχουν οι όροι «μισθωτός» και «υιος του Θεού». Ο Υιος που πράττει ελευθέρως και από αγάπη είναι ο τέλειος. Ο μισθωτός που θέλει να εισπράττη τα αγαθά, από τώρα και αιωνίως(π.χ. στοιχειώδη όπως πνευματικές ηδονές και πνευματικές, χαρισματικές ευαισθησίες, δάκρυα κάθαρσης και χάριτος, κλπ.) , είναι ανώτερος και δρα, για να αμειφθή και να λάβη. Αλλά και η τελευταία στην κλίμακα των «ανεκτών»(εξ υποκειμένου, όπως φαίνονται από την πλευρά του ανθρώπου) νοοτροπιών είναι αυτή η του έμφοβου δούλου, που πράττει, για να μην καταδικαστή, και πάλι εξ υποκειμένου.

Πάντως, βέβαιον είναι και έχει επισημανθή και από τον Πλάτωνα ακόμη, ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν επιθυμούν να πιστεύουν, ούτε να πιστεύουν στην άλλη ζωή, διότι πολύ απλά …δεν τους «συμφέρει». Η συνείδησή τους τους ελέγχει, τουλάχιστον για τα μεγαλύτερα από τα εγκλήματά τους κατά του ηθικού-φυσικού νόμου, και έτσι βλέπουν, και σωστά, το(αιώνιο) μέλλον τους …σε σκούρες χρώσεις και αποχρώσεις. Αυτοί πολλάκις, λοιπόν, επιθυμούν να σκέπτονται, ότι δεν θα υπάρξη επόμενη ζωή, όπου θα επικρατήση «δικαιοκρισία», δικαιοσύνη», και, για να θυμηθώ τον Πλάτωνα και πάλι, «αντίδοσις».

Γενικώς, θα λέγαμε, ότι όλοι όσοι πράττουν κατά τον άγραφο και καρδιακό, άκαμπτο ηθικοπνευματικό Νόμο «φαύλα», όπως και καταγόμενοι εις βάθος, το αναγνωρίζουν, δεν θα επιθυμούσαν ούτε Θεό ούτε «κρίση», δηλαδή εκδίκαση και αποκάλυψη ενεργειών…

Να αποσαφηνιστή, όμως, ότι πάρα πολλοί άνθρωποι στην σημερινή εποχή της γενικευμένης αποστασίας και απόστασης από τις ξεδιψαστικές πηγές των υδάτων που είναι «πιστοί» έχουν μία νοοτροπία πάρα πολύ κοσμικότροπη. Δηλαδή, γνωρίζουν τον Θεό όχι ως «το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον«(βλ. διάλογος με Σαμαρείτιδα), τον «άρτον της ζωής», την άμπελο την αληθινή, το δέντρο του οποίου κατά φυσικό τρόπο συνιστούν κλαδί και που χωρίς Αυτό πεθαίνουν και μαραίνονται παντοειδώς, αλλά ως κάποιον που θα τους κάνη χάρες για τον εαυτο(-ύλη) τους, για τις καπιταλιστικές τους αδικίες και (εξ ορισμού) αμαρτίες, για τα παιδιά «τους», ίσως και για τον παππού που μένει μαζί.  Είναι σίγουρο δε, ότι και πολλοί που αποκαλούνται αθεόφοβοι, θεομάχοι κτο. με αυτά, έχουν επηρεαστή βαθύτατα από αυτούς τους τύπους, που είναι όντως θρησκευόμενοι και όχι Χριστιανοί. Όπως επήρρεια έχει υπάρξη και από την όλη οργανωσιακή και ευσεβιστική θεολογία με το έντονο ηθικιστικό πνεύμα, «τας ηθικοθρησκευτικάς αρχάς» και το «εθνικοθρησκευτικό φρόνημα»

Και, έτσι, με αυτό το κείμενο περατώνεται, ελπίζω αισίως και για όσους κάνουν την τιμή να μας διαβάζουν, το ευθύγραμμο τμήμα της σαρακοστιανής και πασχάλιας περιόδου……  🙂